AKALA NG FIANCÉ KO, SIYA ANG BIBILI NG ₱25 MILYONG MANSYON GAMIT ANG PERA NG MGA MAGULANG KO—PERO NANG PILITIN NIYANG HARAPIN ANG DATING NOBYA SA SHOWROOM, ISANG LIHIM ANG NABUNYAG NA SUMIRA SA LAHAT NG PLANO NIYA!
“Kung gusto ninyong bilhin ko ang mansyong iyan, tawagin ninyo ang babaeng iyon. Siya mismo ang magpapakita sa amin ng bahay!”
Napatingin ako sa direksiyong itinuturo ng fiancé kong si Adrian.
Isang sales agent ang nakatayo sa may pintuan, nakayuko habang palihim na pinupunasan ang kaniyang mga luha.
Ngumisi si Adrian.
“Dahil kung hindi siya nagbulag-bulagan sa tunay kong halaga noon, hindi sana ako magkakaroon ng pagkakataong bumili ng ganito kamahal na bahay ngayon.”
Hindi ko alam kung alin ang mas nakakagulat—ang paraan ng pakikipag-usap niya sa babae, o ang katotohanang ipinagyayabang niyang bibili siya ng bahay gamit ang pera ng pamilya ko.
Ako si Isabella Monteverde, dalawampu’t walong taong gulang, at nag-iisang anak na babae ng isang negosyanteng pamilya sa Alabang.
Lumaki akong hindi kailanman nagkaproblema sa pera. May mga negosyo ang mga magulang ko sa real estate, logistics, at food distribution.
Pero may isang bagay na mahigpit nilang ipinagbabawal.
Ayaw nilang mapalayo ako sa pamilya pagkatapos kong ikasal.
“Anak,” madalas sabihin ni Daddy, “hindi masamang magmahal. Pero huwag mong kalilimutan ang sarili mong kinabukasan dahil lang sa isang lalaki.”
Kaya nang ipakilala ko si Adrian Villanueva bilang boyfriend ko, hindi agad natuwa ang mga magulang ko.
Galing siya sa isang simpleng pamilya sa Batangas. May master’s degree, maayos na trabaho, at napakagandang hitsura.
Higit sa lahat, magaling siyang magsalita.
Sa loob ng dalawang taon, ipinakita niya ang pagiging maalaga at mapagpakumbaba.
Nang pumayag siyang manirahan malapit sa pamilya ko pagkatapos naming ikasal, halos maiyak si Daddy sa tuwa.
“Kung handa siyang makibagay para sa iyo, dapat iparamdam din nating kabilang siya sa pamilya.”
Kinabukasan, sinabi ni Daddy na maglalaan siya ng sampung milyong piso para sa aming magiging tahanan.
“Pumili kayo ng magandang bahay. Regalo namin ng Mommy mo.”
Niyakap ako ni Adrian nang marinig iyon.
“Bella, hindi mahalaga kung kanino nakapangalan ang bahay. Basta magkasama tayo, masaya na ako.”
Dahil doon, ako mismo ang nagmungkahing ilagay ang pangalan naming dalawa sa titulo.
Hindi ko alam na ang simpleng desisyong iyon ang muntik nang maging pinakamalaking pagkakamali ng buhay ko.
Isang Sabado, nagpunta kami sa isang eksklusibong residential development sa Nuvali, Laguna.
Bago kami umalis, sinabi kong may nakausap na akong agent sa isang subdivision.
Pero habang nagmamaneho si Adrian, bigla siyang huminto sa harap ng ibang property showroom.
“Bella, tingnan natin dito.”
Napatingin ako sa malaking karatulang may nakasulat na Maple Crest Residences.
“Bakit? May appointment na tayo sa kabila.”
Ngumiti siya.
“Mahilig ka naman sa maple trees, di ba? Baka mas magustuhan mo rito.”
Napakunot ang noo ko.
Hindi ako mahilig sa maple trees.
Mga rosas ang paborito kong bulaklak.
Dalawang taon na kaming magkasintahan. Paano niya nakalimutan iyon?
Gayunman, pumayag akong pumasok.
Pagkababa namin sa kotse, napansin kong biglang natigilan ang isang babaeng sales agent sa may entrance.
Nakatingin siya kay Adrian na para bang nakakita ng multo.
Nang mapansin niyang magkahawak ang mga kamay namin, namutla siya.
Biglang inilapit ako ni Adrian sa kaniya.
“Love, alam mo bang ikaw ang pinakamagandang nangyari sa buhay ko?”
Malakas ang pagkakasabi niya.
Sapat para marinig ng babaeng nasa entrance.
Nagtaka ako.
Hindi mahilig si Adrian sa public displays of affection. Madalas pa nga niyang sabihing nakakahiya ang mga magkasintahang sobrang sweet sa harap ng ibang tao.
Pero ngayon, halos magpakitang-gilas siya.
Sa loob ng showroom, sinalubong kami ng isang agent na nagpakilalang si Melissa.
“Good afternoon, sir! Welcome po sa Maple Crest!”
Ngumiti ako.
“Hi, Miss Melissa. May available ba kayong four-bedroom house na may garden?”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, tumingin siya kay Adrian.
“Sir, ano pong preferred property ninyo?”
Inulit ko ang tanong.
Hindi pa rin niya ako pinansin.
Pero nang magsalita si Adrian, bigla siyang naging napakabait.
Napailing ako.
Mukhang napagkamalan niyang si Adrian ang mayaman sa aming dalawa.
Hindi ko na pinatulan.
Hanggang sa ituro ni Adrian ang pinakamalaking mansyon sa miniature model.
“Ito ang gusto ko.”
Lumapit si Melissa.
“Excellent choice, sir! Premium mansion po iyan, may private pool, six bedrooms, at landscaped garden. Twenty-five million pesos po ang selling price.”
Halos mapatawa ako.
Dalawampu’t limang milyon?
Sampung milyon lang ang inilaan ni Daddy.
At hindi ko gustong ubusin ang sarili kong ipon para sa isang bahay na hindi naman namin kailangan.
Pero bago pa ako makapagsalita, sinabi ni Adrian:
“Gusto kong si Camille ang mag-assist sa amin.”
Natigilan si Melissa.
“Sir?”
“Camille. Iyong babaeng nasa entrance kanina.”
Biglang nagbago ang ekspresyon ng agent.
“Sir, puwede naman po akong mag-assist—”
“Hindi mo ba narinig? Tawagin mo siya.”
Naramdaman kong may kakaiba.
“Adrian, kilala mo siya?”
Sandali siyang tumingin sa akin.
“Dating kakilala lang, love.”
Makalipas ang ilang minuto, dumating ang babaeng nakita ko sa entrance.
“Good afternoon po,” mahina niyang bati.
Namumula ang mga mata niya.
Si Camille Reyes.
Napansin kong nang makita niya si Adrian, halos manginig ang kaniyang mga kamay.
“Please explain the property,” utos ni Adrian.
Huminga nang malalim si Camille.
“Ang mansion po ay may floor area na four hundred square meters at—”
Hindi niya natapos.
Biglang tumulo ang kaniyang luha.
“Adrian,” nanginginig niyang sabi, “kailangan mo ba talagang gawin ito?”
Ngumisi ang fiancé ko.
“Ano bang ginagawa ko? Customer ako. Sales agent ka. Trabaho mong magbenta, hindi ba?”
Napatingin si Camille sa akin.
Pagkatapos ay muli kay Adrian.
“Dinala mo pa talaga siya rito para ipamukha sa akin na masaya ka na?”
Doon ko naintindihan.
Dating magkasintahan ang dalawa.
At mukhang hindi pa tapos ang kuwento nila.
Inabot ko kay Camille ang tissue.
“Miss, kung hindi ka komportable, okay lang. Puwede naman kaming magpalit ng agent.”
Pero tinabig niya ang kamay ko.
“Huwag mo akong kaawaan!”
Natahimik ang buong showroom.
Mabilis na lumapit si Adrian.
“Camille, huwag kang gumawa ng eksena.”
Napangiti ako nang mapait.
Siya ang nagpilit na tawagin ang babae, pero ngayon siya pa ang nagsasabing huwag gumawa ng eksena.
Hinawakan ko ang braso niya.
“Adrian, umalis na tayo. Hindi naman natin kailangan ng ganito kamahal na bahay.”
Pero tumingin siya sa akin na tila ako ang nakakahiya.
“Bella, gusto kong ibigay sa iyo ang pinakamaganda.”
“Pero sampung milyon lang ang budget natin.”
“Maglo-loan tayo.”
“Sino ang magbabayad?”
“Ako.”
Tiningnan ko siya nang matagal.
Ang buwanang suweldo ni Adrian ay halos ₱85,000.
Kahit buong suweldo niya ang gamitin, hindi sapat iyon para sa ganoong kalaking loan.
At alam kong alam din niya iyon.
“Adrian, seryoso ka ba?”
Hindi siya sumagot.
Sa halip, bumaling siya kay Camille.
“Kung pipirma kami ngayon, magkano ang commission mo?”
Nanigas si Camille.
“Adrian, tama na.”
“Bakit? Hindi ba magandang pagkakataon ito para sa iyo? Baka sa wakas makabili ka na rin ng disenteng bahay.”
Napapikit ako.
Hindi na ito tungkol sa pagbili ng bahay.
Paghihiganti ito.
At ako ang ginagamit niyang sandata.
Kinuha ko ang handbag ko.
“Adrian, may kailangan tayong pag-usapan.”
Pero bago pa kami makalayo, biglang tumunog ang cellphone ni Camille.
Tiningnan niya ang screen.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Miss Isabella,” mahina niyang sabi, “may isang bagay kang kailangang malaman bago ka magpakasal sa lalaking iyan.”
Biglang namutla si Adrian.
“Camille! Tumahimik ka!”
Hindi siya pinansin ng babae.
Sa halip, inilabas niya ang isang lumang litrato mula sa kaniyang pitaka.
Larawan iyon ni Adrian.
Nakatayo siya sa harap ng isang maliit na bahay, katabi si Camille.
At may hawak silang isang dokumentong may dalawang pirma.
Nang ilapit sa akin ni Camille ang litrato, napansin ko ang petsa.
Dalawang taon na ang nakalipas.
Eksaktong buwan kung kailan nagsimulang manligaw sa akin si Adrian.
Tumingin si Camille sa akin, saka binitiwan ang mga salitang nagpahinto sa tibok ng puso ko.
“Miss Isabella, bago mo ilagay ang pangalan niya sa titulo ng mansyon, itanong mo muna kung bakit hanggang ngayon, asawa pa rin niya ako sa mga dokumento.”
BAHAGI 2 — PARA SA WEBSITE
“Anong sinabi mo?”
Halos hindi ko marinig ang sarili kong boses.
Nakatayo ako sa gitna ng showroom, hawak ang litrato, habang unti-unting lumalamig ang mga daliri ko.
Sa harap ko, nanginginig si Camille.
Sa tabi ko, si Adrian ay namumutla na para bang biglang naubos ang lahat ng dugong nasa katawan niya.
“Bella, huwag kang maniwala sa kaniya,” mabilis niyang sabi. “Sinisira lang niya ang relasyon natin.”
Hindi ko siya pinansin.
Tumingin ako kay Camille.
“Mag-asawa kayo?”
Tumango siya.
“Civil wedding. Tatlong taon na ang nakalipas.”
Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa dibdib ko.
Tatlong taon.
Dalawang taon na kaming magkasintahan ni Adrian.
Ibig sabihin, noong una kaming magkakilala, kasal na siya.
“May marriage certificate ka?” tanong ko.
Agad niyang binuksan ang kaniyang cellphone.
Ipinakita niya ang larawan ng isang dokumentong may pangalan nilang dalawa, petsa ng kasal, at pirma ng solemnizing officer.
Hindi ako abogado. Alam kong kailangang beripikahin ang dokumento.
Pero sapat na iyon para malaman kong hindi ako dapat magtiwala sa lalaking katabi ko.
“Adrian,” sabi ko, “totoo ba ito?”
“Bella, matagal na kaming hiwalay.”
“Hindi iyan ang tanong ko.”
“Wala na kaming relasyon!”
“Ang tinatanong ko, kasal ka pa ba sa kaniya?”
Tahimik siya.
At ang katahimikang iyon ang pinakamalinaw na sagot.
Biglang lumapit si Melissa.
“Ma’am, baka puwede po nating pag-usapan ito sa private meeting room—”
“Hindi na kailangan,” sagot ko.
Hinubad ko ang engagement ring.
Nakita kong nanlaki ang mga mata ni Adrian.
“Bella, ano’ng ginagawa mo?”
“Ang dapat matagal ko nang ginawa.”
Inilapag ko ang singsing sa ibabaw ng showroom table.
“Hindi na matutuloy ang kasal.”
Agad niyang hinawakan ang kamay ko.
“Love, please. Makinig ka muna.”
Inalis ko ang kamay niya.
“May dalawang taon kang pagkakataong sabihin sa akin ang totoo. Bakit ngayon lang?”
Napalunok siya.
“Dahil natakot akong mawala ka.”
Napatawa ako.
“Hindi ka natakot na mawala ako. Natakot kang mawala ang buhay na ibinibigay ko sa iyo.”
Napatingin siya sa paligid.
Naroon ang mga agent, ilang customer, at security guard na nakamasid.
“Bella, huwag dito. Nakakahiya.”
“Mas nakakahiya ang may asawa ka habang nagpaplano kang magpakasal sa iba.”
Hindi siya nakasagot.
Lumapit si Camille.
“Miss Isabella, hindi ko alam na kayo pala ang babaeng pakakasalan niya. Nalaman ko lang noong nakita ko kayo kanina.”
Tiningnan ko siya.
“Bakit kayo naghiwalay?”
Huminga siya nang malalim.
“Dahil sa pera.”
Umupo kami sa isang maliit na meeting room.
Si Adrian ay naiwan sa labas matapos kong hilinging huwag muna siyang papasukin.
Doon ikinuwento ni Camille ang lahat.
Nagkakilala sila noong nagtatrabaho pa si Adrian sa isang maliit na kumpanya sa Makati.
Si Camille naman ay receptionist sa isang clinic.
Wala silang gaanong pera, pero masaya raw sila.
Nagpakasal sila sa munisipyo sa isang simpleng seremonya.
Walang engrandeng reception.
Walang mamahaling singsing.
Isang pares lang ng wedding bands na binili nila sa isang maliit na jewelry shop.
“Akala ko sapat na ang pagmamahalan namin,” sabi ni Camille.
Pero nagbago raw si Adrian nang mawalan siya ng trabaho.
Naging mapagmataas.
Madalas siyang magreklamo na hindi siya ipinanganak sa mayamang pamilya.
Gusto niya ng mamahaling kotse, branded na damit, at bahay sa isang exclusive subdivision.
“Sinabi niyang wala raw siyang mararating kung mananatili siyang kasama ko.”
Napayuko si Camille.
“Isang gabi, sinabi niyang may nakilala siyang babaeng mayaman. Hindi niya sinabi ang pangalan. Ang sabi niya lang, iyon daw ang pagkakataon niyang baguhin ang buhay niya.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Ako iyon.
Ako ang tinutukoy niyang pagkakataon.
“Sinabi niyang maghihiwalay na kami. Pero wala kaming legal na annulment o declaration of nullity. Hindi rin niya inayos ang anumang papeles.”
“Bakit hindi mo siya hinabol?” tanong ko.
“Sinubukan ko. Pero tuwing tatawag ako, sinasabi niyang wala na akong karapatan sa buhay niya.”
Tahimik akong nakinig.
“Bago siya umalis, sinabi niyang balang araw, babalik siya sa harap ko na mayaman na. Para raw makita kong mali ang naging desisyon kong hindi siya suportahan sa mga pangarap niya.”
Napapikit ako.
Kaya pala dinala niya ako sa showroom.
Hindi para bumili ng bahay.
Kundi para ipamukha kay Camille na mayaman na siya.
At ang pinakamasakit?
Hindi naman niya pera ang gagamitin.
Paglabas ko ng meeting room, nakita kong nakaupo si Adrian sa sofa.
Agad siyang tumayo.
“Bella, tapos na ba kayo?”
“May tanong ako.”
“Anything, love.”
“Bakit mo gustong bilhin ang ₱25 million na mansyon?”
“Dahil deserve mo ang pinakamaganda.”
“Talaga?”
Tumango siya.
“Gusto kong maging proud ka sa akin.”
“Kung ganoon, bakit mo kailangan ng perang galing sa Daddy ko?”
Natahimik siya.
“Adrian, ikaw ang pumili ng bahay. Ikaw ang nagpumilit na tawagin si Camille. Ikaw ang nagsabing kaya mong magbayad ng loan.”
“Maghahanap ako ng paraan.”
“Sa suweldo mong ₱85,000?”
Napakurap siya.
“Bella, hindi mo kailangang ipamukha sa akin na mas mayaman ka.”
“Hindi ko ipinapamukha ang yaman ko. Ipinapakita ko lang na hindi tugma ang mga pangako mo sa kakayahan mong tuparin ang mga iyon.”
Biglang nagbago ang kaniyang mukha.
“Kung mahal mo ako, hindi mo dapat binibilang ang pera!”
Napangiti ako.
“Iyan mismo ang dahilan kung bakit kailangan ko nang umalis.”
Pag-uwi ko sa Alabang, nadatnan kong nagbabasa ng diyaryo si Daddy.
Napatingin siya sa akin.
“Anak, nasaan si Adrian?”
Umupo ako sa harap niya.
“Daddy, hindi na kami ikakasal.”
Ibinaba niya ang diyaryo.
Hindi siya agad nagsalita.
Ikinuwento ko ang lahat.
Ang showroom.
Ang mansyon.
Si Camille.
At ang marriage certificate.
Habang nagsasalita ako, unti-unting tumigas ang mukha niya.
Nang matapos ako, matagal siyang tahimik.
Pagkatapos ay tinanong niya:
“May nailipat na ba tayong pera?”
“Wala pa.”
“May napirmahan ka ba?”
“Wala.”
Tumango siya.
“Buti naman.”
Biglang tumulo ang luha ko.
“Daddy, ang tanga ko.”
Lumapit siya at hinawakan ang balikat ko.
“Hindi ka tanga dahil nagtiwala ka. Pero magiging pagkakamali kung ipagpapatuloy mo ang isang bagay ngayong alam mo na ang totoo.”
Doon ako tuluyang umiyak.
Hindi dahil nanghihinayang ako sa mansyon.
Hindi dahil natatakot akong mawalan ng fiancé.
Kundi dahil sa loob ng dalawang taon, naniwala akong minahal ako ni Adrian bilang Isabella.
Hindi bilang tagapagmana ng Monteverde family.
Kinabukasan, tumawag ang abogado ng pamilya namin.
Sinabi niyang kailangan naming beripikahin ang marital status ni Adrian sa Philippine Statistics Authority.
Hindi kami puwedeng umasa lamang sa larawan ng marriage certificate.
Sumang-ayon ako.
Nag-request kami ng mga kaukulang rekord sa pamamagitan ng tamang proseso.
Samantala, halos hindi tumigil ang cellphone ko sa pag-ring.
Adrian.
Adrian.
Adrian.
May mahigit limampung missed calls ako.
Sa wakas, sumagot ako.
“Bella, please. Nagkamali ako. Pero mahal kita.”
“Kung mahal mo ako, bakit hindi mo sinabi ang tungkol kay Camille?”
“Dahil matagal ko na siyang hindi mahal.”
“Hindi sapat ang hindi mo na siya mahal para maging malaya kang magpakasal sa iba.”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay bigla siyang nagsalita.
“Bella, puwede nating ayusin ito. May pera naman ang pamilya mo. Makakakuha tayo ng pinakamagaling na abogado.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Kaya mo gustong magpakasal sa akin? Para may magbayad ng mga problemang ikaw ang gumawa?”
“Hindi iyan ang ibig kong sabihin!”
“Adrian, tapos na tayo.”
Pinatay ko ang tawag.
Makalipas ang isang linggo, dumating ang kumpirmasyon.
May nakarehistrong kasal sina Adrian at Camille.
Wala kaming nakitang rekord na nagpapakitang legal nang napawalang-bisa ang kanilang kasal.
Ipinaubaya namin sa abogado ang pagsusuri sa mga dokumento at sa posibleng legal na hakbang.
Pero para sa akin, wala nang kailangang hintayin.
Hindi na matutuloy ang kasal.
Kinagabihan, dumating si Adrian sa bahay namin.
May dala siyang malaking bouquet ng red roses.
Paborito ko raw.
Nakakatawa.
Dalawang taon niya akong nakasama, pero kailangan pa niyang mawala ako bago niya maalala ang paborito kong bulaklak.
Hindi ko siya pinapasok.
Sa may gate kami nag-usap.
“Bella, ibabalik ko ang lahat. Ang mga regalo, ang relo, kahit ang kotse. Basta bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon.”
Tiningnan ko ang mamahaling relo sa kaniyang pulso.
Regalo iyon ni Daddy nang pumayag siyang manirahan malapit sa amin.
“Hindi mo kailangang ibalik ang mga regalo para bilhin ang kapatawaran ko,” sabi ko. “Kung may mga ari-ariang kailangan nating ayusin, idadaan natin sa tamang proseso.”
“Paano naman tayo?”
“Wala nang tayo.”
Biglang lumuhod siya.
“Please, Bella. Hindi ko kayang mawala ka!”
Tiningnan ko siya.
Noon, baka natunaw ang puso ko sa eksenang iyon.
Pero ngayon, iba na ang nakikita ko.
Hindi isang lalaking handang gawin ang lahat para sa pagmamahal.
Kundi isang lalaking natatakot mawalan ng marangyang kinabukasan.
“Adrian, tumayo ka.”
“Hindi hangga’t hindi mo ako pinapatawad.”
“Pinapatawad kita para hindi ko na dalhin ang galit na ito. Pero hindi ibig sabihin noon ay babalik ako.”
Dahan-dahan akong tumalikod.
At sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, hindi ko na hinintay na habulin niya ako.
Makalipas ang isang buwan, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Camille.
Humihingi siya ng paumanhin sa nangyari sa showroom.
Sinabi niyang nag-resign na siya at lumipat sa ibang real estate company.
Mas maganda raw ang compensation package at may pagkakataon siyang maging team leader.
Nagkita kami sa isang café sa BGC.
“Miss Isabella, pasensiya na talaga,” sabi niya.
Umiling ako.
“Hindi mo kailangang humingi ng tawad sa akin dahil sa kasinungalingan ni Adrian.”
Napangiti siya nang malungkot.
“Akala ko noong nakita ko kayong magkasama, masaya na siya. Akala ko ako lang ang naiwan.”
“Camille, pareho tayong niloko. Magkaiba lang ang paraan.”
Tumango siya.
Sinabi niyang kinakausap na niya ang sarili niyang abogado tungkol sa kaniyang mga legal na opsyon.
Hindi ko na tinanong ang mga detalye.
May mga laban na kailangan niyang harapin sa sarili niyang panahon.
Bago kami maghiwalay, tinanong niya ako:
“Hindi ka ba nanghihinayang? Ang tagal ninyo rin.”
Napatingin ako sa kape ko.
“Mas manghihinayang ako kung itinuloy ko ang kasal at ginugol ang susunod na tatlumpung taon sa maling tao.”
Ngumiti siya.
Sa pagkakataong iyon, hindi na malungkot ang kaniyang mga mata.
Pagkalipas ng tatlong buwan, bumili ako ng isang bahay.
Hindi mansyon.
Hindi rin nagkakahalaga ng ₱25 million.
Isang magandang four-bedroom house lang sa isang tahimik na subdivision sa Laguna, may maliit na hardin at malalaking bintana.
Ang presyo ay ₱9.2 million.
Nang sabihin ko kay Daddy na gusto kong gamitin ang sarili kong pera, ngumiti siya.
“Akala ko regalo namin ng Mommy mo?”
“Daddy, puwede naman ninyong itabi ang pera. Hindi ko kailangang magpakasal para magkaroon ng sarili kong tahanan.”
Tumawa siya.
“Ganyan ang anak na pinalaki namin.”
Sa unang araw ko sa bagong bahay, nagtanim ako ng mga rosas sa hardin.
Pula.
Puti.
At mapusyaw na rosas.
Habang nagdidilig ako, naalala ko ang araw na sinabi ni Adrian na mahilig daw ako sa maple trees.
Dati, iniisip kong maliit na bagay lang ang pagkalimot niya.
Ngayon, naiintindihan ko na.
Hindi naman niya talaga ako kilala.
Ang kilala niya ay ang apelyido ko.
Ang mga negosyo ng pamilya ko.
Ang kotse na ginagamit ko.
At ang perang akala niya ay magiging kaniya pagkatapos ng kasal.
Pero hindi niya kilala ang babaeng mas gustong maglakad sa hardin kaysa dumalo sa mamahaling party.
Ang babaeng mahilig sa simpleng almusal.
Ang babaeng kayang magmahal nang buong puso, pero kaya ring umalis kapag nawala ang respeto.
Isang hapon, dumalaw sina Mommy at Daddy.
Habang nakaupo kami sa veranda, tinanong ni Mommy:
“Anak, masaya ka ba?”
Tumingin ako sa mga rosas.
Sa maliit kong hardin.
Sa bahay na ako mismo ang pumili.
At sa mga magulang kong hindi kailanman pinilit na sukatin ang halaga ko batay sa pagkakaroon ng asawa.
Ngumiti ako.
“Opo, Mommy. Ngayon, masaya na talaga ako.”
Sa unang pagkakataon, hindi ko na kailangang patunayan iyon sa kahit kanino.
MENSAHE NG KUWENTO
Hindi nasusukat ang tunay na pagmamahal sa presyo ng bahay, halaga ng singsing, o laki ng perang kayang gastusin para sa isang tao.
Ang taong tunay na nagmamahal ay hindi ka gagawing instrumento para sa kaniyang paghihiganti, pagmamataas, o pansariling ambisyon.
Huwag matakot umalis sa relasyong puno ng kasinungalingan. Mas mabuting magsimulang muli nang may kapayapaan kaysa manatili sa isang marangyang buhay na walang katapatan.
Dahil sa huli, ang pinakamahalagang tahanang maaari mong buuin ay ang buhay na hindi mo kailangang isuko ang iyong dignidad para lamang mahalin ka.
