Ako ang Wedding Planner ng Lalaking Nangakong Ako Lang ang Pakakasalan Niya

Ako ang Wedding Planner ng Lalaking Nangakong Ako Lang ang Pakakasalan Niya

Bahagi 1

Muling lumitaw ang pangalan ko katabi ng pangalan ng lalaking minsang sumira sa buong mundo ko.

Hindi sa marriage certificate.

Kundi sa wedding proposal niya para sa ibang babae.

Groom: Gabriel Reyes
Bride: Isabella Santos
Wedding Planner: Sofia Mendoza

Ako si Sofia Mendoza.

At ako mismo ang maghahanda ng kasal ng dating lalaking nangakong ako lang ang pakakasalan niya.

Kakapadala ko lang ng draft ng invitation sa VIP wedding group nang pumasok ang assistant ko.

“Ma’am Sofia, nandito na po sina Mr. Reyes at Ms. Santos.”

Saglit akong napatitig sa screen.

Pagkatapos ay tumayo ako.

“Dalhin mo sila sa meeting room three.”

Pagpasok ko sa silid, nakaupo si Isabella malapit sa bintana.

Sa tapat niya ay si Gabriel.

Pitong taon.

Pitong taon na mula nang huli ko siyang makita.

Pero halos walang nagbago.

Tuwid pa rin ang likod niya.

Matigas ang mga balikat.

At ang mga mata niya ay awtomatikong sumusuri sa bawat pinto at bintana.

Dati siyang miyembro ng isang elite tactical unit.

Ngayon, ayon sa narinig ko, pinamumunuan niya ang security division ng isang malaking kompanya.

Alam kong nakita niya ako.

Dahil nang pumasok ako, tatlong buong segundo siyang hindi kumurap.

Malamig.

Parang hindi niya ako dating minahal.

Inilapag ko ang folder sa mesa.

“Magandang umaga. Ako si Sofia Mendoza, ang lead planner para sa kasal ninyo.”

Ngumiti agad si Isabella.

“Nakita ko ang marami sa projects mo. Gustong-gusto ko ’yung outdoor weddings mo. Gusto ko sana maraming puting bulaklak, warm lights, tapos malapit sa dagat.”

“May tatlo akong options.”

Binuksan ko ang tablet.

Isang beach resort.

Isang glass garden sa mataas na lugar.

At isang five-star hotel sa sentro ng siyudad.

Agad itinuro ni Isabella ang beach resort.

“Gabriel, ito! Ang ganda, ’di ba?”

“Hindi.”

Napatigil siya.

“Bakit?”

Pinalaki ni Gabriel ang mapa.

“Bukas ang coastline.”

“May private dock sa silangan na mahirap bantayan.”

“May daan sa likod na direktang konektado sa residential area.”

“At kapag nawalan ng kuryente, halos useless ang outdoor cameras.”

Napabuntong-hininga si Isabella.

“Gabriel, kasal lang naman ito. Hindi military operation.”

Hindi siya ngumiti.

“Ayokong may unnecessary risk.”

Tahimik kong pinalitan ang slide.

“Then I recommend the hotel.”

“Tatlong security checkpoints, private elevators, covered parking at dalawang emergency exits.”

Tumingin ako sa kanya.

“Mas malapit siguro ito sa standards mo.”

Doon niya ako direktang tinitigan.

“Kailan ka pa naging interesado sa security?”

Napalingon si Isabella sa aming dalawa.

“Magkakilala kayo?”

Ngumiti ako.

“Old friends.”

Bahagyang gumalaw ang labi ni Gabriel.

“Old friends?”

Parang gusto niyang durugin ang dalawang salitang iyon.

Mabuti na lang at tumunog ang cellphone ni Isabella.

“Sorry, sasagutin ko lang.”

Pagkasara ng pinto, agad nagbago ang atmosphere sa loob ng silid.

“Sofia.”

Unang beses niya akong tinawag sa pangalan.

Hindi “Ms. Mendoza.”

Hindi “planner.”

Sofia.

“Pitong taon na ang nakalipas, sinabi mong hindi mo kayang mabuhay sa mundo ko.”

“Tanda ko.”

“Sinabi mong hindi ka makatulog kapag nakakarinig ka ng putok.”

“Tanda ko.”

“Sinabi mong nakakapagod akong mahalin.”

Unti-unti kong hinigpitan ang kamay ko sa ilalim ng mesa.

Sumakit ang kaliwang binti ko.

Pero ngumiti pa rin ako.

“People change.”

“Enough para tanggapin ang kasal ko?”

“Client ka. Nagbabayad ka. Trabaho ko ito.”

Matagal niya akong tinitigan.

“Paano kung may mangyari?”

“Ano?”

“Threats.”

“Accidents.”

“O may gumamit ng kasal para makalapit sa akin.”

Sumandal ako.

“Kung tama ang bayad, kaya kong maglatag ng red carpet kahit nasa gitna tayo ng bagyo.”

Dumilim ang mukha niya.

“Mahilig ka na pala sa pera ngayon.”

“Kailangan kong mabuhay.”

Tumawa siya nang walang saya.

“Fine.”

“Bukas. Nine in the morning.”

“Site inspection.”

Tumayo siya.

Bago lumabas, huminto siya sa tabi ko.

“Sana kaya mo pa akong sabayan.”

Hindi ako sumagot.

Hinintay kong magsara ang pinto.

Doon ko lang binuksan ang kamao ko.

May marka na ng kuko ang palad ko.

At ang kaliwang binti ko—

halos manhid na sa sakit.

Dahil ang hindi alam ni Gabriel…

hindi ako umalis pitong taon na ang nakalipas dahil natatakot ako sa trabaho niya.

Umalis ako dahil sa isang gabing may taong gustong maghiganti sa kanya—

ako ang nasagasaan.

At nawala ang kalahati ng kaliwang binti ko.

Hindi niya kailanman nalaman.

Eksaktong alas-nuwebe dumating si Gabriel kinabukasan.

Hindi kasama si Isabella dahil may fitting siya.

Naka-black shirt si Gabriel.

Mabilis pa rin siyang maglakad.

Mahahaba ang hakbang.

Parang nasa mission.

Sumunod ako.

Sa bawat hakbang, kumikiskis ang prosthetic leg ko sa balat.

Masakit.

Pero sanay na ako.

Bigla siyang huminto at lumingon.

“Bakit ang bagal mo?”

Napahinto rin ako.

“Office work.”

Tiningnan niya ang mga paa ko.

Agad akong lumakad palampas sa kanya.

“Nasa sixth floor ang ballroom. Ang outdoor garden nasa likod.”

Pagdating namin sa connecting corridor, biglang bumuhos ang ulan.

Karaniwang tropical rain.

Malakas.

Biglaan.

May kasamang kulog.

Kumalog ang mga salamin.

“Inside.”

Iyon lang ang sinabi ni Gabriel.

Lilingon pa lang ako—

nang biglang umalingawngaw ang matinis na tunog ng preno mula sa kalsada.

SKRIIIIIT—!

Kasunod ang malakas na banggaan.

Napatigil ang buong katawan ko.

Ulan.

Gulong.

Metal.

Dugo.

Biglang bumalik lahat.

Pitong taon na ang nakaraan.

Gabing umuulan din.

Isang lalaking gustong maghiganti kay Gabriel ang nagmaneho diretso sa kanya.

Tinulak ko si Gabriel palayo.

At pagkatapos—

dumaan ang gulong sa kaliwang binti ko.

Hanggang ngayon, naririnig ko pa rin sa panaginip ang tunog ng buto kong nabasag.

“Sofia!”

Isang malakas na kamay ang humila sa akin.

Bumagsak ako sa dibdib ni Gabriel.

Hinawakan niya ang mga balikat ko.

“Car accident lang ’yon!”

Hindi ko siya marinig nang maayos.

Nanginginig ang mga kamay ko.

Hindi ako makahinga.

Unti-unting dumilim ang mukha niya.

“Pitong taon na, takot ka pa rin sa ganitong bagay?”

Tumingin ako sa kanya.

Nagpatuloy siya.

“Dati may marinig ka lang na putok, nagtatago ka na sa likod ko.”

“Ngayon simpleng car crash lang, hindi ka na makatayo.”

Kinagat ko ang labi ko.

“Tama ka.”

Inalis ko ang kamay niya.

“Kaya tama rin ang ginawa kong pakikipaghiwalay noon.”

Biglang tumigas ang panga niya.

Malamig siyang tumawa.

“Exactly.”

“Hindi tayo bagay sa iisang mundo.”

Tinalikuran niya ako.

“Buti na lang hindi ikaw ang pakakasalan ko.”

Parang kutsilyo ang bawat salita.

Pinanood ko siyang maglakad papasok sa ulan.

Pitong taon na ang nakalipas, siya rin ang lalaking yumakap sa akin at nagsabi—

“Ikaw lang ang pakakasalan ko habang buhay.”

Dahan-dahan kong hinawakan ang kaliwang binti ko.

“Dapat…”

“ako ’yon.”

Biglang may staff na tumakbo papunta sa akin.

“Ma’am Sofia!”

“May iniwan po para sa inyo sa front desk.”

Iniabot niya ang isang itim na envelope.

Walang pangalan.

Walang sender.

Binuksan ko.

Nasa loob ang isang lumang litrato.

Larawan iyon ng aksidente pitong taon na ang nakaraan.

Ako.

Nakahandusay sa kalsada.

Basang-basa sa ulan.

Puno ng dugo ang kaliwang binti ko.

Sa likod ng litrato, may sulat-kamay.

“Akala mo ba si Gabriel ang gustong patayin noong gabing iyon?”

Nanlamig ang buong katawan ko.

May isa pang linya sa ilalim.

“Ikaw ang target mula pa sa simula.”

Hindi pa ako nakakagalaw nang may boses sa likod ko.

“Sofia.”

Dahan-dahan akong lumingon.

Nakatayo si Gabriel dalawang metro mula sa akin.

At nakatingin siya sa litrato.

Namutla ang mukha niya.

Pagkatapos ay dahan-dahang bumaba ang tingin niya sa kaliwang binti ko.

“Sofia…”

Paos ang boses niya.

“Ang binti mo…”

Agad kong itinago ang litrato.

Pero huli na.

Lumapit siya.

At sa gulat ko—

lumuhod siya sa harapan ko.

Nanginginig ang kamay niya habang inaabot ang laylayan ng pantalon ko.

Napaatras ako.

“Huwag!”

Click.

May kumalas.

Nag-slip ang prosthetic joint ko.

Nawalan ako ng balanse.

Mabilis akong sinalo ni Gabriel.

Umangat ang tela ng pantalon ko.

At tuluyang nakita niya ang prosthetic leg.

Natahimik ang mundo.

Hindi gumalaw si Gabriel.

Tinitigan niya iyon na parang may sumabog sa harapan niya.

Mula sa pagkagulat—

unti-unting naging puting-puti ang mukha niya.

Bago pa siya makapagsalita—

may boses na nanggaling sa dulo ng corridor.

“Gabriel?”

Si Isabella.

Nakatayo siya roon.

May hawak din siyang itim na envelope.

At sa loob—

may isa pang litrato.

Tumingin siya sa akin.

Pagkatapos kay Gabriel.

Nanginginig ang boses niya.

“Explain this to me.”

“Bakit sa official investigation report pitong taon na ang nakaraan…”

“…ikaw ang nag-utos na burahin ang pangalan ni Sofia sa listahan ng mga biktima?”

Nanigas ako.

Dahan-dahang tumayo si Gabriel.

Pero hindi siya tumingin kay Isabella.

Sa akin siya nakatingin.

At sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon—

nakita ko ang tunay na takot sa mga mata niya.

BAHAGI 2 — ANG PANGALANG BINURA SA ULAT

“Bakit ikaw ang nag-utos na burahin ang pangalan ni Sofia sa listahan ng mga biktima?”

Nanginginig ang boses ni Isabella.

Hindi sumagot si Gabriel.

Nakatayo lang siya sa gitna ng corridor, basang-basa ang balikat, habang nakatitig sa prosthetic leg ko.

Parang hindi niya kayang tanggapin ang nakikita niya.

Lumapit si Isabella at ibinato sa dibdib niya ang litrato.

“Gabriel, sagutin mo ako!”

Dahan-dahang yumuko si Gabriel at pinulot iyon.

Sa likod ng larawan ay may nakasulat:

“Ang susunod na kasal ay magiging libing.”

Namutla ako.

Agad nagbago ang mukha ni Gabriel.

Nawala ang lalaki na ilang minuto lang ang nakalipas ay malamig at mapanuyang kausap ko.

Bumalik ang dating tactical officer.

“Everyone inside. Now.”

Hinawakan niya ang braso ko.

Napaatras ako.

“Huwag mo akong hawakan.”

“Sofia.”

“Hindi ko kailangan ng proteksiyon mo.”

Biglang sumiklab ang galit sa mga mata niya.

“Pitong taon mong itinago sa akin na nawalan ka ng paa dahil sa gabing iyon, tapos sasabihin mong hindi mo kailangan ng proteksiyon?”

“Dahil wala ka namang karapatang malaman!”

Natahimik siya.

Napakagat ako sa labi.

Pero huli na.

Lahat ng sakit na itinago ko nang pitong taon ay biglang sumabog.

“Pagkatapos ng aksidente, tatlong buwan akong nasa ospital.”

“Dalawang beses akong inoperahan.”

“Anim na buwan akong natutong maglakad ulit.”

“Tuwing umuulan, bumabalik sa panaginip ko ang tunog ng gulong na dumudurog sa buto ko.”

Namumula ang mga mata ko.

“At nasaan ka noon, Gabriel?”

Hindi siya nakasagot.

“Akala mo iniwan kita dahil duwag ako.”

Napatawa ako nang mapait.

“Hinayaan kitang isipin iyon dahil mas madali para sa ’yo na kamuhian ako kaysa mabuhay nang may guilt.”

“Sofia…”

“Pero may isang bagay na hindi ko maintindihan.”

Tumingin ako sa litrato sa kamay niya.

“Bakit mo binura ang pangalan ko?”

Pumikit siya.

Pagmulat niya, pula na ang mga mata niya.

“Dahil akala ko patay ka.”

Nanigas ako.

“Ano?”

“Pagdating ko sa ospital noong gabing iyon, sinabi sa akin na inilipat ka.”

Humigpit ang kamao niya.

“Kinabukasan, may report na isang babaeng saksi ang namatay dahil sa komplikasyon.”

Parang may yelong dumaloy sa likod ko.

“Hindi ako ’yon.”

“Alam ko na ngayon.”

Paos ang boses niya.

“Pero noon… naniwala ako.”

Huminga siya nang mabigat.

“Kaya pinabura ko ang pangalan mo sa public case file. Akala ko kapag walang makakakita sa koneksiyon mo sa akin, hindi na gagalawin ang pamilya mo.”

“Then why didn’t you look for me?”

Tahimik.

Iyon ang tanong na pinakakinatatakutan kong itanong.

Maya-maya, inilabas ni Gabriel ang wallet niya.

May lumang litrato sa loob.

Ako.

Dalawampu’t tatlong taong gulang.

Nakangiti habang nakasandal sa balikat niya.

Kupas na ang larawan sa sobrang tagal.

“Hinahanap kita.”

Nabasag ang boses niya.

“Pitong taon.”

Napatakip ako sa bibig.

Pero bago pa ako makapagsalita—

sumigaw ang isang security guard mula sa lobby.

“Sir!”

Sabay kaming napalingon.

“May nakita kaming package sa ilalim ng sasakyan ni Ms. Mendoza.”

Agad nanigas ang mukha ni Gabriel.

“Ano?”

“May timer.”

Tumigil ang mundo ko.

Hinila ako ni Gabriel palayo.

At ilang segundo lang ang lumipas—

BOOM!

Yumanig ang buong entrance ng hotel.

Nabasag ang mga salamin.

Sumigaw ang mga tao.

At bago ako tuluyang mawalan ng pandinig dahil sa pagsabog, isang bagay lang ang narinig ko.

Ang sigaw ni Gabriel habang niyayakap ako sa sahig.

“Sofia!”

BAHAGI 3 — ANG KASAL NA HINDI NATULOY… AT ANG PANGAKONG NATUPAD

Pagmulat ko, puting kisame ang unang nakita ko.

Amoy antiseptic.

Hospital.

Mabilis kong sinubukang bumangon.

“Gabriel!”

“Dahan-dahan.”

May kamay na pumigil sa balikat ko.

Si Isabella.

Nasa tabi siya ng kama.

“Nasaan siya?”

Hindi agad siya sumagot.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Isabella, nasaan si Gabriel?”

“Nasa kabilang room.”

Parang bumalik ang hangin sa baga ko.

“Tinakpan ka niya nang sumabog ang sasakyan. Tinamaan siya ng ilang piraso ng salamin.”

“Malala ba?”

“Hindi.”

Napapikit ako.

Pero may sinabi siyang sumunod na lalong ikinagulat ko.

“Kinansela ko na ang kasal.”

Napatingin ako sa kanya.

“Ano?”

Ngumiti siya.

Malungkot, pero kalmado.

“Sofia, hindi ako tanga.”

Umupo siya sa tabi ko.

“Alam kong may bahagi sa puso ni Gabriel na hindi kailanman naging akin.”

“Isabella—”

“Hindi ikaw ang dahilan.”

Umiling siya.

“Bago pa kita makilala, alam ko na.”

Tumingin siya sa bintana.

“Tatlong taon kaming magkasama. Mabait siya. Responsable. Hindi niya ako niloko.”

“Pero hindi rin niya ako minahal sa paraang gusto kong mahalin.”

Napayuko ako.

“Sorry.”

“Wala kang dapat ihingi ng sorry.”

Mahinang natawa si Isabella.

“Actually, ako ang dapat magpasalamat.”

“Dahil?”

“Dahil kung natuloy ang kasal, baka buong buhay kong tanungin kung bakit parang lagi akong nakikipagkumpitensya sa isang multo.”

Bago siya umalis, inilapag niya ang itim na envelope sa mesa.

“May nahuli na ang security team.”

Nanlamig ako.

“Who?”

“Dating kasamahan ng lalaking sangkot sa aksidente pitong taon na ang nakalipas.”

Ayon sa imbestigasyon, hindi pala random revenge attack ang nangyari noon.

May malaking security operation si Gabriel bago ang aksidente.

May sindikatong nahuli dahil sa impormasyong nakalap ng unit niya.

Pero bago pa man magsimula ang operasyon, may nakakita sa akin na madalas kong sinusundo si Gabriel.

Ako ang pinakamadaling paraan para pilitin siyang tumigil.

Kaya ako ang target.

At nang mabigo silang patayin ako, gumawa sila ng pekeng impormasyon tungkol sa pagkamatay ko.

May taong binayaran sa ospital.

May rekord na pinalitan.

May maling ulat na ipinasa sa unit ni Gabriel.

Samantala, nang magising ako pagkatapos ng operasyon, sinabi naman sa pamilya ko na si Gabriel ang tunay na dahilan kung bakit ako pinuntirya.

Takot na takot ang mga magulang ko.

Inilipat nila ako sa ibang lalawigan.

Pinalitan ko ang numero ko.

At nang minsang subukan kong tawagan si Gabriel…

isang lalaki ang sumagot.

Sinabi niyang—

“Kung lalapit ka ulit sa kanya, sa susunod hindi lang paa ang mawawala sa ’yo.”

Kaya tumigil ako.

Akala ko iyon ang pinakamabuting paraan para iligtas siya.

Hindi ko alam na sa kabilang panig…

pitong taon din pala niya akong hinahanap.

Kinagabihan, dahan-dahan akong pumunta sa room ni Gabriel.

Natutulog siya.

May benda sa noo at balikat.

Umupo ako sa tabi niya.

Sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming taon, nakita ko siyang walang galit sa mukha.

Pagod lang.

Maraming beses kong inisip ang araw na muli kaming magkikita.

Akala ko sisigawan ko siya.

Akala ko sasabihin kong masaya ako nang wala siya.

Pero habang tinitingnan ko siya ngayon, iisa lang ang naiisip ko.

Sayang.

Sayang ang pitong taon.

Biglang gumalaw ang kamay niya.

Hinawakan niya ang daliri ko.

“Kung aalis ka ulit…”

Paos ang boses niya.

“…kahit isang paa lang ang gumagana sa ’yo, hahabulin pa rin kita.”

Natawa ako habang tumutulo ang luha.

“Gising ka pala.”

Binuksan niya ang mga mata.

“Matagal na.”

“Bastos.”

“Pitong taon kitang iniyakan. Pwede naman siguro akong maging bastos kahit isang gabi.”

Napahinto ako.

Gabriel slowly sat up.

“Sofia.”

“Hmm?”

“I’m sorry.”

Tatlong salita lang.

Pero parang may pader sa dibdib kong tuluyang bumagsak.

“Hindi mo kasalanan lahat.”

“Pero kasalanan kong naniwala ako sa report.”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“At kasalanan kong nang makita kitang muli, pinili kong saktan ka dahil galit ako.”

“Akala ko iniwan mo ako dahil ayaw mong madamay sa buhay ko.”

Napangiti ako nang mapait.

“Akala ko naman hindi mo ako hinanap.”

“So pareho tayong tanga.”

“Mas tanga ka.”

“Fine.”

Sa wakas, natawa kami.

Pero maya-maya, naging seryoso ulit siya.

“Pakita mo sa akin.”

“Ano?”

“Ang prosthetic.”

Awtomatiko kong hinila ang kumot sa binti ko.

“No.”

“Sofia.”

“Ayoko.”

“Bakit?”

Tumingin ako sa kanya.

Dahil sa loob ng pitong taon, itinago ko iyon sa halos lahat.

Sa ilalim ng pantalon.

Sa likod ng mahahabang palda.

Sa likod ng mga biro.

Dahil natatakot akong kapag nakita ng iba, maaawa sila.

O mas masahol—

madidiri.

“Hindi na ako ’yung Sofia na naaalala mo.”

Tahimik siyang bumaba sa kama.

Lumuhod sa harapan ko.

Tulad ng ginawa niya sa corridor.

Pero sa pagkakataong ito, hindi niya hinawakan ang pantalon ko.

Hinintay niya ako.

Ako mismo ang dahan-dahang nagtaas ng tela.

Lumantad ang prosthetic leg.

Pati ang peklat sa itaas nito.

Matagal niya itong tinitigan.

Nagsimulang mamula ang mga mata niya.

Agad kong sinabi:

“Huwag kang maawa.”

Umiling siya.

Hindi siya humawak sa prosthetic.

Sa halip, marahan niyang hinawakan ang tuhod ko.

Then he kissed the scar.

Napasinghap ako.

“Hindi ako naaawa.”

Tumingala siya.

“Galit ako.”

“Kanino?”

“Sa sarili ko.”

“Gabriel—”

“At proud ako sa ’yo.”

Tuluyan nang bumagsak ang luha ko.

“Tumigil ka.”

“Bakit?”

“Pangit akong umiyak.”

“Pitong taon na kitang hindi nakitang umiyak. Sulitin ko na.”

Sinuntok ko ang balikat niya.

Napangiwi siya.

“Aray.”

“May sugat ka pala!”

“Ngayon mo lang naalala?”

Natawa ako sa gitna ng pag-iyak.

At doon ko napagtanto—

ito ang unang pagkakataon sa loob ng pitong taon na tumawa ako nang hindi ko kailangang magpanggap.

Makalipas ang tatlong buwan, tuluyang natapos ang imbestigasyon.

Nahuli ang pangunahing suspek.

Napatunayang may network na sadyang naghihiganti sa mga dating miyembro ng unit ni Gabriel at sa kanilang pamilya.

Sa wakas, sarado na ang kaso.

Hindi na ako kailangang magtago.

Hindi na rin kailangang bantayan ni Gabriel ang bawat sulok na parang may kalabang lalabas anumang oras.

Pero may isang problema.

Hindi siya umaalis sa tabi ko.

Kahit saan.

Sa office.

Sa rehabilitation clinic.

Maging sa tasting session ng bagong client ko.

Isang araw, napuno na ako.

“Gabriel Reyes.”

“Yes?”

“Bakit nandito ka na naman?”

“Security assessment.”

“Cake tasting ito.”

“Possible choking hazard.”

Tinitigan ko siya.

“Seryoso?”

“Very.”

Tinabig ko siya.

Tumawa ang buong staff.

Mula nang magkabalikan kami, biglang nalaman ng lahat na ang nakakatakot na security consultant na si Gabriel Reyes ay may kakaibang talento.

Ang mangulit sa akin.

Anim na buwan matapos ang pagsabog, may malaking wedding event akong hinahawakan.

Pagkatapos ng ceremony, tinawag ako ng assistant ko.

“Ma’am Sofia, may problema po sa rooftop.”

“Ano na naman?”

“Hindi ko po alam. Kayo raw po ang kailangan.”

Pagdating ko sa rooftop, patay ang ilaw.

“Hello?”

Biglang nagsindi ang maliliit na ilaw sa paligid.

Isa.

Dalawa.

Hanggang lumiwanag ang buong rooftop.

May puting bulaklak.

May simpleng mesa.

At sa gitna—

nakatayo si Gabriel.

Napahinto ako.

“Anong ginagawa mo?”

Lumapit siya.

Wala siyang tactical jacket.

Wala siyang earpiece.

Wala ring sandata.

Simple lang ang suot niya.

At sa unang pagkakataon, hindi siya mukhang lalaking laging handang lumaban.

Mukha lang siyang Gabriel.

Ang lalaking minahal ko.

Lumuhod siya.

Napapikit ako.

“Gabriel…”

“Pitong taon na ang nakalipas, sinabi kong ikaw lang ang pakakasalan ko.”

Inilabas niya ang isang maliit na singsing.

“Then I failed to keep you beside me.”

“Hindi mo kasalanan—”

“Hayaan mo akong matapos.”

Tumahimik ako.

Ngumiti siya.

“Hindi ko maibabalik ang pitong taon.”

“Hindi ko maaalis ang mga peklat mo.”

“At hindi ko maipapangako na wala nang masamang mangyayari sa buhay natin.”

Huminga siya nang malalim.

“Pero maipapangako kong hindi na kita hahayaang harapin ang kahit ano nang mag-isa.”

Lumabo ang paningin ko.

“Sofia Mendoza…”

“Hindi dahil iniligtas mo ako.”

“Hindi dahil may utang ako sa ’yo.”

“At lalong hindi dahil naaawa ako.”

“Mahal kita.”

“’Yung Sofia noon.”

“At ’yung Sofia ngayon.”

“Kasama ang matigas mong ulo.”

“Ang masamang ugali mo.”

“Ang prosthetic leg mo.”

“At ang obsession mo sa pera.”

Napatawa ako habang umiiyak.

“Bwisit ka.”

Ngumiti siya.

“So…”

“Will you marry me?”

Tiningnan ko ang lalaki sa harapan ko.

Pitong taon kaming pinaghiwalay ng kasinungalingan.

Ng takot.

Ng dugo.

Ng maling akala.

Akala ko noon, ang pinakamalaking pagmamahal ay ang paglayo para protektahan ang isang tao.

Ngayon ko naintindihan—

minsan, mas matapang ang manatili.

Inilahad ko ang kamay ko.

“Yes.”

Napalunok siya.

“Talaga?”

“Kapag nagtanong ka pa, babawiin ko.”

Agad niyang isinuot ang singsing.

At bago pa ako makapagreklamo, niyakap niya ako nang mahigpit.

Sa ibaba namin, biglang nagsigawan ang mga staff.

“YES!”

Napatingin ako sa gilid.

Halos lahat pala sila nagtatago roon.

Kasama si Isabella.

Nakangiti siya habang pumapalakpak.

“Isabella?!”

Tumawa siya.

“Ako ang tumulong sa decorations.”

Napailing ako.

“Kayong lahat talaga…”

Hinawakan ni Gabriel ang mukha ko.

“Sofia.”

“Ano?”

“May isa pa akong request.”

“Ano na naman?”

“Sa wedding natin…”

Ngumiti siya.

“Please, huwag beach.”

Natigilan ako.

Then I laughed so hard I almost cried again.

“Fine.”

“Hotel?”

“No.”

“Garden?”

“No.”

“Then where?”

Inakbayan ko siya.

“Kahit saan.”

“Basta sa pagkakataong ito…”

tumingin ako sa singsing sa daliri ko.

“…ikaw talaga ang groom ko.”

Makalipas ang isang taon, may bagong electronic invitation na lumitaw sa screen ko.

At sa unang pagkakataon, hindi masakit makita ang dalawang pangalan na magkatabi.

Groom: Gabriel Reyes
Bride: Sofia Mendoza

Sa ibaba nito, may maliit na linya.

Wedding Planner: Sofia Mendoza

Napataas ang kilay ni Gabriel.

“Pati sarili mong kasal, ikaw ang planner?”

“May reklamo?”

“Meron.”

“Ano?”

Lumapit siya at kinuha ang tablet sa kamay ko.

“Hindi ka nagtatrabaho sa wedding day.”

“Gabriel—”

“Final.”

“At sino ang mag-aasikaso?”

Mula sa likod namin, sumagot si Isabella.

“Ako.”

Napalingon ako.

Nakatayo siya sa pinto, may dalang folder.

At sa tabi niya ay isang lalaking hindi ko kilala na mukhang hindi maalis ang tingin sa kanya.

Ngumiti si Isabella.

“Relax, bride. Ako na bahala.”

Natawa ako.

Sa araw ng kasal, umulan.

Nang marinig ko ang unang malakas na kulog, kusang nanigas ang kamay ko.

Napansin agad iyon ni Gabriel.

Lumapit siya.

Hindi niya sinabi na wala akong dapat katakutan.

Hindi niya ako minadali.

Hindi niya rin ako hinila.

Inilahad lang niya ang kamay niya.

“Sofia?”

Tumingin ako sa labas.

Malakas ang ulan.

Katulad ng gabing sumira sa buhay namin.

Pero ngayon—

wala nang dugo.

Wala nang tumatakbo.

Wala nang kailangang magtago.

Inilagay ko ang kamay ko sa kanya.

“Ready.”

Sabay kaming naglakad patungo sa altar.

Hindi mabilis.

Hindi mabagal.

Eksaktong bilis na kaya kong lakarin.

At sa buong daan, hindi niya kailanman binitiwan ang kamay ko.

Nang isuot niya ang singsing sa daliri ko, bumulong siya:

“See?”

“Ano?”

“Hinintay pa rin kita.”

Ngumiti ako.

“Pitong taon kang late.”

“Babayaran ko.”

“Magkano?”

Tumawa siya.

“Habambuhay.”

At sa pagkakataong iyon—

sa harap ng ulan, ng mga peklat, at ng pitong taong nawala sa amin—

tinanggap ko.

Dahil may mga pangakong nasisira.

May mga taong nawawala.

At may mga pag-ibig na muntik nang mamatay dahil sa kasinungalingan.

Pero kung tunay na para sa isa’t isa ang dalawang taong minsang nagkalayo—

minsan, binibigyan sila ng buhay ng isa pang pagkakataon.

Hindi para burahin ang nakaraan.

Kundi para patunayan na pagkatapos ng lahat ng sakit—

may mga taong nakakahanap pa rin ng daan pauwi sa isa’t isa.