Niyaya ako ng ate ko sa isang blind date sa Makati.

Pero pagkatapos ng araw na iyon, gusto na akong pakasalan ng lalaki.

Hanggang sa nalaman ng asawa ko ang katotohanan… biglang naging hindi ko na makontrol ang mga bagay-bagay.

 

“Talaga bang hindi ka sasama sa akin?”

 

Nakatayo si Angela sa may pintuan ng kuwarto ko, halatang kinakabahan at nagtatampo.

Sa labas ng mansyon namin sa Quezon City, nagsisimula nang bumuhos ang unang ulan ng tag-init sa Maynila. Humahalo ang mahinang tunog ng ulan sa balkon sa piano music na nanggagaling sa ibabang palapag.

 

Tahimik akong nakaupo sa harap ng mesa ng pananahi, dahan-dahang ikinakabit ang huling perlas sa evening gown ng isang kliyenteng umorder noong nakaraang linggo.

 

“Hindi na. Ikaw na lang.”

 

Natigilan si Angela.

 

“Pero hindi pa ako nakakaharap ng ganoong klaseng tao. Kilala raw na sobrang istrikto ng pamilya Castillo.”

 

Hindi ako tumingala habang pinuputol ang sinulid.

 

“Mas lalong dapat na ikaw lang ang pumunta.”

 

Sa nakaraan kong buhay… sumama ako sa kaniya.

 

At ang gabing iyon mismo ang sumira sa buong buhay ko.

 

—

 

Ako si Elisa.

 

Namatay ang mga magulang ko noong labintatlong taong gulang pa lang ako. Pagkatapos noon, inuwi ako ng tiyahin ko para tumira kasama nila sa Quezon City.

 

Mabait sa akin si Tita.

 

Pero sa bahay na iyon, isa lang akong “kamag-anak na nakikitira.”

 

Ang tunay niyang anak ay si Angela Villareal.

 

Maganda, spoiled mula pagkabata, lumaki sa international school, at sanay sa mga sosyal na party sa Makati at BGC.

 

Samantalang ako…

 

Tahimik lang na babae sa maliit na kuwarto sa dulo ng hallway.

 

Hanggang sa dalawampu’t dalawang taong gulang ako, nang mapangasawa ko si Daniel Villareal — ang kuya ni Angela.

 

Isang kasal na walang may gusto.

 

Kahit si Daniel.

 

Noong araw ng kasal namin, simpleng puting polo lang ang suot niya. Walang engrandeng reception. Walang media. Walang barkada.

 

Dahil para sa mga alta sociedad sa Manila…

 

Hindi bagay ang isang ulilang tulad ko sa pamilya Villareal.

 

Pagkatapos naming ikasal, hindi malamig pero hindi rin mainit ang pakikitungo ni Daniel sa akin.

 

Hindi niya ako sinigawan.

 

Hindi niya rin ako sinaktan.

 

Pero hindi rin niya ako itinuring na tunay na asawa.

 

Sa lahat ng party sa Makati, lagi siyang mag-isang pumupunta.

 

Kapag tinatanong ko siya, iisa lang ang sagot niya.

 

— Hindi ka bagay sa mga lugar na iyon.

 

At naniwala ako.

 

Naniwala akong hindi talaga ako sapat.

 

Hanggang sa gabing makilala ni Angela si Mateo Castillo.

 

—

 

Ang pamilya Castillo ang pinakamakapangyarihang real estate clan sa buong Manila.

 

Ang lalaking makikipagkita kay Angela noong gabing iyon ay si Mateo Castillo — ang nag-iisang apo ng chairman ng Castillo Holdings.

 

Sobrang pribado raw nitong tao.

 

Hindi kailanman nagpakita ng girlfriend sa publiko.

 

Hindi rin kailanman nagdala ng babae sa family events.

 

Kaya nang pumayag siyang makipagkita…

 

Nagkagulo ang buong high society ng Pilipinas.

 

Noong gabing iyon, pinilit ako ni Angela na samahan siya sa Peninsula Manila sa Makati.

 

“Ate, samahan mo ako. Kinakabahan talaga ako.”

 

Hanggang ngayon, malinaw pa rin sa akin ang lalaking nakatayo sa second floor ng hotel lobby sa ilalim ng ginintuang ilaw.

 

Naka-itim siyang suit.

 

Matangkad.

 

May hawak na wine glass.

 

At tahimik na nakatanaw sa mga tao sa ibaba.

 

Namula agad si Angela nang makita siya.

 

“Siya ba iyon…”

 

Hindi pa ako nakakasagot…

 

Biglang tumingin si Mateo Castillo sa direksiyon namin.

 

Huminto ang tingin niya.

 

Matagal.

 

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang bumaba ng hagdan.

 

Nataranta si Angela at hinila akong tumakbo palabas.

 

Kinabukasan, agad nagpadala ng mensahe ang pamilya Castillo na gusto nilang ituloy ang relasyon.

 

Halos magdiwang ang buong pamilya Villareal.

 

Walang nakakaalam…

 

Na hindi si Angela ang babaeng tinitigan ni Mateo noong gabing iyon.

 

—

 

Hanggang sa gabi ng kasal.

 

Nang alisin ang belo…

 

Biglang natigilan si Mateo Castillo.

 

“Ikaw si Angela?”

 

Umiiyak na ikinuwento iyon ni Angela sa amin.

 

“Tinanong pa niya kung sino raw iyong babaeng kasama ko noong gabing iyon…”

 

At mula noon…

 

Unti-unting nasira ang lahat.

 

Kinamuhian ako ni Angela.

 

Naging malamig si Mateo sa kaniya.

 

At si Daniel…

 

Inakala niyang sadya kong inakit ang magiging asawa sana ng kapatid niya.

 

Pinagbawalan niya akong lumabas.

 

Pinagbawalan akong dumalo sa mga party.

 

Pinagbawalan akong humarap sa mga bisita.

 

Kahit sa family gatherings, pinapaupo lang niya ako mag-isa sa kuwarto.

 

At si Angela…

 

Sa tuwing titingin siya sa akin, para bang ako ang nagnakaw ng buong buhay niya.

 

Namuhay akong parang multo sa loob ng Villareal mansion sa loob ng walong taon.

 

Hanggang sa mamatay ako sa sakit sa puso sa malamig kong silid.

 

—

 

Pero ngayon…

 

Bumalik ako.

 

Kaya sa pagkakataong ito…

 

Hindi na ako sasama.

 

02

 

“Ate.”

 

Isang mababang boses ang biglang narinig ko mula sa likuran.

 

Napahinto ako.

 

Kakauwi lang ni Daniel mula sa trabaho.

 

Suot niya ang kulay-abong polo at basa pa ang balikat niya dahil sa ulan.

 

Agad lumapit si Angela.

 

“Kuya, kumbinsihin mo naman si Ate Elisa na samahan ako.”

 

Tumingin si Daniel sa akin.

 

Napakalalim ng tingin niya kaya biglang nanlamig ang dibdib ko.

 

Sa nakaraan kong buhay…

 

Siya mismo ang pumayag na sumama ako.

 

Wala lang sa kaniya.

 

Parang hindi mahalagang bagay.

 

Pero ngayon…

 

Agad siyang tumanggi.

 

“Hindi puwede.”

 

Pareho kaming natigilan ni Angela.

 

“Kuya?”

 

Hinubad ni Daniel ang relo niya at malamig na sumagot.

 

“Kung gusto mong pumunta, pumunta ka mag-isa.”

 

Namula sa inis si Angela.

 

“Anong problema mo? Sasama lang naman siya!”

 

Tumingin si Daniel sa akin.

 

Pagkatapos ay dahan-dahang nagsalita.

 

“May mga taong hindi dapat nagpapakita sa harap ng ibang lalaki.”

 

Biglang tumahimik ang buong silid.

 

Mahigpit kong hinawakan ang karayom sa kamay ko.

 

Naalala niya rin ang nakaraang buhay.

 

Tanging taong nakaranas ng nangyari noon…

 

Ang makakaalam kung gaano kapanganib si Mateo Castillo.

 

Pero walang kaalam-alam si Angela.

 

Nakasimangot siyang nagkrus ng braso.

 

“Ang OA mo naman. Anong klaseng lalaki ba si Mateo Castillo?”

 

Bahagyang napatawa si Daniel.

 

“Yung klase ng lalaking isang beses ka lang makita… pero hindi ka na kailanman makalimutan.”

 

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

 

Lalong namula si Angela.

 

“Mas ibig sabihin lang niyan na gusto niya ako.”

 

Hindi sumagot si Daniel.

 

Tahimik lang niya akong tinitigan.

 

At ang titig niyang iyon…

 

Parang may kung anong kinatatakutan.

 

Pagkaraan ng ilang segundo, bigla siyang nagsalita.

 

“Sige.”

 

Biglang lumiwanag ang mukha ni Angela.

 

“Talaga?”

 

Tumayo si Daniel at kinuha ang coat niya.

 

“Sasama ako.”

 

Bigla akong napatingin sa kaniya.

 

At sa sandaling iyon…

 

Alam kong magiging iba ang lahat sa pagkakataong ito.

 

03

 

Ginawa ang pagkikita sa isang mamahaling Italian restaurant sa BGC.

 

Hindi tulad noong nakaraang buhay na malayuan lang ang tinginan…

 

Ngayon, diretsong nagpareserba si Daniel ng private room.

 

Eksaktong oras dumating si Mateo Castillo.

 

At nang bumukas ang pinto…

 

Parang tumigil ang hangin sa buong silid.

 

Pareho pa rin siya sa alaala ko.

 

Naka-itim na suit.

 

Malamig na mga mata.

 

At presensiyang kayang patahimikin ang buong kuwarto.

 

Agad inayos ni Angela ang damit niya.

 

Tumayo si Daniel para makipagkamay.

 

“Long time no see.”

 

Tiningnan siya ni Mateo nang ilang segundo.

 

“Matagal nga.”

 

Doon ko lang nalamang magkasama pala silang nag-aral noon sa Ateneo de Manila.

 

Tahimik lang akong nakaupo sa gilid.

 

Gusto ko lang matapos agad ang gabing iyon.

 

Pero sa susunod na segundo…

 

Direktang napatingin si Mateo sa akin.

 

Matagal.

 

Eksaktong tulad ng nakaraan.

 

Nanlamig ang puso ko.

 

Agad ibinaba ni Daniel ang wine glass niya.

 

Malinaw na umalingawngaw ang tunog nito sa mesa.

 

Dahan-dahang nagsalita si Mateo.

 

“At sino siya?”

 

Mabilis na ngumiti si Angela.

 

“Asawa siya ng kuya ko.”

 

Hindi ko maintindihan kung bakit…

 

Pero pagkatapos marinig iyon, lalo pang naging madilim ang tingin ni Mateo.

 

Hindi niya inalis ang mga mata niya sa akin.

 

“Asawa…”

 

Malamig na sumingit si Daniel.

 

“Tatlong taon nang kasal.”

 

Tahimik si Mateo nang ilang segundo.

 

Pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti.

 

Isang ngiting halos hindi makita.

 

Pero sapat para maramdaman ng lahat ang tensiyon.

 

“Naiintindihan ko na.”

 

Unti-unting naging kakaiba ang atmosphere sa loob ng private room.

 

Paulit-ulit na sinusubukang maghanap ni Angela ng mapag-uusapan.

 

Pero halos hindi siya pinapansin ni Mateo.

 

Paulit-ulit na bumabagsak ang tingin nito sa akin.

 

At sa bawat pagkakataon…

 

Lalong lumalamig ang mukha ni Daniel.

 

Hanggang sa pumasok ang waiter para magbuhos ng wine.

 

Sa gitna ng kaguluhan, nahulog ang napkin ko mula sa kandungan ko.

 

Yuyuko sana ako para pulutin iyon.

 

Pero may kamay na agad na nauna.

 

Si Mateo Castillo.

 

At nang ibigay niya sa akin ang napkin…

 

Bahagyang nagdikit ang mga daliri namin.

 

Biglang tumayo si Daniel.

 

Malakas na kumalabog ang upuan niya.

 

Nagulat ang lahat.

 

“Kuya?”

 

Nalilitong tumingin si Angela sa kaniya.

 

Direktang tumingin si Daniel kay Mateo.

 

Napakalamig ng tingin niya.

 

Pero si Mateo…

 

Kalma lang na hawak ang napkin.

 

Pagkatapos ay dahan-dahan niya akong tiningnan bago nagtanong ng isang bagay na nagpatahimik sa buong silid.

 

“Elisa…”

 

“Talaga bang kusa mong pinakasalan ang lalaking iyan?”

Angela napatitig sa akin na parang hirap siyang huminga.

“Mateo…”

Bahagyang nanginginig ang boses niya.

Pero si Mateo Castillo ay hindi man lang tumingin sa kanya.

Nakatitig lang siya sa akin.

Tahimik.

Diretso.

Parang ilang taon na niyang hinihintay ang sagot na gusto niyang marinig.

Samantalang si Daniel…

Mahigpit na nakasara ang kamao niya sa tabi ng mesa.

“Mateo.”
Malamig ang boses niya.
“Asawa ko siya.”

Bahagyang ngumiti si Mateo.

“Alam ko.”

“Kung alam mo, bakit ganyan ka tumingin sa kanya?”

Biglang bumigat ang hangin sa pribadong silid.

Pakiramdam ko bumabalik ako sa nakaraan.

Parehong gabi.

Parehong tingin.

Parehong tensyon.

Pero ngayon…

Hindi na ako ang dating Elisa na tahimik na umiiyak sa sulok.

Dahan-dahan kong ibinaba ang wine glass ko.

Pagkatapos ay tumingin ako kay Mateo.

“Wala kang karapatang itanong ‘yan.”

Nanahimik si Mateo sandali.

Hindi siya sanay na sinasagot nang ganoon.

Lalo na ng babaeng matagal na niyang hinahanap.

“Kung gano’n…”
Bahagya siyang lumapit.
“Sabihin mo lang sa akin kung masaya ka.”

Biglang sumingit si Daniel.

“Tama na.”

Tumayo siya.

Malamig ang mukha niya pero halatang pinipigilan niya ang galit niya.

“Angela, uwi na tayo.”

“Kuya…”

Nalilitong tumingin si Angela sa aming tatlo.

Ramdam kong nanginginig siya.

Dahil kahit gaano siya ka-spoiled…

Hindi siya tanga.

Nararamdaman niyang may bagay siyang hindi alam.

At ang bagay na iyon…

Puwedeng sirain ang buong engagement niya.

—

Tahimik ang buong biyahe pauwi.

Habang tumatama ang ulan sa bintana ng sasakyan, ramdam ko ang bigat ng katahimikan sa pagitan namin ni Daniel.

Hindi siya nagsasalita.

Ako rin.

Hanggang sa bigla siyang nagtanong:

“Minahal mo ba siya noon?”

Tumingin ako sa kanya.

Madilim ang EDSA pero kitang-kita ko pa rin ang tensyon sa mukha niya.

“Huwag kang magpaka-baliw.”

Mapait siyang natawa.

“Pero mahal ka niya.”

Hindi ako nakasagot.

Dahil pareho naming alam ang totoo.

Sa dati kong buhay…

Hindi ako hinabol ni Mateo Castillo.

Hindi siya gumawa ng iskandalo.

Hindi niya sinira ang engagement.

Pero hindi na siya muling tumingin sa ibang babae nang ganoon.

At iyon ang dahilan kung bakit dahan-dahang nasira ang buhay ko.

Pagdating namin sa mansion, agad bumaba si Daniel.

Hindi niya ako hinintay.

Pagpasok ko sa loob, nakita kong umiiyak si Angela sa sala habang yakap siya ng tiyahin ko.

Pagkakita niya sa akin, agad siyang tumayo.

“Diyos ko…”

Namumula ang mga mata niya.

“Gusto ka ba ni Mateo?”

Direkta niyang tanong.

Biglang natahimik ang buong sala.

Pati si Tita nakatingin sa akin.

Dahan-dahan akong huminga.

“Wala akong relasyon sa kanya.”

“Pero gusto ka niya!”

Humagulgol si Angela.

“Nakikita ko kung paano ka niya tingnan!”

“Angela.”
Kalmado ko siyang tiningnan.
“Hindi ko kasalanan ang nararamdaman ng ibang tao.”

Natigilan siya.

Siguro dahil unang beses akong hindi umatras.

Unang beses na hindi ako nag-sorry para lang gumaan ang loob niya.

Biglang may malakas na tunog ng pagkabasag.

Lahat kami napalingon.

Si Daniel.

Basag ang baso sa kamay niya.

At dumudugo ang palad niya.

“Daniel!” sigaw ni Tita.

Pero hindi siya gumalaw.

Nakatitig lang siya sa akin.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…

Nakita ko ang takot sa mga mata niya.

—

Kinabukasan, kumalat sa buong high society ng Manila ang nangyari sa dinner.

May nakakita raw kay Mateo Castillo na hawak ang kamay ng asawa ni Daniel Villareal.

Sa isang iglap, naging sentro na naman ako ng usapan.

Katulad noon.

Pero ngayon…

May malaking pagkakaiba.

Hindi ko ikinulong ang sarili ko sa kwarto.

Hindi ako umiyak.

At hindi ko hinayaang sirain nila ako.

Kinabukasan habang nag-aalmusal kami, malamig na ibinaba ni Daniel ang diyaryo sa mesa.

“Hindi ka muna lalabas.”

Tumingin ako sa kanya.

“Bakit?”

“Ayaw kong maging katatawanan ang asawa ko.”

Bahagya akong natawa.

At mukhang unang beses niya akong makitang ngumiti nang ganoon.

Mapait.

Pagod.

“Katatawanan?”
Dahan-dahan ko siyang tiningnan.
“Noong pinakasalan mo ako kahit hindi mo naman talaga ako gusto… hindi ba katatawanan din ako noon?”

Nanigas si Daniel.

Tahimik si Tita.

Pati si Angela walang masabi.

Tumayo ako mula sa mesa.

“Pagod na akong akuin ang kasalanang hindi ko naman ginawa.”

“At higit sa lahat…”

Diretso akong tumingin kay Daniel.

“Pagod na akong mamuhay na parang ikinahihiya mo akong maging asawa.”

Pagkatapos no’n, diretso akong umakyat sa kwarto.

At doon…

Ako unang umiyak.

Hindi dahil kay Mateo.

Hindi dahil kay Angela.

Kundi dahil sa sarili ko.

Dahil dalawang buhay kong sinubukang mapasaya ang lalaking hindi man lang ako kayang protektahan.

—

Makalipas ang tatlong araw, dumating si Mateo Castillo sa Villareal mansion.

Pribado.

Halos mabaliw sa excitement ang mga kasambahay.

Pati si Tita hindi makapaniwala.

“Bakit nandito siya?”

Tahimik na bumaba si Daniel sa hagdan.

Pero kitang-kita ko ang galit sa mukha niya.

Pagpasok ni Mateo sa sala, agad niyang sinabi:

“Nandito ako para kausapin si Elisa.”

“Wala kang karapatang pumunta rito,” malamig na sagot ni Daniel.

“Kung gano’n…”
Bahagyang ngumiti si Mateo.
“Bigyan mo ako ng dahilan para umalis.”

Nagkatitigan ang dalawang lalaki.

Parang anumang oras sasabog ang tensyon.

At pagkatapos…

Biglang nagsalita si Daniel.

“Lahat lumabas.”

Natigilan si Angela.

“Kuya?”

“Lumabas kayo.”

Walang nangahas tumanggi.

Ilang segundo lang…

Kaming tatlo na lang ang natira sa sala.

Ako.

Ang asawa ko.

At ang lalaking nagmahal sa akin sa dalawang buhay.

Tahimik na naglabas si Mateo ng maliit na sobre.

Pagkatapos ay inilapag iyon sa mesa.

“Alam kong hindi mo ako gusto,” sabi niya habang nakatingin sa akin.

“Pero alam ko ring hindi ka masaya rito.”

Dahan-dahan kong binuksan ang sobre.

At nanlamig ang buong katawan ko.

Mga papeles ng diborsyo.

Mula kay Daniel.

Agad akong napatingin sa kanya.

Namumula ang mga mata niya pero kalmado pa rin ang mukha niya.

“Pipirmahan ko na sa abogado.”

Parang tumigil ang mundo ko.

“Daniel…”

Mapait siyang ngumiti.

“Sa dalawang buhay natin…”
Mahina ang boses niya.
“Ngayon ko lang na-realize kung gaano kita nasaktan.”

Hindi ako makapagsalita.

Nagpatuloy siya.

“Noong una kitang pinakasalan, galit ako dahil napilitan ako.”
“Habang tumatagal… lalo kitang kinatatakutan.”

“Natatakot akong mapansin ka ng ibang tao.”

“Dahil alam kong kapag nangyari iyon…”
Pumikit siya sandali.
“Puwede kitang mawala habang-buhay.”

Tumulo ang mga luha ko.

At ngayon ko naintindihan.

Hindi niya ako itinago dahil ikinahihiya niya ako.

Itinago niya ako dahil alam niyang kapag nakita ako ng buong mundo…

May ibang taong magmamahal sa akin.

At iyon ang pinakanakakatakot para sa kanya.

Tahimik na tumayo si Daniel.

Pagkatapos ay tumingin kay Mateo.

“Sa pagkakataong ito…”
Mapait siyang ngumiti.
“Hindi ko na siya ikukulong.”

At pagkatapos…

Tahimik siyang umalis sa sala.

—

Tatlong buwan ang lumipas bago tuluyang natapos ang annulment namin.

Hindi iyon naging madali.

Mas lalong naging magulo.

Pero iyon ang unang beses sa dalawang buhay ko…

Naging malaya ako.

Nagbukas ako ng sarili kong bridal shop sa Makati.

At sa unang araw ng opening…

Ang unang dumating ay si Daniel.

Tahimik lang siyang nakatayo sa harap ng shop habang may hawak na bouquet ng puting lilies.

“Congratulations.”

Mahina akong ngumiti.

“Thank you.”

Mukha na siyang payapa ngayon.

At sa wakas…

Ako rin.

Pagkaalis niya, may isa pang pumasok.

Naka-itim na polo.

Matangkad.

At pamilyar ang malamig niyang tingin.

Oo, si Mateo Castillo.

May hawak siyang maliit na velvet box.

“Tapos na ba akong maghintay?”

Bahagya akong natawa habang nakatingin sa kanya.

Sa pagkakataong ito…

Wala nang maling engagement.

Wala nang maling buhay.

At wala nang makakapigil sa akin na piliin ang lalaking totoong nagmamahal sa akin.