BAHAGI 3 — Sa Likod ng Pekeng Affidavit, Natagpuan Ko Kung Saan Napunta ang Bawat Piso
BAHAGI 3 — Sa Likod ng Pekeng Affidavit, Natagpuan Ko Kung Saan Napunta ang Bawat Piso
Hindi ko pinindot ang APPROVE.
Tinawagan ko agad ang fraud hotline ng bangko.
Habang naka-hold ako, sunod-sunod ang tawag ni Gabriel.
Hindi ko sinagot kahit isa.
Ipinaliwanag ko sa bangko na may disputed transaction, may pending legal dispute tungkol sa marital records, at may posibilidad na ginagamit ang joint account namin nang walang pahintulot ko.
Pansamantalang na-freeze ang online transfers.
Kinabukasan, alas-otso pa lang ng umaga, nasa branch na ako.
May dala akong government IDs, marriage certificate namin, kopya ng court documents, screenshots ng transfer request, at lumang bank statements.
Paglabas ko ng bangko, may ₱860,000 pa rin sa account.
Iyon ang unang bagay na nailigtas ko.
Pero hindi pala iyon ang pinakamalaking bagay na tinangka niyang kunin.
Sa payo ni Tatay Ben, hindi ako agad bumalik sa bahay.
Nag-check in muna ako sa maliit na hotel malapit sa Fuente Osmeña.
Doon ako nakipagkita kay Attorney Regina Valdez, isang family-law lawyer na nirekomenda ng dati kong officemate.
Halos dalawang oras niyang binasa ang mga dokumento.
Hindi siya agad nagsalita.
Nang matapos siya, inilapag niya ang salamin sa mesa.
“Lara, may dalawang magkaibang bagay dito.”
“Ano?”
“Una, iyong relationship ninyo ni Gabriel.”
Tumango ako.
“Pangalawa, iyong ginawa niya sa korte, sa bangko, at posibleng sa ibang institutions. Huwag nating paghaluin. Mas madaling manipulahin ang kuwento ng pagtataksil. Mas mahirap manipulahin ang records.”
Iyon ang unang pagkakataong naramdaman kong may lupa ulit sa ilalim ng paa ko.
Sinabi niya na ang deklarasyon tungkol sa pagkawala ko ay hindi simpleng papel na puwedeng baliwalain.
May judicial process iyon.
Ngunit kung ang petition ay nakabatay sa sadyang maling addresses, maling affidavits, at huwad na representations, may mga legal na paraan upang kuwestiyunin ang judgment at ang mga dokumentong ginamit para makuha iyon.
“Kailangan natin ng ebidensiya na hindi ka kailanman nawawala,” sabi niya.
Napatawa ako nang mapait.
“Attorney, halos araw-araw akong kasama ng magulang niya.”
“Mas mabuti.”
Kinabukasan, nagsimula kaming mangolekta.
Barangay records.
Voter registration.
Employment records.
SSS contributions.
PhilHealth records.
Utility bills.
Delivery receipts.
Medical appointment logs ni Nanay Mila kung saan ako ang companion.
Hospital admission records ni Tatay Ben kung saan ako ang emergency contact.
Maging ang visitor log ng subdivision ay nandoon ang pangalan ko halos linggo-linggo.
Sa loob ng tatlong araw, nakabuo kami ng folder na napakakapal para sa isang babaeng sinasabing “walang nakaaalam kung nasaan.”
Pero may isang bagay pa akong gustong malaman.
Si Camille.
Sino siya?
Alam ba niyang kasal si Gabriel?
Kasabwat ba siya?
O isa rin siyang niloko?
Hindi ako pinayagan ni Attorney Regina na basta sumugod.
“Isang maling mensahe lang at puwedeng sabihin nilang hina-harass mo siya.”
Kaya nagpadala kami ng maikling formal notice.
Walang insulto.
Walang banta.
Sinabi lang na ako si Lara Mendoza Alcantara, may existing marriage record kay Gabriel, at kailangan naming malaman kung anong documents ang ipinakita sa kaniya bago ang kanilang kasal.
Dalawang araw walang sagot.
Sa ikatlong araw, may email.
Galing kay Camille.
Tatlong pangungusap.
I DID NOT KNOW YOU WERE ALIVE.
HE TOLD ME YOU DISAPPEARED YEARS AGO.
I WANT TO MEET.
Nagkita kami sa isang cafe sa Bonifacio Global City.
Pagpasok niya, alam kong siya agad iyon.
Hindi dahil sa litrato.
Kundi dahil sa mukha niya.
Mukha siyang ilang gabi nang hindi natutulog.
Maganda siya.
Maayos ang damit.
Pero namamaga ang mata.
“Lara?”
Tumango ako.
Umupo siya.
Walang drama.
Walang sigawan.
Diretso niyang inilapag ang isang folder.
“Nagpakita siya sa akin ng court order.”
Binuksan niya iyon.
Parehong order.
“Nagpakita rin siya ng mga litrato ng isang lumang bahay at sinabing doon ka raw huling nakita.”
“Kanino ang bahay?”
“Hindi ko alam.”
Alam ko.
Boarding house sa Lapu-Lapu.
“Sinabi niyang ilang taon ka nang missing. Hindi raw kayo nagkaroon ng anak. Nagpunta pa raw siya sa mga kamag-anak mo para hanapin ka.”
“Hindi niya kilala ang kalahati ng mga kamag-anak ko.”
Napapikit si Camille.
“May anak kami.”
“Alam ko.”
“Nang mabuntis ako, pinilit kong ayusin muna niya ang legal status niya. Ayokong maging kabit.”
Hindi ko siya sinagot.
“Kung alam kong buhay ka…” nanginginig ang boses niya. “Hindi ko siya pinakasalan.”
May inilabas siyang isa pang dokumento.
Company housing application.
Doon nakalagay na widower si Gabriel.
Widower.
Hindi lang ako nawawala.
Sa ibang forms, patay na talaga ako.
“May insurance application din,” sabi ni Camille.
Ipinakita niya.
Sa declaration section:
Previous spouse deceased/presumed deceased pursuant to court order.
Beneficiaries: Camille at Sofia.
Dahan-dahang lumaki ang galit ko.
Hindi dahil kay Camille.
Kundi dahil sa lawak ng plano.
Hindi ito isang beses na kasinungalingan.
Ilang taon niya itong ginagamit.
Sa kumpanya.
Sa HMO.
Sa bangko.
Sa housing benefits.
Sa mga taong nakapaligid sa kaniya.
“May alam ka ba tungkol sa pera?” tanong ko.
Namula ang mukha niya.
“Anong pera?”
Ipinakita ko ang transfers.
Pangalan niya.
Mga halagang ipinadala mula sa account ni Nanay Mila.
Napailing siya.
“Hindi ito direct na pumapasok sa personal account ko.”
“Pero pangalan mo.”
Kinuha niya ang cellphone niya.
May pinakita siyang business account.
Camille Soriano Events.
Doon pala pumapasok ang pera.
“Si Gabriel ang nagsabi na reimbursement ito mula sa parents niya para sa utang nila.”
“Anong utang?”
“Hindi ko alam.”
Napahawak siya sa noo.
“Karamihan nito ginamit niya sa condo reservation.”
“Anong condo?”
Doon nagsimulang lumabas ang mas malaking problema.
May two-bedroom condominium unit sa Pasig.
Down payment: halos ₱1.4 milyon.
Buyer: Gabriel Alcantara.
Co-buyer: Camille Soriano.
Parte ng down payment, ayon sa records na hawak ni Camille, galing sa account na tinatawag ni Gabriel na “family fund.”
Family fund.
Pera ko.
Pera na akala ko ginagamit para sa gamot ng tatay niya.
“May isa pa,” sabi ni Camille.
Ayoko nang marinig.
Pero inilabas niya.
Loan application.
Collateral support documentation.
May property address sa Cebu Province.
Hindi ko agad naintindihan.
Pagkatapos nakita ko ang pangalan.
LARA MENDOZA ALCANTARA.
Ako ang registered owner.
Minana ko ang maliit na lupa at bahay ng nanay ko sa Carcar bago siya namatay.
Hindi iyon kay Gabriel.
Hindi iyon sa pamilya Alcantara.
Akin iyon.
“Bakit kasama ito?”
“Sinabi niya sa akin na pumayag ka raw bago ka nawala.”
Parang may malamig na kamay na humawak sa batok ko.
Pagbalik namin sa Cebu, dumiretso kami ni Attorney Regina sa Registry of Deeds at pagkatapos ay sa bangkong nakapangalan sa loan papers.
May existing real estate mortgage application.
Principal loan: ₱3.2 milyon.
Borrower: Gabriel Alcantara.
Property owner: Lara Mendoza Alcantara.
Supporting document:
SPECIAL POWER OF ATTORNEY.
Binasa ko ang pangalan ko.
May pirma ko.
May photocopy ng passport ko.
May thumbmark.
At may notarization.
“Hindi akin ang pirma.”
Tumingin sa akin si Attorney Regina.
“Sigurado?”
“Kahit isang daang beses ninyo akong tanungin.”
Naalala ko kung saan galing ang passport copy.
Tatlong taon na ang nakaraan, hiningi ni Gabriel iyon.
Kailangan daw para sa dependent visa application.
Hindi pala visa.
Ginamit niya para gumawa ng authority na hindi ko kailanman ibinigay.
“May foreclosure proceedings na ba?” tanong ni Attorney Regina sa bank officer.
Nag-atubili ang lalaki.
“May missed payments po.”
“Magkano?”
“Tatlong buwan.”
“Anong next step?”
Binuksan niya ang file.
At doon ko narinig ang petsang nagpabago sa lahat.
“Kung walang resolution o formal hold, naka-schedule po ang foreclosure processing sa Friday.”
Friday.
Tatlong araw na lang.
Ang bahay na iniwan sa akin ng nanay ko—
ang tanging bagay na hindi galing kay Gabriel—
ang tanging lugar na masasabi kong akin—
maaari palang mawala dahil sa pekeng pirma ko.
At nang tingnan ni Attorney Regina ang notarized SPA, bigla siyang tumahimik.
“Ano?” tanong ko.
Itinuro niya ang witness section.
Dalawang pangalan.
Ang isa ay empleyado ng isang documentation agency.
Ang isa—
si Milagros Alcantara.
Nanay Mila.
Muli.
Hindi lang pala niya ako idineklarang nawawala.
Saksi rin siya sa dokumentong ginamit para isangla ang bahay ng namatay kong ina.
