Bahagi 3: Habang Inililigtas Ko ang Aming Pamilya, Palihim Palang Ipinagpapalit ng Asawa Ko ang Aking Tahanan
Bahagi 3: Habang Inililigtas Ko ang Aming Pamilya, Palihim Palang Ipinagpapalit ng Asawa Ko ang Aking Tahanan
Hindi ko sinampal si Adrian. Hindi ko rin sinugod si Bianca kahit gustong-gusto kong sumigaw sa galit. Ang una kong ginawa ay lumapit kay Ella at yakapin siya. Hindi ko kayang hayaan na makita ng anak ko ang kanyang ina na tuluyang gumuho sa harap ng babaeng sumira sa pamilya namin.
“Wala kang ginawang mali, anak,” bulong ko. “Hindi mo kasalanan ang narinig mo.”
Ngunit nang yumakap siya nang mahigpit sa akin at itanong kung lilipat na ba kami ng bahay, hindi ko agad napigilang mapaluha.
“Hindi, Ella. Hindi tayo basta aalis sa bahay natin.”
Narinig iyon ni Bianca.
“Sigurado ka ba?” tanong niya na may nakakalokong ngiti. “May pinirmahang kasunduan. Hindi puwedeng balewalain iyon dahil lang ayaw mong tanggapin.”
Humarap ako sa kanya.
“Kung tunay ang pirma ko, bakit hindi mo ako kinakausap nang direkta noong ginagawa ninyo ang kontrata? Bakit sa asawa ko ka nakikipagtransaksiyon tungkol sa bahay na hindi naman kanya?”
Saglit siyang natahimik.
Pagkatapos, sumagot siya, “Dahil sinabi niyang siya ang nag-aasikaso ng lahat.”
“Kung ganoon, siya ang mananagot sa kasinungalingan niya.”
Tumigas ang mukha ni Bianca.
“Hindi ako papayag na mawala ang pera ko.”
“Wala akong sinabing kalimutan mo ang pera mo,” sagot ko. “Pero hindi mo maaaring kunin ang bahay ko para singilin ang utang ng asawa ko.”
Lumapit si Adrian at hinawakan ang braso ko.
“Mia, huwag nating palakihin ito. Makakahanap ako ng paraan.”
Agad kong inalis ang kamay niya.
“Hindi mo ba naiintindihan? Ikaw ang nagpalaki nito noong ginamit mo ang pangalan ko nang wala akong pahintulot.”
Nagsimulang umiyak si Aling Cora.
“Adrian, pinalaki kitang may takot sa Diyos at respeto sa kapwa. Bakit mo nagawa ito sa babaeng halos mamatay habang ipinapanganak ang anak mo?”
Hindi sumagot si Adrian.
Kinuha ni Trisha ang telepono niya at tumawag sa isang kaibigang abogado.
Si Attorney Celeste Villanueva ay matagal ko nang kakilala mula sa mga panahong naghahanda pa lamang ako ng mga dokumento para sa negosyo.
Nang marinig niya ang nangyari, sinabi niyang huwag muna kaming pipirma ng anumang kasunduan, huwag ibigay ang orihinal na titulo, at siguraduhing may kopya kami ng mga papeles.
“Ang ipinapakitang kontrata ay hindi awtomatikong patunay na naibenta ang bahay,” paliwanag niya sa telepono. “Kailangan nating tingnan ang mga rekord at ang pinagmulan ng pirma. At kung peke ang pirma mo, seryosong usapin iyan.”
Humingi kami ng malinaw na kopya ng dokumento.
Ayaw muna ni Bianca, pero sa huli ay pumayag siyang kunan iyon ng litrato sa harap niya.
Pagkatapos ay umalis siya kasama ng banta.
“Hanggang Martes lang ang ibibigay kong panahon. Kung walang maibabalik na pera, gagawin ko ang lahat para makuha ang dapat sa akin.”
Bago siya sumakay sa SUV, tumingin siya kay Adrian.
“Huwag mo akong gagawing kontrabida sa kuwentong ikaw ang nagsimula.”
Nang tuluyang umalis ang sasakyan, doon ko naramdaman ang panghihina ng mga tuhod ko.
Inalalayan ako ni Lani papasok.
“Mia, kailangan mong magpahinga. Hindi pa magaling ang tahi mo.”
“Paano ako magpapahinga kung pati bahay namin hindi na ligtas?” tanong ko.
Walang sumagot.
Sa sala, nakaupo si Adrian habang hawak ang mukha niya.
Lumapit ako at naupo sa kabilang dulo ng sofa.
“Sabihin mo sa akin ang buong katotohanan.”
“Mia—”
“Lahat, Adrian. Kung may itinatago ka pa, ngayon mo sabihin.”
Matagal siyang natahimik bago nagsalita.
Ayon sa kanya, nakilala niya si Bianca sa isang business networking event sa Pasig. May maliit na beauty products distribution business si Bianca at naghahanap ng kasosyong tutulong sa operasyon ng bagong beauty lounge.
Noong una, negosyo lamang daw ang usapan nila.
Hanggang sa nagsimula silang lumabas nang silang dalawa lang.
Sinabi ni Adrian na unti-unti siyang nahumaling sa atensiyong ibinibigay ni Bianca.
Pinupuri raw siya nito.
Pinaparamdam na mahusay siyang negosyante.
At sa bawat reklamo niya tungkol sa buhay naming mag-asawa, lagi siyang sinasabihan ni Bianca na mas karapat-dapat siya sa mas magandang buhay.
“Hindi ko sinasabing kasalanan niya ang lahat,” dagdag ni Adrian. “Ako ang pumayag. Ako ang nagtago.”
“Hindi lang pumayag,” sagot ko. “Nagdesisyon kang saktan kami.”
Tumango siya.
Inamin niyang nakatanggap siya ng siyam na raang libong piso mula kay Bianca sa loob ng tatlong buwan.
Hindi pala isang bagsakang bayad iyon.
May dalawang bank transfer na tig-tatlong daang libo at ilang cash payment na umabot sa natitirang halaga.
Bahagi raw nito ang ginastos nila sa pag-aayos ng inuupahang commercial space.
Ang iba ay napunta sa renta ng condominium, mga kagamitan, pagkain sa mamahaling restaurant, at paglalakbay nila sa Batangas.
Nang marinig ko iyon, nanlamig ang buong katawan ko.
Habang pinipilit kong pagkasyahin ang perang inilaan para sa aking panganganak, gumagastos sila para sa luho nila.
“May kinuha ka bang pera sa negosyo natin?” tanong ko.
Nakita kong muling umiwas ang mga mata niya.
Iyon ang sagot na hindi ko gustong marinig.
“Magkano, Adrian?”
“Mga dalawang daan at walumpung libo.”
Hindi ako agad nakapagsalita.
Dalawang daan at walumpung libong piso.
Perang inilaan ko para sa sahod ng mga empleyado, pagbili ng ingredients, at pagpapatuloy ng operasyon habang nagpapagaling ako.
“Paano mo nakuha iyon?”
“Ginamit ko ang access ko sa business account. Inilipat ko sa account na ginagamit ko para sa deliveries. Balak ko sanang ibalik kapag kumita ang lounge.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ibig sabihin, hindi lang kabit ang itinago mo. May pera ka pang kinuha sa negosyo ko.”
Napayuko siya.
“Patawarin mo ako.”
Napatawa ako sa sakit.
“Adrian, hindi na sapat ang salitang iyan.”
Noong gabing iyon, halos hindi ako nakatulog.
Tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, nakikita ko ang asul na folder ni Bianca.
Naalala ko ang bahay noong buhay pa si Mama.
Ang lumang mesang kahoy na pinagkakainan namin.
Ang bintanang tinatanaw ko kapag umuulan.
Ang dingding na may marka ng taas ni Ella mula noong dalawang taong gulang siya.
Lahat ng alaala naming iyon, muntik nang ipagpalit ni Adrian sa isang relasyong akala niya ay magbibigay sa kanya ng bagong buhay.
Kinabukasan, pumunta si Attorney Celeste sa bahay dala ang kanyang assistant.
Pinag-aralan namin ang mga dokumento.
Napansin niya agad ang ilang kahina-hinalang detalye.
Una, hindi tugma ang pirma ko sa mga opisyal kong pirma sa mga dokumentong hawak ko.
Pangalawa, lumang identification card ko ang ginamit, kahit may bago na akong ID.
Pangatlo, nakasaad sa kasulatan na personal akong humarap sa isang notaryo sa Pasig noong araw na isinagawa ang aking emergency operation sa Quezon City.
“May records ka ng admission at operation?” tanong ni Attorney Celeste.
“Opo. Nasa ospital lahat.”
“Mahalaga iyon. Kailangan nating kumuha ng certified copies sa tamang proseso.”
Pagkatapos, sinabi niyang dapat din naming kumpirmahin sa Registry of Deeds ang estado ng titulo at alamin kung may anumang dokumentong naihain tungkol sa bahay.
“Hindi ko hahayaang maagaw ito,” sabi ko.
“Mia, ang mahalaga ay huwag kang matakot sa papel na hawak ng isang taong nananakot,” sagot niya. “May proseso para mapatunayan ang tunay na nangyari.”
Nagpunta rin kami sa bangko upang repasuhin ang mga transaksiyon ng negosyo, gamit ang aking awtorisasyon bilang may-ari.
Doon ko nakita ang sunod-sunod na paglilipat ng pera.
May mga halagang tatlumpung libo, apatnapu’t limang libo, at limampung libo.
Mayroon pang pitumpu’t dalawang libo na inilipat dalawang araw bago ako maoperahan.
Sa bank statement, nakalagay ang account na pinadalhan.
Hindi iyon account ng supplier.
Personal na account iyon ni Adrian.
Nang makita ko ang detalye, napahawak ako sa noo.
Hindi lang siya gumastos para sa kabit niya.
Ginamit niya ang perang pinagtrabahuhan ng mga empleyadong umaasa sa amin.
Si Nestor, ang delivery driver namin, ay may dalawang anak na nag-aaral.
Si Ate Maribel, na halos limang taon nang kasama ko sa kusina, ay nagpapagamot ng asawang may sakit.
At habang nagsisikap kaming bayaran ang lahat nang tama, palihim palang ginagamit ni Adrian ang negosyo para sa luho nila ni Bianca.
“Hindi ito simpleng problema ng mag-asawa,” sabi ni Attorney Celeste. “May mga transaksiyong dapat mong panagutin at ipaliwanag sa kanya.”
Pagbalik ko sa bahay, agad kong inayos ang mga awtorisasyon sa negosyo.
Binawi ko ang access ni Adrian sa business account, sa accounting system, at sa mga account ng supplier.
Ipinaalam ko sa aming bookkeeper na lahat ng bagong pagbabayad ay kailangang aprubahan ko.
Hindi ko ginawa iyon para gantihan siya.
Ginawa ko iyon upang hindi na lumaki ang pinsala.
Nang malaman ni Adrian, lumapit siya sa akin sa kusina.
“Mia, hindi mo na ba talaga ako pinagkakatiwalaan?”
Napatingin ako sa kanya.
“May kailangan ka pa bang itanong pagkatapos ng lahat ng ginawa mo?”
“Paano ako makakabawi kung wala ka nang ibibigay na pagkakataon?”
“Ang pagkakataong makabawi ay hindi nangangahulugang ibabalik ko sa iyo ang access sa perang nilustay mo.”
Natahimik siya.
Kinagabihan, tinawagan ako ni Bianca.
Hindi ko sana sasagutin, pero sinabi ni Attorney Celeste na maaari naming itala at panatilihin ang mga mensaheng ipinadadala niya bilang bahagi ng aming dokumentasyon.
“May gusto ka pa ba?” tanong ko.
“Mia, hindi ko ginustong umabot dito,” sabi niya.
“Kung ganoon, bakit mo ako pinagbabantaan?”
“Kailangan ko ang pera ko. Marami rin akong obligasyong babayaran.”
“Singilin mo ang taong nangutang sa iyo.”
“Hindi ganoon kadali.”
“Hindi rin madaling manganak habang pinagtataksilan ng asawa, Bianca. Pero hindi ibig sabihin nito ay may karapatan akong manloko ng ibang tao.”
Sandaling tumahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos ay sinabi niyang mayroon daw siyang ebidensiyang pumayag ako sa bentahan.
“Anong ebidensiya?”
“May video si Adrian. Nakikita roong pumipirma ka habang nasa ospital.”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
“Anong video?”
“Kung gusto mo, makikita mo bukas.”
Ibinaba niya ang telepono.
Agad kong sinabi iyon kay Attorney Celeste.
Pinayuhan niya akong huwag makipagtagpo nang mag-isa at huwag hayaang takutin ako ng anumang hindi pa napapatunayang ebidensiya.
Kinabukasan, nagkaroon kami ng pagpupulong sa opisina ng abogado.
Kasama ko sina Aling Cora at Trisha.
Dumating si Bianca kasama ang sarili niyang legal representative.
At makalipas ang ilang minuto, pumasok si Adrian.
Hindi ko inaasahan ang nakita ko.
Sa halip na umupo sa tabi ko, umupo siya sa tabi ni Bianca.
“Adrian?” tawag ko.
Hindi siya sumagot.
Nagsimula ang pag-uusap.
Ipinaliwanag ni Attorney Celeste na pinagtatalunan ko ang pagiging tunay ng aking pirma at wala akong ibinigay na pahintulot para ibenta ang bahay.
Ngunit biglang nagsalita si Adrian.
“May gusto akong linawin.”
Napatingin kaming lahat sa kanya.
Huminga siya nang malalim.
“Ang totoo, alam ni Mia ang tungkol sa kasunduan.”
Hindi ko maintindihan ang narinig ko.
“Ano?”
Nagpatuloy siya.
“Pinirmahan niya ang ilang dokumento sa ospital. Hindi niya siguro maalala dahil sa mga gamot.”
Napatayo si Aling Cora.
“Adrian! Ano ang pinagsasasabi mo?”
Pero hindi pa siya tapos.
Kinuha ni Bianca ang kanyang telepono at nagpakita ng maikling video.
Sa screen, nakahiga ako sa hospital bed, may hospital bracelet sa pulso, at may papel na inilalapit sa akin si Adrian.
Nakikita akong humahawak ng ballpen.
Nakikita rin akong pumipirma.
Pagkatapos ay naputol ang video.
“Kitang-kita,” sabi ni Bianca. “Pumirma siya.”
Lumingon sa akin si Adrian.
At sa harap ng abogado, ng sarili niyang ina, at ng babaeng pinagtaksilan niya ako, sinabi niya ang mga salitang tuluyang pumatay sa natitirang pagmamahal ko.
“Pasensiya ka na, Mia. Pero hindi ko na kayang magsinungaling para protektahan ka. Ikaw mismo ang pumirma.”
Sa pagkakataong iyon, naunawaan kong may mga taong hindi lang kayang ipagkanulo ang asawa sa pag-ibig.
Kaya rin nilang ipagkanulo ang katotohanan, basta mailigtas ang sarili nilang kasinungalingan.
