NANG MAGING TOP 1 SA BUONG PILIPINAS ANG NOBYO KO, IBINIGAY NIYA SA BAGONG LIPAT NA BABAE ANG SCHOLARSHIP NA IPINANGAKO NIYA SA AKIN—PITONG TAON ANG LUMIPAS, MULI KAMING NAGKITA, PERO NANG MAKITA NIYA ANG SINGSING SA DALIRI KO AT ANG LIHAM NA MATAGAL NA ITINAGO, NAPAIYAK SIYA SA HARAP NG LAHAT!
NANG MAGING TOP 1 SA BUONG PILIPINAS ANG NOBYO KO, IBINIGAY NIYA SA BAGONG LIPAT NA BABAE ANG SCHOLARSHIP NA IPINANGAKO NIYA SA AKIN—PITONG TAON ANG LUMIPAS, MULI KAMING NAGKITA, PERO NANG MAKITA NIYA ANG SINGSING SA DALIRI KO AT ANG LIHAM NA MATAGAL NA ITINAGO, NAPAIYAK SIYA SA HARAP NG LAHAT!
BAHAGI 1: ANG PANGAKONG SINIRA SA HARAP NG BUONG PAARALAN
“Bella, pasensiya ka na. Si Camille ang pinili kong bigyan ng scholarship.”
Iyan ang sinabi ng nobyo ko sa araw na akala kong magsisimula na ang pinakamagandang yugto ng buhay naming dalawa.
Hindi ko agad naintindihan ang ibig niyang sabihin.
Ilang araw lamang ang nakalipas mula nang maging pinakamataas ang kanyang marka sa isang pambansang pagsusulit para sa prestihiyosong scholarship program.
Dalawang kilalang unibersidad sa Metro Manila ang nag-alok sa kanya ng espesyal na admission package.
May kasama pang companion scholarship mula sa isang pribadong foundation na maaari niyang irekomenda para sa isang kwalipikadong estudyante.
At sa loob ng maraming buwan, naniwala ang lahat na ako ang pipiliin niya.
Ngunit nang dumating ang araw na iyon, ibang babae ang kanyang pinili.
Isang babaeng tatlong buwan pa lamang naming kaklase.
At nang tanungin ko kung bakit, isang pangungusap ang sinabi niyang hindi ko malilimutan.
“Bella, huwag kang maging makasarili. Hindi naman ganoon kataas ang grades mo.”
Parang may kung anong nabasag sa loob ko.
Hindi lamang dahil nawala ang scholarship.
Kundi dahil ang taong pinakamatagal na naniwala akong kakampi ko ay siya palang unang magsasabing hindi sapat ang kakayahan ko.
Ako si Isabella Reyes.
Dalawampu’t limang taong gulang na ako ngayon.
Pitong taon na ang nakalipas mula nang iwan ko ang Pilipinas.
Ngunit hanggang ngayon, malinaw pa rin sa alaala ko ang nangyari noong huling taon namin sa high school sa Laguna.
Si Adrian Monteverde ang pinakamatalinong estudyante sa aming batch.
Mula elementarya, magkasama na kami.
Magkapitbahay ang aming mga pamilya.
Sabay kaming pumapasok.
Magkasama kaming nag-aaral.
At halos lahat ng mahahalagang alaala ko noong kabataan ay kasama siya.
Noong labing-anim kami, nangako siyang pakakasalan niya ako balang araw.
Nakatayo kami noon sa ilalim ng malaking puno ng acacia sa aming paaralan.
Hawak niya ang kamay ko.
“Bella, kahit saan ako makarating, kasama kita.”
Naniwala ako.
Paano nga ba hindi?
Sa loob ng maraming taon, siya ang taong pinakamatindi kong pinagkatiwalaan.
Kaya nang makuha niya ang pinakamataas na marka sa pambansang pagsusulit, isa ako sa mga taong pinakamasayang nagdiwang.
Buong paaralan ang nagbunyi.
Binati siya ng mga guro.
Pinag-usapan siya ng mga estudyante.
At dahil sa espesyal na scholarship na maaari niyang irekomenda, pati ako ay binabati ng aming mga kaklase.
“Bella, congratulations! Magkasama pa rin kayo ni Adrian sa college!”
Ngumingiti lamang ako noon.
Hindi ko inakalang may ibang plano pala ang taong mahal ko.
Tatlong buwan bago ang graduation, may bagong estudyanteng lumipat sa aming klase.
Si Camille Soriano.
Maganda siya.
Tahimik.
At palaging may bahagyang lungkot sa kanyang ngiti.
Mabilis silang naging malapit ni Adrian dahil pareho silang mahilig sa mathematics at science.
Noong una, wala akong pinagselosan.
Hindi ko inisip na kailangang pagbawalan si Adrian na makipagkaibigan sa ibang babae.
Ngunit nang dumating ang araw ng pagpili sa scholarship, ipinatawag niya ako sa library.
“Bella, may kailangan tayong pag-usapan.”
Napansin kong hindi niya ako matingnan nang diretso.
“Ano iyon?”
Huminga siya nang malalim.
“Ibinigay ko kay Camille ang recommendation para sa companion scholarship.”
Akala ko nagbibiro siya.
“Adrian, anong ibig mong sabihin?”
“Mahirap ang pamilya nila. Pangarap niyang makapasok sa university. Mas kailangan niya ang pagkakataong ito.”
Matagal ko siyang tinitigan.
“Alam mong kailangan ko rin ng scholarship.”
Napabuntong-hininga siya.
“Bella, huwag kang maging makasarili.”
Napatigil ako.
“Hindi naman ganoon kataas ang grades mo. Kapag nakapasok ka roon, baka sabihin ng mga tao na dahil lang sa akin.”
Hindi ako agad nakapagsalita.
Parang lahat ng pangarap na matagal naming pinag-usapan ay biglang naging walang halaga.
Pagkatapos ay may inilabas siyang application form.
“Naghanap na ako ng ibang school para sa iyo. May magandang fine arts program sa Manila. Doon ka na lang.”
Tiningnan ko ang papel.
Pagkatapos ay tumingin ako sa kanya.
“Pati future ko, ikaw na ang magdedesisyon?”
“Ginagawa ko lang ang makabubuti para sa ating dalawa.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Pagkatapos mong grumaduate, magpapakasal tayo. Promise.”
Dati, sapat na ang mga pangako niya para mapangiti ako.
Ngunit noong araw na iyon, unang beses kong naramdaman na maaari palang gamitin ang isang pangako para patahimikin ang taong nasasaktan.
Hindi ko tinanggap ang application form.
Sa halip, tahimik akong nag-apply sa isang international arts scholarship.
Wala akong sinabi kay Adrian.
Wala rin akong ipinaliwanag kay Camille.
Nang dumating ang resulta at malaman kong natanggap ako, nagpasya akong umalis.
Mag-isa.
Walang paalam kay Adrian.
Pitong taon ang lumipas.
Isa na akong professional visual designer sa Singapore.
Nagkaroon ako ng pagkakataong magtrabaho sa iba’t ibang bansa at makilala ang mga taong naniwala sa aking talento.
Akala ko, matagal ko nang naiwan ang sakit na iyon sa Laguna.
Hanggang isang araw, habang naghihintay ako ng flight sa Changi Airport, may babaeng lumapit sa akin.
“Excuse me… Isabella Reyes?”
Napatingin ako.
Pamilyar ang mukha niya.
“Classmate mo ako dati! Si Patricia!”
Ngumiti ako.
Masaya siyang nakipagkuwentuhan.
Hanggang sa bigla niyang naitanong:
“Kumusta na kayo ni Adrian? Akala ko nga kasal na kayo!”
Nanigas ang ngiti ko.
“Si Adrian?”
“Oo! ‘Yung genius nating classmate! Ang sweet nga noon kasi may scholarship pang para sa girlfriend niya!”
Hindi ako agad nakasagot.
Hindi niya alam.
Marahil, marami sa mga kaklase namin ang hindi nakakaalam na hindi ako ang isinama ni Adrian sa university.
Mabuti na lamang at inanunsiyo ang boarding ng flight ko.
“Sorry, Patricia. Kailangan ko nang umalis.”
Habang naglalakad papunta sa eroplano, naramdaman kong bumibigat ang dibdib ko.
Pitong taon.
Akala ko sapat na iyon upang tuluyang makalimot.
Pero isang pangalan lang pala ang kailangan para muling bumalik ang sakit.
Pagdating ko sa Manila, may tumawag agad.
“Love, nakalapag ka na?”
Napangiti ako nang marinig ang boses ni Nathaniel Cruz.
“Oo. Papunta na ako sa hotel.”
“Pagod ka ba? Parang malungkot ang boses mo.”
Ganoon si Nathaniel.
Kahit sa simpleng pagsagot ko, alam niya kapag may bumabagabag sa akin.
“Jet lag lang siguro.”
“Magpahinga ka. Susunod ako bukas pagkatapos ng meeting ko.”
“Okay. I love you.”
“I love you more.”
Pagkatapos ng tawag, tiningnan ko ang singsing sa kaliwang kamay ko.
Isang simpleng diamond ring.
Hindi iyon ang pinakamahal na bagay na natanggap ko.
Ngunit iyon ang pinakamahalagang pangakong hindi ko kailanman kinailangang ipaglaban.
Kinabukasan, tumawag ang dati kong kaibigan at class president na si Denise.
“Bella! Nalaman kong nasa Manila ka! Dinner tayo!”
Pumayag ako.
Nagkita kami sa isang eleganteng restaurant sa Bonifacio Global City.
Pagkakita pa lamang niya sa akin, niyakap na niya ako.
“Seven years! Grabe, parang hindi ka tumanda!”
Nagtawanan kami.
Ngunit habang naglalakad kami papunta sa aming reservation, biglang naging seryoso ang kanyang boses.
“Bella, may gusto sana akong itanong.”
“Ano iyon?”
“Tungkol kay Adrian…”
Hindi pa niya natatapos ang pangungusap nang bigla siyang huminto.
Sinundan ko ang kanyang tingin.
Sa kabilang dulo ng hallway, may isang lalaking nakatayo.
Matangkad.
Nakasuot ng puting polo at itim na pantalon.
At may mga matang hindi ko malilimutan.
Si Adrian Monteverde.
Pitong taon kaming hindi nagkita.
Ngunit nakilala ko siya agad.
Natigilan din siya.
“Bella?”
Bago pa ako makasagot, may babaeng lumapit mula sa kanyang likuran.
“Adrian, hinihintay ka na ng lahat—”
Naputol ang kanyang sinasabi nang makita ako.
Si Camille Soriano.
Bigla siyang namutla.
“Isabella?”
Sandaling bumalot ang katahimikan.
Pagkatapos ay napatingin si Adrian sa kaliwang kamay ko.
Nakita niya ang singsing.
Nagbago ang kanyang mukha.
“Bella… ano iyan?”
Hindi ako agad sumagot.
Lumapit siya nang isang hakbang.
“Engaged ka na?”
Tumango ako.
At bago pa siya makapagsalita, may narinig akong pamilyar na boses mula sa aking likuran.
“Love, sorry I’m late.”
Paglingon ko, nakita ko si Nathaniel na nakangiti habang papalapit.
Ngunit nang makita niya si Adrian, bigla siyang huminto.
Nawala ang ngiti sa kanyang mukha.
“Adrian Monteverde?”
Napakunot ang noo ni Adrian.
Nagpatuloy si Nathaniel.
“Ikaw pala ang lalaking dahilan kung bakit muntik nang mawala kay Isabella ang pinakamahalagang oportunidad sa buhay niya.”
Nanlaki ang mga mata ni Adrian.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Huminga nang malalim si Nathaniel.
“Hindi mo ba alam? Ang scholarship na ibinigay mo kay Camille… hindi naman talaga iyon ang scholarship na nakalaan kay Isabella.”
Pagkatapos ay naglabas siya ng lumang dokumento mula sa kanyang leather folder.
“May isang liham na pitong taon nang naghihintay na mabasa mo.”
BAHAGI 2: ANG LIHAM NA ITINAGO SA LOOB NG PITONG TAON AT ANG SINGSING NA NAGPAIYAK SA KANYA
“Anong liham?”
Halos pabulong ang tanong ni Adrian.
Hindi agad sumagot si Nathaniel.
Sa halip, tumingin muna siya sa akin.
“Bella, okay lang ba?”
Alam kong tinatanong niya kung handa akong harapin ang nakaraang matagal ko nang isinara.
Tumango ako.
“Okay lang. Matagal na rin naman iyon.”
Ngunit nang makita ko ang logo sa dokumentong hawak niya, parang may kung anong kumirot sa aking dibdib.
Logo iyon ng scholarship foundation na nagbigay ng espesyal na alok kay Adrian pitong taon na ang nakalipas.
Ang foundation na minsang nagpabago sa direksiyon ng buhay naming tatlo.
Napakunot ang noo ni Adrian.
“Bakit nasa iyo iyan?”
“Dahil ang ama ko ay isa sa mga trustee ng foundation,” sagot ni Nathaniel.
“Noong nakaraang linggo, habang nire-review namin ang lumang scholarship records, nakita ko ang pangalan ni Isabella.”
Napatingin sa akin si Adrian.
“Bella, may alam ka tungkol dito?”
Umiling ako.
Si Nathaniel ang nagpatuloy.
“Noong taon na naging top scorer ka, may dalawang magkaibang scholarship recommendation na inihanda ang foundation.”
Binuksan niya ang dokumento.
“Ang una ay companion scholarship na maaari mong irekomenda para sa isang kwalipikadong estudyante.”
Huminto siya.
“Ang pangalawa ay independent merit scholarship para sa isang estudyanteng may pambihirang talento sa sining.”
Napatingin ako sa papel.
“Si Isabella ang napili para sa pangalawa.”
Parang huminto ang oras.
Nakita ko ang aking pangalan.
ISABELLA MARIE REYES.
Kasama ang petsa, opisyal na approval, at pirma ng scholarship committee.
Hindi ako makapaniwala.
“Pero… hindi ko ito natanggap.”
Tumango si Nathaniel.
“Iyon ang problema.”
Bumaling siya kay Adrian.
“Ayon sa records, ipinadala ang notification sa school at sa contact person na nakalista sa recommendation file.”
Naging seryoso ang kanyang mukha.
“Ikaw ang contact person, Adrian.”
Biglang namutla si Camille.
Napansin kong nanginginig ang kanyang mga kamay.
“Hindi,” mahinang sabi ni Adrian.
“Wala akong natanggap na ganyang sulat.”
“Sigurado ka?” tanong ni Nathaniel.
“Sigurado ako.”
Biglang nagsalita si Camille.
“Adrian, tama na. Huwag na nating pag-usapan ito rito.”
Napalingon kaming lahat sa kanya.
“Camille?” tanong ni Adrian.
“Matagal na iyon. Wala nang saysay.”
Ngunit may kakaiba sa kanyang boses.
Hindi iyon boses ng taong naiinis.
Boses iyon ng taong natatakot.
Dahan-dahang ibinaba ni Nathaniel ang unang pahina.
“May pangalawang pahina ang file.”
Binuksan niya iyon.
Isang acknowledgment receipt.
May pirma ng taong tumanggap sa sobre.
At nang makita ni Adrian ang pangalan, tila nawalan siya ng lakas.
CAMILLE SORIANO.
“Camille?”
Hindi sumagot ang babae.
“Bakit ikaw ang pumirma?”
Napapikit siya.
“Adrian, please…”
“Bakit ikaw ang tumanggap ng liham na para kay Bella?”
Tahimik ang buong hallway.
Sa wakas, nagsalita si Camille.
“Dahil natakot ako.”
Napailing si Adrian.
“Natakot saan?”
Tumulo ang luha sa kanyang pisngi.
“Na kapag nalaman niyang may sarili siyang scholarship, hindi na siya aalis sa buhay mo.”
Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa aking dibdib.
Hindi ko akalaing pagkatapos ng pitong taon, may matutuklasan pa akong mas masakit kaysa sa mismong araw na pinili ni Adrian si Camille.
“Alam mo?” tanong ko.
Hindi niya ako matingnan.
“Alam mong may scholarship ako?”
Tumango siya.
“At itinago mo?”
“Isabella, sorry.”
Napatawa ako nang mahina.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil may mga katotohanang napakasakit tanggapin.
“Alam mo bang ilang gabi akong umiyak noon?”
Hindi siya sumagot.
“Alam mo bang halos isuko ko ang pangarap kong maging artist dahil sinabi sa akin ni Adrian na hindi sapat ang galing ko?”
Humagulhol siya.
“Sorry talaga.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi mo lang itinago ang isang sulat, Camille.”
Huminga ako nang malalim.
“Itinago mo ang pagkakataong malaman kong may mga taong naniniwala pala sa kakayahan ko.”
Lumapit si Adrian sa kanya.
“Bakit mo ginawa iyon?”
“Dahil mahal kita!”
Napatigil siya.
“Camille…”
“Alam kong mahal mo si Isabella. Kahit gaano ako kalapit sa iyo, siya pa rin ang hinahanap mo.”
Nanginginig ang kanyang boses.
“Akala ko kapag magkasama tayo sa university, magbabago iyon.”
Napayuko siya.
“Pero kahit nakuha ko ang scholarship, hindi mo pa rin ako minahal sa paraang gusto ko.”
Napatitig ako kay Adrian.
“Hindi kayo naging magkasintahan?”
Umiling siya.
“Hindi.”
Napakunot ang noo ko.
“Pero pitong taon kayong magkasama?”
“Magkaibigan kami. Magkatrabaho rin ngayon.”
Napatingin ako kay Camille.
“Kung ganoon, bakit hinayaan mong isipin ng lahat na kayo?”
Hindi siya sumagot.
Si Adrian naman ay napayuko.
“Dahil hindi ko itinama ang akala nila.”
“Bakit?”
Matagal bago siya nakasagot.
“Dahil noong umalis ka, galit ako.”
Napatingin siya sa akin.
“Pakiramdam ko iniwan mo ako nang walang dahilan. Naisip kong kung maririnig mong masaya ako kasama si Camille, baka bumalik ka.”
Napailing ako.
“Adrian, hindi ako umalis dahil sa selos.”
Natigilan siya.
“Umalis ako dahil sa sinabi mo.”
“Ano?”
“Sinabi mong hindi sapat ang grades ko. Na magiging kahihiyan ako kapag nakapasok ako sa university na pinili mo.”
“Bella, hindi ko ibig sabihin—”
“Pero iyon ang sinabi mo.”
Natahimik siya.
“At alam mo kung ano ang pinakamasakit?”
Huminga ako nang malalim.
“Hindi ang scholarship na ibinigay mo sa iba.”
Tumingin ako sa kanyang mga mata.
“Ang pinakamasakit ay mas pinaniwalaan mo ang kakayahan ng babaeng tatlong buwan mo pa lang kilala kaysa sa babaeng buong buhay mong nakasama.”
Napaluha si Adrian.
“Akala ko ginagawa ko ang tama.”
“Hindi mo man lang ako tinanong kung ano ang gusto ko.”
Hindi siya makasagot.
“Pinili mo ang school ko. Pinili mo ang future ko. Pagkatapos, sinabi mong pakakasalan mo ako, na para bang sapat na iyon para tanggapin ko ang lahat.”
Napahawak siya sa kanyang noo.
“Bella… sorry.”
Tumango ako.
“Alam ko.”
Ngunit hindi ko sinabing pinatawad ko na siya.
Dahil ang pagpapatawad ay hindi dapat minamadali para lamang gumaan ang loob ng taong nakasakit.
Nang gabing iyon, lumipat kami sa isang pribadong dining room upang matapos ang pag-uusap.
Hindi na sumama si Camille.
Bago siya umalis, humarap siya sa akin.
“Isabella, alam kong walang sapat na sorry para sa ginawa ko.”
Tumango ako.
“Tama ka.”
“Handa akong magsumite ng written statement sa foundation. Aaminin ko ang lahat.”
“Gawin mo iyon,” sagot ko.
“Hindi lamang para sa akin. Para hindi na maulit sa ibang estudyante.”
Tahimik siyang umalis.
Naiwan kaming tatlo.
Si Adrian, si Nathaniel, at ako.
“Paano mo nalaman ang tungkol sa independent scholarship?” tanong ko kay Nathaniel.
“May archival review kami dahil maglulunsad ang foundation ng bagong arts grant.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Nakita ko ang pangalan mo at ang lumang file. Nagtanong ako sa records office kung bakit walang acceptance.”
“Pero bakit ngayon mo lang sinabi?”
“Gusto ko munang makakuha ng opisyal na kopya at malaman kung ano talaga ang nangyari.”
Ngumiti siya nang bahagya.
“Hindi ko rin alam na magkikita tayo rito ngayong gabi.”
Pagkatapos ay marahan niyang pinisil ang kamay ko.
“Bella, may isa pa akong gustong sabihin.”
Napatingin ako.
“Hindi mo kailangang patunayan ang halaga mo gamit ang scholarship na iyon.”
Huminto siya.
“Matagal mo nang napatunayan kung sino ka.”
Napangiti ako.
Sa loob ng pitong taon, si Nathaniel ang taong paulit-ulit na nagpapaalala sa akin ng bagay na matagal kong nakalimutan.
Na ang talento ay hindi nasusukat sa opinyon ng isang tao.
Na ang pagmamahal ay hindi dapat maging dahilan upang lumiit ang pangarap mo.
At na ang tunay na partner ay hindi nagdedesisyon para sa iyo, kundi nakikinig sa gusto mong maging.
“Paano kayo nagkakilala?” biglang tanong ni Adrian.
Napatingin ako sa kanya.
Hindi ko alam kung bakit niya gustong malaman.
Ngunit sumagot ako.
“Sa Singapore.”
Noong unang taon ko roon, halos hindi ako makabayad ng renta.
Kahit may scholarship ako mula sa isang international arts organization, kailangan ko pa ring magtrabaho pagkatapos ng klase para sa pagkain at iba pang gastusin.
Nagtatrabaho ako noon sa isang maliit na café malapit sa campus.
Isang gabi, may customer na nag-iwan ng sketchbook sa mesa.
Hinabol ko siya sa labas.
Si Nathaniel iyon.
Kinabukasan, bumalik siya upang magpasalamat.
Nakita niya ang mga drawing ko sa café wall.
“Sa iyo ang mga iyan?”
Tumango ako.
“Ang galing mo.”
Simpleng papuri.
Ngunit hindi ko malilimutan kung paano niya iyon sinabi.
Walang pagdududa.
Walang paghahambing.
Walang kasunod na pangungusap na nagsasabing may mas magaling kaysa sa akin.
Pagkatapos noon, naging magkaibigan kami.
Tinulungan niya akong makahanap ng mga art exhibition at professional connections.
Ngunit hindi niya kailanman inangkin ang aking mga tagumpay.
Nang makuha ko ang una kong malaking international design contract, siya ang unang tumawag upang bumati.
At nang mag-propose siya, may sinabi siyang hindi ko malilimutan.
“Bella, hindi kita hinihiling na baguhin ang pangarap mo para sa akin.”
Hinawakan niya ang aking kamay.
“Gusto kong makasama ka habang tinutupad mo iyon.”
Noong gabing iyon, umiyak ako.
Hindi dahil malungkot ako.
Kundi dahil sa wakas, may isang taong nagmahal sa akin nang hindi ako pinapapili sa pagitan ng sarili ko at ng relasyon namin.
Matagal na nakayuko si Adrian.
Pagkatapos ay mahina siyang nagtanong.
“Masaya ka ba?”
Tumingin ako kay Nathaniel.
Nakangiti siya sa akin.
“Oo.”
Isang simpleng salita.
Ngunit alam kong sapat na iyon.
Napansin kong nakatingin si Adrian sa engagement ring ko.
“Dati, sinabi mong ako lang ang pakakasalan mo.”
Hindi ko iniwas ang kanyang tingin.
“Dati rin, sinabi mong kahit saan ka makarating, kasama mo ako.”
Napapikit siya.
“Kung hindi ko ibinigay ang scholarship kay Camille… may pagkakataon pa kaya tayo?”
Matagal akong hindi sumagot.
Dahil minsan, ang pinakamahirap sagutin ay ang mga tanong tungkol sa buhay na hindi naman nangyari.
“Hindi ko alam, Adrian.”
Napatingin siya sa akin.
“Pero alam ko ang isang bagay.”
Huminga ako nang malalim.
“Kahit hindi mo ibinigay ang scholarship kay Camille, kailangan mo pa ring matutuhang respetuhin ang mga desisyon ko.”
Tahimik siyang nakinig.
“Hindi tayo nasira dahil lamang sa isang scholarship.”
Tumingin ako sa kanyang mga mata.
“Nasira tayo dahil naniwala kang ikaw lang ang nakakaalam kung ano ang pinakamabuti para sa akin.”
Tumulo ang luha niya.
“Minahal talaga kita, Bella.”
“Alam ko.”
“At mahal pa rin kita.”
Napabuntong-hininga ako.
“Pero hindi lahat ng pagmamahal ay sapat para maging dahilan ng pagbabalikan.”
Hindi na siya nagsalita.
Bago kami umalis, tumayo siya at bahagyang yumuko.
“Sorry sa lahat.”
Sa pagkakataong iyon, hindi na ako umiiyak.
“Tinanggap ko ang paghingi mo ng tawad, Adrian. Sana matutuhan mong maging mas mabuting tao.”
Pagkatapos ay hinawakan ko ang kamay ni Nathaniel.
At magkasama kaming lumabas ng restaurant.
Hindi na ako lumingon.
Tatlong buwan pagkatapos ng gabing iyon, nakatanggap ako ng opisyal na liham mula sa scholarship foundation.
Kinumpirma nilang nagkaroon ng seryosong paglabag sa proseso ng paghahatid ng scholarship notification pitong taon na ang nakalipas.
Nagbigay si Camille ng written admission tungkol sa kanyang ginawa.
Nagpatupad ang foundation ng bagong verification system upang direktang makarating sa bawat napiling estudyante ang scholarship offer.
Hindi na sapat na isang school representative lamang ang makatanggap nito.
Nag-alok din sila ng pormal na paghingi ng tawad.
At inimbitahan akong maging bahagi ng kanilang bagong arts mentorship program.
Tinanggap ko ang imbitasyon.
Hindi dahil kailangan ko pang patunayan na karapat-dapat ako.
Kundi dahil naisip ko ang mga batang katulad ko noon.
Mga batang may talento ngunit kulang sa kumpiyansa.
Mga batang madaling maniwala kapag sinabihan silang hindi sapat ang kanilang kakayahan.
Gusto kong may isang taong magsabi sa kanila ng bagay na sana ay narinig ko noong labingwalong taong gulang ako.
“Hindi mo kailangang maging pinakamagaling sa lahat para magkaroon ng karapatang mangarap.”
Pagkalipas ng anim na buwan, ikinasal kami ni Nathaniel sa isang maliit na garden wedding sa Tagaytay.
Hindi marangya ang seremonya.
Nandoon ang aming pamilya, malalapit na kaibigan, at si Denise na walang tigil sa pag-iyak habang kinukunan kami ng litrato.
Bago ako lumakad sa aisle, nakatanggap ako ng mensahe mula sa hindi naka-save na numero.
Bella, congratulations sa kasal mo. Narinig kong magiging mentor ka na rin ng mga young artists. Proud ako sa iyo. Sana naging mas mabuti akong tao noon. — Adrian.
Matagal kong tinitigan ang mensahe.
Pagkatapos ay sumagot ako.
Salamat, Adrian. Sana maging masaya ka rin.
Wala nang kasunod.
Wala nang hinanakit na kailangang ipaliwanag.
Wala nang pangakong kailangang balikan.
Ibinaba ko ang cellphone at humarap sa salamin.
Nakita ko ang isang babaeng nakasuot ng puting wedding dress.
Hindi na siya ang labingwalong taong gulang na umiiyak sa library dahil sinabihang hindi sapat ang kanyang talento.
Hindi na siya ang babaeng takot umalis dahil baka mawala ang taong mahal niya.
Siya na ang babaeng marunong pumili para sa sarili.
Nang bumukas ang pinto, nakita ko si Nathaniel sa dulo ng aisle.
Nakangiti siya.
At sa pagkakataong iyon, wala akong naramdamang takot.
Habang naglalakad ako palapit sa kanya, naalala ko ang isang pangako mula sa nakaraan.
Kahit saan ako makarating, kasama kita.
Dati, inakala kong ang pinakamagandang pag-ibig ay iyong dalawang taong hindi kailanman naghihiwalay ng landas.
Ngayon, alam ko nang hindi pala ganoon kasimple ang pagmamahal.
Ang pinakamagandang pag-ibig ay iyong dalawang taong may sariling mga pangarap, ngunit araw-araw na pinipiling maglakad nang magkasama.
Nang hawakan ni Nathaniel ang kamay ko, marahan siyang bumulong.
“Ready ka na?”
Ngumiti ako.
“Matagal na.”
At sa wakas, hindi na ako ang babaeng naghihintay na piliin.
Ako na mismo ang pumili.
Hindi lamang ng lalaking pakakasalan ko.
Kundi ng buhay na gusto kong mabuhay.
HUWAG MONG HAYAANG ANG TAONG MAHAL MO ANG MAGTAKDA NG HANGGANAN NG IYONG MGA PANGARAP.
May mga pagkakataong ang pagtanggi ng isang tao ay nagiging simula ng pinakamagandang kabanata ng buhay mo.
Hindi lahat ng nawawala ay kawalan.
At hindi lahat ng nasirang relasyon ay kailangang buuin muli.
Ang tunay na pagmamahal ay hindi ka pinapaliit upang magkasya ka sa mundo ng iba.
Binibigyan ka nito ng lakas ng loob na maging kung sino ka talaga.
DAHIL HINDI MO KAILANGANG HINTAYING PILIIN KA NG IBA PARA MAPATUNAYAN ANG IYONG HALAGA. MINSAN, ANG PINAKAMAHALAGANG DESISYON SA BUHAY AY ANG PILIIN MO MUNA ANG SARILI MO.
WAKAS.
