PINILIT AKO NG ASAWA KO NA IPALAGLAG ANG DINADALA KONG ANAK NANG TATLONG BESES PARA PROTEKTAHAN ANG IBANG BABAE NIYA

Nagdesisyon akong pumirma sa divorce papers at tahimik na umalis sa mansyon…

Hanggang sa dumating ang pulis na may dalang litrato na naglantad sa nakakakilabot na sikreto ng kanilang pamilya

 

“Dalawang beses na iyon. Hayaan mo nang maisilang niya ang batang ito. Kapag nagkaanak na siya, hindi na siya maglalakas-loob na iwan ka.”

 

Nakatayo si Sebastian Villareal sa harap ng salaming dingding ng opisina ng head obstetrician sa St. Luke’s Medical Center sa Bonifacio Global City, Manila. Kalma at malamig ang kanyang boses, parang negosyong usapan lang ang lahat.

Dahan-dahang inalis ni Dr. Ramos ang kanyang salamin. Mabigat ang ekspresyon ng kanyang mukha.

 

“Mr. Sebastian…” nag-atubili siyang magsalita, “tatlong araw na ang nakalipas nang personal na magpunta rito si Gabriela para ipaopera ang bata.”

 

Biglang lumingon si Sebastian.

 

“Ano’ng sinabi mo?”

 

“Matagumpay ang operasyon. Maayos na rin ang kondisyon ni Ms. Gabriela ngayon.”

 

Agad na nanlamig ang mukha ni Sebastian.

 

“Sino ang nagbigay sa kanya ng pahintulot?”

 

Bahagyang kumunot ang noo ni Dr. Ramos.

 

“Wala siyang kailangang pahintulot mula kanino man. Siya mismo ang pumirma sa consent form.”

 

Mahigpit na napisil ni Sebastian ang susi ng kanyang Ferrari hanggang mamutla ang kanyang mga daliri.

 

Agad siyang tumawag.

 

Unang tawag — walang sumagot.

 

Pangalawa — naka-off na ang telepono.

 

Walang salitang tumalikod si Sebastian at mabilis na lumabas.

 

Humahabol agad ang kanyang secretary.

 

“Sir Sebastian, may meeting pa po kayo mamayang alas-tres kasama ang Ayala Group—”

 

“I-cancel lahat.”

 

Mula BGC hanggang sa Villareal mansion sa Forbes Park, sampung minuto lang ang biyahe ng kanyang Aston Martin.

 

Pagdating niya, bukas ang malaking pinto ng mansyon.

 

Nakatayo sa hallway ang kasambahay na halatang kinakabahan.

 

“Nasaan si Gabriela?”

 

“Si ma’am po ay… nag-iimpake.”

 

Mabilis na umakyat si Sebastian.

 

Bahagyang nakabukas ang pintuan ng kanilang kuwarto.

 

Tahimik na nagtitiklop si Gabriela ng mga damit at isa-isang inilalagay sa maleta.

 

Napakabagal ng bawat galaw niya.

 

Walang luha.

 

Walang galit.

 

Parang matagal na niyang pinaghandaan ang araw na ito.

 

“Gabriela.”

 

Hindi siya tumingin.

 

“Pinalaglag mo ang bata?”

 

“Oo.”

 

Lumapit si Sebastian.

 

“Nababaliw ka na ba?”

 

Isinara ni Gabriela ang zipper ng maleta.

 

Ang tunog nito ay malamig at mabigat sa loob ng malawak na silid.

 

Doon lang siya tumingala.

 

At doon din biglang natigilan si Sebastian.

 

Tatlong taon silang kasal.

 

Pero ngayon lang niya nakita ang ganitong tingin mula kay Gabriela.

 

Wala nang pagmamahal.

 

Wala nang sakit.

 

Wala na ring pag-asa.

 

Puro kawalan na lang.

 

“Yung unang dalawang bata, ikaw ang nagpumilit na ipalaglag ko,” mahina niyang sabi. “Yung pangatlo… ako na mismo ang nagdesisyon.”

 

Nanigas si Sebastian.

 

“Fair lang naman, hindi ba?”

 

Biglang naging napakatahimik ng buong kuwarto.

 

Kumuha si Gabriela ng isang envelope sa mesa at iniabot iyon sa kanya.

 

“Divorce papers. Pumirma na ako.”

 

Hindi iyon tinanggap ni Sebastian.

 

Matagal niya lang siyang tinitigan.

 

“Tinatakot mo ba ako?”

 

Mapait na ngumiti si Gabriela.

 

“Sa tingin mo may lakas pa akong takutin ka?”

 

Hinila niya ang maleta at tumayo.

 

Agad siyang hinarangan ni Sebastian.

 

Halos natakpan ng kanyang matangkad na katawan ang buong pintuan.

 

“Saan ka pupunta?”

 

“Kahit saan.”

 

“At paano ka mabubuhay kapag iniwan mo ako?”

 

“Kaya kong magtrabaho.”

 

Malamig na natawa si Sebastian.

 

“Gabriela, nakalimutan mo na bang tatlong taon kitang binuhay?”

 

Tahimik si Gabriela sa loob ng ilang segundo bago inilabas ang kanyang cellphone.

 

Nag-play siya ng isang video.

 

Makikita roon si Sebastian na yakap sa bewang ng sikat na aktres na si Bianca Del Rosario habang pumapasok sa elevator ng Okada Manila isang buwan ang nakalipas.

 

Araw iyon ng matinding pagdurugo ni Gabriela matapos ang pangalawang abortion niya.

 

Napakakalma ng boses niya habang nagsasalita.

 

“Labimpitong beses kitang tinawagan noong araw na iyon.”

 

“Sabi ng doktor, puwede akong mamatay sa operating table.”

 

“Pero mas busy kang dalhin siya sa Manila Bay.”

 

Biglang natuyo ang lalamunan ni Sebastian.

 

Tumingin si Gabriela sa kanya.

 

“Ang pumirma sa consent form ng operasyon ko… ay yung driver natin.”

 

“Habang ang asawa ko… yakap ang ibang babae.”

 

Hindi pa kailanman nakaramdam si Sebastian ng ganitong kabigat sa dibdib.

 

Gusto niyang magsalita.

 

Pero wala siyang masabi.

 

Tahimik na dumaan si Gabriela sa tabi niya habang hinihila ang maleta.

 

At sa pagkakataong iyon, hindi siya pinigilan ni Sebastian.

 

Hindi dahil ayaw niya.

 

Kundi dahil sa unang pagkakataon…

 

Naramdaman niyang tuluyan na siyang iniwan ng babaeng minsang minahal siya nang sobra hanggang mawala ang sarili nito.

 

Pagbaba ni Gabriela sa sala, namumula ang mga mata ng kasambahay nilang si Maria.

 

“Ma’am Gabriela…”

 

Mahinang ngumiti si Gabriela.

 

“Salamat sa lahat ng pag-aalaga mo sa akin.”

 

Pero bago pa siya makalabas ng pinto, biglang narinig ang matinis na tunog ng preno sa labas ng mansyon.

 

Huminto ang isang itim na Lexus.

 

Bumukas ang pinto nito.

 

Isang lalaking naka-uniform ng Philippine National Police ang bumaba.

 

Diretso siyang tumingin kay Gabriela.

 

Pagkatapos ay dahan-dahang inilabas ang isang dilaw na envelope.

 

“Ms. Gabriela Villareal?”

 

Natigilan si Gabriela.

 

“Ako si Detective Reyes mula sa National Bureau of Investigation.”

 

Eksaktong sandaling iyon, bumaba rin si Sebastian mula sa hagdan.

 

Mabigat ang tingin ng detective sa kanilang dalawa.

 

“Naaresto na namin ang suspek sa aksidenteng ikinamatay ng mga magulang mo tatlong taon na ang nakalipas.”

 

Parang nawalan ng lakas si Gabriela.

 

Nanginginig ang kanyang mga kamay.

 

“Bago siya nahuli… may isa siyang inamin.”

 

Dahan-dahang binuksan ng detective ang envelope.

 

Sa loob nito ay isang lumang litrato na may bahid ng dugo.

 

Pagkatapos ay tumingin siya kay Sebastian.

 

“Ang taong nag-utos ng aksidente… ay may apelyidong Villareal.”

Parang tumigil ang buong paligid matapos marinig ang mga salitang iyon.

“Ang taong nag-utos ng aksidente… ay may apelyidong Villareal.”

Nanlaki ang mga mata ni Gabriela.

Unti-unting nanghina ang kanyang mga tuhod.

“A-anong ibig mong sabihin…?”

Tahimik na inilabas ni Detective Reyes ang isang lumang litrato mula sa envelope.

Duguan ang sasakyan.

Wasak ang harapan nito.

At sa gilid ng larawan, malinaw na makikita ang isang lalaking nakasuot ng itim na hoodie habang nakikipag-usap sa driver bago mangyari ang aksidente.

Nanginginig ang kamay ni Gabriela habang tinanggap ang litrato.

Pagkatapos ay bigla siyang natigilan.

Kilalang-kilala niya ang relong suot ng lalaki.

Rolex Daytona.

Regalo iyon ng pamilya Villareal kay Sebastian noong ika-tatlumpung kaarawan nito.

Dahan-dahang napatingin si Gabriela kay Sebastian.

Namumutla ang mukha nito.

“Hindi ako iyon,” agad niyang sabi.

Pero sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon…

Hindi na naniwala si Gabriela.

Tahimik na tumulo ang luha sa kanyang mukha.

“Sebastian…” paos niyang tanong, “pati ba ang pagkamatay ng mga magulang ko… kasinungalingan din?”

“Hindi ako ang may kagagawan niyan!”

Biglang lumakas ang boses ni Sebastian.

Pero bago pa siya makalapit, muling nagsalita si Detective Reyes.

“Hindi si Mr. Sebastian ang pangunahing suspect.”

Biglang natigilan ang lahat.

“Ang taong tinutukoy ng suspek…” tumingin ang detective sa ikalawang palapag ng mansyon, “…ay si Don Emilio Villareal.”

Parang binagsakan ng malamig na tubig si Gabriela.

Si Don Emilio.

Ama ni Sebastian.

Isa sa pinakamakapangyarihang negosyante sa buong Pilipinas.

Biglang kumuyom ang kamao ni Sebastian.

“Ano’ng kalokohan ito?”

Tahimik na inilabas ni Detective Reyes ang isa pang dokumento.

“Tatlong taon na ang nakalipas, nalugi ang kumpanya ng mga magulang ni Gabriela matapos nilang tumangging ibenta ang lupa nila sa Batangas sa Villareal Corporation.”

Napakabigat ng bawat salita.

“Dalawang linggo matapos tumanggi ang mga magulang niya… nangyari ang aksidente.”

Nanginig ang buong katawan ni Gabriela.

Naalala niya ang gabing iyon.

Ang malakas na ulan.

Ang tunog ng telepono.

Ang katawan ng kanyang ina na halos hindi na makilala sa morgue.

At ang taong yumakap sa kanya habang umiiyak siya noon…

Ay si Sebastian.

Biglang sumikip ang dibdib niya.

“Hindi…” nanginginig niyang bulong. “Hindi puwedeng…”

Pero wala nang makitang emosyon si Detective Reyes.

“May witness na tumestigo.”

“May bank transfers.”

“At may recording.”

Agad na tumingin si Sebastian.

“Ano’ng recording?”

Inilabas ng detective ang isang maliit na recorder.

Pagkatapos ay pinindot niya ang play.

At kasunod noon…

Isang malamig at matandang boses ang umalingawngaw sa sala.

“Kapag hindi nila ibinenta ang lupa, alisin ninyo sila.”

Nanigas si Gabriela.

Kilalang-kilala niya ang boses na iyon.

Don Emilio Villareal.

“Aksidente lang ang gusto ko. Huwag kayong mag-iiwan ng ebidensya.”

Biglang namutla si Sebastian.

“H-hindi posible…”

Tahimik na napahawak si Gabriela sa dingding.

Parang gumuho ang buong mundo niya.

Tatlong taon.

Tatlong taon niyang inisip na si Sebastian ang nagligtas sa kanya matapos mawala ang pamilya niya.

Hindi niya alam…

Na ang pamilyang kumupkop sa kanya…

Ang mismong sumira sa buhay niya.

Biglang bumukas ang pintuan sa ikalawang palapag.

At unti-unting bumaba si Don Emilio Villareal.

Nakatayo pa rin siyang tuwid kahit pitumpung taong gulang na.

Malamig ang kanyang tingin.

Parang wala siyang naramdamang guilt kahit kaunti.

“Hindi mo dapat dinala rito ang mga pulis,” malamig niyang sabi kay Sebastian.

Biglang nag-init ang ulo ni Sebastian.

“Kayo ang may pakana nito?”

Tahimik na tumawa si Don Emilio.

“Ginawa ko iyon para sa pamilya natin.”

“Pinatay ninyo ang mga magulang niya!”

“Mahina ang mga taong ayaw sumunod.”

Halos mawalan ng hininga si Gabriela.

At doon tuluyang nawalan ng kontrol si Sebastian.

“Hindi sila mahina!” sigaw niya. “Mga tao sila!”

Ito ang unang pagkakataon sa buong buhay niya na sumigaw siya sa ama.

Tahimik na nagkatinginan ang mga kasambahay.

Maging si Detective Reyes ay natigilan.

Dahil kilala ng lahat si Sebastian Villareal bilang lalaking kailanman ay hindi sumasalungat sa ama niya.

Pero ngayon…

Galit na galit ang mga mata nito.

Biglang ngumisi si Don Emilio.

“Dahil ba sa babaeng iyon?”

“Hindi ninyo siya kilala.”

“Ako ang nagpalaki sa’yo.”

“Kaya pala ganito ako kasira.”

Biglang natahimik ang buong sala.

Huminga nang mabigat si Sebastian.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang lumingon kay Gabriela.

Namumula ang mga mata nito.

“Gabriela…” paos niyang sabi, “hindi ko alam.”

At sa unang pagkakataon…

Mukhang nagsasabi siya ng totoo.

Tahimik na tumulo ang luha ni Gabriela.

“Pero alam mong tatlong beses akong nawalan ng anak.”

Parang sinaksak ang dibdib ni Sebastian.

“Alam mong halos mamatay ako.”

Hindi siya makasagot.

“Alam mong gabi-gabi akong umiiyak habang kasama mo yung ibang babae.”

Napapikit si Sebastian.

“Gabriela…”

“Pero pinili mo pa rin silang kampihan.”

Tahimik ang buong mansyon.

At doon unang beses yumuko si Sebastian Villareal.

Hindi dahil sa ama niya.

Hindi dahil sa negosyo.

Kundi dahil sa babaeng sinaktan niya nang paulit-ulit.

“I’m sorry.”

Mahinang-mahina ang boses niya.

Pero huli na.

Dahan-dahang umiling si Gabriela.

“May mga sugat na hindi na kayang ayusin ng sorry.”

Pagkatapos ay tumingin siya kay Detective Reyes.

“Ano na po ang mangyayari ngayon?”

“Tuluy-tuloy na po ang kaso laban kay Don Emilio.”

Biglang tumawa nang malamig ang matanda.

“Akala ninyo matatakot ako?”

Pero hindi na siya pinansin ni Sebastian.

Sa halip, lumapit siya kay Gabriela.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…

Hindi siya mukhang mayabang.

Hindi siya mukhang makapangyarihan.

Mukha lang siyang isang lalaking takot mawalan ng pinakamahalagang tao sa buhay niya.

“Please…” nanginginig niyang sabi. “Hayaan mong itama ko lahat.”

Tahimik na napangiti si Gabriela.

Pero puno iyon ng pagod.

“Sebastian… alam mo bang kahit minsan, hindi ko hiniling na maging mayaman ka?”

Natigilan siya.

“Ang gusto ko lang… piliin mo ako.”

Unti-unting tumulo ang luha mula sa mga mata ni Sebastian.

Dahil ngayon lang niya naintindihan…

Na habang abala siyang protektahan ang pangalan ng pamilya niya…

Unti-unti naman niyang pinapatay ang babaeng totoong nagmamahal sa kanya.

Makalipas ang dalawang buwan—

Kumalat sa buong Pilipinas ang balita ng pagkakaaresto kay Don Emilio Villareal.

Bumagsak ang stocks ng Villareal Corporation.

Sunod-sunod ang paglayo ng investors.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming dekada…

Nawalan ng kapangyarihan ang pamilyang Villareal.

Samantala—

Tahimik namang lumipat si Gabriela sa maliit na condominium unit sa Pasig.

Nagturo siyang muli ng piano.

Simple lang ang buhay.

Tahimik.

Pero payapa.

At doon niya unang naramdamang muli ang sarili niyang halaga.

Hindi bilang asawa ng isang bilyonaryo.

Kundi bilang si Gabriela.

Minsan, gabi-gabi pa ring naghihintay si Sebastian sa labas ng building niya.

Hindi nagsasalita.

Hindi namimilit.

Tahimik lang na naghihintay.

Parang taong unti-unting tinatanggap ang lahat ng kasalanan niya.

Hanggang isang gabi—

Pagkauwi ni Gabriela mula sa trabaho, nadatnan niya si Sebastian na nakaupo sa gilid ng bangketa sa ilalim ng ulan.

Walang payong.

Basang-basa.

Parang hindi na ang dating Sebastian Villareal.

Lumapit siya.

“Bakit hindi ka pa umuuwi?”

Dahan-dahang tumingala si Sebastian.

Namumula ang mga mata nito.

“Dahil ito na lang yata ang paraan para maramdaman kong may karapatan pa akong makita ka.”

Tahimik si Gabriela.

Pagkatapos ay iniabot niya ang payong niya.

Saglit na natigilan si Sebastian.

“At least…” mahina niyang sabi, “…nag-aalala ka pa rin?”

Matagal bago sumagot si Gabriela.

“Hindi ibig sabihin no’n na nakalimutan ko na.”

Tumango si Sebastian.

“Alam ko.”

Tahimik silang nakatayo sa ilalim ng iisang payong habang bumubuhos ang ulan sa paligid nila.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming sakit…

Hindi na sila magkaaway.

Hindi pa rin sila maayos.

Pero marahil…

Doon nagsimula ang totoong pagbabago.

Pagkalipas ng isang taon—

Sa isang maliit na recital hall sa Makati, nakaupo si Sebastian sa pinakadulong upuan habang pinapanood si Gabriela na nagtuturo ng piano sa mga bata.

Wala na ang dating yabang sa kanyang mga mata.

Tahimik na lang siyang nakangiti.

Pagkatapos ng recital, dahan-dahan siyang lumapit.

“Iniiwasan pa rin ba ako ng teacher nila?”

Napangiti nang bahagya si Gabriela.

“Depende.”

“Saan?”

“Kung may dala kang kape.”

Natawa si Sebastian sa unang pagkakataon matapos ang napakatagal na panahon.

At habang pinagmamasdan niya ang babaeng minsan niyang halos tuluyang nawala…

Tahimik siyang nangako sa sarili.

Sa pagkakataong ito—

Hindi na niya hahayaang masira ulit ang taong pinakamamahal niya.