Pinilit akong pirmahan ng boyfriend ko ang kasunduan para ilipat sa buntis niyang assistant ang buong bridal studio ko
Pinagawa pa niya ako ng video na binabasbasan ko silang dalawa sa harap ng mga kaibigan niyang mayayaman
Pero isang video sa lounge room ang aksidenteng naglabas ng nakakatakot na sikreto tungkol sa batang dinadala nito…

Noong araw na ipinakilala ko ang boyfriend ko sa pamilya ko sa Makati, iyon din ang araw na nalaman kong sa loob ng anim na taon naming relasyon, isa lang pala akong katatawanan sa paningin niya.

Ang boyfriend ko na si Gavin Monteverde ay kilalang tagapagmana ng isang malaking real estate company sa Bonifacio Global City.

Samantalang ako, isa lang designer na may maliit na studio ng barong at wedding gowns malapit sa Greenbelt Mall.

Noong araw na iyon, biglang isinama ni Gavin ang buntis niyang assistant sa studio ko para magsukat ng wedding gown.

Punô ng mga kaibigan niyang mayayamang binata ang VIP room sa ikalawang palapag. Habang umiinom ng whiskey, nagtatawanan silang tumataya kung ilang minuto bago ako tuluyang umiyak.

—“Sampung minuto ang taya ko.”

—“Hindi ah. Mukhang luluhod agad ‘yang babaeng ‘yan bago pa matapos ang unang gown.”

—“Tutal si Gavin naman ang bumuhay diyan nang ilang taon.”

Umalingawngaw ang tawanan sa buong studio.

Pero mula simula hanggang dulo, tahimik lang akong nagsusukat ng bewang para sa babaeng iyon.

Ang pangalan niya ay Bianca Reyes.

Dalawampu’t tatlong taong gulang pa lang.

Maputi, kulot ang buhok, at bahagya nang nakaumbok ang tiyan sa ilalim ng manipis na silk dress.

Habang inaayos ko ang bewang ng suot niyang gown, bigla niyang hinaplos ang tiyan niya at ngumiti nang matamis.

—“Ang galing talaga ng kamay mo, Ate Isla.”

—“Kaya pala sinasabi ni Gavin na ikaw lang ang kayang gumawa ng pinakamagandang wedding gown sa Manila.”

Hindi ako sumagot.

Tahimik ko lang isinulat ang sukat niya sa notebook.

Agad namang nagtawanan nang malakas ang mga lalaki sa likuran.

Nakasandal si Gavin sa leather sofa habang iniikot ang wine glass sa kamay.

Parang lumang gamit kung makatingin siya sa akin.

—“Mabait naman talaga siya.”

—“Sanay lang sigurong alagaan.”

Pagkasabi niyon, sadya pa niyang hinaplos ang tiyan ni Bianca.

—“Pagdating ng panahon, kailangan din niyang matutong mag-alaga ng anak namin.”

—“Tutal hindi naman kayang magkaanak ni Isla.”

Biglang tumahimik ang buong silid.

Pagkatapos…

Mas malakas na tawanan pa ang sumunod.

Hindi pa rin ako nag-angat ng tingin.

Tahimik ko lang inilapag ang resibo ng reservation.

—“Tatlong daang libong piso ang down payment.”

Agad tumingin si Bianca kay Gavin.

—“Love…”

Ngumisi lang si Gavin.

May inilabas siyang folder mula sa bulsa ng coat niya at ibinagsak iyon sa harap ko.

—“Pirmahan mo.”

Pagtingin ko…

Kasunduan pala iyon ng paglilipat ng studio.

At ang bagong may-ari—

Bianca Reyes.

—“Buntis si Bianca kaya sensitibo ang emosyon niya.”

—“Gusto niya ng malinaw na posisyon.”

—“Pansamantala, umalis ka muna.”

—“Kapag ipinanganak na ang anak ko, baka pwede pa kitang pabalikin kung susunod ka.”

Tumawa si Theo Lim na nakaupo sa gilid.

—“Ang bait talaga ni Gavin.”

—“Kung ibang lalaki ‘yan, matagal ka nang pinalayas.”

Tahimik kong kinuha ang bolpen.

At pumirma.

Walang pag-aalinlangan.

Pagkatapos…

Kinuha ko ang tsekeng tatlong daang libong piso na inihagis ni Gavin sa mesa.

Pinunit ko iyon sa gitna.

At muli ko pang pinira-piraso.

Biglang tumigas ang hangin sa paligid.

Nawala ang ngiti sa mukha ni Gavin.

Unti-unting dumilim ang tingin niya.

—“Isla.”

—“Anong drama na naman ‘to?”

Binitiwan ko ang mga piraso ng tseke sa sahig.

Kalmado kong sinabi:

—“Hindi ko ibebenta ang studio.”

—“At hindi ko na rin kailangan ang pera mo.”

Natigilan ang lahat.

Sa sumunod na segundo, biglang tumayo si Gavin.

“BANG!”

Malakas niyang ibinagsak ang wine glass sa glass table.

Napayakap si Bianca sa tiyan niya sa gulat.

Lumapit si Gavin sa akin.

Naamoy ko agad ang halo ng alak at sigarilyo.

—“Akala mo mabubuhay ka kapag iniwan mo ako?”

—“Mula sa sewing machine hanggang renta ng studio mo, pera ko ang ginamit diyan.”

Tinitigan ko lang siya.

Hindi nagsalita.

At iyon mismo ang lalong nagpagalit sa kanya.

Bigla siyang lumingon sa mga bodyguard.

Malamig ang boses niya.

—“Wasakin n’yo lahat.”

Agad pumasok ang apat na bodyguard na naka-itim.

“CRASH!”

Nabasag ang malaking crystal display sa gitna ng studio.

Umalingawngaw ang tunog ng nababasag na salamin.

Isa-isang hinablot ang mga wedding gown na tatlong taon kong pinaghirapan.

Pinunit ang mamahaling lace sa harap mismo ng mga mata ko.

Nagkalat sa sahig ang pearls at crystals.

Tinapakan pa ng isang bodyguard ang gown na anim na buwan kong tinahi.

Parang may pinupunit na laman ang tunog ng tela.

Nakasandal si Bianca kay Gavin habang mahina kunong nanginginig.

—“Love… natatakot ako…”

Agad siyang niyakap ni Gavin.

—“Shh… tapos na agad ‘to.”

Pagkatapos ay malamig niya akong tiningnan.

—“Wala namang halaga ang mga basurang ‘yan.”

Nakatayo lang ako sa gitna ng kaguluhan.

Hindi umiiyak.

Hindi sumisigaw.

Tahimik ko lang pinanood habang winawasak nila ang lahat ng pinaghirapan ko.

Hanggang sa…

May isang bodyguard na nagtangkang basagin ang huling glass cabinet sa sulok.

Sa loob niyon ay may lumang pares ng silver rings.

Iyong murang singsing na binili ni Gavin noon sa night market malapit sa Quiapo Market noong wala pa kaming pera.

Noong gabing iyon, niyakap niya ako sa gitna ng ulan sa Manila at nangakong:

—“Balang araw bibigyan kita ng pinakamagandang singsing sa buong Pilipinas.”

Biglang nanigas ang katawan ni Gavin.

—“Tama na!”

Mabilis siyang humarang sa harap ng cabinet.

Tumalsik ang bubog at nasugatan ang likod ng kamay niya.

Napaatras agad ang mga bodyguard.

Natigilan si Bianca.

Humihingal na nakatitig si Gavin sa lumang singsing.

Sa loob ng ilang segundo…

Akala ko naaalala pa niya.

Na mahal pa rin niya ako.

Pero agad ding nagbago ang mukha niya.

Muli siyang lumingon sa akin nang malamig.

—“Mag-video ka para kay Bianca.”

Mahigpit niyang hinawakan ang baba ko.

Itinapat ang cellphone sa mukha ko.

—“Sabihin mong kusa kang aalis.”

—“Sabihin mong binabasbasan mo kami.”

Biglang nagsigawan at nagtilian ang mga kaibigan niya.

Tinitigan ko ang sarili ko sa screen.

Maputla.

Walang emosyon.

Pagkatapos ng ilang segundong katahimikan…

Dahan-dahan akong nagsalita.

—“Ako si Isla Valencia…”

—“Kusang lumalayo kay Gavin Monteverde.”

—“At binabasbasan ko ang relasyon nila ni Bianca Reyes.”

Sobrang kalmado ng boses ko kaya kahit si Gavin ay natigilan.

Pinatay niya ang video.

Mahigpit na nakatikom ang labi niya.

Pagkatapos ay malamig na tumalikod.

—“Linisin n’yo ang kalat.”

—“At huwag hayaang makaalis siya.”

Pagkasabi niyon, lumabas sila para manigarilyo.

Pinulot ko ang susi ng private lounge.

Naglakad ako sa ibabaw ng mga sirang gown.

At binuksan ang pinto.

Madilim ang loob ng lounge room.

Pero sa sofa…

Nagkalat ang mga damit ni Bianca.

May ultrasound result pa sa gilid.

At katabi niyon ang tablet ni Gavin na naiwan niya.

Hindi naka-lock ang screen.

May video na paulit-ulit na tumatakbo.

Dahan-dahan akong napatingin.

At…

Biglang nanlamig ang buong katawan ko.

Dahil sa video…

Nakahiga si Bianca sa kama naming dalawa ni Gavin.

Suot ang pajama ko.

At nakahagikhik habang nakasandal sa dibdib niya.

Pagkatapos ay malinaw kong narinig ang malamig na boses ni Gavin:

—“Kapag napirmahan na niya ang studio transfer…”

—“Susunugin ko lahat ng design sketches niya.”

—“Ang tanging silbi na lang niya…”

—“Ay ang alagaan ang anak mo.”

At sa mismong sandaling iyon…

May marahang tunog ng pagbukas ng pinto sa likuran ko.

Isang malamig na boses ng lalaki ang biglang nagsalita mula sa dilim.

—“Mukhang…”

—“Ngayon ka lang talaga naniwala, Isla.”

Mabigat ang katahimikan sa loob ng lounge room.

Mahigpit kong hawak ang tablet habang unti-unting nanlalamig ang mga daliri ko.

Pagkatapos ay muli kong narinig ang boses sa likuran ko.

—“Ngayon ka lang talaga naniwala, Isla.”

Mabagal akong lumingon.

At sa mismong sandaling iyon, bahagyang lumaki ang mga mata ko.

Nakatayo sa may pintuan si Alejandro Cortes.

Dating business partner ni Gavin.

At isa ring lalaking anim na taon ko nang iniiwasan.

Naka-black suit siya, basa nang bahagya ang balikat dahil sa ulan sa labas.

Tahimik siyang nakatingin sa akin.

Pero ang mga mata niya…

Punong-puno ng galit.

Hindi para sa akin.

Kundi para kay Gavin.

Napasinghap ako.

—“Ikaw… bakit nandito ka?”

Dahan-dahan siyang lumapit.

Pagkatapos ay kinuha ang tablet sa kamay ko.

—“Matagal ko nang gustong sabihin sa’yo ang totoo.”

—“Pero pinigilan ako ni Gavin.”

Bahagya akong natawa.

Mapait.

—“Ano pa bang mas masahol sa nakita ko?”

Sandaling natahimik si Alejandro.

Pagkatapos ay malamig siyang nagsalita.

—“Hindi anak ni Gavin ang batang dinadala ni Bianca.”

Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Unti-unting nanigas ang katawan ko.

—“Ano?”

Tumitig siya diretso sa akin.

—“Dalawang buwan na akong may pinapaimbestigahan.”

—“At nalaman kong may relasyon si Bianca sa nakababatang kapatid ni Gavin.”

Huminto ang tibok ng puso ko.

Kapatid ni Gavin?

Si Lucas Monteverde?

Iyong lalaking laging nasa ibang bansa?

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

Biglang nag-flash sa isip ko ang mga eksena noong mga nakaraang buwan.

Ang sobrang pagkapraning ni Bianca.

Ang pag-iwas niya kay Lucas tuwing may family gatherings.

At ang sobrang pagmamadali nilang ipasa sa akin ang studio.

Mabagal na nagsalita si Alejandro.

—“Hindi alam ni Gavin.”

—“At ginagamit lang siya ni Bianca para makuha ang posisyon sa pamilya Monteverde.”

Parang may sumabog sa tenga ko.

Bigla kong naalala ang video.

Ang sobrang pag-aalaga ni Gavin sa tiyan ni Bianca.

Ang paraan ng pagngiti niya habang sinasabing anak niya iyon.

At sa unang pagkakataon ngayong gabi…

Natawa ako.

Tahimik.

Halos baliw na tawa.

Napatingin si Alejandro sa akin.

—“Isla…”

Pero umiling ako.

—“Hindi.”

—“Ayos lang ako.”

Dahan-dahan kong pinahid ang sulok ng mata ko.

Hindi luha.

Kundi pagod.

Anim na taon kong minahal si Gavin.

Anim na taon akong naniwalang ako ang magiging asawa niya.

At ngayong gabi…

Siya mismo ang winasak ang lahat.

Biglang may malalakas na yabag mula sa labas.

Kasunod niyon ang boses ni Gavin.

—“Bakit naka-lock ang pinto?”

Nanlaki ang mata ko.

Pero kalmado lang si Alejandro.

Kinuha niya ang tablet.

At mabilis na pinindot ang send.

—“Anong ginagawa mo?”

Bahagya siyang ngumiti.

—“Pinadala ko ang video.”

—“Sa buong board of directors ng Monteverde Group.”

Bigla akong natigilan.

Kasabay niyon—

“BANG!”

Malakas na bumukas ang pinto.

Pumasok si Gavin na galit na galit.

Kasunod sina Bianca at ang grupo ng mga kaibigan niya.

Pero pagkapasok nila…

Biglang natigilan si Gavin nang makita si Alejandro.

—“Ikaw?”

Malamig na ngumiti si Alejandro.

—“Matagal na tayong hindi nagkita.”

Biglang namutla si Bianca.

Halatang kinakabahan.

Napansin agad iyon ni Gavin.

—“Bakit ganiyan ang mukha mo?”

Walang sumagot.

Tumunog ang cellphone ni Gavin.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Sunod-sunod.

Nakita kong bahagyang nagbago ang mukha niya habang binabasa ang mga mensahe.

Pagkatapos…

Unti-unti siyang namutla.

—“What the hell…”

Bigla niyang inangat ang ulo.

Diretso siyang tumingin kay Bianca.

—“Anong ibig sabihin nito?”

Nanginginig si Bianca.

—“Love… pakinggan mo muna ako…”

Lumapit si Gavin.

Mabilis niyang hinablot ang braso nito.

—“Sino si Lucas?!”

Biglang natahimik ang buong lounge room.

Namutla si Bianca.

At sa sandaling iyon…

Alam na ni Gavin ang lahat.

Bigla siyang napaatras.

Parang nawalan ng lakas.

Hindi siya makapaniwala.

—“Hindi… hindi puwedeng…”

Tumulo ang luha ni Bianca.

—“Gavin…”

Pero bago pa siya makalapit—

Malakas siyang itinulak ni Gavin palayo.

—“Sinungaling ka!”

Biglang nagsigawan ang mga kaibigan nila.

Nagkagulo ang buong studio.

Samantalang ako…

Tahimik lang na nakatayo sa sulok.

Pinapanood ang pagbagsak ng lalaking minsan kong minahal.

Biglang tumingin sa akin si Gavin.

Punong-puno ng panic ang mga mata niya.

—“Isla…”

Lumapit siya.

Pero bago pa niya ako mahawakan—

Humarang si Alejandro.

Malamig ang tingin nito.

—“Wala ka nang karapatang lapitan siya.”

Galit na galit si Gavin.

—“Umalis ka sa harap ko!”

Pero hindi natinag si Alejandro.

Sa unang pagkakataon…

May takot akong nakita sa mukha ni Gavin.

Dahil alam niyang wala na siyang kontrol.

Biglang napaluhod si Bianca habang umiiyak.

—“Hindi ko sinasadya…”

—“Mahal kita, Gavin…”

Pero natawa lang siya nang mapait.

—“Mahal?”

—“Ginawa mo akong katatawanan!”

Pagkatapos ay muli siyang tumingin sa akin.

At doon…

Unti-unting bumagsak ang ekspresyon niya.

Dahil ngayon niya lang na-realize—

Ako na lang pala talaga ang natira sa kanya noon.

At ako rin ang tuluyan niyang sinira.

Dahan-dahan akong lumapit sa kanya.

Tahimik ang buong paligid.

Lahat nakatingin sa amin.

Tumingin ako diretso sa mga mata niya.

Pagkatapos ay kinuha ko ang lumang silver ring mula sa sirang cabinet.

Iyong singsing na minsan naming pinangarap.

Marahan ko iyong inilapag sa palad niya.

—“Tapos na tayo, Gavin.”

Parang nawalan siya ng hininga.

—“Isla… please…”

Ngumiti ako.

Pero wala nang sakit.

Wala nang galit.

Pagod na lang.

—“Anim na taon kitang minahal.”

—“Pero ngayong gabi, ikaw mismo ang pumatay sa lahat ng alaala natin.”

Tahimik na tumulo ang luha ni Gavin.

Sa unang pagkakataon…

Siya naman ang nawalan.

Pagkatapos noon, iniwan ko ang studio nang hindi lumilingon.

Kasabay ni Alejandro.

Malakas ang ulan sa labas ng Greenbelt.

Pero pakiramdam ko…

Ngayon lang ako muling nakahinga.

…

Makalipas ang tatlong buwan.

Nag-viral sa buong Manila ang iskandalo ng pamilya Monteverde.

Nalaman ng board na ginagamit ni Gavin ang company funds para suportahan si Bianca.

Tinanggal siya bilang vice president ng kumpanya.

Kasabay niyon, tuluyang ipinasa kay Lucas ang karamihan ng shares.

Pero dahil sa eskandalo ng pagbubuntis…

Pinalayas din si Lucas ng pamilya.

Samantalang si Bianca—

Tuluyang nawala sa social circle ng mga mayayaman sa BGC.

Wala nang tumanggap sa kanya.

At ang batang ipinagbubuntis niya…

Hindi rin pala anak ni Lucas.

Kundi anak ng dati niyang sugar daddy sa Cebu.

Tuluyang nagkawasak-wasak ang pamilya Monteverde dahil sa kanya.

At si Gavin…

Naiwan mag-isa.

Narinig kong ilang beses siyang pumunta sa dati kong studio.

Pero wala na siya roon makikita.

Dahil matagal na akong umalis.

Ginamit ko ang natira kong ipon at mga original designs ko para magsimula ulit.

Sa pagkakataong ito…

Hindi sa ilalim ng pangalan ni Gavin.

Kundi sa sarili kong pangalan.

Isla Valencia Couture.

At makalipas ang isang taon…

Nanalo ako ng grand prize sa isang international bridal competition sa Singapore.

Ang centerpiece gown ko—

Pinangalanan kong “Rebirth.”

Noong gabing iyon, habang nakatayo ako sa entablado hawak ang tropeo…

Biglang may nag-abot sa akin ng bouquet ng puting sampaguita.

Paglingon ko…

Nakatayo si Alejandro.

Tahimik na nakangiti.

Mas mainit na ang mga mata niya ngayon.

Wala na iyong dating lungkot.

Lumapit siya sa akin.

—“Congratulations.”

Napangiti ako.

—“Salamat.”

Sandali siyang natahimik.

Pagkatapos ay marahan siyang nagsalita.

—“Ngayon…”

—“Pwede na ba kitang ligawan nang maayos?”

Napatawa ako sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon.

At habang pinapanood ko ang mga ilaw ng lungsod sa labas ng ballroom…

Doon ko lang tuluyang naunawaan.

May mga taong darating sa buhay mo para sirain ka.

Pero mayroon ding mga taong darating…

Para tulungan kang buuin muli ang sarili mo.