Bahagi 3: Sa Lumang Talaan ng Bahay-Aruga, Natuklasan Ko Kung Paano Ako Naging Target
Bahagi 3: Sa Lumang Talaan ng Bahay-Aruga, Natuklasan Ko Kung Paano Ako Naging Target
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.
Hindi dahil sa ₱8.4 milyon.
Kundi dahil sa photocopy ng intake record.
Dalawampung taon kong tinanggap na may mga bahagi ng pinagmulan ko na maaaring hindi ko kailanman malaman.
Natanggap ko iyon.
Ang hindi ko matatanggap ay ang ideyang may taong naghukay sa bahaging iyon ng buhay ko para gamitin laban sa akin.
Kinabukasan, alas-otso pa lang ay nasa opisina na ako ni Atty. Nico.
May apat na folder sa mesa niya.
Ang una ay para sa forged deed.
Ang ikalawa ay para sa notice of hold.
Ang ikatlo ay para sa posibleng administrative complaint laban kina Jessa at Salcedo.
Ang ikaapat ay walang label.
“Para saan ’yan?” tanong ko.
“Para sa taong kumuha ng record mo.”
Umupo ako.
“May lead ka?”
Tumango siya.
Tinawagan niya ang Bahay Pag-asa Children’s Home kung saan ako lumaki.
Hindi na roon nagtatrabaho ang karamihan sa staff noong panahon ko.
Pero buhay pa ang dating records custodian na si Tita Lorna Abad.
Pitumpu’t isang taong gulang na siya at nakatira sa Guimbal kasama ang anak niya.
Nang makarating kami roon, inabutan namin siyang nagdidilig ng gumamela sa harap ng maliit na bahay.
Pagkakita niya sa akin, agad niya akong nakilala.
“Mara?”
Napangiti ako kahit mabigat ang dibdib ko.
“Hindi mo pa rin ako nakakalimutan?”
“Isa ka sa pinakamakulit na batang nagtago ng kutsara sa paso dahil ayaw kumain ng ampalaya.”
Napatawa ako.
Sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang gulo, may alaala akong narinig na hindi tungkol sa pera.
Pinapasok niya kami.
Nang ipakita ni Nico ang photocopy, nawala ang ngiti niya.
“Hindi dapat ito lumabas.”
“Iyan din ang iniisip namin.”
Hinawakan niya ang papel.
“Lumang format ito. Hindi ito galing sa bagong digital file.”
“Ano ibig sabihin?”
“Photocopy ito mula sa physical archive.”
Napatingin kami ni Nico sa isa’t isa.
“May access pa ba roon?”
“Limited. Noong lumipat ng building ang home tatlong taon na ang nakalipas, maraming lumang kahon ang inilipat sa isang storage room. May inventory dapat.”
“May nawawala?”
Hindi agad sumagot si Tita Lorna.
Tumayo siya.
Pumasok sa kuwarto.
Makalipas ang ilang minuto, bumalik siya na may hawak na lumang notebook.
“May tumawag sa akin dalawang buwan na ang nakalipas.”
Nanlamig ang kamay ko.
“Sino?”
“Isang dating utility worker ng bahay-aruga. Si Berto Malabanan.”
Kilala ko ang pangalan.
Hindi siya caregiver.
Maintenance at messenger siya noon.
“Anong gusto niya?”
“Nagtatanong kung paano raw makikita ang lumang admission files. Sabi niya may isang babae raw na naghahanap sa nawawala niyang pamangkin.”
“Ano ang sinabi mo?”
“Wala. Sinabi kong dumaan sa tamang proseso.”
Tahimik siyang tumingin sa akin.
“Pero alam ni Berto kung saan ang dating storage room.”
Nakaramdam ako ng bigat sa sikmura.
Nakuha ni Nico ang address ni Berto mula sa lumang employment file.
Pero bago kami pumunta roon, bumalik muna kami sa children’s home.
Ipinakita ng kasalukuyang administrator ang access log.
Tatlong buwan na ang nakalipas, nagkaroon ng repair sa lumang archive room dahil sa tumutulong kisame.
Isa sa subcontracted workers?
Berto Malabanan.
Sa CCTV, makikita siyang pumasok sa room nang 4:37 ng hapon.
Lumabas siya makalipas ang dalawampu’t tatlong minuto.
May hawak siyang cellphone.
At isang manipis na folder.
“May inventory ba pagkatapos?” tanong ni Nico.
“Oo.”
“May nawawala?”
Umiling ang administrator.
“Wala. Kaya hindi namin napansin.”
Hindi niya kailangan nakawin ang file.
Kailangan lang niyang kunan ng litrato.
Humingi kami ng kopya ng CCTV at access log.
Paglabas namin, sinabi ni Nico:
“Ngayon may chain na tayo.”
“Berto to the Navarros?”
“Hindi pa.”
Nahanap namin siya kinahapunan sa isang maliit na repair shop.
Nang makita niya ako, namutla siya.
Hindi na namin kinailangang magpakilala.
“Hindi ako gumawa ng deed,” agad niyang sabi.
Hindi pa namin iyon tinatanong.
Umupo si Nico sa plastik na silya sa harap niya.
“Maganda. So alam mong may deed.”
Napayuko si Berto.
“Ano ang kapalit?” tanong ko.
Tahimik.
“Magkano?”
“Hindi ko alam ang buong plano.”
“Magkano?”
“Dalawampung libo.”
Para akong nasampal.
Dalawampung libong piso.
Dalawampung libo ang presyo ng dalawampu’t ilang taon ng buhay ko para sa kanya.
“Kanino mo ibinigay?”
Hindi siya sumagot.
Nilabas ni Nico ang larawan ng papel na nahulog kay Paolo.
“Kapag hindi ka nagsalita, isasama namin sa complaint na ikaw ang pinagmulan ng confidential record.”
Doon siya bumigay.
Hindi raw si Paolo ang unang lumapit sa kanya.
Si Jessa.
Nakilala ni Berto si Jessa dahil pinsan ito ng isang dati niyang katrabaho.
Tinanong daw siya kung makakakuha siya ng impormasyon tungkol sa isang babaeng may malaking compensation claim ngunit “walang pamilya.”
Hindi raw sinabi ni Jessa kung bakit.
Basta ₱20,000 para sa record.
“Bakit ako?”
Tanong ko iyon kahit alam kong masasaktan ako sa sagot.
Umiling siya.
“Hindi ikaw lang.”
Parang huminto ang paligid.
“Ano?”
“May listahan.”
“Ano’ng listahan?”
“Mga claimant na matatanda, OFW, walang asawa, walang anak… mga taong akala nila madaling takutin.”
Naramdaman kong tumayo ang balahibo sa braso ko.
Hindi ito personal na scam.
Sistema ito.
Ako lang ang isa sa mga napili.
Ayon kay Berto, may spreadsheet si Jessa na may pangalan ng mga taong may compensation na lampas ₱3 milyon.
May column para sa edad.
Marital status.
Emergency contact.
At estimated release date.
Kapag may claimant na mukhang mahina ang support system, naghahanap sila ng paraan para gumawa ng “dispute.”
Minsan pekeng utang.
Minsan kunwaring co-owner.
Sa kaso ko, gumawa sila ng pamilya.
Si Rogelio at Elena?
Hindi ko magulang.
Bayad na actors?
Hindi rin eksakto.
Mag-asawa silang may maliliit na kaso ng online selling fraud at matagal nang kakilala ng isang fixer.
Si Paolo ang tunay nilang anak.
At si Paolo?
Nobyo ni Jessa.
Lahat ng piraso ay nag-click.
Kaya alam ni Jessa ang kasal.
Kaya komportable si Paolo sa likod ng counter.
Kaya alam nila ang halaga ng compensation bago pa ako makarating.
“Si Salcedo?” tanong ni Nico.
Biglang nanahimik si Berto.
“Hindi ko siya direktang nakausap.”
“Pero?”
“May narinig ako.”
“Ano?”
“Kapag malaking halaga, may porsyento raw sa taas.”
Iyon ang 15%.
E.S.
Edgar Salcedo.
Hindi pa sapat para patunayan.
Pero sapat para sundan.
Sa sumunod na tatlong araw, mas lumaki ang gulo.
May nag-upload online ng putol na video mula sa lobby.
Hindi kasama ang forged deed.
Hindi kasama ang pag-ayaw nila sa DNA test.
Hindi kasama ang utos na kunin ang cellphone ko.
Ang nasa video lang ay si Elena na umiiyak at ako na nagsasabing:
“Hindi ko kayo pamilya.”
Ang caption:
“Babaeng nakakuha ng milyon-milyong compensation, itinakwil ang matandang ina.”
Sa loob ng anim na oras, libo-libo ang shares.
May tumawag sa opisina ko.
May dating kliyenteng nagtanong kung totoo raw bang pinabayaan ko ang magulang ko.
May nagpadala sa akin ng mensaheng “walang utang na loob.”
May nagsabing sana raw mawala lahat ng pera ko.
Umupo ako sa kotse at umiyak.
Hindi dahil naniwala ako sa kanila.
Kundi dahil sa unang pagkakataon, naintindihan ko kung bakit gumagana ang ganitong klase ng panloloko.
Hindi kailangan ng scammer na kumbinsihin ang batas.
Kailangan lang niyang kumbinsihin ang maraming tao na masama kang tao.
Kapag sapat na ang hiya, baka ikaw na mismo ang pumirma para matapos na.
Tinawagan ako ni Tita Lorna.
“Nakita ko ang video.”
“Sorry, Tita.”
“Bakit ka nagsosorry?”
Hindi ako nakasagot.
“Mara, pinili kang palakihin ni Cora dahil matapang ka. Hindi ka niya pinalaki para ibigay mo ang buhay mo sa sinumang pinakamalakas sumigaw.”
Pinunasan ko ang mukha ko.
Kinagabihan, inilabas namin ang unang piraso ng ebidensya.
Hindi kuwento.
Dokumento.
Nag-post ang abogado ko ng maikling statement: may disputed deed, may allegation ng forged signature, at nasa awtoridad na ang usapin.
Walang pangalan.
Walang insulto.
Walang drama.
Kinabukasan, isang babae ang nag-message sa law office.
“May nangyari rin sa tatay ko.”
Siya si Grace Mercado.
Ang ama niya, isang pitumpu’t dalawang taong gulang na biyudo, ay may ₱4.1 milyong compensation.
Na-hold nang halos dalawang buwan dahil may lumitaw na “private loan agreement.”
Nagbayad sila ng ₱180,000 para “maayos.”
Kanino?
Hindi direkta kay Jessa.
Sa isang fixer na nagngangalang Noli Banzon.
Pagkarinig ni Berto sa pangalan, agad niya itong nakilala.
“Siya.”
“Sino siya?”
“Siya ang kumukuha ng tao.”
Sina Rogelio at Elena.
Mga nagpapanggap na creditor.
Mga nag-aayos ng pekeng affidavit.
Si Noli ang gitna.
Doon nagsimulang mabasag ang buong operasyon.
May dalawa pang claimant na lumapit.
Isang OFW na umuwi mula Dubai.
Isang biyudang babae na halos mawalan ng ₱3.6 milyon dahil sa pekeng deed of sale.
Magkakaiba ang kuwento.
Pareho ang pattern.
Hold.
Pressure.
Fixer.
Bayad.
Release.
At sa tatlo, iisang section head ang lumilitaw sa internal processing papers.
Edgar Salcedo.
Nang malaman iyon, naghain si Nico ng formal complaint kasama ang sworn statements, CCTV, kopya ng forged deed, at access log mula sa bahay-aruga.
Dalawang araw pagkatapos, pansamantalang inalis sina Jessa at Salcedo sa frontline duty habang iniimbestigahan.
Akala ko iyon na ang simula ng katapusan.
Nagkamali ulit ako.
Alas-dos ng madaling-araw, nagising ako sa tunog ng alarma ng kotse.
Pagtingin ko sa bintana ng inuupahan kong apartment, may isang motorsiklong mabilis na umaalis.
Bumaba ako kasama ang guard.
Basag ang maliit na bintana sa likod ng kotse.
Walang ninakaw na bag.
Walang kinuha sa dashboard.
Pero sa passenger seat, may iniwang brown envelope.
Sa loob ay isang litrato ni Aling Cora habang buhay pa siya.
Kinunan sa labas ng bahay namin sa Molo.
Sa likod ay may sulat:
“Patay na ang nag-iwan ng bahay sa iyo. Huwag mong isunod ang pangalan niya sa iskandalo.”
Nanginginig ang kamay ko.
Pero may isang bagay silang hindi alam.
Hindi lamang litrato ang nasa sobre.
May marka ng isang printing shop sa sulok ng papel.
At makalipas ang dalawampu’t apat na oras, ibinigay sa amin ng may-ari ng shop ang CCTV.
Makikita sa video ang lalaking nagpagawa ng print.
Si Paolo Navarro.
Pero hindi siya mag-isa.
Bago siya lumabas ng shop, isang lalaking naka-cap ang lumapit at nag-abot sa kanya ng cash.
Nang alisin ng lalaki ang cap para punasan ang pawis sa noo, kitang-kita ang mukha niya.
Hindi si Noli.
Hindi si Berto.
Si Edgar Salcedo.
At sa pagkakataong iyon, wala na siyang clerk na puwedeng sisihin.
