Tatlong taon akong nagpanggap na asawa ng isang makapangyarihang negosyante sa Maynila na nawalan ng alaala.

Tatlong taon akong nagpanggap na asawa ng isang makapangyarihang negosyante sa Maynila na nawalan ng alaala. Habang walong buwang buntis, isinama ko ang dalawa naming anak at tumakas bago magbukang-liwayway—pero pagdating ko sa pantalan, isang litrato mula sa likuran ang nagpanginig sa akin: “Huwag kang lilingon.”

Bahagi 1

Noong araw na bumalik ang alaala ni Gabriel Monteverde, nakaluhod ako sa gitna ng sala, hawak sa isang kamay ang backpack ni Enzo, habang hinihila ko naman si Lucas palabas mula sa ilalim ng mesa.

Kambal ang dalawa at dalawang taong gulang pa lamang, pero sa sobrang kulit nila, tatlong beses nang nagbitiw ang yaya namin sa loob lamang ng isang buwan.

At ako?

Walong buwang buntis.

Ilang minuto pa lang akong nakayuko, kumikirot na ang likod ko at naninigas ang tiyan ko na parang bato.

“Gabriel! Tulungan mo naman ako rito!”

Walang sumagot.

Magsasalita sana akong muli nang marinig ko ang boses niya mula sa study room.

Mahina.

Pero napakalamig.

“Pansamantalang i-freeze ang lahat ng account na konektado sa Cebu project.”

“Kung gustong umatras ng mga board member sa Makati, hayaan ninyo sila.”

Saglit na katahimikan.

Pagkatapos ay narinig kong sinabi niya:

“May isang tao akong gustong ipa-imbestiga.”

“Marielle Santos.”

Muntik kong mabitawan ang backpack na hawak ko.

Marielle Santos.

Pangalan ko.

Tatlong taon na ang nakalipas, naaksidente si Gabriel Monteverde habang pauwi mula Tagaytay patungong Manila.

Bumulusok ang sasakyan niya sa gilid ng bundok.

Nakaligtas siya.

Pero nawala ang alaala niya sa huling pitong taon ng buhay niya.

Nang magising siya sa St. Luke’s Medical Center, ako ang unang taong nakita niya.

Isa lang akong ordinaryong administrative employee ng Monteverde Holdings.

Tiningnan niya ako at nagtanong:

“Sino ka?”

At doon ko ginawa ang pinakabaliw na desisyon sa buong buhay ko.

Hinawakan ko ang kamay niya at umiyak hanggang manginig ang balikat ko.

“Asawa mo ako.”

At naniwala si Gabriel.

Hindi dahil mahusay akong umarte.

Kundi dahil bago ang aksidente, nagkakagulo ang pamilya Monteverde sa kontrol ng kumpanya.

Naka-lock ang mahahalagang personal records niya.

Wasak ang cellphone niya.

At halos walang kamag-anak ang nagsalita nang direkta dahil mahigpit ang bilin ng mga doktor na huwag siyang bigyan ng matinding emosyonal na shock.

Samantalang ako…

Kabisa ko halos lahat tungkol sa kanya.

Umiinom siya ng kape nang walang asukal.

Allergic siya sa hipon.

Ayaw niya sa matatamis na pabango.

Tuwing alas-singko ng umaga, tumatakbo siya.

Apat na taon akong nagtrabaho malapit sa kanya bago ang aksidente.

Isang lalaking nawalan ng alaala ang desperadong naghahanap ng sagot kung sino siya.

At binigyan ko siya ng perpektong bersyon.

Sa bersyong iyon, lihim kaming nagmahalan.

Nagpakasal.

Nagsama bilang mag-asawa.

Iisa lang ang kulang.

Walang totoong marriage certificate.

Akala ko noon, ilang linggo lang tatagal ang kasinungalingang iyon.

Hindi ko inakalang aabot ng tatlong taon.

Tatlong taong sapat para magkaroon kami ng kambal.

At ngayon, may isa pa akong dinadala sa tiyan.

Biglang bumukas ang pinto ng study room.

Lumabas si Gabriel.

Puting polo.

Nakatupi hanggang siko ang manggas.

Pareho pa rin ang mukhang hinahalikan ko gabi-gabi.

Pero iba na ang mga mata niya.

Wala na ang lambing.

Wala na rin ang bahagyang pagkalito ng lalaking minsang nagtanong sa akin kung paano gamitin ang sarili niyang bank account.

Ito ang tunay na Gabriel Monteverde bago ang aksidente.

Ang lalaking tinatawag ng ilang business column sa Manila na “Pating ng Makati.”

Ilang segundo niya akong tinitigan.

“Elle.”

Nanlamig ang batok ko.

Pareho pa rin ang palayaw na ginagamit niya sa akin.

Pero wala na roon ang dating lambing.

“Ano’ng gusto mong kainin mamayang gabi?”

Pinilit kong ngumiti.

“Kahit ano.”

Lumapit si Gabriel at binuhat si Lucas.

Agad namang yumakap ang bata sa leeg niya.

“Daddy!”

Saglit na natigilan si Gabriel.

Kalahating segundo lang.

Pero nakita ko.

May duda sa mga mata niya.

Nang gabing iyon, siya mismo ang nagluto ng chicken adobo, tinolang manok at garlic rice.

Puro paborito ko.

Hiniwa niya ang pagkain ni Enzo.

Pinunasan ang bibig ni Lucas.

Pagkatapos, inilapat niya ang palad sa tiyan ko.

Sakto namang sumipa nang malakas ang sanggol.

Tumingin siya sa tiyan ko.

“Malakas ang baby girl natin ngayon.”

Nanigas ako.

“Alam mong babae?”

Tumingala siya.

Bahagyang ngumiti.

“Sinabi mo sa akin noong nakaraang linggo.”

Hindi ako nakasagot.

Hindi ko sinabi sa kanya.

Ang resulta ng ultrasound na may kasarian ng baby ay nasa drawer ng kwarto namin.

Sinadya kong itago iyon para sana sa birthday niya ko ibunyag.

Pero alam ni Gabriel.

Ibig sabihin…

Hinalughog na niya ang mga gamit ko.

Nang gabing iyon, niyakap pa rin niya ako habang natutulog kami.

Hindi ako nangahas gumalaw.

Alas-tres y kuwarenta ng madaling-araw, nang maging pantay na ang paghinga niya, dahan-dahan kong inalis ang kamay niyang nakapulupot sa akin.

Nakatago sa likod ng cabinet ang maleta na dalawang taon ko nang inihanda.

Cash.

Mga passport.

Birth certificate ng kambal.

Isang ekstrang cellphone.

Tatlong ferry ticket mula Batangas papuntang Mindoro.

Hindi ako pupunta sa airport.

Hindi rin ako gagamit ng sasakyang nakapangalan sa akin.

Napakalawak ng koneksiyon ni Gabriel sa Metro Manila.

Kung gusto kong mawala sa paningin niya, kailangan kong bumaba patimog.

Ginising ko ang mga bata.

Inaantok na nagtanong si Enzo:

“Mommy, nasaan si Daddy?”

Nabara ang lalamunan ko.

“Pumasok na siya sa trabaho.”

“Pero madilim pa.”

“Busy si Daddy.”

Hindi nagsalita si Lucas.

Yakap lang niya ang laruang dinosaur niya habang nakatulog muli sa balikat ko.

Alas-kuwatro y beinte nang umalis ako sa condo namin sa BGC.

Malakas ang buhos ng habagat.

Nagsuot ako ng sombrero at face mask, saka isinakay ang dalawang bata sa Grab na ni-book ko gamit ang ibang account.

Habang binabaybay namin ang EDSA, napalingon ako.

May ilaw na sa unit namin sa ika-37 palapag.

Parang bumagsak ang puso ko.

“Kuya, puwedeng bilisan nang kaunti?”

Ngumiti ang driver.

“Mahuhuli po ba kayo sa biyahe, Ma’am?”

“Opo.”

Nagsinungaling ako.

Akala ko iyon na ang huling pagsisinungaling ko.

Pagdating namin sa Batangas, sumisikat na ang araw.

Cash akong bumili ng ticket.

Nakaupo sa waiting area ang kambal habang kumakain ng pandesal.

Katabi nila ako, habang paulit-ulit na naninigas ang tiyan ko.

Naka-off pa rin ang pangunahing cellphone ko.

Ayokong malaman kung ilang beses nang tumawag si Gabriel.

Sampung minuto bago ang boarding, saka ko lamang pinilit ang sarili kong buksan iyon.

Agad na sunod-sunod ang vibration ng cellphone.

94 missed calls.

31 messages.

Lahat galing kay Gabriel.

Ang huling mensahe ay isang linya lamang.

“Elle, saan mo dinadala ang mga anak ko?”

Hindi pa ako nakakahinga nang maayos nang may pumasok na panibagong mensahe.

Isang litrato.

Litrato ko.

Nakaupo ako sa waiting area ng pantalan.

Kuha mula sa likuran.

At sobrang lapit.

Sa ilalim ng larawan, may mensahe si Gabriel.

“Huwag kang lilingon.”

Biglang nanlamig ang buong katawan ko.

At saka may kamay na dumapo sa balikat ko.

Masayang sumigaw si Enzo:

“Daddy!”

BAHAGI 2 — ANG LALAKING HINDI KO KAYANG TAKASAN

“Daddy!”

Parang tumigil ang tibok ng puso ko.

Hindi ako agad lumingon.

Nakatitig lang ako sa cellphone sa kamay ko, sa mensaheng ilang segundo pa lang lumitaw sa screen.

Huwag kang lilingon.

Pero huli na.

Nakita na siya ni Enzo.

Ang kamay na nasa balikat ko ay dahan-dahang dumulas pababa.

“Elle.”

Boses ni Gabriel.

Mababa.

Kalmado.

Mas nakakatakot kaysa sigaw.

Dahan-dahan akong humarap.

Nakatayo siya sa likod ko, basa ang balikat ng itim niyang polo dahil sa ulan. Wala siyang bodyguard. Wala ring galit na makikita sa mukha niya.

Iyon ang mas nagpanginig sa akin.

“Paano mo—”

“Hindi mahirap hulaan.”

Tumingin siya sa maleta.

“Hindi ka pupunta sa airport. Alam mong mababantayan ko iyon.”

Pagkatapos ay tumingin siya sa ferry ticket sa kamay ko.

“Kapag gusto mong mawala sa Manila, pupunta ka sa lugar na hindi mo kailangang gumamit ng credit card.”

Nilunok ko ang tuyong laway ko.

“Sinundan mo ako?”

“Hindi.”

Bahagyang ngumiti si Gabriel.

“Mas kilala lang pala kita kaysa sa inaakala mo.”

Tumakbo si Enzo papunta sa kanya.

“Daddy!”

Awtomatikong yumuko si Gabriel at sinalo ang anak namin.

Niyakap siya ni Enzo sa leeg na parang walang nangyari.

Si Lucas naman ay bumaba sa upuan at sumunod.

“Daddy, sama ka sa boat!”

Sandaling pumikit si Gabriel.

Nang muling dumilat, may kung anong lumambot sa mga mata niya.

Pero nang tumingin siya sa akin, bumalik ang lamig.

“Uuwi tayo.”

Umiling ako.

“Hindi.”

Napalingon sa amin ang ilang pasahero.

Lumapit siya nang isang hakbang.

“Walong buwan kang buntis. Dalawa ang kasama mong toddler. Mula madaling-araw, halos hindi ka kumakain.”

“Hindi mo ako puwedeng pilitin.”

“Hindi kita pipilitin.”

Inilapag niya si Enzo.

“Sasakay ako sa ferry kasama ninyo.”

Natigilan ako.

“Ano?”

“Kung gusto mong pumunta sa Mindoro, pupunta tayo sa Mindoro.”

Hindi ko inaasahan iyon.

“Gabriel—”

“Pero hindi ka na tatakbo nang mag-isa.”

Bago pa ako makasagot, biglang sumakit ang puson ko.

Matindi.

Napakapit ako sa upuan.

“Mommy?”

“Elle?”

Sa loob lamang ng ilang segundo, nasa harap ko na si Gabriel.

“Huwag mo akong hawakan.”

“Tumigil ka.”

“Gabriel—”

“May dugo.”

Nanlamig ako.

Pagtingin ko sa damit ko, may bahid nga ng pula.

Nawala ang lahat ng kulay sa mukha ni Gabriel.

Sa unang pagkakataon mula nang bumalik ang alaala niya, nakita kong tunay siyang natakot.

Hindi na siya ang “Pating ng Makati.”

Isa lamang siyang lalaking nanginginig habang binubuhat ang buntis niyang asawa.

O ang babaeng nagsinungaling na asawa niya.

“Gabriel, ang mga bata—”

“Kasama natin sila.”

“Ang ferry—”

“Wala akong pakialam sa ferry!”

Napatingin ang buong waiting area sa amin.

Iyon ang unang pagkakataon na narinig ko siyang sumigaw.

At habang binubuhat niya ako palabas, malinaw kong narinig ang tibok ng puso niya.

Mabilis.

Halos kasingbilis ng akin.

Sa ospital sa Batangas, sinabi ng doktor na hindi pa ako manganganak.

Stress at pagod lamang ang nagdulot ng pagdurugo at contractions.

Kailangan kong magpahinga.

Nang mawala ang doktor, tahimik ang silid.

Natutulog ang kambal sa maliit na sofa.

Nakaupo si Gabriel sa tabi ng kama.

Hindi niya ako tinitingnan.

Sa loob ng halos sampung minuto, walang nagsalita.

Ako ang unang sumuko.

“Kailan bumalik ang alaala mo?”

“Tatlong araw na.”

Napalingon ako.

Tatlong araw?

“Ibig sabihin…”

“Oo.”

Tumingin siya sa akin.

“Tatlong araw kong alam na hindi kita pinakasalan.”

Nanikip ang dibdib ko.

“Bakit hindi mo sinabi?”

“Dahil gusto kong malaman kung hanggang saan ang kasinungalingan.”

Hindi ako nakasagot.

Binuksan niya ang cellphone niya at inilapag sa kama.

Mga dokumento.

Mga lumang email.

Employment records.

Medical records.

Lahat.

“Nalaman kong empleyado kita.”

Tumango ako.

“Nalaman kong hindi tayo mag-asawa.”

Tumango ulit ako.

“Nalaman kong nagsinungaling ka noong magising ako sa ospital.”

Napapikit ako.

“Gabriel…”

“Pero may isang bagay akong hindi maintindihan.”

Mahina ang boses niya ngayon.

“Kung pera ang habol mo, bakit hindi mo ginalaw ang pera ko?”

Napatingin ako sa kanya.

“Kung posisyon ang gusto mo, bakit tumanggi kang magkaroon ng shares?”

Tahimik ako.

“Kung gusto mong gamitin ang pangalan ko, bakit hanggang ngayon Reyes pa rin ang gamit mo sa personal mong account?”

Hindi ko alam ang sasabihin.

Tumayo siya.

“Tatlong araw kitang inimbestigahan, Elle.”

Lumapit siya sa bintana.

“At mas lalo lang akong naguluhan.”

“Dahil walang matinong dahilan para sa ginawa ko.”

“Meron.”

Lumingon siya.

“Hindi mo lang sinasabi.”

Napayuko ako.

May dahilan.

Isang dahilan na hindi ko kailanman sinabi sa kanya.

“Bago ka maaksidente…”

Nanginginig ang mga daliri ko.

“May nagbanta sa buhay mo.”

Nawala ang ekspresyon niya.

“Ano?”

“May narinig akong usapan sa opisina. May taong gustong alisin ka sa kumpanya. Akala ko simpleng corporate threat lang.”

Huminga ako nang malalim.

“Kinabukasan, naaksidente ka.”

Tahimik si Gabriel.

“Pagdating ko sa ospital, may lalaki akong nakita sa hallway. Isa siya sa mga taong narinig kong nag-uusap.”

“Bakit hindi mo sinabi sa pulis?”

“Sinubukan ko.”

Tumingin ako sa kanya.

“Pero bago ako makapagsalita, sinabi niyang kung maalala mo ang tunay mong buhay, tatapusin nila ang hindi nila natapos.”

Napakurap si Gabriel.

“Kaya sinabi mong asawa kita?”

“Akala ko kapag inilayo kita sa kumpanya, magiging ligtas ka.”

Napatawa siya.

Pero walang saya.

“At pagkatapos?”

“Pagkatapos…”

Tumingin ako sa kambal.

“…nahuli na ang lahat.”

Dahil minahal kita.

Hindi ko kayang sabihin.

Tumunog ang cellphone ni Gabriel.

Isang mensahe.

Binasa niya iyon.

At biglang tumigas ang mukha niya.

“Ano iyon?”

Hindi siya sumagot agad.

Pagkatapos ay iniabot niya sa akin ang telepono.

Isang security photo ang nasa screen.

Larawan ng nasirang sasakyan niya tatlong taon na ang nakalipas.

At isang forensic report.

May isang linyang naka-highlight.

The brake line was deliberately cut.

Hindi aksidente ang nangyari.

May nagtangkang pumatay kay Gabriel.

At sa ibaba ng report ay may pangalan ng taong nag-utos ng bagong imbestigasyon.

Hindi si Gabriel.

Kundi ang sarili niyang ama.

BAHAGI 3 — ANG KASAL NA NAGSIMULA SA KASINUNGALINGAN

Hindi kami bumalik sa Manila nang araw ding iyon.

Sa unang pagkakataon, si Gabriel mismo ang nagdesisyon na magtago.

Isang maliit na beach house sa Nasugbu ang pag-aari ng kaibigan niyang pinagkakatiwalaan. Walang staff. Walang media. Dalawang security personnel lang ang nakapuwesto sa labas.

At sa loob ng tatlong araw, para kaming bumalik sa dati.

Si Gabriel ang nagluluto.

Siya ang nagpapaligo sa kambal.

Siya rin ang gumigising sa madaling-araw kapag umiiyak si Lucas.

Pero may isang malaking pagkakaiba.

Hindi na niya ako niyayakap sa gabi.

Magkahiwalay kami ng kwarto.

At bawat umaga, kapag nagkakasalubong ang mga mata namin, naaalala ko ang katotohanan.

Hindi niya ako pinakasalan.

Ako lang ang nagsabi noon.

Sa ikaapat na gabi, nakita ko siyang mag-isa sa veranda.

May hawak siyang tasa ng kape.

“Hindi ka natutulog?”

“Hindi rin ikaw.”

Umupo ako sa kabilang upuan.

Matagal kaming nakinig sa hampas ng alon.

Pagkatapos ay nagsalita siya.

“Naalala ko na ang araw bago ang aksidente.”

Napahigpit ang hawak ko sa kumot.

“May meeting ako noon kasama ang ama ko at dalawang director. May nakita akong financial records na nagpapakitang may inililipat na pera sa shell companies.”

“Sino?”

“Isa sa mga tiyuhin ko.”

Huminga siya nang mabigat.

“Nang harapin ko siya, nagbanta siyang sisirain niya ako.”

“Siya ba ang nagputol ng preno?”

“Hindi pa sigurado.”

Napatingin siya sa akin.

“Pero sigurado akong may tumulong sa kanya.”

Kinabukasan, bumalik si Gabriel sa Manila nang mag-isa.

Hindi niya ako pinayagang sumama.

Sa loob ng isang linggo, halos wala akong balita.

Hanggang isang umaga, sumabog sa telebisyon ang eskandalo.

Tatlong senior executive ng Monteverde Holdings ang inaresto dahil sa fraud, attempted murder at obstruction of justice.

Kasama roon ang tiyuhin ni Gabriel.

At ang dating chief security officer ng pamilya.

Ang pinakamasakit na bahagi?

Alam ng ama ni Gabriel na may sabwatan.

Tatlong taon niya itong lihim na iniimbestigahan.

Hindi niya sinabi kay Gabriel dahil natatakot siyang ma-trigger ang pagkawala ng alaala nito.

Kaya nang bumalik ang memorya ni Gabriel, ang unang utos niya ay hindi ako ipahuli.

Kundi siyasatin ang lahat ng nangyari.

Kasama ako.

Pagkatapos ng mga pag-aresto, bumalik siya sa beach house.

Dumating siya pasado alas-diyes ng gabi.

Pagbukas ko ng pinto, may pasa sa pisngi niya.

“Anong nangyari?”

“Mahabang kuwento.”

“Gabriel!”

Lumapit ako para tingnan ang sugat.

Pero hinawakan niya ang pulso ko.

Hindi mahigpit.

Sapat lang para mapatigil ako.

“Bakit ka tumakbo?”

Natigilan ako.

“Alam mo kung bakit.”

“Hindi.”

Tinitigan niya ako.

“Alam kong natatakot kang makulong. Alam kong natatakot kang kunin ko ang mga bata.”

Humakbang siya palapit.

“Pero hindi iyon ang totoong dahilan.”

Napayuko ako.

“Elle.”

Wala akong maisagot.

Hanggang sa tuluyang bumigay ang lahat ng pinipigilan ko sa loob ng tatlong taon.

“Dahil mahal kita!”

Natahimik siya.

Nanginginig ang boses ko.

“Mas madali sanang umalis kung pera lang ang gusto ko.”

Tumulo ang luha ko.

“Pero bawat araw na mabait ka sa akin, bawat gabing tinatanong mo kung masakit ba ang likod ko, bawat pagkakataong binubuhat mo ang mga bata…”

Pinunasan ko ang mukha ko.

“…lalo kong naaalala na wala akong karapatang magkaroon noon.”

Hindi gumalaw si Gabriel.

“Kaya nang bumalik ang alaala mo, alam kong tapos na.”

“Bakit?”

“Dahil ang lalaking minahal ako ay isang lalaking hindi naaalala kung sino talaga ako.”

Halos pabulong ang huli kong sinabi.

“At ang totoong Gabriel Monteverde… hindi kailanman pipili ng babaeng tulad ko.”

Matagal siyang natahimik.

Pagkatapos ay nagtanong siya:

“Sigurado ka?”

Napatingin ako.

Lumapit siya.

“Ang Gabriel na nawalan ng alaala, hindi alam kung sino ka.”

Tumango ako.

“Pero pinili ka niya.”

Isa pang hakbang.

“Ang Gabriel na bumalik ang alaala, alam na nagsinungaling ka.”

Huminto siya sa harap ko.

“At nandito pa rin.”

Hindi ako makahinga.

“Hindi ko sinasabing okay lang ang ginawa mo.”

Naging seryoso ang mukha niya.

“Galit ako.”

Napakurap ako.

“Sobrang galit.”

“Alam ko.”

“Tatlong taon, Elle.”

“Alam ko.”

“Ginawa mo akong asawa nang hindi ko alam.”

“Sorry.”

“Ginawa mo akong ama.”

Napatingin ako sa kanya.

Sa pagkakataong iyon, ngumiti siya nang bahagya.

“Doon ako hindi galit.”

Nabasag ang natitirang tapang ko.

Napahagulhol ako.

Hinila niya ako sa dibdib niya.

Matagal akong umiyak.

Hindi niya sinabi na pinatawad niya ako.

Hindi rin niya sinabi na nakalimutan na niya ang lahat.

Mas mahalaga ang sinabi niya.

“Aayusin natin.”

Hindi “aayusin mo.”

Aayusin natin.

Makalipas ang dalawang buwan, isinilang ang anak naming babae.

Tinawag naming Amara.

Si Gabriel ang unang umiyak.

Kahit hanggang ngayon ay itinatanggi niya iyon.

“May pumasok lang sa mata ko.”

“Sa delivery room?”

“Posible.”

“Habang umiiyak ka nang limang minuto?”

“Maraming alikabok sa ospital.”

Napatawa ako kahit masakit pa ang tahi ko.

Hawak niya si Amara na parang pinakamahalagang bagay sa mundo.

Si Enzo at Lucas naman ay nag-aagawan kung sino ang unang hahalik sa baby sister nila.

Sa unang pagkakataon pagkatapos ng maraming buwan, pakiramdam ko ay maaari akong huminga.

Pero hindi pa tapos ang problema namin.

Legal pa rin akong Marielle Santos.

At legal pa ring single si Gabriel Monteverde.

Isang araw, tatlong buwan pagkatapos manganak, sinabi niyang may pupuntahan kami.

“Hindi ako lalabas. Ang pangit ko.”

“Maganda ka.”

“Sinungaling.”

“Mas eksperto ka roon.”

Binato ko siya ng unan.

Tumawa siya.

Dinala niya ako sa isang maliit na simbahan sa Tagaytay.

Walang reporters.

Walang business executives.

Naroon lang ang mga bata, ilang kaibigan at dalawang matandang kamag-anak.

Nang makita ko ang puting bulaklak sa altar, napahinto ako.

“Gabriel…”

Lumuhod siya.

Hindi ako nakapagsalita.

May maliit na kahon sa kamay niya.

“Tatlong taon na ang nakalipas, sinabi mo sa akin na kasal tayo.”

Namula ako.

“Huwag mo nang ipaalala.”

“Hindi.”

Ngumiti siya.

“Gusto kong ipaalala.”

Binuksan niya ang kahon.

Isang simpleng singsing.

“Dahil ngayon, gusto kong gawin natin nang tama.”

Nagsimulang tumulo ang luha ko.

“Marielle Santos.”

“Hmm?”

“Will you marry me?”

“Sigurado ka?”

“Hindi.”

Napasinghap ako.

Tumawa siya.

“Tingnan mo. Kambal na makulit, isang baby na hindi natutulog sa gabi, asawa na propesyonal magsinungaling… sino ang magiging sigurado?”

Sinuntok ko siya sa balikat.

Hinawakan niya ang kamay ko.

Pagkatapos ay naging seryoso.

“Pero sigurado akong gusto kong gumising araw-araw na kasama ka.”

Hindi ko na napigilan ang sarili ko.

Tumango ako habang umiiyak.

“Oo.”

Mula sa likod, biglang sumigaw si Enzo.

“Daddy! Kiss Mommy!”

Sumunod si Lucas.

“Kiss! Kiss!”

Pati ang mga bisita ay nagtawanan.

Tumayo si Gabriel.

Isinuot niya ang singsing sa daliri ko.

At bago niya ako halikan, bumulong siya:

“Sa pagkakataong ito, may marriage certificate na.”

Napatawa ako sa gitna ng luha.

“Siguraduhin mong hindi peke.”

“Tatlong beses kong ipapa-notaryo.”

Makalipas ang isang taon, bumalik kami sa Manila.

Hindi na ako nagtago.

Hindi ko na pinatay ang cellphone kapag lumalabas.

At hindi na rin ako naghanda ng maleta sa likod ng cabinet.

Isang gabi, habang naglalaro ang tatlong bata sa sala, nadatnan ko si Gabriel na may hawak na lumang ferry ticket.

Iyong ticket na dapat sana’y magdadala sa akin sa Mindoro.

“Bakit nasa iyo pa iyan?”

“Souvenir.”

“Souvenir ng pinakamalalang araw ng buhay ko?”

“Isa sa pinakamagandang araw ng buhay ko.”

Tiningnan ko siya na parang baliw.

“Hinabol kita hanggang Batangas habang walong buwan kang buntis at tumatakas dala ang dalawang anak natin.”

“Exactly.”

“Ano’ng maganda roon?”

Lumapit siya sa akin.

“Dahil kung hindi ka tumakbo…”

Inakbayan niya ako.

“…baka hindi ko nalaman kung gaano ako katakot na mawala kayong tatlo.”

Mula sa sofa, sumigaw si Enzo:

“Apat na tayo, Daddy!”

Itinuro niya si Amara.

Napangiti si Gabriel.

“Tama.”

Hinalikan niya ako sa sentido.

“Apat.”

Tumingin ako sa lalaking minsan kong niloko para iligtas.

Sa lalaking minahal ako noong wala siyang alaala.

At piniling mahalin akong muli nang bumalik ang lahat ng iyon.

Marahil hindi lahat ng kasinungalingan ay maaaring patawarin.

At hindi rin lahat ng maling simula ay dapat gawing tama.

Pero minsan, may dalawang taong parehong sugatan, parehong nagkamali, at parehong pinipiling huwag tumakbo.

Doon nagsisimula ang tunay na kuwento.

Hindi noong sinabi kong asawa niya ako.

Hindi noong ipinanganak ang kambal.

Hindi rin noong nahuli niya ako sa pantalan.

Kundi noong sa wakas, matapos ang tatlong taon ng pagpapanggap, tumayo kami sa harap ng altar at sinabi namin ang unang pangakong pareho naming alam na totoo.

“Pinipili kita.”

At sa pagkakataong iyon…

Wala nang kailangang magsinungaling.