Nang Ihahanda Ko Na Sanang Ipagtapat ang Pagmamahal Ko sa Malamig na Propesor, Narinig Kong May Asawa Na Siya, Ngunit Nang Tawagin Niya Ako sa Opisina at Ipakita ang Lumang Larawan, Nabunyag ang Sikretong Sampung Taon Niyang Itinago…
Nang Ihahanda Ko Na Sanang Ipagtapat ang Pagmamahal Ko sa Malamig na Propesor, Narinig Kong May Asawa Na Siya, Ngunit Nang Tawagin Niya Ako sa Opisina at Ipakita ang Lumang Larawan, Nabunyag ang Sikretong Sampung Taon Niyang Itinago…
Bahagi 1
Noong araw na nagpasya akong lakasan ang loob ko para sabihin ang nararamdaman ko sa lalaking lihim kong minahal nang halos isang taon, hindi ko inaasahang maririnig ko ang isang pangungusap na tuluyang dudurog sa puso ko.
“May asawa na ako. Huwag mo nang sayangin ang oras mo sa akin. Kung ipipilit mo pa ang sarili mo, magiging ibang babae ka lang sa buhay ko.”
Ang mababang boses na iyon ay nagmula sa kabilang bahagi ng pintuan ng opisina.
Nanatili akong nakatayo roon.
Hawak ko pa rin ang maliit na kahon ng mga cupcake na ako mismo ang gumawa buong umaga para sa kanya.
Sa sandaling iyon, parang isang kandilang biglang pinatay ang lahat ng lakas ng loob na matagal kong binuo.
Hindi ko man lang nasabi ang mga salitang matagal kong inihanda.
“Propesor Ethan… gusto kita.”
Nananatili lamang ang mga salitang iyon sa dibdib ko.
Dahil ang lalaking gusto ko…
May asawa na pala.
Ang maliit na pusong matagal nang umaasang magkakaroon ng pagkakataon ay parang biglang bumagsak mula sa mataas na lugar.
Masakit.
Pero ang pinakanakakahiya ay…
Kinabukasan, pumasok pa rin ako sa klase niya na parang walang nangyari.
Umupo pa ako sa pinakaunang hanay.
Sinadya kong makipag-usap at tumawa kasama ang isang batang estudyanteng lalaki na katabi ko.
Gusto kong ipakita na hindi ako nasaktan.
Na wala akong pakialam.
Pero ang totoo…
Sa loob-loob ko, paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko:
“Okay lang. Hindi lahat ng gusto natin ay para sa atin.”
“Kalimutan mo na siya.”
“Huwag mo siyang tingnan.”
“Huwag kang kiligin sa boses niya.”
Pero ang problema…
Bigo ako sa unang ilang minuto pa lang ng klase.
Sa unibersidad, halos puno palagi ang bawat klase ni Propesor Ethan.
Maraming estudyante mula sa ibang departamento ang kumukuha ng subject niya kahit hindi naman kailangan.
Hindi lamang dahil mahusay siya magturo.
Kundi dahil isa siya sa mga pinakakilalang batang propesor sa campus.
Matangkad.
Matalino.
Kalma.
At may mukha na parang galing sa isang romantic drama.
Mayroon pa ngang lihim na grupo online kung saan nagbabahagi ang mga estudyante ng mga litrato niya.
Kaso halos lahat ng larawan ay malabo.
Dahil nanginginig ang kamay ng mga kumukuha.
Ako naman ay nagtatrabaho bilang character designer para sa isang mobile romance game.
Sanay akong gumawa ng mga gwapong fictional characters.
Pero noong unang beses kong makita si Ethan na nakatayo sa harap ng klase…
Napaisip ako:
“Posible palang magkaroon ng taong mukhang gawa ng isang mahusay na artist.”
Ang pangalan niya ay Ethan Reyes.
Isang batang propesor na kilala sa pagiging seryoso at malamig.
Halos walang babaeng estudyante ang nagkaroon ng lakas ng loob na lumapit sa kanya.
At marahil iyon ang dahilan kung bakit lalo akong naging interesado.
Akala ko noon…
“Siguro may kakaibang kuwento ang lalaking ito.”
Hindi ko lang inakala na ang kuwento pala niya ay…
May asawa na siya.
Pagkatapos kong marinig ang usapan sa opisina niya, nagpasya akong sumuko.
Sinabi ko sa sarili ko na isa lamang akong ordinaryong estudyante.
Siya ay isang propesor.
Malayo ang mundo namin sa isa’t isa.
Kaya sa sumunod niyang klase, sinadya kong maging masayahin.
Nakipag-usap ako sa isang kaklase kong lalaki tungkol sa project namin.
Nagtawanan kami ng ilang beses.
Pinilit kong lakasan ang tawa ko.
Pero hindi ko alam…
Napansin pala iyon ni Ethan.
Mula sa harap ng klase, tahimik niya akong pinagmamasdan.
Sa buong lecture…
Parang ako lamang ang nakikita niya.
Nang matapos ang klase at nagsimulang umalis ang lahat, bigla niyang sinabi:
“Manatili ka muna.”
Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Pero agad kong pinigilan ang sarili ko.
“Kalma lang.”
“Propesor lang siya.”
Pumasok ako sa opisina niya.
Nakaupo siya sa likod ng mesa.
Mas malamig ang ekspresyon niya kaysa dati.
May hawak siyang listahan ng mga estudyante.
Itinuro niya ang pangalan ko.
“May gusto akong itanong sa iyo.”
Lumapit ako at tumingin.
Ang pangalan ko.
Edad ko.
At ang status ko sa buhay.
Tatlong salita ang agad kong napansin.
“Single.”
Napatingin ako sa kanya.
Hindi ko alam kung bakit niya ipinapakita iyon.
“Bakit po?”
Tumingin siya sa akin nang diretso.
“Alam mo ba kung gaano katagal kong hinintay para makasiguro tungkol dito?”
Napatigil ako.
“Ano po ang ibig ninyong sabihin?”
Tumayo siya.
Lumapit nang kaunti.
At sa unang pagkakataon…
May nakita akong emosyon sa karaniwang malamig niyang mukha.
“Narinig mo ang usapan ko noong araw na iyon, hindi ba?”
Hindi ako nakasagot.
Napabuntong-hininga siya.
“Hindi ko girlfriend ang babaeng kausap ko noon.”
“Tinulungan ko lang siya na maunawaan ang isang maling sitwasyon.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Pero sinabi ninyo na may asawa kayo…”
Tumingin siya sa akin at bahagyang ngumiti.
“Hindi mo narinig ang buong pangungusap.”
Namula ang mukha ko.
Ipinaliwanag niya:
“Sinabi kong may asawa na ako bilang halimbawa para pigilan siya sa pagsunod sa isang lalaking may pamilya na.”
“Hindi iyon tungkol sa akin.”
Nanigas ako.
Ang malaking drama na ginawa ko sa isip ko sa loob ng ilang araw…
Isang malaking hindi pagkakaintindihan lang pala.
Gusto kong magtago sa hiya.
Pero bago pa ako makaalis…
Hinawakan ni Ethan ang kamay ko.
“Ngayon ba… maaari na kitang ligawan?”
Uminit ang mukha ko.
Agad kong binawi ang kamay ko.
“Sandali lang.”
Napakunot-noo siya.
“Bakit?”
Iniwas ko ang tingin ko.
“Kailangan ko munang magtanong sa fiancé ko.”
Biglang natahimik ang buong opisina.
Tumingin siya sa akin nang may pagtataka.
“Fiancé?”
Tumango ako.
“Oo.”
“May taong ipinangako ko na pakakasalan ko.”
Nagbago ang ekspresyon ni Ethan.
At sa unang pagkakataon…
Parang siya naman ang nasaktan.
Nakangiti ako nang kaunti sa loob-loob ko.
Sa wakas…
Naramdaman din niya ang sakit na naramdaman ko.
Pero bago pa ako makalabas ng pinto…
Bigla siyang kumuha ng cellphone mula sa mesa.
Binuksan niya ang isang lumang larawan.
At nang makita ko iyon…
Nawala agad ang ngiti sa mukha ko.
Dahil ang taong nasa larawan…
Ako iyon.
Mas bata.
Mga sampung taon na ang nakalipas.
Tumingin sa akin si Ethan.
Mahina ang boses niya pero bawat salita ay parang tumama diretso sa puso ko.
“Hindi mo talaga ako naaalala?”
“Hinintay kita sa loob ng sampung taon.”
Huminto siya sandali.
Pagkatapos ay tumingin siya nang malamig.
“At tungkol naman sa fiancé na sinasabi mo…”
“Gusto kong malaman…”
“Sino talaga siya?”
Bahagi 2
“Ang fiancé na sinasabi mo… sino talaga siya?”
Napatigil ako sa tanong ni Ethan.
Hindi ko alam kung bakit bigla akong kinabahan.
Dapat ay simple lang ang sagot.
Dapat sabihin ko lang ang pangalan ng taong matagal ko nang ipinapangako sa sarili kong pakakasalan.
Pero nang tumingin ako sa lumang larawan na hawak niya, parang may isang pintuan sa alaala ko na unti-unting bumukas.
Ang batang babae sa larawan…
Ako.
At ang batang lalaki na nasa tabi ko…
Siya.
Hindi ko agad siya nakilala.
Sampung taon na ang nakalipas.
Nagbago ang mukha niya.
Mas naging matapang ang mga mata niya.
Mas naging malamig ang ekspresyon niya.
Pero ang ngiting iyon…
Ang ngiting matagal ko nang nakalimutan…
Ay pamilyar.
“Hindi maaari…”
Mahina kong nasabi.
Tumingin si Ethan sa akin.
“Sa wakas naalala mo na ba?”
Napaatras ako ng kaunti.
“Yung batang lalaki sa tabi ko…”
Tumango siya.
“Ako iyon.”
Biglang bumalik ang isang lumang alaala.
Sampung taon na ang nakalipas, bago ako pumasok sa unibersidad, may isang batang lalaki akong nakilala sa isang lugar kung saan ako nagboluntaryo.
Isa siyang tahimik na lalaki na laging nakaupo sa sulok at nagbabasa.
Hindi siya palasalita.
Pero palagi niya akong tinutulungan.
Kapag nahihirapan ako sa mga ginagawa ko, siya ang unang lumalapit.
Bago kami maghiwalay noon, nangako kami sa isa’t isa.
Sinabi niya:
“Kapag nagkita tayo ulit balang araw, hahanapin kita.”
Pero pagkatapos noon…
Nawala siya.
Lumipat ako ng lugar.
Nagbago ang buhay ko.
At kalaunan, dumating ang isang tao na sinabi kong magiging fiancé ko.
Pero hindi ko alam…
Na ang taong matagal kong hinahanap pala ay nasa harap ko lang.
Si Ethan.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Napuno ng tanong ang boses ko.
“Bakit hinayaan mong isipin kong may asawa ka?”
Sandaling natahimik siya.
Pagkatapos ay ngumiti nang mapait.
“Dahil gusto kong malaman kung maaalala mo pa ako.”
Napayuko ako.
“Pero hindi mo ako hinanap?”
Tumingin siya sa akin nang seryoso.
“Hinahanap kita sa loob ng maraming taon.”
“Pero ang alam ko lang ay pangalan mo.”
“Hindi ko alam kung nasaan ka na.”
“Hanggang sa isang araw…”
“Pumasok ka sa klase ko.”
Nanlaki ang mata ko.
“Alam mo agad na ako iyon?”
Tumawa siya nang mahina.
“Hindi sa unang tingin.”
“Pero nang tumingin ka sa akin habang nagtuturo ako…”
“Parehong ekspresyon.”
“Parehong paraan ng pagngiti.”
“Parehong ugali na parang nawawala ang isip kapag masaya.”
Namula ang mukha ko.
Hindi ko alam kung matatawa ako o maiiyak.
Pero bago pa ako makapagsalita…
Naalala ko ang sinabi ko kanina.
“Sandali…”
“Yung fiancé ko…”
Biglang nagbago ang ekspresyon ni Ethan.
“May tao ba talaga?”
Hindi ako agad sumagot.
Dahil alam kong oras na para sabihin ang totoo.
Ang tinatawag kong fiancé…
Ay isang pangako lamang na ginawa ko sa sarili ko noong bata pa ako.
Isang pangakong hindi ko na rin alam kung dapat pa bang sundin.
At nang sabihin ko iyon kay Ethan…
Tahimik lang siyang nakinig.
Walang galit.
Walang sisi.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Kung ganoon…”
“May pagkakataon pa ba akong maging taong pipiliin mo ngayon?”
Bahagi 3
Hindi ko alam kung bakit sa dami ng taong dumaan sa buhay ko…
Si Ethan pa rin ang taong kayang magpahinto sa mundo ko.
Noong una, akala ko ang pagmamahal ay tungkol lamang sa kilig.
Sa mga lihim na tingin.
Sa mabilis na tibok ng puso kapag nakikita mo ang isang tao.
Pero habang nakatayo ako sa harap niya, hawak ang lumang larawan na itinago niya nang sampung taon…
Naunawaan ko.
Minsan ang pagmamahal ay hindi tungkol sa kung sino ang dumating nang maaga.
Kundi kung sino ang hindi sumuko kahit matagal kang nawala.
“Bakit mo itinago ang larawang ito?”
Itinanong ko habang tinitingnan ang lumang litrato.
Ngumiti siya.
“Dahil ito lang ang natitirang patunay na minsan may isang batang babae na nangako sa akin na hindi niya ako makakalimutan.”
Napayuko ako.
“Pero nakalimutan kita.”
Umiling siya.
“Hindi.”
“Hindi mo ako nakalimutan.”
“Hindi mo lang alam na ako iyon.”
Ang simpleng sagot na iyon ang lalong nagpaluha sa akin.
Dahil tama siya.
Hindi ko naman talaga siya kinalimutan.
Nakalimutan ko lamang ang pangalan ng taong naging bahagi ng isang mahalagang alaala ko.
Kinabukasan, bumalik ako sa klase niya.
Pero sa pagkakataong iyon…
Hindi na ako nagtago.
Hindi na ako nagpanggap na hindi siya nakakaapekto sa akin.
Nang pumasok siya sa silid, nagtagpo ang mga mata namin.
At sa unang pagkakataon…
Hindi siya ang malamig na propesor.
At hindi rin ako ang estudyanteng nahihiyang humanga sa kanya.
Kami lamang iyon.
Dalawang taong matagal nang pinagtagpo ng pagkakataon.
Pagkatapos ng klase, lumapit siya sa akin.
“May oras ka ba?”
Ngumiti ako.
“Para saan?”
“Para ipakita ko sa iyo ang isang lugar.”
Sinundan ko siya.
Dinala niya ako sa lumang hardin malapit sa campus.
Doon ko naalala ang lugar na madalas kong puntahan noong bata pa ako.
Doon kami unang nag-usap.
Doon niya ako unang tinulungan.
“Hindi ako sigurado kung maaalala mo pa.”
Tumingin ako sa paligid.
“Paano ko makakalimutan?”
Tahimik siyang tumingin sa akin.
“Akala ko noon, kapag nakita kita ulit, magiging madali ang lahat.”
“Pero hindi pala.”
“Dahil kahit nakita na kita…”
“Natakot pa rin akong baka hindi na ako ang taong hinahanap mo.”
Napangiti ako.
“Ethan.”
“Oo?”
“Alam mo ba kung bakit ako naging interesado sa iyo noong una?”
Umiling siya.
“Dahil kahit hindi kita kilala…”
“May pakiramdam akong parang matagal na kitang kilala.”
Napangiti siya.
At sa pagkakataong iyon, nawala ang distansya sa pagitan namin.
Makalipas ang ilang buwan…
Hindi naging madali ang lahat.
Maraming tao ang nagtanong.
May mga nagsabing imposible ang relasyon namin.
May mga nagsabing hindi tama dahil naging propesor ko siya.
Kaya pinili naming maging maingat.
Naghintay kami hanggang matapos ang aking pag-aaral.
Hindi namin minadali ang anumang bagay.
Dahil ang totoong pagmamahal ay hindi kailangang pilitin.
Kailangan lamang itong alagaan.
At si Ethan…
Nanatili.
Hindi tulad ng ibang taong dumating at nangakong hindi aalis.
Siya ang taong tahimik na nanatili kahit walang kasiguraduhan.
Isang taon matapos akong makapagtapos…
Dinala niya ako sa lugar kung saan kami unang nagkita.
May dala siyang maliit na kahon.
Natawa ako.
“Bakit parang pamilyar ang eksena na ito?”
Ngumiti siya.
“Dahil sampung taon na ang nakalipas, may isang babae na gustong magbigay sa akin ng cupcake.”
Nanlaki ang mata ko.
“Naalala mo iyon?”
“Lahat.”
Binuksan niya ang kahon.
Sa loob ay ang lumang maliit na pulseras na ibinigay ko sa kanya noon.
Hindi ko alam kung paano niya ito napanatili.
“Akala ko nawala na iyon.”
“Hindi.”
“Tanging bagay iyon na nagpapaalala sa akin na may isang taong minsang naniwala sa akin.”
Napaluha ako.
“Ethan…”
Lumuhod siya.
Hindi sa harap ng maraming tao.
Hindi sa isang engrandeng lugar.
Kundi sa lugar kung saan nagsimula ang lahat.
“Hindi kita hinintay dahil nangako ka sa akin.”
“Hinintay kita dahil ikaw ang taong gusto kong piliin kahit ilang taon pa ang lumipas.”
“Ngayon…”
“Pwede ba kitang piliin araw-araw?”
Hindi ko na napigilan ang luha ko.
Tumango ako.
“Oo.”
Makalipas ang ilang taon, kapag tinatanong ako ng mga tao kung paano nagsimula ang kuwento namin…
Natatawa na lamang ako.
Dahil ang sagot ay hindi romantiko gaya ng mga pelikula.
Hindi ito nagsimula sa perpektong pagtatapat.
Nagsimula ito sa isang maling pagkakaintindi.
Sa isang pusong nasaktan.
Sa isang propesor na akala ko ay may asawa na.
At sa isang lumang larawan na nagpabago ng lahat.
Minsan ang taong hinahanap natin buong buhay…
Ay hindi talaga nawala.
Minsan naghihintay lamang siya sa tamang panahon para muling makita tayo.
At sa pagkakataong iyon…
Hindi na ako tumakbo palayo.
Dahil alam kong ang taong nasa harap ko…
Ay hindi lamang ang taong minahal ko.
Siya ang taong matagal nang naghihintay na mahalin ako muli.
