KATOTOHANANG HINDI DAPAT MALAMAN

BAHAGI 4: ANG KATOTOHANANG HINDI DAPAT MALAMAN

Nanlamig ang buong katawan ko.

Paulit-ulit kong tinitigan ang litrato sa screen.

Ang ama ko.

Nasa loob ng ICU.

At malinaw na kuha iyon nang ilang minuto pa lamang ang nakalipas.

Ibig sabihin…

May taong nagmamasid sa kanya.

May taong nakapasok sa ospital.

At alam ng taong iyon na sinusundan ko ang katotohanan.

Muli kong binasa ang mensahe.

“Kung mahal mo pa ang ama mo…”

“Kalimutan mo ang lahat ng nalaman mo ngayong gabi.”

Parang may malaking bato na dumagan sa dibdib ko.

Sa unang pagkakataon.

Natakot ako.

Hindi para sa sarili ko.

Kundi para sa ama ko.

Kinabukasan.

Maaga akong bumalik sa ospital.

Hindi ako halos nakatulog buong gabi.

Pagdating ko sa ICU.

Agad kong hinanap ang nurse na naka-duty.

— Ma’am, may nakapasok bang hindi awtorisadong tao rito kagabi?

Nagulat siya.

— Wala naman po kaming napansin.

— Sigurado ka?

— Opo.

Ngunit habang nagsasalita siya.

Napansin kong umiwas ang tingin niya.

Parang may gusto siyang sabihin ngunit nag-aalangan.

Makalipas ang ilang segundo.

Mahina siyang lumapit.

— Ma’am Angela…

— May isang lalaki pong nagtatanong tungkol sa ama ninyo kahapon.

Napatigil ako.

— Sino?

— Hindi ko po alam ang pangalan.

— Pero sinabi niyang kamag-anak daw siya.

Nanlamig ang dugo ko.

Hindi ko na kailangang hulaan.

May taong nakikialam.

At hindi aksidente ang lahat ng nangyayari.

Pagkatapos kong makita ang ama ko.

Dumiretso ako sa opisina.

Halos isang linggo na akong hindi pumapasok.

Pagbukas ko ng pinto.

Tahimik ang buong floor.

Ngunit nang makita ako ng mga empleyado.

Halata ang gulat sa kanilang mga mukha.

May ilan pang biglang umiwas ng tingin.

Kumunot ang noo ko.

May mali.

Pagpasok ko sa opisina.

Naroon agad ang finance manager ko.

Namumutla.

— Ma’am…

— Kailangan ninyo pong makita ito.

May inilapag siyang folder sa mesa.

Binuksan ko.

At halos mawalan ako ng ulirat.

Sunod-sunod na withdrawal.

Mga transfer.

Mga kontrata.

Lahat ay may pirma ng kumpanya.

Ngunit hindi ako ang pumirma.

— Ano ito?

Halos pabulong kong tanong.

Napalunok siya.

— Tatlong taon na po itong nangyayari.

— Si Sir Miguel ang nag-aapruba.

Parang may sumabog sa ulo ko.

— Ano?

— Akala po namin alam ninyo.

Hindi ako makapagsalita.

Tatlong taon?

Tatlong taon nang ginagamit ni Miguel ang kumpanya ko?

Isa-isang lumabas ang katotohanan.

May mga bayad sa consultant na hindi umiiral.

May mga supplier na peke.

May mga kontratang puro papel lamang.

At sa dulo ng bawat transaksyon.

Iisang pangalan ang paulit-ulit na lumalabas.

Vanessa Cruz.

Nanginig ang mga kamay ko.

Hindi apat na milyong piso.

Hindi labindalawang milyon.

Ang kabuuang perang nawala sa kumpanya ko ay halos tatlumpung milyong piso.

Tatlumpung milyon.

Halos mawalan ako ng hininga.

Ilang taon kong pinaghirapan iyon.

Ilang gabi akong walang tulog.

Ilang beses kong isinakripisyo ang oras ko sa pamilya.

At ngayon.

Malalaman kong ginamit iyon ng sarili kong asawa.

Bandang tanghali.

Biglang bumukas ang pinto.

At pumasok si Miguel.

Pagod ang mukha niya.

Namumula ang mga mata.

Ngunit sa unang pagkakataon.

Wala akong naramdamang awa.

Tumayo ako.

At inihagis sa kanya ang folder.

Bumagsak iyon sa sahig.

Nagkalat ang mga dokumento.

— Ipaliwanag mo.

Namutla siya.

Agad niyang nakita ang mga papeles.

At alam kong alam niya kung ano ang laman nito.

— Angela…

— Hindi ito ang iniisip mo.

Napatawa ako.

Mapait.

Malamig.

— Talaga?

— Ilang beses mo nang sinabi iyan?

Hindi siya makasagot.

— Tatlumpung milyong piso, Miguel.

— Tatlumpung milyon!

Tahimik lang siya.

At sa katahimikang iyon.

Mas lalo akong nasaktan.

Dahil alam kong totoo ang lahat.

Maya-maya.

Umupo siya.

At ibinaba ang ulo.

Parang bigla siyang tumanda ng sampung taon.

— May anak kami.

Mahina niyang sabi.

Napatigil ako.

Bagaman alam ko na.

Masakit pa rin marinig mula sa kanya.

— Alam ko.

Napatingin siya.

Halatang nagulat.

— Paano?

— Hindi na mahalaga.

Tahimik siya sandali.

Pagkatapos ay nagsalita.

— Sampung taon na ang bata.

— Nagkamali ako noon.

— Pero hindi ko kayang pabayaan siya.

Napapikit ako.

Hindi dahil sa galit.

Kundi dahil sa pagod.

Labis na pagod.

— Kaya ninakaw mo ang pera ko?

Hindi siya sumagot.

— Kaya mo ako niloko?

Hindi pa rin siya sumagot.

— Kaya mo hinayaang maghirap ang anak natin habang nagpapadala ka ng milyon sa iba?

Tumulo ang luha niya.

Ngunit wala na akong maramdaman.

Wala na.

Biglang nag-ring ang telepono ko.

Hindi kilalang numero.

Agad kong sinagot.

At narinig ko ang boses ni Sofia.

Mahina.

Pagod.

Parang umiiyak.

— Angela…

Napahinga ako nang maluwag.

— Sofia!

— Nasaan ka?

— Nasa ligtas na lugar ako.

— Pero wala akong maraming oras.

Biglang naging seryoso ang tono niya.

— Angela.

— Hindi si Vanessa ang tunay na problema.

Napatigil ako.

— Ano?

— Hindi siya ang taong dapat mong katakutan.

Parang may kung anong kumirot sa dibdib ko.

— Ano ang ibig mong sabihin?

Tahimik siya sandali.

Pagkatapos ay nagsalita.

— Alam ba ni Miguel ang tungkol sa trust fund?

Nangunot ang noo ko.

— Anong trust fund?

Sa kabilang linya.

Narinig ko ang malalim niyang paghinga.

— Hindi niya sinabi sa iyo?

— Hindi.

— Kung ganoon…

— Hindi mo pa rin alam ang buong katotohanan.

Makaraan ang ilang segundo.

May ipinadala siyang file.

Agad kong binuksan.

At sa sandaling mabasa ko ang unang pahina.

Nanlaki ang mga mata ko.

Hindi ako makahinga.

Hindi ako makapagsalita.

Dahil nakasulat sa dokumento ang pangalan ng ama ko.

At sa ilalim nito.

Isang halaga.

Dalawang daang milyong piso.

Napaatras ako sa upuan.

Hindi maaari.

Hindi ito maaaring totoo.

Ang ama ko ay isang simpleng manggagawa.

Buong buhay niyang nagkumpuni ng bubong.

Nagtatrabaho sa init.

Sa ulan.

Wala kaming yaman.

Wala kaming negosyo.

Kaya paano?

Paano magkakaroon ng dalawang daang milyong piso?

Muling nagsalita si Sofia.

At ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang nagpayanig sa buong mundo ko.

— Angela…

— Hindi mahirap ang pamilya ninyo.

— Ang ama mo ang legal na tagapangasiwa ng isang malaking trust fund.

— At ang totoong benepisyaryo nito…

Huminto siya.

Parang nahihirapang sabihin ang susunod.

Mabilis ang tibok ng puso ko.

— Sino?

Mahina niyang sagot.

— Ikaw.

Parang tumigil ang oras.

Ngunit hindi pa siya tapos.

— At may dahilan kung bakit desperadong desperado si Miguel na manatili sa tabi mo.

— Dahil kung mawawala ka sa kanya…

— Mawawala rin sa kanya ang pagkakataong makuha ang dalawang daang milyong piso.

Nanigas ako.

At sa mismong sandaling iyon.

May pumasok na bagong email sa inbox ko.

Mula sa abogado ng pamilya.

Kalakip ang isang opisyal na dokumento.

At sa unang linya nito ay nakasulat:

“Paunawa ng Pagkamatay ni Ricardo Mendoza.”

Sa ikalawang linya.

Naroon ang salitang hindi ko inaasahang mababasa kailanman.

“Biological Father.”

At doon ko lamang napagtanto.

Na maaaring hindi lamang si Miguel ang nagsisinungaling sa akin sa loob ng maraming taon.

Maaaring ang buong buhay ko ay itinayo sa isang lihim na hindi ko kailanman nalaman.