HINILA NG BIYENAN KO ANG UPUAN HABANG BUNTIS AKO — AKALA NIYA NAKAKATUWA, PERO NANG DUMANAK ANG DUGO, NAGLAHO ANG KARAPATAN NIYA SA AKING MGA ANAK

Ako si Vanessa. Walong buwan na akong buntis sa panganay namin ng asawa kong si Derek. Maselan ang pagbubuntis ko. Namamanas ang mga paa ko, mabilis akong hingalin, at ang likod ko ay parang binibiyak sa sakit araw-araw. Pero tiniis ko ang lahat para sa Grand Family Reunion ng pamilya ni Derek.

Ayaw sana akong papuntahin ni Derek. “Hon, magpahinga ka na lang,” sabi niya. Pero mapilit ang nanay niya, si Doña Consuelo.

“Ano? Hindi pupunta ang asawa mo? Napaka-arte naman niya! Porket buntis, baldado na? Ang daming kamag-anak ang uuwi galing States, nakakahiya kung wala siya!” sigaw ni Doña Consuelo sa telepono.

Dahil ayaw kong maging dahilan ng away mag-ina, sumama ako.

Suot ang isang maluwag na floral dress, dumating kami sa mansyon. Puno ng tao. Maingay. Masaya ang lahat, maliban sa akin na hilo na sa dami ng pabango at init ng panahon.

ANG “BIRO” NI DOÑA CONSUELO

Habang abala si Derek sa pakikipag-usap sa mga pinsan niya sa kabilang table, naiwan akong nakatayo malapit sa buffet area. Nanganginig na ang tuhod ko sa pagod.

Nakita ko si Doña Consuelo na nakaupo kasama ang mga amiga niya, nagtatawanan habang nakatingin sa akin. Alam kong ayaw niya sa akin dahil galing ako sa mahirap na pamilya, pero pilit ko pa ring ngumingiti.

Nakakita ako ng bakanteng upuan sa tabi nila.

“Ma,” bati ko nang may respeto. “Pwede po ba akong maupo muna? Sumasakit po kasi ang balakang ko.”

Hindi sumagot si Doña Consuelo. Humithit lang siya ng sigarilyo at bumulong sa katabi niya, “Tignan mo ‘to, parang linta kung makadikit sa pamilya natin. Konting kibot, upo agad.”

Nagtawanan ang mga amiga niya. Hindi ko na lang pinansin. Gusto ko lang talagang umupo.

Dahan-dahan akong tumalikod para i-posisyon ang sarili ko sa upuan. Hawak ko ang malaki kong tiyan, ingat na ingat sa bawat galaw.

Nang akmang uupo na ako…

Mabilis pa sa alas-kwatro, hinila ni Doña Consuelo ang upuan paatras.

Wala akong nakapitan.

Ang bigat ng katawan ko, kasama ang bigat ng bata sa sinapupunan ko, ay bumagsak nang diretso sa matigas na marble floor.

BLAG!

Ang tunog ng pagbagsak ko ay parang hollow block na binitawan mula sa langit. Tumama ang pwetan at balakang ko nang napakalakas. Naramdaman ko ang pagyanig ng buto ko hanggang sa leeg.

Saglit na katahimikan.

At pagkatapos, narinig ko ang tawa ni Doña Consuelo. “Hahaha! Ang bigat naman ng baboy na ‘to! Joke lang ‘yun, hija! Masyado kang seryoso!”

Tumawa rin ang mga amiga niya. Akala nila, simpleng dulas lang.

Pero hindi nila alam ang nararamdaman ko.

Isang matinding sakit—mas masakit pa sa anumang naramdaman ko sa buong buhay ko—ang pumulupot sa tiyan ko. Parang may pumutok sa loob.

At doon na lumabas ang isang tunog na nagpatigil sa mundo ng lahat.

“AAAAAHHHHHHHHHH!!!!!”

Isang sigaw. Hindi sigaw ng gulat. Sigaw ito ng isang inang nasasaktan at natatakot para sa buhay ng anak niya. Sigaw na nanggagaling sa kailaliman ng bituka.

Nabasag ang mga baso. Tumigil ang musika. Ang mga nagtatawanan kanina ay napatingin sa akin nang may sindak.

Napahawak ako sa tiyan ko. “Ang anak ko! Ang anak ko!”

Sa pagitan ng mga hita ko, nakita ng lahat ang unti-unting pagkalat ng kulay pulang likido sa puti kong bestida.

Dugo.

ANG GALIT NG ISANG AMA

“Vanessa!”

Isang mabilis na takbo ang narinig ko. Si Derek. Halos liparin niya ang distansya namin. Nang makita niya ako sa sahig, namumutla at duguan, napaluhod siya.

“Anong nangyari?! Tumawag kayo ng ambulansya! Bilis!” sigaw ni Derek, na ang boses ay nanginginig sa takot.

Tumingin si Derek sa nanay niya. Si Doña Consuelo ay nakatakip ang kamay sa bibig, gulat na gulat. Hindi niya inaasahan na dudugo ako.

“Ma…” nanggagalaiti si Derek. “Anong ginawa mo?”

“D-Derek…” nauutal na depensa ni Doña Consuelo. “B-biro lang naman… hinila ko lang yung upuan… a-akala ko…”

Dahan-dahang tumayo si Derek. Ang mukha niya, na laging maamo at magalang sa ina, ay napalitan ng mukha ng isang demonyo sa galit.

“Biro?!” sigaw ni Derek na umalingawngaw sa buong mansyon. “Nakikita mo ba ang asawa ko?! Nakikita mo ba ang dugo?! Walong buwang buntis ang asawa ko, Ma! Pinatulan mo ang walang kalaban-laban!”

“Sorry na… hindi ko sinasadya…” iyak ni Doña Consuelo, akmang hahawakan si Derek.

Tinabig ni Derek ang kamay ng ina niya nang napakalakas.

“Huwag mo akong hawakan! Mula sa araw na ito, kalimutan mong may anak ka! At kapag may nangyaring masama sa mag-ina ko, ipapakulong kita! Wala akong pakialam kung nanay kita!”

Binuhat ako ni Derek palabas ng bahay habang umiiyak ako sa sakit. Naiwan si Doña Consuelo sa gitna ng party—nakatayo, habang ang lahat ng kamag-anak at kaibigan ay nakatingin sa kanya nang may pandidiri at panghuhusga. Ang “biro” niya ang tumapos sa reputasyon niya.

ANG HULING HATOL

Sa ospital, dumaan ako sa emergency CS. Ipinanganak ko si Baby Lucas nang premature. Nasa incubator siya ng isang buwan. Araw-araw, nakikita ko si Derek na umiiyak sa labas ng nursery.

Isang araw, dumating si Doña Consuelo sa ospital. May dalang prutas at bulaklak. Gusto niyang makita ang apo niya.

Hinarang siya ni Derek sa pintuan.

“Derek, anak… gusto ko lang makita ang apo ko. Patawarin niyo na ako,” pagsusumamo niya.

Tumingin ako kay Derek. Hinawakan niya ang kamay ko nang mahigpit.

Humarap siya sa ina niya at nagsalita nang malamig at pinal.

“Umuwi ka na. Wala kang apo dito. Ang babaeng kaya saktan ang isang buntis at ang sarili niyang kadugo ay hindi karapat-dapat tawaging lola.”

“Pero Derek…”

“Guard!” tawag ni Derek. “Paki-escort ang babaeng ito palabas. Bawal siya dito.”

Habang kinakaladkad ng guard si Doña Consuelo palayo, nakita ko ang pagsisisi sa mga mata niya. Pero huli na. Ang sakit na idinulot ng isang “biro” ay nag-iwan ng pilat na hindi na kailanman maghihilom.

Kami ni Derek at Lucas ay namuhay nang payapa, malayo sa lason ng mansyon. At si Doña Consuelo? Balita ko, nasa malaki niyang bahay—mayaman, pero nag-iisa. Walang dumadalaw, walang tumatawag. Dahil ang upuang hinila niya nung gabing iyon ay hindi lang upuan ko… kundi ang pwesto niya sa buhay namin.