Sa tuwing pumapalpak ang blind date ng boss ko, nakakatanggap ako ng mamahaling regalo
Sa tuwing pumapalpak ang blind date ng boss ko, nakakatanggap ako ng mamahaling regalo—kaya lihim kong hinihiling na manatili siyang single habambuhay… hanggang sa bigla siyang maging interesado sa isang babaeng doktor, at nanlamig ang buong katawan ko nang makita ko sa litrato ng pamilya nito ang lalaking minsang dahilan kung bakit muntik akong tumawag ng pulis.
Bahagi 1
Sa tuwing “binabasted” ang boss ko sa isang blind date, parang mas sumasaya nang kaunti ang bank account ko.
Lahat ng tao sa kumpanya ay umaasang makakahanap na siya ng mapapangasawa.
Ako lang ang naiiba.
Halos araw-araw, tahimik akong nagdarasal sa harap ng imahen ng Santo Niño:
“Sana po, tulungan N’yo ang boss ko na manatiling single.”
Hindi naman sa masama akong tao.
May kakaiba lang talaga akong trabaho.
Ako si Angela Dela Cruz, dalawampu’t pitong taong gulang, executive assistant ng CEO ng Monteverde Properties sa Makati.
Bukod sa pag-aayos ng meetings, kontrata, at mga biglaang business trip papuntang Cebu, may isa pa akong napakahalagang tungkulin.
Isang trabahong halos sikreto sa opisina.
Ako ang nag-aayos ng mga blind date ng boss ko.
Ang boss ko ay si Rafael Monteverde.
Tatlumpu’t dalawang taong gulang.
Gwapo.
Mayaman.
At tagapagmana ng pamilyang nagmamay-ari ng mga hotel, shopping center, condominium at resort mula Metro Manila hanggang Palawan.
Kung litrato lang ang pagbabasehan, siya mismo ang tipo ng lalaking gugustuhin ng bawat nanay na Pilipina na agad pakasalan ng kanilang anak sa simbahan.
Pero may isang malubhang problema si Rafael.
Isang problema na kayang burahin ang lahat ng magaganda niyang katangian.
Mas matalim pa sa kutsilyo ang dila niya.
Ang unang blind date na inayos ko para sa kanya ay sa isang rooftop restaurant sa BGC.
Anak ng isang lokal na politiko ang babae.
Maganda.
Nag-aral sa Amerika.
At ilang buwan pa lang mula nang bumalik sa Pilipinas.
Tatlumpung minuto matapos silang maupo, nakita ko siyang mabilis na lumabas ng restaurant habang namumula ang mga mata.
Agad ko siyang nilapitan.
“Ma’am, okay lang po ba kayo?”
Bigla siyang humarap sa akin.
“Marunong bang makipag-usap na parang normal na tao ang boss mo?”
Natigilan ako.
“Ano po bang sinabi niya?”
Napakuyom ang kamao niya.
“Sinabi kong may sarili akong fashion brand.”
“Tinanong niya kung magkano ang revenue namin last year.”
“Sinabi kong confidential.”
“Pagkatapos, tiningnan niya ako at sinabi—”
Ginaya niya ang malamig na tono ni Rafael.
“Kung walang revenue, hobby ang tawag diyan. Hindi negosyo.”
Ako: “…”
Kinagabihan, kararating ko pa lang sa condo ko sa Quezon City nang tawagan ako ng guard sa lobby.
May delivery raw para sa akin.
Pagbukas ko ng kahon, halos tumigil ang tibok ng puso ko.
Nasa loob ang isang designer bag na tatlong beses ko nang tinitingnan online pero hindi ko kailanman kayang bilhin.
May kasama pang maliit na card.
“Bayad sa pag-handle ng crisis.”
Napatulala ako.
Pagkatapos ay niyakap ko ang bag sa dibdib ko.
Mula sa gabing iyon, nagbago ang pananaw ko sa buhay.
Doon ko napagtanto—
May ekonomiyang nabubuo pala sa mga pumapalpak na blind date.
Sa ikalawang blind date, isang sikat na influencer sa Manila ang kaharap niya.
Pagkaupo pa lang ng babae, halos sampung minuto na niyang kinukunan ng litrato ang cocktail niya.
Tiningnan siya ni Rafael.
“Hindi mo ba iinumin?”
“Wait lang. I-story ko muna.”
“Ah.”
Makalipas ang ilang sandali, tinanong niya:
“Lahat ba ng bagay sa buhay mo kailangang makita muna ng ibang tao bago maging totoo?”
Biglang tumahimik ang babae.
Dalawampung minuto lang ang lumipas, binlock na niya si Rafael sa Instagram.
Kahit hindi naman siya fina-follow ni Rafael.
Ako naman?
Nakakuha ako ng mamahaling relo.
Sa ikatlong blind date, ipinagmalaki ng babae na imported lang ang lahat ng gamit niya.
Tinanong ni Rafael:
“Imported din ba ang self-respect mo?”
Nakakuha ako ng three-night vacation package sa Boracay.
Sa ikaapat, apatnapung minutong late ang babae dahil sa traffic sa EDSA.
Paulit-ulit siyang humingi ng tawad.
Tumingin lang si Rafael sa relo niya.
“Traffic na sa Manila bago ka pa ipinanganak. Hindi na iyon unexpected emergency.”
Tumayo ang babae at umalis.
Ako naman ay nakatanggap ng bonus na katumbas ng dalawang buwang sweldo.
Pagdating sa ikalimang blind date, malinaw na sa akin ang sistema.
Habang mas maraming babaeng napapagalit si Rafael, mas yumayaman ako.
Kaya sa tuwing tumatawag sa akin ang nanay niya at masayang sinasabi—
“Angela, may nahanap na naman akong napakabait na babae para kay Rafael.”
Agad akong napapaupo nang tuwid.
Hindi dahil sa dedication ko sa trabaho.
Kundi dahil gusto kong malaman—
Ano kaya ang regalo ko sa pagkakataong ito?
Maayos ang lahat.
Hanggang noong nakaraang Lunes.
Tumawag sa akin ang ina ni Rafael.
“Angela, kailangan mo talaga akong tulungan ngayon.”
Binuksan ko ang laptop ko.
“Opo, Ma’am Lourdes.”
“Ang babaeng ito, iba talaga sa mga nauna.”
Muntik na akong matawa.
Limang beses na niyang sinabi iyon.
“Ang pangalan niya ay Sofia Ramirez. Pediatrician siya sa isang private hospital sa Taguig. Maayos ang pamilya. Simple lang. Hindi mahilig magpasikat.”
Kalmado pa rin ako.
Doktor?
So what?
Minsan nang napaalis ni Rafael ang isang babaeng abogado bago pa dumating ang dessert nang sabihin niya:
“Kung ganito ka karaming makipagtalo, naniningil ka rin ba kada oras kapag nasa bahay?”
Tinanong ko:
“Kailan po ang date?”
“Friday.”
“Okay po. Aayusin ko.”
Saglit na natahimik si Ma’am Lourdes.
Pagkatapos ay bigla niyang sinabi:
“By the way, taga-Quezon City ang pamilya Ramirez. Parang malapit sa lugar ninyo.”
Hindi ko iyon pinansin.
Hanggang sa gabing iyon.
Tumawag ang nanay ko.
“Angela!”
Sobrang saya ng boses niya kaya napalayo ako ng cellphone sa tainga ko.
“Free ka ba sa Friday?”
“Bakit, Ma?”
“May nahanap akong napakagandang lalaki para sa’yo!”
Napapikit ako.
“Ma…”
“Huwag ka munang tumanggi!”
Agad siyang nagpadala ng litrato.
Ipipikit ko na sana ang screen nang makita ko ang pangalan sa ilalim.
Gabriel Ramirez.
Natigilan ako.
Ramirez?
Pinalaki ko ang larawan.
Pagkatapos ay mabilis kong tinanong:
“May kapatid ba siyang babae na ang pangalan ay Sofia?”
Nagulat ang nanay ko.
“Paano mo nalaman?”
Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa sikmura ko.
“Kapatid niya si Sofia. Matagal nang magkakilala ang pamilya natin at ang pamilya Ramirez. Simula pa noong buhay ang lolo mo.”
Napatitig ako sa cellphone.
Ibig sabihin—
Ang lalaking ipinapakilala sa akin ng nanay ko ay kapatid ng babaeng makikipag-blind date kay Rafael.
Hindi ko pa lubos na napoproseso ang impormasyon nang mag-vibrate ang work phone ko.
Message mula kay Rafael.
Binuksan ko.
Bihira siyang mag-message pagkatapos ng office hours.
Isang maikling mensahe lang.
[I-send mo ulit sa akin ang picture ni Sofia.]
Napaupo ako nang tuwid.
Makalipas ang isang minuto, nag-message ulit siya.
[Ako na ang magda-drive sa Friday.]
Napalunok ako.
Si Rafael Monteverde.
Ang lalaking palaging nagpapahanda sa akin ng escape plan pagkatapos ng bawat blind date.
Ang lalaking hindi man lang maalala ang pangalan ng mga babaeng nakikita niya makalipas ang isang araw.
Ngayon—
Siya mismo ang humihingi ng picture.
Habang kinakabahan pa ako, tumawag ulit ang nanay ko.
“Angela, may nakalimutan pala akong sabihin.”
“Ano na naman iyon?”
“Iniimbitahan tayo ng pamilya Ramirez sa dinner sa Friday.”
Biglang nanlamig ang batok ko.
“Saan?”
“Sa Casa Roces.”
Halos mahulog ang cellphone ko.
Iyon mismo ang restaurant na ni-reserve ko para kina Rafael at Sofia.
Alas-otso ng gabi.
Parehong araw.
Parehong oras.
Parehong restaurant.
Nanginginig ang kamay kong binuksan ang reservation layout.
Room 2:
Rafael at Sofia.
Room 3:
Pamilya ko at pamilya Ramirez.
Isang pader lang ang pagitan.
Hindi ko pa naiisip kung paano ko aayusin ang gulong iyon nang may panibagong message si Rafael.
Mas mahaba iyon kaysa sa mga nauna.
[Angela, hindi mo kailangang samahan ako sa Friday.]
Napabuntong-hininga ako.
Pero agad na sumunod ang isa pang mensahe.
[Alam kong may sarili ka ring blind date doon.]
Napatigil ako.
Paano niya nalaman?
Sino ang nagsabi sa kanya?
Tatlong segundo ang lumipas.
Dumating ang susunod.
[Gabriel Ramirez ang ka-date mo, tama?]
Nakatitig lang ako sa screen habang parang tambol sa Sinulog ang tibok ng puso ko.
Pagkatapos, isa pang mensahe.
[Huwag kang pumunta.]
Nanigas ako.
Wala pang sampung segundo, nag-message ulit siya.
[Ayokong makipagkita ka sa kanya.]
Hindi pa ako nakakasagot nang magpadala ang nanay ko ng family photo ng mga Ramirez.
Nakatayo roon si Gabriel.
Katabi niya si Sofia.
Pero may isa pang lalaki sa likuran nila.
Pinalaki ko ang litrato.
At sa isang iglap—
Parang nawala ang lahat ng dugo sa katawan ko.
Dahil kilala ko ang lalaking iyon.
Tatlong taon na ang nakalipas…
Lumuhod siya sa harap ko at nakiusap na huwag akong tumawag ng pulis.
At eksaktong sandaling iyon—
Tumawag si Rafael.
Malamig ang boses niya.
“Angela.”
“…”
“Matagal mo nang kilala ang pamilya Ramirez?”
Hindi pa ako nakakasagot nang magsalita ulit siya.
Mas mababa.
Mas malamig.
At mas nakakatakot.
“Kung ganoon… bakit may litrato mo sa confidential file ni Sofia?”
Bahagi 2
Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Tahimik si Rafael sa kabilang linya.
Pagkatapos ay narinig ko ang mahinang tunog ng pagbukas ng laptop.
“Ang profile na ipinadala ng pamilya Ramirez sa nanay ko ay may kasamang medical foundation records. May group photo roon. Nasa litrato ka.”
Parang may malamig na kamay na humawak sa batok ko.
Tatlong taon na ang nakalipas, bago ako naging assistant ni Rafael, nagtrabaho ako bilang administrative staff sa isang maliit na charitable foundation sa Quezon City.
Doon ko nakilala si Eduardo Ramirez.
Tito nina Gabriel at Sofia.
Siya ang lalaking nasa likod ng family photo.
At siya rin ang lalaking minsang lumuhod sa harap ko.
“Angela,” sabi ni Rafael, “ano ang ginawa niya sa’yo?”
Hindi agad ako nakasagot.
“Hindi sa akin.”
Napakunot-noo siya.
“Ano?”
“Sa foundation.”
Huminga ako nang malalim.
“May mga donasyon para sa operasyon ng mga batang may congenital heart disease. May napansin akong ilang transfer na hindi tugma sa records. Nang sundan ko, nalaman kong may perang inililipat sa shell companies.”
“Kay Eduardo?”
“Oo.”
“Bakit hindi siya nakulong?”
Napakagat ako sa labi.
“Dahil nang komprontahin ko siya, lumuhod siya. Sinabi niyang may sakit ang asawa niya, nangutang siya sa maling tao, at ibabalik niya ang pera. Nagbanta rin siyang kapag nagsumbong ako, mawawalan ng trabaho ang nanay ko dahil may koneksiyon siya sa kompanyang pinapasukan nito.”
Tumahimik si Rafael.
“Natakot ako,” bulong ko. “Nag-resign ako kinabukasan.”
Ilang segundo ang lumipas.
Pagkatapos ay malamig niyang sinabi:
“Hindi ka pupunta sa Casa Roces nang mag-isa.”
“Rafael—”
“Hindi iyon request.”
Nainis sana ako.
Pero sa unang pagkakataon, ang pagiging dominante niya ay hindi nakakainis.
Nakakapanatag.
Pagsapit ng Biyernes, halos hindi ako makahinga habang papasok sa Casa Roces.
Naroon ang pamilya ko.
Naroon ang pamilya Ramirez.
At sa kabilang private room—
Naroon si Rafael.
Kasama si Sofia.
Pagkakita sa akin ni Gabriel, ngumiti siya.
“Angela?”
Napakurap ako.
Mas maaliwalas siya kaysa sa litrato.
“Hi.”
Bago pa kami makapag-usap, may boses na narinig mula sa likuran.
“Angela.”
Nanigas ako.
Si Eduardo.
Namula ang mukha niya nang makita ako.
At doon ko nalaman—
Naalala niya ako.
Lumapit siya.
“Matagal na panahon na.”
Hindi ako ngumiti.
“Oo.”
Biglang bumukas ang pinto ng katabing private room.
Lumabas si Rafael.
Kasunod niya si Sofia.
Pagkakita ni Sofia kay Eduardo, napakunot-noo siya.
“Tito? Bakit nandito ka?”
Pero si Rafael, sa halip na tumingin kay Sofia, diretsong lumapit sa akin.
Tumigil siya sa tabi ko.
Napakalapit.
Parang sinasadya niyang ipaalam sa lahat kung kaninong panig siya nakatayo.
Tumingin siya kay Eduardo.
“Mr. Ramirez.”
Namutla ang lalaki.
“Mr. Monteverde.”
Ngumiti si Rafael.
Hindi iyon magandang ngiti.
“Interesting ang accounting history ninyo.”
Biglang nagbago ang mukha ni Eduardo.
“Hindi ko alam ang sinasabi mo.”
“Talaga?”
Naglabas si Rafael ng manipis na folder.
“At siguro hindi mo rin alam kung bakit may pitong transfer mula sa charity account patungo sa tatlong kumpanyang pag-aari ng parehong nominee?”
Biglang tumayo si Gabriel.
“Tito, ano ito?”
Namutla rin si Sofia.
At doon ako lalong kinabahan.
Hindi dahil sa lihim ni Eduardo.
Kundi dahil nakita kong may dalawang lalaking naka-barong na pumasok mula sa hallway.
Mga imbestigador.
Napalingon ako kay Rafael.
“Tumawag ka ng pulis?”
“Hindi.”
Tumingin siya sa akin.
“Humingi ako ng tulong sa abogado.”
Pagkatapos ay bahagyang yumuko sa tainga ko.
“Ang mga pulis, sila ang tumawag.”
Bago ko pa siya masagot, biglang tumingin sa akin si Eduardo.
Nawala ang takot sa mukha niya.
Napaltan iyon ng galit.
“Itong babaeng ito ang nagsimula ng lahat!”
Itinuro niya ako.
“Kung nanahimik ka lang noon—”
Humakbang si Rafael sa harap ko.
At sa isang iglap, nawala ang dati niyang mapanuyang tono.
Ang natira ay malamig na galit.
“Tapusin mo ang pangungusap na ’yan,” sabi niya.
“Subukan mo.”
Tahimik ang buong silid.
Pagkatapos ay naramdaman kong hinanap ng kamay ni Rafael ang kamay ko.
At mahigpit niya iyong hinawakan.
Bahagi 3
Nang gabing iyon, dinala si Eduardo Ramirez para sa pormal na imbestigasyon.
Hindi pala maliit ang kasong itinago niya.
Sa tulong ng records na nakuha ng legal team ng Monteverde Group, lumabas na hindi lamang minsang kumuha ng pera si Eduardo.
Ilang taon niyang ginamit ang pangalan ng foundation para maglipat ng pondo.
Ang pinakamasakit—
May ilang batang na-delay ang operasyon dahil sa kakulangan ng budget.
Nang malaman iyon ni Sofia, umiyak siya.
Bilang doktor, siya pa mismo ang minsang nag-volunteer sa foundation na iyon nang hindi niya alam ang ginagawa ng sarili niyang tiyuhin.
Lumapit siya sa akin sa labas ng restaurant.
“Angela…”
Namumula ang mga mata niya.
“Hindi ko alam.”
“Alam ko.”
“Kung may magagawa ako para maitama ito…”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Hindi mo kasalanan ang ginawa niya.”
Sa gilid ng paningin ko, nakita kong nakatingin si Rafael.
Tahimik.
Walang mapanuyang komento.
Walang nakataas na kilay.
Parang ibang tao.
Pagkatapos ay lumapit si Gabriel.
“Sorry rin.”
Napailing ako.
“Bakit kayo humihingi ng tawad? Hindi naman kayo ang gumawa.”
Napangiti siya.
“Ngayon naiintindihan ko kung bakit ayaw ni Mr. Monteverde na makipag-date ka sa akin.”
Nabilaukan ako.
“Ano?”
Napatingin ako kay Rafael.
Siya naman ay biglang naging interesado sa chandelier.
Napatawa si Gabriel.
“Sinabi niya sa akin kanina na huwag kitang guguluhin.”
“Rafael!”
Lumapit ako sa kanya.
“Ano ang sinabi mo kay Gabriel?”
Kalmado siyang tumingin sa akin.
“Wala.”
“Sinabi mong huwag niya akong guluhin!”
“Advice iyon.”
“Bakit mo siya binigyan ng advice?”
“Dahil mukhang kailangan niya.”
Napapikit ako.
Pareho pa rin.
Ang lalaking ito talaga—
Ngunit ngumisi si Gabriel.
“Don’t worry. Hindi naman talaga ako pumunta rito para sa blind date.”
Napakurap ako.
“Ano?”
Napakamot siya sa batok.
“May girlfriend ako.”
Sabay kaming napalingon ng nanay ko.
“ANO?!”
Namutla si Gabriel.
“Ma’am, hindi po alam ng nanay ko. Akala niya single pa rin ako.”
Napahawak sa dibdib ang mama ko.
“Aba, ginawa n’yo pa kaming extra sa teleserye!”
Sa gitna ng gulo, hindi ko napigilang matawa.
Maging si Sofia ay natawa habang nagpupunas ng luha.
Si Rafael lang ang hindi.
Pero nang tumingin ako sa kanya—
may bahagyang kurba sa sulok ng bibig niya.
Akala ko doon na matatapos ang lahat.
Mali ako.
Noong Lunes, pagpasok ko sa opisina, kakaiba ang atmosphere.
Tahimik ang lahat.
Si receptionist ay ngumiti sa akin na parang may alam siyang sikreto.
Si Karen mula Finance ay biglang nag-thumbs-up.
Si Marco sa Legal ay nagsabi pa:
“Congratulations.”
Napahinto ako.
“Para saan?”
Tumakbo siya palayo.
Mas lalo akong kinabahan.
Pagdating ko sa desk ko, may isang malaking kahon.
Napahawak ako sa noo.
Hindi na naman.
May card sa ibabaw.
“Compensation.”
Napabuntong-hininga ako.
Binuksan ko ang kahon.
Walang bag.
Walang relo.
Walang jewelry.
Isang folder lang.
Pagbukas ko—
property title.
Isang condominium unit sa BGC.
Halos mapasigaw ako.
Diretso akong pumasok sa office ni Rafael nang hindi kumakatok.
“Ano ito?!”
Tumingala siya mula sa laptop.
“Good morning din.”
Inihagis ko ang folder sa mesa niya.
“Hindi ko matatanggap ito!”
“Bakit?”
“Condo ito!”
“Alam ko.”
“Condo!”
“Angela, marunong akong magbasa.”
Huminga ako nang malalim.
“Hindi normal na compensation ito!”
Tumahimik siya.
Pagkatapos ay tumayo.
Lumapit sa akin.
“Hindi compensation iyon.”
“Pero nakasulat sa card—”
“Gusto ko lang makita kung pupunta ka rito nang galit.”
Napatitig ako sa kanya.
“Excuse me?”
Bahagyang gumalaw ang labi niya.
Ngumiti siya.
“Effective.”
Napakuyom ako ng kamao.
“Rafael Monteverde…”
“Sige. Seryoso na.”
Tumigil siya sa harap ko.
“I bought that unit months ago.”
“Bakit?”
“Para sa’yo.”
Nanlaki ang mata ko.
“Months ago?”
“Oo.”
“Bago pa si Sofia?”
“Oo.”
“Bago pa si Gabriel?”
“Oo.”
Parang may maliit na alarm na nagsimulang tumunog sa utak ko.
“Bakit?”
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya—
Si Rafael Monteverde ay tila nahirapang magsalita.
Tumingin siya sa bintana.
Pagkatapos sa akin.
“Dahil ayoko na sa lugar na inuuwian mo.”
Napakunot-noo ako.
“Anong problema sa condo ko?”
“Dalawang beses nasira ang elevator.”
“Alam mo iyon?”
“Sinabi mo.”
“Anim na buwan na ang nakalipas!”
“Naalala ko.”
Napatahimik ako.
Biglang bumalik sa isip ko ang lahat.
Ang mga regalo.
Ang mga “compensation.”
Ang kotse na ipinagamit niya sa akin matapos akong gabihin sa isang blind date.
Ang relo pagkatapos kong sabihing nasiraan ako ng cellphone at hindi ko napansin ang oras.
Ang vacation package matapos niyang marinig akong nagsabing tatlong taon na akong walang leave.
Unti-unting nagbago ang pakiramdam ko.
“Rafael…”
Tumitig siya sa akin.
“Hindi mo talaga binibigyan ng regalo ang ibang assistants mo, tama?”
“Wala akong ibang personal assistant.”
“Alam mo ang ibig kong sabihin.”
Tahimik siya.
At sapat na iyon bilang sagot.
Napalunok ako.
“Gaano katagal?”
“Gaano katagal ang ano?”
“Gaano katagal mo na…”
Hindi ko matapos.
Siya ang tumapos.
“Gusto kita?”
Parang nasunog ang mukha ko.
Napakagat ako sa labi.
“Oo.”
Sumandal siya sa mesa.
“Matagal.”
“Gaano katagal?”
“Two years and eight months.”
Napanganga ako.
“Specific?”
“Mahilig ako sa accurate reports.”
Napapikit ako.
Kahit confession, corporate pa rin.
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil employee kita.”
Tumigil siya.
“At dahil sa tuwing sinusubukan kong alamin kung may chance ako, mas interesado ka sa regalo pagkatapos ng blind date ko.”
Namutla ako.
“Alam mo?!”
“Angela.”
Tinaasan niya ako ng kilay.
“Tatlong beses kitang nahuling nagba-browse ng designer bags bago ako pumunta sa blind date.”
Gusto kong lumubog sa sahig.
“Akala ko discreet ako.”
“Hindi.”
“Bakit ka pumapayag?”
“Masaya ka.”
Simple.
Dalawang salita.
Pero parang may kung anong sumikip sa dibdib ko.
“Kung gusto mo ako,” mahina kong tanong, “bakit ka pumayag sa lahat ng blind dates?”
Tahimik siya sandali.
“Dahil pinipilit ako ni Mama.”
“Mahina pala loob mo sa mama mo.”
“Angela.”
“Fine.”
Huminga siya.
“At dahil…”
Tumingin siya diretso sa mga mata ko.
“Inaasahan kong magseselos ka.”
Napatawa ako sa gulat.
“Ha?!”
“Hindi gumana.”
“Syempre hindi! Tuwing nababasted ka, may regalo ako!”
“Exactly.”
Parang may sama ng loob talaga siya.
Hindi ko napigilang matawa.
At pagkatapos ng lahat ng nangyari nitong nakaraang linggo—
unang beses kong natawa nang ganoon kaluwag.
Maya-maya, napangiti rin siya.
Totoong ngiti.
Hindi sarcastic.
Hindi mapanukso.
At doon ko unang naisip:
Nakakatakot pala talaga ang lalaking ito kapag ngumiti nang maayos.
Dahil napakabilis niyang kayang pabagalin ang tibok ng utak ko at pabilisin ang tibok ng puso ko.
Lumapit siya.
“Angela.”
“Hmm?”
“May isang blind date pa akong gustong ipa-schedule.”
Nawala agad ang ngiti ko.
“Ano?!”
Nanlaki ang mata ko.
“Pagkatapos ng confession mo, makikipag-blind date ka pa rin?”
Tumaas ang kilay niya.
“Hindi mo ba muna tatanungin kung kanino?”
Tumahimik ako.
May masamang kutob ako.
“Kanino?”
Tumingin siya diretso sa akin.
“Ikaw.”
Hindi ako nakagalaw.
“Friday. Seven PM.”
“Boss—”
“Rafael.”
“Ano?”
“Kapag date, Rafael.”
Napamulagat ako.
“Hindi pa ako pumapayag!”
“Then I’ll wait.”
Bahagya siyang yumuko.
“Pero Angela…”
“Ano?”
“Walang compensation kapag pumalpak.”
Napasinghap ako.
“Ang daya!”
Napangiti siya.
“Pero kung magtagumpay…”
Huminto siya.
“Ano?”
“Lifetime benefits.”
Namula ako hanggang tenga.
Pumayag ako.
Hindi dahil sa lifetime benefits.
Okay.
Hindi lang dahil doon.
Ang unang totoong date namin ay sa isang maliit na restaurant sa Intramuros.
Walang press.
Walang pamilya.
Walang blind-date profile.
At sa unang pagkakataon, wala akong dalang backup shirt, apology script o emergency exit plan.
Nakakagulat din—
Hindi nang-insulto si Rafael kahit isang beses.
Hanggang dessert.
Tinignan niya ang halo-halo ko.
“Ang dami mong nilagay na leche flan.”
Tinaasan ko siya ng kilay.
“Huwag mong sisirain ang record mo.”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay itinulak niya ang sarili niyang leche flan papunta sa bowl ko.
“Hindi criticism.”
Napangiti ako.
“Good recovery.”
Makalipas ang isang taon, nahatulan si Eduardo sa ilang kasong may kinalaman sa fraud at misuse of charitable funds.
Sa tulong nina Sofia at Gabriel, nabuo ulit ang foundation sa ilalim ng bagong board.
Nag-donate din ang Monteverde Group ng malaking halaga para maipagpatuloy ang operasyon ng mga batang naapektuhan noon.
Ako mismo ang unang pumirma bilang independent auditor liaison.
Hindi na ako natatakot.
Hindi na ako iyong babaeng tumakbo tatlong taon na ang nakalipas.
At sa pagkakataong ito, hindi ko kailangang harapin ang lahat nang mag-isa.
Dalawang taon pagkatapos ng “pinakamagulong blind date sa kasaysayan,” nagising ako isang Linggo dahil sa tunog ng notification.
May message mula kay Rafael.
Kahit nasa kabilang kwarto lang siya.
[May meeting tayo mamayang 4 PM.]
Napairap ako.
Nagreply ako.
[Linggo ngayon.]
[Important.]
[Hindi ako nagtatrabaho tuwing Sunday.]
Makalipas ang sampung segundo:
[Personal meeting.]
Lumabas ako ng kwarto.
Wala siya.
Sa dining table, may envelope.
Binuksan ko.
Isang reservation.
Manila Cathedral.
Napahinto ako.
May isa pang papel.
Hindi contract.
Hindi property title.
Isang simpleng handwritten note.
“Angela Dela Cruz, pagkatapos ng napakaraming blind date na ikaw ang nag-ayos para sa akin, pwede bang ikaw naman ang huli?”
Tinakpan ko ang bibig ko.
Paglingon ko—
Nakatayo si Rafael sa likod ko.
May hawak na maliit na velvet box.
At sa unang pagkakataon sa buhay ko, ang lalaking kayang patahimikin ang buong boardroom gamit lamang ang isang tingin—
ay halatang kinakabahan.
“Angela.”
Lumuhod siya.
“Marry me.”
Naiyak ako.
Pero hindi ko mapigilang tumawa.
“Wala ka bang mas mahabang speech?”
Napakunot-noo siya.
“May twelve-page version ako.”
“Of course meron.”
“Gusto mong basahin ko?”
“Huwag na.”
Inabot ko ang kamay ko.
“Yes.”
Napapikit siya sandali.
Parang ngayon lang siya huminga.
Isinuot niya ang singsing.
At bago niya ako yakapin, bumulong siya:
“Finally.”
“Finally ano?”
“Successful blind date.”
Tinapik ko siya sa dibdib.
“Hindi blind date iyon. Kilala na kita.”
“Kaya nga nagtagumpay.”
Napatawa ako.
Pagkatapos ay may naalala ako.
“Wait.”
“Ano?”
“Kapag successful ang date…”
Tinaasan niya ako ng kilay.
“Ano?”
Ngumiti ako.
“Nasaan ang regalo ko?”
Tumitig siya sa akin nang ilang segundo.
Pagkatapos ay inilabas ang cellphone.
“Choose.”
“Ano?”
“Boracay wedding o Palawan?”
Napanganga ako.
“Rafael!”
Sa wakas, malakas siyang natawa.
At habang nakatingin ako sa lalaking minsan ay ipinagdasal kong manatiling single habambuhay, napagtanto kong mali pala ako.
Akala ko noon, ang pinakamagandang bagay na makukuha ko mula sa bawat pumapalpak niyang blind date ay bag, relo, bakasyon o bonus.
Hindi pala.
Dahil pagkatapos ng napakaraming babaeng umalis sa mesa niya—
ako pala ang taong hinihintay niyang manatili.
At tungkol naman sa mga regalo?
Hindi na niya ako binibigyan ng “compensation” pagkatapos ng blind date.
Pero kapag nag-aaway kami at siya ang may kasalanan…
May package pa ring dumarating.
Minsan bulaklak.
Minsan bag.
Minsan plane tickets.
At hanggang ngayon, kapag nakikita ko ang delivery box sa harap ng bahay, isang bagay lang ang sinasabi ko:
“Lord, salamat po at hindi Ninyo talaga sinagot ang una kong dasal sa tamang paraan.”
