INIWAN KO ANG BOYFRIEND KONG CEO NANG IPAGPALIT NIYA AKO SA KANYANG “INOSENTENG” ASSISTANT—PERO BAGO AKO UMALIS PAPUNTANG CEBU, ISANG MENSAHE MULA SA OPISINA ANG NAGBUNYAG NG SEKRETONG HINDI NIYA KAYANG ITAGO
INIWAN KO ANG BOYFRIEND KONG CEO NANG IPAGPALIT NIYA AKO SA KANYANG “INOSENTENG” ASSISTANT—PERO BAGO AKO UMALIS PAPUNTANG CEBU, ISANG MENSAHE MULA SA OPISINA ANG NAGBUNYAG NG SEKRETONG HINDI NIYA KAYANG ITAGO
Nagkita-kita kami ng mga kaibigan namin sa isang rooftop restaurant sa Bonifacio Global City para sa simpleng dinner pagkatapos ng trabaho.
Akala ko kami-kami lang.
Pero dumating ang boyfriend kong si Adrian Villareal na may kasamang babae.
“Guys, si Mikaela Cruz, bagong executive assistant ko,” kaswal niyang pagpapakilala.
Ngumiti si Mikaela na parang mahiyain.
Pero mula nang maupo siya sa tabi ni Adrian, tatlong beses niyang tinawag itong “Sir Adrian” sa boses na masyadong malambing para sa isang normal na empleyado.
Hindi ako nagsalita.
Ako si Sofia Alvarado, tatlumpung taong gulang. Limang taon na kami ni Adrian.
At sa limang taong iyon, natutuhan kong hindi lahat ng laban ay kailangang sagutin agad.
Minsan, mas magandang hayaan mong magpakilala nang kusa ang isang tao.
Habang naghahapunan, panay ang kuwento ni Mikaela tungkol sa opisina.
“Sir Adrian, tandaan n’yo po, bawal kayong magkape bukas nang walang breakfast.”
Tumawa ang kaibigan naming si Paolo.
“Grabe, Adrian. Assistant ba ’yan o asawa?”
Biglang natahimik ang mesa.
Napatingin ako kay Adrian.
Ngumiti lamang siya.
“Ganito talaga ’yan. Masyadong maalaga.”
Bahagyang yumuko si Mikaela upang itago ang ngiti.
Ako naman ay nagpatuloy sa pagkain.
Pagkaraan ng ilang minuto, tumayo siya dala ang isang baso ng red wine.
“Ms. Sofia, toast po tayo. Lagi po kayong kinukuwento ni Sir Adrian sa office.”
“Ano raw?”
Sandaling natigilan si Mikaela.
Pagkatapos ay ngumiti.
“Na napakabait n’yo raw po.”
Inabot niya ang baso.
Bago pa man magdikit ang mga iyon, biglang “nadulas” ang kamay niya.
Bumuhos ang red wine sa puting blouse ko.
Napasinghap ang lahat.
Tinakpan ni Mikaela ang bibig niya.
“Ay! Diyos ko! Sorry po talaga!”
Mabilis siyang kumuha ng tissue.
“Ang tanga-tanga ko talaga. Sir Adrian, sinabi ko naman sa inyo, napakaklang ko!”
Hindi ko agad pinunasan ang damit ko.
Tiningnan ko muna siya.
Hindi takot ang nasa mga mata niya.
Kundi kasiyahan.
Gusto niyang makita kung paano ako magagalit.
Kaya ngumiti ako.
“Mikaela.”
“Opo?”
“May talent ka.”
Napakurap siya.
“Talent?”
“Napakahirap magkunwaring inosente kapag halatang-halata ang intensiyon.”
May dalawang kaibigan kaming hindi napigilang tumawa.
Namula ang mukha ni Mikaela.
“Hindi ko naman po sinasadya…”
“Alam ko.”
Kumuha ako ng napkin at marahang pinunasan ang leeg ko.
“Kaya nga kahanga-hanga. Isang aksidente na pinaghandaan nang mabuti.”
Lalong lumakas ang tawanan.
Napayuko si Mikaela.
Maya-maya, namuo ang luha sa mga mata niya.
“Sir Adrian…”
Napatingin siya sa boyfriend ko na parang humihingi ng saklolo.
“Hindi naman po talaga sinasadya…”
Tumayo si Adrian.
Akala ko pagtatanggol niya si Mikaela.
Pero hinubad niya ang blazer niya at ipinatong iyon sa balikat ko.
“Tama na.”
Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ko.
“Uuwi na kami. Nabasa ang damit ni Sofia.”
Napangiti ang mga kaibigan namin.
Pero bago kami makalayo, narinig ko ang nanginginig na boses ni Mikaela.
“Sir Adrian…”
Huminto kami.
“Paano po ako?”
Hindi lumingon si Adrian.
“Mag-Grab ka.”
Halos matawa ako.
Pero hindi ako natawa.
Dahil ramdam kong hindi pa tapos ang gabing iyon.
Pagdating sa condo ko sa Rockwell, naligo agad ako.
Paglabas ko ng bathroom, nakita kong nakaupo si Adrian sa gilid ng kama habang paulit-ulit na umiilaw ang cellphone niya.
Isang tawag.
Dalawa.
Tatlo.
Hanggang sa tumayo siya.
“Sofia.”
“Hm?”
“Babalik muna ako sa BGC.”
Tumingin ako sa salamin habang sinusuklay ang buhok ko.
“Bakit?”
“Tumawag si Paolo. Nandoon pa raw si Mikaela sa lobby. Umiiyak at ayaw umuwi.”
Napahinto ang kamay ko.
“Bakit ikaw ang kailangan niya?”
“Assistant ko siya.”
“Hindi therapist.”
Napabuntong-hininga si Adrian.
“Nasaktan siya sa nangyari kanina.”
Napangiti ako.
“Siya ang nagbuhos ng alak sa akin.”
“Alam ko.”
“Pero siya ang nasaktan?”
Hindi siya sumagot.
Doon ko naintindihan.
Hindi problema si Mikaela.
Si Adrian ang problema.
Dahan-dahan kong inilapag ang suklay.
“Maghiwalay na tayo.”
Napatingin siya sa akin.
Pagkatapos ay natawa nang mahina.
“Come on, Sofia.”
“Seryoso ako.”
Lumapit siya at hinawakan ang magkabilang balikat ko.
“Selos ka lang.”
“Hindi.”
“Galit ka.”
“Hindi rin.”
“Ano kung gano’n?”
Tumingin ako diretso sa mga mata niya.
“Pagod na ako.”
Nawala ang ngiti niya.
Pero makalipas ang ilang segundo, bumalik din iyon.
Parang sigurado siyang hindi ko kayang iwan siya.
“Sofia, limang taon na tayo. Hindi tayo maghihiwalay dahil lang sa isang basong alak.”
“Tama.”
Tumango ako.
“Hindi dahil sa alak.”
“Then?”
“Dahil kapag kailangan kong ipaliwanag pa sa ’yo kung bakit mali ang ginagawa mo, wala nang saysay ang relasyon natin.”
Tahimik siya.
Tumunog na naman ang cellphone.
Mikaela.
Nakita ko ang pangalan sa screen.
Pinatay niya iyon.
Pero makalipas lamang ang ilang segundo, tumunog ulit.
Kinuha ni Adrian ang jacket niya.
“Babalik ako agad. Pag-usapan natin bukas kapag kalmado ka na.”
Napatawa ako nang mahina.
“Kapag lumabas ka sa pintuang ’yan, huwag ka nang bumalik.”
Huminto siya.
Tumingin sa akin.
Ngumiti.
Pagkatapos ay lumapit at hinalikan ako sa noo.
“Matulog ka na. Babalik ako.”
At umalis siya.
Pagsara ng pinto, tiningnan ko ang tahimik na condo.
“Hindi, Adrian.”
Mahina kong sinabi.
“Hindi ka na babalik.”
Bandang alas-dose ng gabi, umulan nang malakas sa Metro Manila.
Habang nakahiga ako, nakita ko ang bagong Instagram story ni Mikaela.
Nasa isang modernong kusina siya.
Suot niya ang oversized na puting polo ng lalaki.
May hawak siyang wine glass.
Sa background, may lalaking nakatalikod habang nagluluto.
Hindi kita ang mukha.
Pero kilala ko ang relo.
Regalo ko iyon kay Adrian noong ikaapat naming anniversary.
At kilala ko rin ang kusinang iyon.
Condo iyon ni Adrian sa Makati.
May caption si Mikaela:
“Rainy nights hit different when someone cooks for you.”
Tinitigan ko ang larawan nang ilang segundo.
Pagkatapos ay may napansin ako.
Ang wine glass.
May maliit na letrang S sa ilalim.
Dalawa lang ang basong iyon.
Custom-made iyon sa Italy.
Isang “A” para kay Adrian.
Isang “S” para sa akin.
Minsan niyang sinabi:
“Walang ibang gagamit nito.”
Ngayon, hawak iyon ni Mikaela.
Hindi ako umiyak.
Hindi ako nagwala.
Hindi ko rin siya tinawagan.
Isinara ko lang ang Instagram.
At sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, naramdaman kong tapos na talaga kami.
Kinabukasan, alas-sais pa lang ng umaga, sunod-sunod na ang tawag ni Adrian.
Hindi ko sinagot.
May mga message din.
“Sofia, gising ka na?”
“Nasaan ka?”
“Sorry tungkol kagabi.”
“Breakfast tayo.”
“Binili ko ’yung favorite mong ensaymada.”
Pagkatapos ay nakita ko ang bagong post ni Mikaela.
Isang malaking mesa na puno ng breakfast mula sa iba’t ibang restaurant.
Sa kabilang bahagi ng mesa, kita ang kamay ng isang lalaki na may hawak na cellphone.
Nandoon pa rin ang handmade phone case na ginawa ko para kay Adrian noong birthday niya.
Caption:
“Sinabi kong hindi ako nagbe-breakfast kaya tinawag niya akong stubborn little cat. Tapos bumili siya ng halos buong menu. Paano ko uubusin lahat nito?”
Doon ako tuluyang nawalan ng gana.
Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa kanila buong gabi.
At ayoko nang malaman.
Dahil kahit walang nangyari, sapat na ang ginawa ni Adrian.
Pinili niyang manatili roon.
Pinili niyang alagaan ang babaeng lantaran akong hinahamon.
Pinili niyang paniwalaang lagi akong naghihintay.
Kaya binlock ko siya.
Pagkatapos ay nag-empake ako.
Hindi marami.
Damit.
Laptop.
Mga dokumento.
At isang lumang kahon na matagal ko nang hindi binubuksan.
Bumalik ako sa bahay ng mga magulang ko sa Ayala Alabang.
Pagbukas ni Mama ng pinto, nanlaki ang mga mata niya.
“Sofia?”
Niyakap ko siya.
“Ma, miss ko kayo.”
Hinawakan niya agad ang noo ko.
“May sakit ka ba?”
“Wala.”
Lumabas si Papa mula sa study.
Isang tingin lang sa maleta ko, nagbago agad ang mukha niya.
“Anong ginawa ni Adrian?”
“Wala.”
“Kapag sinabi mong wala, ibig sabihin may ginawa.”
Napatawa ako.
Ganoon talaga si Papa.
Si Roberto Alvarado, founder ng Alvarado Pacific Group.
Sa labas, kinatatakutan siya ng mga executive.
Sa bahay, isa lang siyang ama na laging naghihinalang may lalaking mananakit sa anak niya.
Umupo kami sa sala.
“Pa.”
“Ano?”
“Naalala mo ’yung expansion project natin sa Cebu?”
Napakunot ang noo niya.
“Oo.”
“Ako na ang hahawak.”
Nanahimik ang buong sala.
Si Mama ang unang nagsalita.
“Sigurado ka?”
“Oo.”
Sumandal si Papa sa sofa.
“Akala ko ayaw mong umalis sa Manila dahil gusto mong manatili sa Villareal Group.”
Ngumiti ako.
Dalawang taon akong nagtrabaho sa kumpanya ni Adrian bilang ordinaryong strategy manager.
Hindi alam ng karamihan na anak ako ng Alvarado family.
Ayokong umasa sa pangalan ng pamilya.
At higit sa lahat, gusto kong manatiling malapit kay Adrian.
Napailing si Papa.
“Hindi ko talaga maintindihan kung bakit pumayag kang maging empleyado sa kumpanya ng boyfriend mo samantalang may sarili kang kumpanya.”
“Hindi ko rin maintindihan ngayon.”
Napangiti si Mama.
Tumawa si Papa.
“Finally.”
“Pero may kondisyon ako.”
“Ano?”
“Hindi ako pupunta sa Cebu bilang anak ng chairman.”
Nawala ang ngiti niya.
“Pupunta ako bilang regional director. Bigyan n’yo ako ng tunay na trabaho, tunay na target, tunay na responsibilidad.”
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay tumango.
“Deal.”
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, gumaan ang dibdib ko.
May sarili akong buhay.
May sarili akong karera.
At hindi kailangang umiikot ang mundo ko kay Adrian Villareal.
Tumayo sana ako para tulungan si Mama sa kusina nang biglang tumunog ang cellphone ko.
Isang message mula kay Jessa, pinakamalapit kong kaibigan sa Villareal Group.
Binuksan ko iyon.
“Sofia, nasaan ka?!”
Kasunod ang isa pa.
“PUMUNTA KA SA OFFICE NGAYON.”
Napakunot ang noo ko.
Sumunod agad ang ikatlong mensahe.
“May emergency board meeting.”
At pagkatapos…
Isang litrato.
Nasa loob ng conference room si Adrian.
Katabi niya si Mikaela.
Sa kabilang dulo ng mesa ay naroon ang chairman ng Villareal Group at halos lahat ng senior executives.
Pero hindi iyon ang nagpabilis ng tibok ng puso ko.
Kundi ang malaking screen sa likod nila.
May presentation na nakabukas.
At kahit malabo ang litrato, malinaw kong nakilala ang logo sa gitna.
Alvarado Pacific Group.
Nanlamig ang mga daliri ko.
Dumating ang isa pang message mula kay Jessa.
“Sofia, may nag-leak ng confidential proposal natin sa competitor.”
Napaupo ako.
Kasunod ang isa pa.
“At sinabi ni Mikaela sa board na IKAW raw ang kumuha ng files bago ka biglang nawala.”
Napatayo si Papa.
“Ano’ng nangyari?”
Hindi ako nakasagot.
Dahil dumating ang huling mensahe.
Isang voice recording.
Pinindot ko ang play.
Boses ni Mikaela ang unang narinig ko.
“Sir, nasa laptop ni Sofia ang evidence. Kapag nakita ng board iyon, matatanggal siya ngayong araw.”
Pagkatapos ay narinig ko ang boses ni Adrian.
Mababa.
Malamig.
At malinaw.
“Then open her laptop.”
Huminto ang paghinga ko.
Pero may sumunod pang boses.
Isang lalaking hindi ko nakilala.
“Sir Adrian, bago natin gawin iyon, may problema tayo.”
“Ano?”
“Ang proposal na sinasabing ninakaw ni Ms. Sofia…”
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang nagpabago sa lahat.
“…hindi pala pag-aari ng Villareal Group.”
Napatayo ako nang tuluyan.
Nagpatuloy ang recording.
“Pag-aari iyon ng Alvarado Pacific Group. At ayon sa digital signature, ang legal owner ng buong project ay…”
Huminto ang audio.
Putol.
Napamura ako sa isip.
Agad kong tinawagan si Jessa.
Isang ring.
Dalawa.
Tatlo.
Sinagot niya.
Pero bago pa ako makapagsalita, pabulong niyang sinabi:
“Sofia…”
“Jessa, sino ang pangalan?”
May ingay sa kabilang linya.
Parang nagkakagulo sa conference room.
Pagkatapos ay narinig ko ang boses ni Adrian sa malayo.
“Nasaan si Sofia?”
Huminga nang mabilis si Jessa.
At sinabi niya:
“Girl… nalaman na nila kung sino ka.”
Biglang naputol ang tawag.
Kasabay noon, bumukas ang pintuan ng bahay.
Pumasok ang executive secretary ni Papa na may dalang itim na folder.
“Sir Roberto.”
Inilapag niya iyon sa mesa.
“Kagagaling lang po nito sa legal department.”
Binuksan ni Papa ang folder.
Habang binabasa niya ang unang pahina, unti-unting nag-iba ang mukha niya.
“Pa?”
Hindi siya sumagot.
Iniabot niya sa akin ang dokumento.
At sa pinakataas ng pahina, nakita ko ang pangalan ni Adrian Villareal.
Sa ilalim nito ay isang transaksiyon na ginawa tatlong araw na ang nakalipas.
At sa tabi ng approval field…
Naroon ang digital signature ko.
Pero hindi ko iyon pinirmahan.
Napatingin ako kay Papa.
Tahimik niyang sinabi:
“Sofia… may gumamit ng pangalan mo.”
Bago pa ako makasagot, tumunog muli ang cellphone ko.
Unknown number.
Isang message lang.
“Ms. Alvarado, huwag po kayong pumunta sa Villareal Group. Hindi si Mikaela ang tunay na problema. Kapag nakita ni Adrian ang dokumentong nasa kamay ninyo ngayon, malalaman niyang alam n’yo na kung ano talaga ang ginawa niya.”
At kasunod nito…
May dumating na litrato.
Nang makita ko kung sino ang kasama ni Adrian sa larawan, tuluyan akong napatigil.
Dahil ang taong iyon ay isang taong hinding-hindi ko inaasahang makikita kong nakikipagkamay sa boyfriend kong limang taon kong minahal.
At sa sandaling iyon, naintindihan ko—
Ang pagtataksil ni Adrian kay Mikaela ay maaaring pinakamaliit lamang sa mga kasinungalingang itinago niya sa akin.
BAHAGI 2 — ANG LALAKING NASA LITRATO AY ANG TAONG PINAKAPINAGKAKATIWALAAN NG PAMILYA KO
Hindi ko agad naalis ang tingin ko sa litrato.
Si Adrian ang nasa kaliwa.
Nakangiti.
Nakikipagkamay siya sa isang lalaking nakasuot ng dark gray suit.
At kilala ko ang lalaking iyon.
Si Enrique Salcedo.
Chief Financial Officer ng Alvarado Pacific Group.
Ninong ko sa binyag.
At higit sa lahat, isa sa pinakamatagal nang pinagkakatiwalaang tao ni Papa.
“Impossible…”
Kinuha ni Papa ang cellphone ko.
Nang makita niya ang litrato, nanigas ang mukha niya.
“Roberto?”
Lumapit si Mama.
Hindi sumagot si Papa.
Tinawagan niya agad ang kanyang legal counsel.
“Freeze every pending transaction under Enrique Salcedo’s authorization.”
Napatingin ako sa kanya.
“Pa…”
“Ngayon din,” madiin niyang utos. “At huwag ninyong ipaalam kay Enrique.”
Ibinaba niya ang tawag.
“Sofia, sabihin mo sa akin ang lahat.”
Kaya sinabi ko.
Si Mikaela.
Ang red wine.
Ang gabing ginugol ni Adrian sa condo kasama niya.
Ang confidential proposal.
Ang digital signature ko.
At ang anonymous message.
Habang nagsasalita ako, lalong tumitigas ang ekspresyon ni Papa.
Pero hindi siya nagalit dahil niloko ako ng boyfriend ko.
Mas malaki ang iniisip niya.
“Anong project ang nasa document?”
“Cebu South Harbor redevelopment.”
Biglang tumayo si Papa.
Doon ako kinabahan.
Ang Cebu South Harbor redevelopment ang pinakamalaking expansion project ng Alvarado Pacific Group sa loob ng sampung taon.
Logistics hub.
Cold-storage facilities.
Commercial complex.
At long-term port operations.
Bilyon ang halaga.
“Pa?”
“Tatlong kumpanya lang ang may access sa preliminary proposal.”
“Alvarado Pacific, legal counsel natin…”
“At Villareal Group.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit?”
“Potential partner sila.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
“Since when?”
“Anim na buwan.”
Anim na buwan.
Eksaktong panahon kung kailan nagsimulang maging kakaiba si Adrian.
Mas maraming late-night meetings.
Mas maraming business trips.
Mas madalas niyang itanong kung ano ang ginagawa ko sa family company.
Akala ko interesado lamang siya sa buhay ko.
Ngayon, hindi na ako sigurado.
Tumunog ang cellphone ni Papa.
Legal department.
Sinagot niya iyon at inilagay sa speaker.
“Sir Roberto, may nakita po kami.”
“Ano?”
“May duplicate authorization request na ipinasa tatlong araw na ang nakalipas gamit ang credentials ni Ms. Sofia.”
“Ano ang inauthorize?”
Tahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos:
“Transfer ng proprietary feasibility data sa Villareal Strategic Ventures.”
Napatakip ng bibig si Mama.
Ako naman ay parang nawalan ng pandinig.
“Magkano ang potential value ng data?”
Tanong ni Papa.
“Kung gagamitin sa bidding…”
Huminga ang abogado.
“Possibly hundreds of millions of pesos.”
Napapikit ako.
Hindi na ito tungkol sa isang babaeng nakasuot ng polo ng boyfriend ko.
Hindi na ito simpleng pagtataksil.
Krimen na ito.
“May ebidensiya ba kung sino ang gumamit ng credentials?”
“May access logs. Pero kailangan naming i-verify.”
“Gawin ninyo.”
Ibinaba ni Papa ang tawag.
Kinuha ko ang bag ko.
“Saan ka pupunta?”
“Villareal Group.”
“Sofia.”
“Pa, ginagamit nila ang pangalan ko.”
“Sasama ako.”
Umiling ako.
“Hindi.”
“Sofia—”
“Kapag pumunta ka, chairman ng Alvarado Pacific ang makikita nila.”
Tiningnan ko siya.
“Kapag ako ang pumunta, makikita nila ang babaeng akala nila kaya nilang sisihin.”
Tahimik si Papa.
Pagkatapos ay ngumiti siya nang bahagya.
Hindi masayang ngiti.
Kundi iyong ngiting nakikita ko kapag may kalaban siya sa negotiation table.
“Anak nga kita.”
Pagdating ko sa Villareal Tower sa BGC, kakaiba ang atmosphere.
Tahimik ang lobby.
Nagbulungan ang ilang empleyado nang makita ako.
Pagdating ko sa executive floor, sinalubong ako ni Jessa.
“Girl!”
Hinila niya ako sa gilid.
“Anong nangyayari?”
“Sinabi ni Mikaela na nag-download ka raw ng files kagabi.”
“Kagabi?”
“Oo.”
Napatawa ako.
“Jessa, wala ako rito kagabi.”
“Alam ko!”
“Nasaan si Adrian?”
“Boardroom.”
Naglakad ako diretso roon.
Binuksan ko ang pinto.
Lahat napatingin sa akin.
Nasa dulo ng mesa si Chairman Eduardo Villareal, ama ni Adrian.
Nasa kanan niya si Adrian.
At katabi nito…
Si Mikaela.
Nang makita ako, biglang namutla si Mikaela.
Si Adrian naman ay agad tumayo.
“Sofia.”
Hindi ko siya pinansin.
Lumapit ako sa mesa.
“May nagsabing hinahanap ninyo ako.”
Nagsalita ang chairman.
“Ms. Alvarado, may serious allegation laban sa iyo.”
“Alam ko.”
Nag-slide si Mikaela ng folder papunta sa akin.
“May records po kami na account ninyo ang ginamit para kunin ang confidential files.”
Tiningnan ko siya.
“Talaga?”
“Opo.”
“Anong oras?”
Natigilan siya.
“Bandang eleven thirty kagabi.”
Tumango ako.
“Adrian.”
Napatingin siya sa akin.
“Nasaan ka kagabi nang eleven thirty?”
Tumahimik ang buong silid.
Nanlaki ang mga mata ni Mikaela.
Alam niyang trap iyon.
Sumagot si Adrian.
“Nasa condo ako.”
“Mag-isa?”
Hindi siya sumagot.
Ngumiti ako.
“Mikaela?”
Namula siya.
“Hindi ko po maintindihan kung bakit relevant—”
“Relevant dahil nasa condo ni Adrian ka kagabi.”
May ilang direktor na napatingin sa isa’t isa.
“Sofia.”
Babala ang boses ni Adrian.
Pero hindi ako huminto.
“At habang nasa condo kayo, nag-post ka pa ng pictures online.”
“Sofia, personal matter iyon.”
“Tama.”
Tumango ako.
“Kaya huwag nating pag-usapan ang relasyon natin.”
Kinuha ko ang tablet ko.
“Pag-usapan natin ang trabaho.”
Binuksan ko ang security report na ipinadala ng legal team namin habang papunta ako.
“Ang account ko raw ang ginamit eleven thirty-seven PM.”
“Yes,” sagot ni Mikaela.
“Interesting.”
“Bakit?”
“Dahil eleven thirty-seven PM kagabi, disabled na ang corporate access ko.”
Napakunot ang noo ni Adrian.
“Ano?”
“Twelve hours bago iyon, nagsumite ako ng request para ilipat ang lahat ng credentials ko sa Cebu project.”
Tumingin ako kay Mikaela.
“Kaya hindi maaaring account ko ang ginamit.”
Namuti ang mukha niya.
Biglang nagsalita ang IT director.
“Sir Adrian…”
“Ano?”
“May isa pa pong possibility.”
“Ano?”
“Cloned credentials.”
Napatingin ang lahat kay Mikaela.
Agad siyang umiling.
“Hindi ako! Wala akong alam diyan!”
Hindi pa naman siya inaakusahan.
Pero ipinagtanggol na niya ang sarili niya.
Napangiti ako.
“Mikaela, bakit ka natatakot?”
“Hindi ako natatakot!”
Tumayo siya.
“Sir Adrian, siya ang nagsisinungaling!”
Tumayo rin si Adrian.
“Enough.”
Napatingin ako sa kanya.
Akala ko sa wakas ay tatanungin niya kung bakit may gumagamit ng pangalan ko.
Pero lumapit siya sa akin.
“Sofia, ibigay mo muna ang laptop mo sa IT.”
Napatawa ako.
“Excuse me?”
“Kung wala kang tinatago, wala kang dapat ikatakot.”
Iyon ang sandaling tuluyan kong nawala ang natitirang respeto ko sa kanya.
Limang taon.
Limang taon kaming magkasama.
At nang kailangan niyang pumili kung sino ang pagkakatiwalaan niya…
Hindi ako iyon.
Kinuha ko ang laptop mula sa bag.
Inilapag ko sa mesa.
“Fine.”
Napangiti si Mikaela.
Pero bago niya makuha iyon, pinatong ko ang kamay ko sa ibabaw.
“May kondisyon.”
“Ano?”
Tumingin ako sa chairman.
“Gawin natin ang forensic examination sa harap ng independent auditor.”
Nawala ang ngiti ni Mikaela.
“At lahat ng devices na may access sa project, isama natin.”
Tumingin ako sa kanya.
“Kasama ang laptop mo.”
“Bakit pati akin?”
“Kasi assistant ka ng CEO.”
“Hindi kailangan—”
“Takot ka?”
“Hindi!”
“Then you have nothing to hide.”
Parehong-pareho ng sinabi ni Adrian sa akin.
Tahimik ang boardroom.
Sa wakas, tumango ang chairman.
“Approved.”
Halos mapaupo si Mikaela.
Makalipas ang apatnapung minuto, dumating ang independent cybersecurity consultant.
Isa-isang kinopya ang access logs.
Laptop ko.
Laptop ni Adrian.
Office server.
At laptop ni Mikaela.
Labinlimang minuto.
Dalawampu.
Tatlumpu.
Hanggang sa tumigil ang consultant.
“Sir…”
Napatingin kaming lahat.
“May nakita kami.”
Tumayo si Adrian.
“Ano?”
Ikinonekta ng consultant ang laptop sa malaking screen.
Lumabas ang access history.
“Ang cloned credential ni Ms. Sofia ay ginawa gamit ang device na ito.”
Tinuro niya ang source.
Tahimik.
Pagkatapos ay lumitaw ang pangalan.
MIKAELA CRUZ — EXECUTIVE ASSISTANT DEVICE 02.
Nawalan ng kulay ang mukha ni Mikaela.
“Hindi!”
Tumayo siya.
“Hindi ako ’yan!”
“Mikaela…”
Napaatras si Adrian.
“Anong ginawa mo?”
“Sir Adrian, maniwala kayo sa akin!”
Lumapit siya at hinawakan ang braso nito.
“May nag-frame sa akin!”
Pero hindi pa tapos ang consultant.
“May isa pa.”
Binuksan niya ang encrypted folder.
May dozens of emails.
Transactions.
Screenshots.
At private messages.
Biglang bumagsak sa upuan si Mikaela.
“Please…”
Mahina ang boses niya.
“Patayin n’yo ’yan.”
Pero huli na.
May isang conversation na lumitaw sa screen.
Sender:
E. SALCEDO.
Recipient:
M. CRUZ.
At ang pinakahuling message:
“Once Sofia takes the blame, Adrian will have no choice but to remove her from the Cebu project.”
Napatayo ako.
Nagmura ang chairman.
Pero may sumunod pang mensahe.
Mula kay Mikaela:
“And what about Adrian?”
Sagot ni Enrique:
“Keep him distracted.”
Nanginig ang labi ni Mikaela.
Napatingin ako kay Adrian.
Hindi na siya makatingin sa akin.
Sa isang iglap, malinaw ang lahat.
Hindi lamang ako nilalandi ni Mikaela.
Ginagamit niya si Adrian.
At kusang-kusang nagpagamit si Adrian.
Pero hindi pa rin iyon ang pinakamalaking rebelasyon.
Dahil biglang nagsalita ang consultant.
“Sir, may scheduled transfer.”
“Ano?”
“May malaking payment na nakatakdang ma-release today.”
“Kanino?”
Binuksan niya ang transaction.
₱48,000,000.
Papunta sa isang offshore account.
Authorized by—
ADRIAN VILLAREAL.
Nanigas ang buong boardroom.
Napatingin ako kay Adrian.
“Ano ito?”
Namula siya.
“Sofia, I can explain.”
Mabagal akong tumango.
“Then explain.”
Pero bago siya makapagsalita, bumukas ang pinto.
Pumasok si Papa.
Kasama ang dalawang abogado at tatlong miyembro ng Alvarado Pacific audit committee.
Tahimik siyang lumakad papunta sa gitna.
“Hindi na kailangan.”
Napatingin ang lahat sa kanya.
“Mr. Alvarado?”
Tumayo ang chairman.
Inilapag ni Papa ang isang folder sa mesa.
“Effective immediately, Alvarado Pacific Group is suspending all negotiations with Villareal Group.”
“Roberto—”
“At maghahain kami ng formal complaint tungkol sa unauthorized access sa proprietary data namin.”
Namula ang mukha ng chairman.
“Pwede nating pag-usapan ito.”
“Pag-uusapan natin.”
Tumango si Papa.
“Kasama ang mga abogado.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“At mula ngayon, ang Cebu project ay pamumunuan ng anak ko.”
Natahimik ang lahat.
Napatingin si Mikaela sa akin.
“Anak?”
Si Jessa sa may pinto ay halos malaglag ang panga.
Si Adrian naman ay parang hindi makahinga.
“Sofia…”
Ngumiti ako.
“Surprise.”
“Alvarado?”
“Oo.”
“Sofia Alvarado?”
“Buong pangalan ko.”
Napaupo siya.
Doon niya lamang naintindihan.
Ang babaeng hinayaan niyang mapahiya dahil sa assistant niya…
Ang babaeng inakusahan niyang nagnakaw ng confidential data…
Ang babaeng pinili niyang pagdudahan…
Ay ang legal owner ng mismong project na pilit nilang kinukuha.
Pero bago pa ako makalabas, nagsalita si Mikaela.
“Wait!”
Lumingon ako.
Umiiyak siya.
“Hindi pa ninyo alam ang lahat.”
“Mikaela, shut up!”
Sigaw ni Adrian.
Napatingin ako sa kanya.
Bakit siya natatakot?
Tumawa si Mikaela.
Isang desperadong tawa.
“Akala mo ginagamit lang kita?”
Tumingin siya kay Adrian.
“Sabihin mo sa kanya.”
“Mikaela.”
“Sabihin mo kay Sofia kung bakit mo talaga ako hinayaang manatili sa condo mo kagabi.”
Nanigas ako.
Lumapit ako nang isang hakbang.
“Ano ang ibig niyang sabihin?”
Hindi sumagot si Adrian.
Ngunit inilabas ni Mikaela ang cellphone niya.
May binuksan siyang recording.
At mula sa speaker, narinig ko ang boses ni Adrian.
“Once Sofia signs the Cebu authorization, we won’t need her anymore.”
Nawala ang lahat ng ingay sa paligid ko.
Tumingin ako sa lalaking minahal ko nang limang taon.
“Adrian…”
Namumutla siya.
“Sofia, hindi gano’n—”
Pero nagpatuloy ang recording.
At ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang dumurog sa huling kasinungalingang pinaniwalaan ko tungkol sa aming relasyon.
“After we secure the Alvarado project…”
Huminto sandali ang boses niya.
Pagkatapos:
“…I’ll break up with her myself.”
BAHAGI 3 — AKALA NIYA ANG PINAKAMALAKING PAGKAKAMALI NIYA AY ANG PAGLOKO SA AKIN, HINDI NIYA ALAM NA MAY ISANG PIRMA SIYANG HINDI NA MABABAWI
Walang nagsalita.
Kahit si Papa ay nanatiling tahimik.
Ako lang ang nakatingin kay Adrian.
Limang taon.
Biglang naging napakaikli ng limang taon.
Parang isang maling investment na matagal ko lang tinanggihan amining lugi na.
“Sofia…”
Lumapit si Adrian.
Umatras ako.
“Don’t.”
Isang salita lang.
Huminto siya.
“Pakinggan mo muna ako.”
“Pinakikinggan kita.”
“Out of context iyon.”
Napangiti ako.
“Aling part?”
“Sofia—”
“Yung kukunin mo muna ang project ng pamilya ko bago mo ako iiwan?”
Hindi siya nakasagot.
“O yung hinayaan mong gamitin ang pangalan ko?”
“Hindi ko alam na pineke nila ang signature mo!”
“Pero alam mong may plano kayong kunin ang project.”
Tahimik.
Iyon na ang sagot.
Natawa ako nang mahina.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil sa wakas, malinaw na malinaw na ang lahat.
Akala ko dati, si Mikaela ang sumisira sa relasyon namin.
Mali pala ako.
Walang relasyon na kayang sirain ng third party kung hindi kusang binubuksan ng isa ang pinto.
Lumapit si Papa.
“Anak, umalis na tayo.”
Tumango ako.
Pero bago ako lumabas, kinuha ko ang company ID ko.
Inilapag ko iyon sa harap ni Adrian.
“I resign.”
“Sofia, wait.”
“Hindi.”
“Sofia!”
Hinawakan niya ang kamay ko.
Agad siyang hinarang ni Papa.
“Take your hand off my daughter.”
Binitiwan niya ako.
Lumabas ako nang hindi lumilingon.
Kinahapunan ding iyon, nagsimula ang internal investigation.
Lumabas na matagal nang nakikipagsabwatan si Enrique kay Mikaela.
Plano nilang gamitin ang Villareal Group para makuha ang Cebu bidding information, pagkatapos ay ipasa iyon sa isa pang consortium kapalit ng malaking kickback.
Pero may problema sila.
Ako.
Dahil ako ang gumawa ng malaking bahagi ng feasibility model.
Kaya kailangan nilang alisin ako.
Si Mikaela ang pain.
Si Adrian ang access.
At ako ang magiging scapegoat.
Ang hindi nila inaasahan?
Masyadong naging sakim si Adrian.
Hindi siya inosenteng biktima.
Alam niyang may impormasyon akong maaaring makatulong sa Villareal Group.
At sa halip na protektahan ako, pinili niyang gamitin ang relasyon namin.
Hindi niya alam ang buong illegal scheme nina Enrique at Mikaela.
Pero sapat ang alam niya para sirain ang sarili niya.
Pagkaraan ng isang linggo, tinanggal si Mikaela sa kumpanya habang nagpapatuloy ang legal investigation.
Si Enrique naman ay sinuspinde ng Alvarado Pacific at isinailalim sa mas malalim na forensic audit.
Ang ₱48 million transfer ay na-freeze bago pa makalabas ang pera.
At si Adrian?
Pinag-leave siya ng sariling board.
Tatlong beses siyang pumunta sa bahay namin.
Hindi ko siya hinarap.
Dalawampu’t pitong beses siyang tumawag gamit ang iba’t ibang numero.
Hindi ko sinagot.
Nagpadala siya ng bulaklak.
Ibinalik ko.
Nagpadala siya ng singsing.
Ibinalik ko rin.
Sa huli, isang sulat ang ipinadala niya.
Hindi ko binuksan.
Diretso iyon sa shredder.
Isang buwan pagkatapos ng insidente, lumipat ako sa Cebu.
Akala ko mahihirapan ako.
Hindi pala.
Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, nagising ako nang hindi naghihintay ng message ng isang lalaki.
Hindi ko kailangang isipin kung nasaan siya.
Kung sino ang kasama niya.
Kung bakit late siya.
Kung bakit may babaeng masyadong komportable sa tabi niya.
May trabaho ako.
May team akong umaasa sa akin.
May lungsod akong unti-unting minamahal.
At higit sa lahat—
May sarili akong buhay.
Anim na buwan ang lumipas.
Na-approve ang revised Cebu project.
Sa opening ceremony ng first development phase, magkatabi kami ni Papa sa harap ng mga investors.
Bago ako umakyat sa stage, hinawakan niya ang balikat ko.
“Nervous?”
“Konti.”
“Good.”
“Bakit good?”
“Kapag hindi ka na kinakabahan, ibig sabihin hindi na mahalaga sa ’yo ang ginagawa mo.”
Ngumiti ako.
“Pa.”
“Ano?”
“Salamat.”
“Para saan?”
“Sa hindi pagsasabing ‘I told you so’ tungkol kay Adrian.”
Napangisi siya.
“Hindi ko sinabi?”
“Hindi.”
“Sayang.”
Napatawa ako.
Pagkatapos ay tinawag ang pangalan ko.
Umakyat ako sa stage.
Sa harap ko ay daan-daang tao.
Investors.
Employees.
Government representatives.
Business partners.
At habang nagsasalita ako tungkol sa project na minsang muntik nang nakawin gamit ang pangalan ko, bigla kong naintindihan ang isang bagay.
Hindi si Adrian ang pinakamalaking bagay na nawala sa akin.
Ang pinakamalaking bagay na muntik kong mawala…
Ay ang sarili ko.
Pagkatapos ng event, may lumapit na staff.
“Ma’am Sofia?”
“Yes?”
“May naghihintay po sa lobby.”
“Sino?”
Hindi niya kailangang sumagot.
Nakita ko na.
Si Adrian.
Mas payat siya.
Wala na ang dating kumpiyansa.
Lumapit siya.
“Congratulations.”
“Thank you.”
“Sofia…”
“Ano?”
“Pwede ba tayong mag-usap?”
Tiningnan ko ang oras.
“Five minutes.”
Parang nabuhayan siya.
“Okay.”
Lumabas kami sa terrace.
Tahimik muna siya.
Pagkatapos:
“Mali ako.”
Hindi ako sumagot.
“Akala ko kaya kong kontrolin ang lahat.”
Tumawa siya nang mapait.
“Company. Project. Mikaela. Ikaw.”
“At?”
“At ako pala ang kinontrol ng sarili kong greed.”
Tumango ako.
At least, may natutuhan siya.
“Mahal pa rin kita.”
Tiningnan ko siya.
Dati, sapat na ang mga salitang iyon para lumambot ako.
Ngayon, parang ordinaryong pangungusap na lang.
“Adrian.”
“Yes?”
“Naalala mo noong sinabi kong kapag lumabas ka sa pintuan ko, huwag ka nang bumalik?”
Napayuko siya.
“Oo.”
“Hindi iyon threat.”
Tumingin ako sa kanya.
“Desisyon iyon.”
Namula ang mga mata niya.
“Wala na ba talaga?”
“Wala na.”
“Five years, Sofia.”
“Exactly.”
Ngumiti ako nang bahagya.
“Limang taon ang ibinigay ko sa atin. Hindi ko ibibigay ang susunod na limang taon para lang patunayan na mali ang desisyong ginawa mo.”
Hindi na siya sumagot.
Tumalikod ako.
“Sofia.”
Huminto ako.
“I’m sorry.”
Hindi ako lumingon.
“I know.”
“At sana mapatawad mo ako.”
Huminga ako nang malalim.
“Pinatawad na kita.”
Nagulat siya.
Lumingon ako sa kanya.
“Pero hindi ibig sabihin ng forgiveness ay may second chance.”
At iniwan ko siya roon.
Makalipas ang isang taon, naging operational ang unang bahagi ng Cebu development.
Lumago ang negosyo.
Mas naging malapit ako sa pamilya ko.
Si Jessa naman ay lumipat sa Cebu at sumali sa team ko.
Isang gabi, habang kumakain kami ng lechon at puso sa isang maliit na restaurant, bigla niya akong tinanong:
“Alam mo ba kung ano na nangyari kay Mikaela?”
“Hindi.”
“Hindi ka curious?”
“Hindi.”
“Kay Adrian?”
“Hindi rin.”
Napanganga siya.
“Girl, character development!”
Tinapunan ko siya ng tissue.
Tumawa kami.
Pagkatapos ay tumunog ang cellphone ko.
Message ni Mama.
May litrato sila ni Papa sa airport.
“Landing tomorrow. Ihanda mo kami ng masarap na pagkain.”
Napangiti ako.
“Family invasion?”
Tanong ni Jessa.
“Apparently.”
Lumabas kami ng restaurant.
Mainit ang hangin.
Maingay ang kalye.
Buhay ang lungsod.
At habang naglalakad ako, napansin ko ang reflection ko sa salamin ng isang shop.
Hindi na ako iyong babaeng tahimik na nakaupo habang may ibang babaeng nagbubuhos ng alak sa damit niya.
Hindi rin ako iyong babaeng naghihintay kung uuwi ba ang boyfriend niya.
Ako si Sofia Alvarado.
Anak.
Executive.
Babaeng minsang nagkamaling gawing sentro ng mundo niya ang isang lalaki.
At babaeng natutong hindi kailangang gumanti para manalo.
Minsan, ang pinakamagandang paghihiganti ay napakasimple.
Umalis ka.
Isara mo ang pinto.
At bumuo ka ng buhay na napakaganda—
na kahit bumalik ang taong minsang sumira sa puso mo,
wala ka nang dahilan para buksan iyon muli.
