Pagkatapos ng gabi ng pagtatapos, nakipag-one-night stand ako sa pinakamayamang lalaki sa paaralan…

Pagkalipas ng anim na taon, hindi niya ako nakilala bilang ang babaeng may bigat na 80kg noon.

Hanggang sa bigla niya akong hinila palayo at nagtanong ng isang bagay na nagpatahimik sa lahat.

 

 

Noong gabing matapos ang graduation party namin sa Makati, ako — isang babaeng halos walumpung kilo ang timbang — ay nakatulog kasama ang pinakasikat na lalaki sa buong unibersidad.

 

Kinabukasan, kakagising ko pa lang nang marinig ko agad ang tawanan at usapan sa labas ng hallway ng hotel.

 

— “Uy, hindi ba si Bianca talaga ang binigyan ni Kai ng room card kagabi?”

 

— “Si Bianca ang campus queen ng Communication Arts. Bagay na bagay sila ni Kai. Hindi gaya ni Isla na puro taba lang ang makikita mo.”

 

— “Tatlong taon niyang hinabol si Kai nang hindi tumitingin sa salamin. Kung ako si Kai, baka bangungutin din ako.”

 

Nanigas ako sa kama.

 

Nakabalot pa sa malamig na puting kumot ang katawan ko habang pakiramdam ko naman ay unti-unting nadudurog ang puso ko.

 

Doon ko lang nalaman…

 

Na ang room card na biglang napunta sa akin kagabi ay hindi pala para sa akin.

 

Kundi para kay Bianca Mendoza.

 

At mas masakit pa roon…

 

Habang yakap niya ako kagabi sa gitna ng kalasingan, ang pangalan na paulit-ulit niyang binubulong ay:

 

“Bianca…”

 

Matagal akong nakatulala.

 

Pagkatapos, tahimik akong nagbihis at umalis ng hotel bago pa magising si Kai.

 

Walang iniwang mensahe.

 

Walang paliwanag.

 

At tuluyan akong naglaho sa mundo niya.

 

*

 

Pagkaraan ng anim na taon.

 

Naipit sa final approval ng censorship board ang kauna-unahan kong pelikula bilang direktor.

 

Dinala ako ng manager ko sa isang pribadong party sa isang mamahaling hotel sa Bonifacio Global City.

 

Mahina niyang sabi habang naglalakad kami:

 

— “Kailangan mo lang mapasaya ang lalaking nasa gitna ng silid.”

 

— “Kapag pumayag siya, may pag-asa pang maipalabas ang pelikula mo.”

 

Mahigpit kong hinawakan ang champagne glass.

 

— “Sino ba siya?”

 

— “Lucas Villareal.”

 

— “Ang bagong tagapagmana ng VRT Entertainment.”

 

— “Halos lahat ng nasa film industry ngayon, kailangan munang tingnan ang reaksiyon niya bago makahinga.”

 

Tahimik akong tumango.

 

Hanggang sa bumukas ang pinto ng VIP room—

 

At doon ako tuluyang natigilan.

 

Ang lalaking nakaupo sa gitna ng itim na sofa ay dahan-dahang nag-angat ng tingin.

 

Tinamaan ng mahinang gintong ilaw ang matangos niyang ilong at malamig ngunit pamilyar na mga mata.

 

Kai Villareal.

 

Hindi…

 

Lucas Villareal na pala ngayon.

 

Muntik nang mahulog ang wine glass sa kamay ko.

 

Anim na taon.

 

Hindi ko kailanman inisip na muli ko siyang makikita.

 

At lalong hindi ko inakalang…

 

Ang dating campus heartthrob noon ay magiging isa sa pinakamakapangyarihang tao sa entertainment industry ng Pilipinas.

 

*

 

Pagpasok ko pa lang, agad na akong napansin ng mga taong nakapaligid kay Lucas.

 

Isang aktres na naka-pulang dress ang ngumisi.

 

— “Isa na naman bang gustong umakyat sa kama ni Lucas?”

 

Tumawa rin ang lalaking katabi niya.

 

— “Wala na bang maipadalang mas sikat ang management?”

 

— “Hindi ba nila alam na galit si Lucas sa mga babaeng kusang dumidikit sa kaniya?”

 

Napuno ng tawanan ang buong silid.

 

Tahimik lang akong nakatayo.

 

Hindi ko maiwasang mapatingin kay Lucas.

 

Tahimik lang siyang nagsisindi ng sigarilyo.

 

Mula umpisa hanggang dulo…

 

Wala siyang palatandaan na nakilala niya ako.

 

At tama lang naman.

 

Anim na taon na ang nakalipas.

 

Halos walumpung kilo ako noon.

 

Laging nakapusod.

 

Nakatago sa malalaking damit.

 

At laging nakayuko kapag naglalakad.

 

Pero ngayon…

 

Sobrang laki na ng pinagbago ko.

 

Huminga ako nang malalim saka ngumiti.

 

— “Pasensya na sa istorbo.”

 

— “Ako si Andrea Reyes. Nandito ako para humingi ng paumanhin sa abalang naidulot ng pelikula naming Baybayin.”

 

Pagkarinig pa lang sa title ng pelikula, bahagyang natigilan si Lucas habang nagsisindi ng sigarilyo.

 

Pero mabilis din siyang sumandal muli sa sofa na parang walang nangyari.

 

Agad namang tumawa ang lalaking katabi niya.

 

— “Baybayin? Iyong pelikulang naipit sa censorship dahil sa sensitive na tema?”

 

— “Ikaw ang direktor?”

 

Tumango ako.

 

— “Oo.”

 

— “Kung ganoon, mas lalo kang hindi dapat nandito.”

 

— “Ayaw na ayaw ni Lucas sa mga babaeng ginagamit ang katawan para makakuha ng pabor.”

 

Muling nagtawanan ang buong silid.

 

Mahigpit kong kinuyom ang mga daliri ko hanggang mamutla.

 

Sakto namang tatalikod na sana ako—

 

Nang biglang marinig ko ang mababa at pamilyar niyang boses mula sa likuran.

 

— “Andrea Reyes?”

 

Natigilan ako.

 

Dahan-dahang pinatay ni Lucas ang sigarilyo niya.

 

Diretso ang titig ng madilim niyang mga mata sa akin.

 

— “Tumingin ka sa akin.”

 

Biglang tumahimik ang buong silid.

 

Mabagal akong lumingon.

 

Matagal na nakatitig si Lucas sa mukha ko.

 

Mula sa malamig na ekspresyon…

 

Unti-unti itong napalitan ng pagkagulat.

 

At pagkatapos…

 

Ng isang emosyon na hindi ko mabasa.

 

Nagtatakang tanong ng babaeng katabi niya:

 

— “Lucas… kilala mo siya?”

 

Hindi siya sumagot.

 

Sa halip, tumayo siya mula sa sofa.

 

At dahan-dahang lumapit sa akin.

 

Sobrang lakas ng tibok ng puso ko na halos masakit na.

 

Muling bumalot sa akin ang pamilyar niyang pabango.

 

Huminto siya sa harap ko.

 

Sobrang lapit.

 

Halos makita ko ang bahagyang panginginig ng mga mata niya.

 

At sa sumunod na segundo—

 

Bigla niyang hinila ang pulso ko.

 

Nabitiwan ko ang wine glass at nabasag iyon sa sahig.

 

Sabay-sabay napatahimik ang buong silid.

 

Mahigpit niya akong tinitigan habang paos ang boses na nagsalita:

 

— “Anim na taon kang nawala…”

 

— “Dahil ba narinig mo ang mga sinabi nila sa labas noong gabing iyon?”

Nanginginig ang buong katawan ko habang nakatitig si Lucas sa akin.

Pakiramdam ko ay bumalik ang lahat ng sakit na pilit kong ibinaon sa loob ng anim na taon.

Ang malamig na hallway ng hotel.

Ang mga tawanan.

Ang pangungutyang para bang wala akong karapatang mahalin.

At higit sa lahat…

Ang pangalan ng ibang babae na paulit-ulit niyang binulong habang yakap ako.

Hindi ko namalayang namumuo na pala ang luha sa mga mata ko.

Marahan kong hinila ang kamay ko palayo sa kaniya.

— “Bitawan mo ako.”

Paos ang boses ko.

Ngunit mas humigpit ang hawak niya.

Sa unang pagkakataon mula nang makapasok ako sa silid, nakita kong tunay na nabasag ang malamig niyang maskara.

— “Andrea…”

— “Please.”

Tumahimik ang buong VIP room.

Wala ni isa ang nangahas magsalita.

Parang ngayon lang nila nakita si Lucas Villareal na nawalan ng kontrol.

Huminga ako nang malalim bago tuluyang tumingin sa kaniya.

— “Hindi na mahalaga iyon.”

— “Matagal na iyong tapos.”

Ngunit bigla siyang tumawa nang mahina.

Isang mapait at pagod na tawa.

— “Para sa iyo siguro.”

— “Pero hindi para sa akin.”

Biglang nagkatinginan ang mga tao sa paligid namin.

Halatang walang nakakaintindi sa nangyayari.

Ang babaeng naka-pulang dress kanina ay napakunot-noo.

— “Lucas… anong ibig sabihin nito?”

Hindi siya sumagot.

Sa halip, hindi niya inaalis ang tingin sa akin.

— “Anim na taon kitang hinanap.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Maging ang manager kong nasa may pinto ay natigilan din.

Tumigas ang panga ni Lucas habang nagsasalita.

— “Pagkagising ko noong umagang iyon, wala ka na.”

— “Ni hindi mo man lang ako binigyan ng pagkakataong magpaliwanag.”

Napatawa ako nang mahina dahil sa sobrang sakit.

— “Magpaliwanag?”

— “Ano pa bang dapat ipaliwanag?”

— “Narinig ko mismo ang mga kaibigan mo.”

— “Narinig ko rin kung paano mo ako tinawag na Bianca.”

Bahagyang namutla si Lucas.

At doon ko unang napansin…

Na tila matagal na rin siyang dinudurog ng gabing iyon.

Marahan niyang ibinaba ang tingin.

— “Lasing ako noon.”

— “At hinahanap ko si Bianca dahil may dala siyang gamot.”

Nagulo ang isip ko.

— “Ano?”

Dahan-dahan siyang tumingin muli sa akin.

— “Na-spike ang inumin ko sa party.”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Parang may kung anong sumabog sa loob ng utak ko.

Tahimik na tahimik ang buong silid habang nagpapatuloy siya.

— “Ang alam ko, si Bianca ang tatawag ng medic para sa akin.”

— “Pero ikaw ang dumating.”

Nanginginig ang mga daliri ko.

Hindi ko alam kung bakit parang unti-unting nawawala ang lakas ng tuhod ko.

— “Hindi ko alam…” mahina kong sabi.

— “Wala rin akong maalala nang malinaw.”

Tumango siya.

— “Ako rin.”

— “Pero isang bagay ang malinaw na malinaw sa akin.”

Dahan-dahan siyang lumapit.

— “Ikaw ang babaeng hinahanap ko sa loob ng anim na taon.”

Parang may humigpit sa dibdib ko.

Agad akong umiwas ng tingin.

— “Hindi mo nga ako nakilala kanina.”

Napapikit siya sandali.

At nang muling magmulat, may lungkot na sa mga mata niya.

— “Dahil hindi ko inakalang kaya mong mawala nang ganoon kadali.”

— “Araw-araw kong iniisip kung buhay ka pa.”

— “Kung maayos ka ba.”

— “Kung kumakain ka nang tama.”

Tumulo ang unang luha ko.

Mabilis ko iyong pinunasan.

Ayokong umiyak sa harap niya.

Hindi na muli.

Ngunit bago pa ako makapagsalita, biglang may tumayo mula sa sofa.

Isang lalaking matagal nang tahimik sa sulok ng silid.

At nang makita ko ang mukha niya—

Bigla akong nanlamig.

Si Marcus.

Isa sa mga kaibigan ni Lucas noong college.

Isa rin sa mga lalaking tumawa sa akin sa hallway anim na taon na ang nakalipas.

Ngunit ngayon…

Halatang namumutla siya.

— “Lucas…” paos niyang sabi.

— “Tama na siguro.”

Dahan-dahang lumingon si Lucas.

At sa unang pagkakataon, nakita kong naging sobrang lamig ng ekspresyon niya.

— “Magsalita ka.”

Napaatras si Marcus.

— “Hindi ko sinasadyang lumala nang ganoon.”

Kumunot ang noo ko.

Unti-unting nabuo ang kaba sa dibdib ko.

Tinitigan siya ni Lucas.

— “Sabihin mo sa kaniya.”

Namutla lalo si Marcus.

— “Lucas…”

— “Ngayon din.”

Mabilis akong napatingin sa kanilang dalawa.

— “Anong ibig sabihin nito?”

Tahimik na napalunok si Marcus bago yumuko.

— “Hindi si Kai ang nagsabi ng masasamang salita noong gabing iyon.”

Parang may malakas na ugong sa tenga ko.

Hindi ako makahinga.

— “Ano’ng… ibig mong sabihin?”

Nanginginig ang boses ko.

Napapikit si Marcus.

— “Ako ang may gawa.”

Tuluyan akong natulala.

Habang nanginginig niyang ipinagpatuloy:

— “May gusto ako kay Bianca noon.”

— “At alam kong gusto ka ni Kai.”

— “Kaya noong gabing iyon… sinadya kong lakasan ang boses namin sa hallway para marinig mo.”

Nanigas ako.

Pakiramdam ko ay nawalan ako ng balanse.

— “Hindi…”

Mahina akong umiling.

— “Hindi totoo iyon…”

Namumula ang mga mata ni Marcus.

— “Totoo.”

— “At iyong sinabi nilang tungkol sa katawan mo…”

— “Ako ang nagsimula noon.”

Sabay-sabay napahawak sa bibig ang ilang tao sa silid.

Hindi makapaniwala ang lahat.

Samantalang ako…

Pakiramdam ko ay tuluyang nadurog.

Anim na taon.

Anim na taon kong kinamuhian ang sarili ko.

Anim na taon kong inisip na isa akong pagkakamali.

Na isa lang akong nakakadiring biro para sa lalaking minahal ko.

At ngayon…

Sinasabi nilang lahat ng iyon ay sinadya?

Biglang sumugod si Lucas kay Marcus at malakas siyang sinuntok.

Napahiyaw ang mga tao.

Tumilapon si Marcus sa gilid ng mesa.

— “Anim na taon.”

Mabigat ang paghinga ni Lucas.

Namumula ang mga mata niya sa galit.

— “Anim na taon mong hinayaan akong isipin na iniwan niya lang ako.”

Walang sumubok pumigil sa kaniya.

Walang kahit sino ang nangahas magsalita.

Dahil kitang-kita ng lahat—

Wasak na wasak si Lucas.

At sa unang pagkakataon…

Nakita ko ring wasak din pala siya tulad ko.

Makaraan ang isang oras, nasa rooftop na ako ng hotel.

Tahimik na nakatanaw sa ilaw ng BGC.

Mahinang umiihip ang malamig na hangin ng gabi.

Narinig ko ang pagbukas ng pinto sa likod ko.

Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino iyon.

Dahan-dahang lumapit si Lucas.

Ngunit this time…

Hindi na niya ako basta hinawakan.

Tahimik lang siyang tumabi sa akin.

Matagal kaming walang imik.

Hanggang sa siya rin ang unang nagsalita.

— “Na-approve na ang pelikula mo.”

Napatawa ako nang mahina.

— “Akala ko ba ayaw mo sa mga babaeng gumagamit ng katawan para sa pabor?”

Napapikit siya.

Kitang-kita ko ang pagsisisi sa mukha niya.

— “Hindi kita tinutukoy.”

— “Galit lang ako sa sarili ko.”

Mabagal akong napalingon sa kaniya.

At doon ko nakita ang parehong lalaking minahal ko noon.

Hindi ang makapangyarihang Lucas Villareal.

Kundi si Kai.

Iyong lalaking tahimik na nagbibigay sa akin ng notes noong college kapag hindi ako nakakapasok.

Iyong lalaking minsang nagsabing:

“Mas gusto kitang kasama kaysa sa lahat ng taong nasa party.”

Biglang bumigat ang dibdib ko.

Mahina siyang tumawa.

— “Alam mo bang hindi na ako nagkaroon ng seryosong relasyon matapos mong mawala?”

Natigilan ako.

— “Bakit?”

Diretso niya akong tiningnan.

At sa wakas…

Wala nang pagtatago sa mga mata niya.

— “Dahil ikaw lang ang hinintay ko.”