Ikatlong Araw ng Paghingi ng Tawad
Bahagi 2: Ang Ikatlong Araw ng Paghingi ng Tawad
“Ikatlong araw, magsisimula na.”
Pagkasabi ko ng mga salitang iyon, tila huminto ang buong mundo.
Sa likod ng pinto, patuloy ang sunod-sunod na pagpindot ni Adrian sa doorbell. Minsan ay kinakatok niya ang pinto gamit ang kamao, minsan naman ay sinisigaw ang pangalan ko na para bang siya pa ang may karapatang magalit.
“Mariel! Buksan mo ito! Huwag mong idamay ang bata sa kalokohan mo!”
Napangiti ako nang malamig.
Ako raw ang nagdadamay sa bata?
Tumingin ako sa cellphone na nakapatong sa tabi ng hatol. Nasa screen pa rin ang larawan ni Mia sa loob ng isang hindi ko kilalang sasakyan. Namumula ang mga mata niya, mahigpit ang yakap sa school bag, at sa gilid ng larawan ay kita ang kamay ng isang babae na tila mahigpit na nakahawak sa braso niya.
Noong dati kong buhay, ang larawang ganito ang magpapabagsak sa akin.
Manginginig ako.
Iiyak.
Makikiusap.
Magmamakaawa kay Adrian na ibalik ang anak ko.
At kapag nakita niyang bumigay na ako, saka niya sasabihing, “Kung noon ka pa sumunod, hindi na sana umabot sa ganito.”
Pero hindi na ako ang dating Mariel.
Hindi na ako ang babaeng naniwalang kapag tumahimik siya, titigil ang pananakit.
Tumingin ako sa camera.
“Para sa mga nanonood nito, ako si Mariel Santos. Ngayong araw ang ikatlong araw ng paghingi ko ng tawad ayon sa hatol ng korte. Ngunit bago ko basahin ang bahagi ng aking paghingi ng tawad, nais kong ipakita ang isang mensaheng natanggap ko ngayong gabi.”
Itinaas ko ang cellphone sa harap ng camera.
Hindi ko ipinakita nang malinaw ang mukha ni Mia. Tinakpan ko iyon gamit ang daliri ko, pero sapat na para makita ng lahat ang mensahe sa ilalim.
“Maglalakas-loob ka pa bang mag-post ng apology video bukas?”
Sa labas ng pinto, biglang tumigil ang katok.
Narinig ni Adrian ang sinabi ko.
Alam kong narinig niya.
Ibinaba ko ang cellphone, saka ipinagpatuloy:
“Ang anak kong si Mia ay kinuha mula sa after-school class ngayong araw ng isang babaeng nagpakilalang kamag-anak sa panig ng ama. Ayon sa guro, nagpakita ang babaeng iyon ng litrato na kasama ang ama ng bata upang makuha ang tiwala ng paaralan.”
Huminga ako nang malalim.
“Sa ngayon, hindi ko pa nakikita ang anak ko. Ngunit ang taong kumuha sa kanya ay nagpadala sa akin ng mensahe upang takutin ako at pigilan ang aking legal na pagsunod sa hatol ng korte.”
Muling kumatok si Adrian, pero hindi na kasing lakas ng kanina.
“Mariel, huwag kang magsalita ng walang ebidensya!”
Mabagal akong tumingin sa pinto.
“May ebidensya ako.”
Kinuha ko ang isa pang cellphone mula sa drawer. Ito ang lumang phone ko na ginagamit ko lamang para sa backup. Nandoon ang auto-recording app na inilagay ko noong nakaraang gabi, matapos kong maramdaman na hindi titigil si Adrian at ang pamilya niya sa panggigipit.
Habang naka-record pa ang camera, tinawagan ko ang emergency hotline.
“Hello, kailangan ko po ng tulong. Ang anak kong walong taong gulang ay kinuha mula sa after-school class ng taong walang pahintulot mula sa akin. May natanggap po akong mensahe na ginagamit siya para takutin ako. Nasa labas po ngayon ng pinto ang ama niya at pinipilit akong patayin ang camera.”
Sa kabilang linya, kalmado ang boses ng operator.
“Ma’am, manatili po kayo sa loob. Huwag ninyong bubuksan ang pinto. May mga responder na ipapadala sa address ninyo. Mayroon po ba kayong kopya ng custody arrangement?”
“Opo. Nasa akin po. Ako ang primary custodian sa kasalukuyan habang pending ang bagong hearing.”
Narinig kong may mahinang mura mula sa labas ng pinto.
Pagkatapos, biglang tumawag si Adrian sa cellphone ko.
Hindi ko sinagot.
Tinawagan niya ako ulit.
At ulit.
At ulit.
Habang patuloy ang pag-ring, nagsimulang pumasok ang comments sa livestream.
“Wait, live ba ito?”
“May kumuha sa anak niya?”
“Record everything, ate!”
“Tumawag na siya sa emergency. Tama yan.”
“Kung inosente ang ex-husband, bakit siya nagpapatay ng camera?”
Hindi ko inaasahang may makakapanood agad. Akala ko tulad ng unang dalawang araw, kailangan munang maghintay ng ilang minuto bago dumami ang views. Ngunit dahil trending pa rin ang video ko noong araw na iyon, pag-on ko pa lang ng live, libo-libo na agad ang pumasok.
Sa bawat segundong lumilipas, mas lumalakas ang loob ko.
Kinuha ko ang hatol at binuklat ang pahinang minarkahan ko para sa ikatlong araw.
“Ngayon, ipagpapatuloy ko ang aking paghingi ng tawad.”
Sa labas, sumigaw si Adrian:
“Mariel! Kapag hindi mo ito pinatay, hindi mo na makikita si Mia!”
Natigilan ang mga daliri ko sa papel.
Hindi dahil natakot ako.
Kundi dahil sa wakas, sinabi niya ang dapat niyang sabihin.
Sa harap ng camera.
Sa harap ng libo-libong tao.
At sa recording ng telepono ko.
Tahimik akong tumingin sa lente.
“Narinig po ba ninyo?”
Bumuhos ang comments.
“NARINIG NAMIN.”
“Threat yan!”
“Screenshot!”
“Record!”
“Nasaan ang bata?”
Hindi ko na binasa ang apology text. Ipinatong ko ang kamay sa hatol at sinabi:
“Humihingi ako ng tawad dahil dati kong ginamit ang salitang pagtataksil nang hindi pa lubusang kinikilala ng korte ang kabuuan ng relasyon nina Adrian Dela Cruz at Sofia Reyes.”
Huminga ako.
“Ngunit nakasaad sa hatol na may sapat na batayan upang sabihing lumampas sa normal na pakikitungo sa trabaho ang ilang kilos at transaksyon ng dalawa. Nakasaad din sa hatol ang paulit-ulit na pagtatagpo sa pribadong lugar, pagbibigay ng mamahaling bagay, at paglipat ng pera na walang malinaw na kaugnayan sa trabaho.”
Mula sa labas, biglang nanahimik si Adrian.
Siguro ngayon niya lang naintindihan.
Habang lalo niya akong pinipigilan, lalo niyang pinatutunayan sa lahat na may itinatago siya.
Pagkalipas ng ilang minuto, dumating ang mga pulis at barangay officer. Narinig ko ang boses nila sa labas.
“Sir, umatras po kayo sa pinto.”
“Hindi ninyo naiintindihan. Asawa ko siya.”
“Dating asawa po, sir. May report po kami tungkol sa menor de edad.”
Binuksan ko ang pinto nang nandoon na ang mga opisyal.
Si Adrian ay namumutla. Wala na ang yabang sa mukha niya. Ang polo niyang kanina ay plantsado, ngayon ay gusot sa balikat, at ang noo niya ay pawis na pawis.
Tiningnan ko siya.
“Nasaan si Mia?”
“Hindi ko alam.”
Sinabi niya iyon nang mabilis.
Masyadong mabilis.
Lumapit ang isang opisyal.
“Sir, kailangan po namin kayong tanungin. May nagsabi po ba sa inyo kung sino ang sumundo sa bata?”
Umiling siya.
“Wala akong alam.”
Kinuha ko ang cellphone ko at ipinakita ang mensaheng galing sa unknown number.
Pagkatapos, ipinakita ko ang larawan ni Mia sa kotse.
Nakita ng opisyal ang plate number na bahagyang kita sa salamin.
“Ma’am, puwede naming i-forward ito sa station?”
“Opo.”
Nang sandaling iyon, tumunog ang cellphone ni Adrian.
Hindi sana niya sasagutin, pero nakita ng lahat ang pangalan sa screen.
Sofia.
Nagkatinginan ang mga opisyal.
Mabagal kong sinabi:
“Sagutin mo.”
“Hindi mo ako puwedeng utusan.”
Ngunit bago pa siya makaalis, kinuha ng isang opisyal ang atensyon niya.
“Sir, pakisagot po. Nasa active report tayo ng missing minor.”
Nanginginig ang kamay ni Adrian nang sagutin niya ang tawag.
Hindi niya naisip na naka-speaker ang cellphone niya dahil sa kaba.
Mula sa kabilang linya, narinig namin ang boses ni Sofia.
“Kuya Adrian, bakit ang daming pulis sa bahay niya? Sabi mo kakausapin mo lang siya! Natatakot na si Mia. Ayaw niyang kumain.”
Nanigas ang mukha ni Adrian.
Ako naman ay parang binuhusan ng yelo at apoy nang sabay.
“Nasaan ang anak ko?” tanong ko.
Tumahimik si Sofia.
Pagkatapos, mabilis niyang ibinaba ang tawag.
Ngunit huli na ang lahat.
Narinig ng mga opisyal.
Narinig ng camera.
Narinig ng libo-libong tao.
At higit sa lahat, narinig ng buong mundo kung sino ang may hawak sa anak ko.