Bahagi 3: Hindi ko hiniling kay Dr. Helena na itago ako.
Hindi ko hiniling kay Dr. Helena na itago ako.
Noon, apat na taon na ang nakaraan, tatlong araw akong naghintay sa lobby ng Santos MedTech para makita si Rafael. Bawat guard kilala ako, pero walang nagpapapasok. Nang sa wakas bumaba siya, lumuhod ako sa marmol na sahig, hawak ang printout ng access logs, at sinabi, “Kuya, please, pakinggan mo ako.”
Ang sagot niya noon ay hindi yakap.
“Maya, tumigil ka na. Pinapahirapan mo lang si Bianca.”
Pagkatapos, siya mismo ang nagbigay ng witness statement sa prosekusyon.
Kaya ngayon, nang pumasok siya sa consultation room ng hospital, hindi ako tumayo. Nakaupo ako sa tabi ni Dr. Helena, may oxygen tank sa gilid, may legal aid lawyer sa kabilang upuan, at may sealed evidence bag sa mesa.
“Maya,” sabi ni Rafael, halos hingal. “Bakit ka nandito? Bakit hindi ka sumama sa akin?”
Sumagot si Atty. Celis, ang legal aid lawyer, bago ako makapagsalita. “Mr. Santos, Ms. Maya has requested that all conversations related to her old case and medical condition be documented. Are you here as family or as representative of Santos MedTech?”
Natigilan siya.
Ang abogado niya, isang lalaking naka-gray suit, ang sumagot. “We are here to ensure no confidential company material is mishandled.”
Napangiti ako.
“Hindi n’yo pa alam ang laman, confidential company material na agad?”
Namula ang mukha ng abogado. Si Rafael naman ay nakatingin sa evidence bag na para bang may bomba sa loob.
“Maya, kung may hawak kang files, ibigay mo na sa akin. Ako na ang aayos.”
Noon ko naramdaman ang huling piraso ng dating kapatid kong gustong maniwala. Gusto niyang ayusin. Gusto niyang siya pa rin ang nasa gitna. Kahit sa katotohanang sinira niya, siya pa rin daw ang mag-aayos.
“Hindi na ikaw ang aayos nito.”
Parang hindi niya matanggap ang pangungusap.
“Ako ang kuya mo.”
“Ikaw ang pumirma sa affidavit laban sa akin.”
Kumirot ang mukha niya.
Naglagay si Dr. Helena ng printed inventory sa mesa. “The USB was voluntarily turned over for forensic preservation. It allegedly contains original research data and an audio memo from Dr. Rosario Dizon. We will not release it to any private party without proper process.”
“Dr. Ocampo,” sabi ng abogado ni Rafael, “with respect, that data may belong to Santos MedTech.”
“With respect,” sagot ni Dr. Helena, malamig, “kung ang data na ito ang dahilan ng wrongful conviction allegation, it may also belong before a court, an investigator, or a proper reviewing authority.”
Sa unang pagkakataon, nakita kong umatras nang bahagya ang abogado.
Hindi umalis si Rafael. Umupo siya sa harap ko, pinunasan ang mukha gamit ang palad.
“Maya, hindi ko alam.”
Iyon ang pinakamasakit na depensa sa mundo.
Hindi ko alam.
Parang ang hindi pag-alam ay aksidente, hindi pagpili. Parang hindi niya piniling maniwala kay Bianca. Parang hindi niya piniling huwag buksan ang server backup. Parang hindi niya piniling pabayaan akong mabulok sa loob habang siya ang nag-aabot ng flowers sa adopted sister namin sa interviews.
“May tatlong beses akong nagpadala ng request sa’yo mula sa kulungan,” sabi ko. “Unang taon, humingi ako ng kopya ng lab access logs. Ikalawang taon, humingi ako ng pangalan ng IT contractor. Ikatlong taon, sinabi kong may sakit ako. Lahat bumalik na marked declined.”
Namula ang mata niya. “Hindi ko nakita.”
“Sino ang nakakita?”
Hindi siya sumagot.
Alam naming pareho ang pangalan.
Bianca.
Nang gabing iyon, pinayagan akong manatili sa charity ward para sa tests. Hindi dahil wala akong pera lang, kundi dahil natatakot si Dr. Helena na kung lalabas ako nang mag-isa, ma-pressure ako ng pamilya ko. Sa kama, habang nakatingin ako sa fluorescent light, pumasok sa isip ko ang mukha ni Bianca.
Noong inampon siya, siyam ako, labing-isa si Rafael, pito siya. Sabi ni Mama, “Hindi ninyo siya kalaban. Nawalan siya ng magulang.” Ako ang unang nagbigay sa kanya ng kumot. Ako ang nagturo sa kanya magbisikleta. Ako ang nagdala sa kanya sa school clinic noong sinipon siya.
Siguro kaya mas madali siyang paniwalaan.
Kasi sa pamilya namin, ang mas mukhang mahina ang mas pinoprotektahan.
Ako, dahil sanay tumayo, akala nila hindi na nasasaktan.
Kinabukasan, lumabas ang preliminary forensic report. May metadata ang raw files. Ang original extraction ay nangyari isang oras bago ako dumating sa building. Ang terminal login ay under Bianca’s temporary research account. May audio memo si Dr. Rosario na nagsasabing may pressure mula sa board na baguhin ang trial results para mapabilis ang investor presentation. At may hidden folder na may scanned copy ng handwritten notes ni Dr. Rosario, kasama ang pangungusap:
“Maya refused to alter the dataset. Bianca offered to ‘fix’ the timeline.”
Hindi pa iyon final acquittal. Hindi pa iyon automatic na binubura ang conviction. Pero sapat iyon para magsimula ang petition, affidavit, at complaint sa tamang ahensya.
Si Rafael ay nandoon nang binasa ni Atty. Celis ang summary.
Hindi siya umiyak nang malakas. Naupo lang siya, hinawakan ang gilid ng mesa, at parang biglang tumanda ng sampung taon.
“Nasaan si Bianca?” tanong ni Atty. Celis.
Tumunog ang phone ni Rafael. Sakto.
Bianca.
Sinagot niya sa speaker, siguro hindi na niya naisip. Boses niya ay malambing, nanginginig sa kunwaring takot.
“Kuya, nahanap mo na ba si Ate Maya? Huwag mong hayaang may kausapin siyang outsiders. Baka gumawa na naman siya ng gulo. Kung may hawak siyang USB, kunin mo agad. Delikado iyon sa atin.”
Walang gumalaw.
Pagkatapos, sinabi ni Rafael, halos hindi marinig, “Bakit mo alam ang USB?”
Tumigil ang paghinga sa kabilang linya.
At sa katahimikang iyon, narinig namin ang unang bitak ng kasinungalingang apat na taon kong binayaran.
