Walong Taon Kong Inalagaan ang mga Magulang Niya Habang May Lihim Pala Siyang Asawa at Anak sa Canada—Pag-uwi Ko, Isang Desisyon Lang ang Nagpabago sa Buhay Nilang Lahat
Pumunta ako sa city hall para ayusin ang disability documents ng biyenan kong walong taon ko nang inaalagaan.
Pero sa loob lamang ng ilang minuto, nalaman kong ang asawa kong sinasabing nasa business trip ay tatlong taon nang kasal sa ibang babae sa Canada.
May bahay na sila.
May dalawang taong gulang na anak.
Habang ako rito sa Pilipinas, naglilinis ng sugat ng ama niya at nag-iinject ng insulin sa ina niya.
Hindi ako umiyak.
Hindi rin ako tumawag sa asawa ko.
Pag-uwi ko, ang una kong ginawa ay ilabas ang mga maleta ng mga magulang niya sa pintuan.
Ako si Elena Mendoza, tatlumpu’t limang taong gulang.
Walong taon na kaming kasal ni Victor Ramos.
Noong umagang iyon, nasa Quezon City Hall ako para magpasa ng karagdagang papeles para sa disability assistance ng tatay niya, si Ernesto Ramos.
Anim na taon nang halos hindi makatayo si Ernesto matapos ma-stroke.
Ang nanay naman ni Victor, si Lourdes, ay diabetic at kailangang bantayan ang pagkain, gamot, at blood sugar araw-araw.
Ako ang gumagawa ng lahat.
Ako ang bumibili ng gamot.
Ako ang nagdadala sa ospital.
Ako ang nagpupuyat kapag tumataas ang lagnat ni Ernesto.
Ako ang nagluluto ng pagkain ni Lourdes na walang masyadong asukal at asin.
Si Victor?
“Overseas project.”
Iyon ang laging sagot.
Minsan Singapore.
Minsan Toronto.
Minsan Vancouver.
Kung minsan, halos isang taon bago siya umuwi.
At dahil asawa niya ako, naniwala ako.
“Ma’am Elena?”
Napatingin ako sa batang empleyada sa harap ko.
“May kailangan lang po kaming i-verify tungkol sa asawa ninyo.”
Inikot niya nang bahagya ang monitor.
Nakita ko ang litrato ni Victor.
Pangalan: Victor Lorenzo Ramos.
Tamang birthday.
Tamang identification number.
Tamang-tama ang lahat.
Hanggang sa bumaba ang mata ko sa isang linya.
Foreign Marriage Registration
Date: June 18, three years ago.
Location: Vancouver, British Columbia, Canada.
Spouse: Vanessa Lim-Ramos.
Parang biglang nawala ang tunog sa paligid ko.
Vanessa Lim.
Kilala ko ang pangalang iyon.
College sweetheart ni Victor.
Ang babaeng minsan niyang tinawag na “the one that got away.”
Noong bago pa lang kaming mag-asawa, minsan ko siyang tinanong tungkol kay Vanessa.
Tumawa lang si Victor.
“Matagal na iyon, Elena. Ikaw ang asawa ko.”
Walong taon kong pinanghawakan ang pangungusap na iyon.
“Ma’am?”
Mahinang tanong ng empleyada.
“May mali po ba?”
Tinitigan ko ang monitor.
“Sigurado po ba kayong kasal sila?”
Tumahimik siya sandali.
“Opo. Based po sa record na naka-link sa system.”
Hindi ko alam kung bakit, pero ang sumunod kong tanong ay:
“May anak sila?”
Kitang nagulat siya.
Nag-type siya muli.
Ilang segundo ang lumipas.
Pagkatapos, tumingin siya sa akin.
“May naka-record pong isang anak na lalaki.”
Humigpit ang hawak ko sa gilid ng mesa.
“Ilang taon?”
“Two years old.”
Dalawang taong gulang.
Eksaktong dalawang taon na rin mula nang huling umuwi si Victor nang mahigit dalawang linggo.
Noon, sinabi niyang na-promote siya.
Kailangan daw niyang manatili sa Canada para sa expansion ng kumpanya.
Ako pa ang nagluto ng paborito niyang bulalo bago siya umalis.
Ako pa ang nag-impake ng mga damit niya.
Ako pa ang nagsabing:
“Huwag kang mag-alala sa Mama at Papa mo. Ako na bahala rito.”
Ngayon ko lang naintindihan kung bakit napangiti siya noon.
Hindi pala iyon pasasalamat.
Kaluwagan pala iyon.
Dahil habang ako ang nag-aalaga sa matatanda niyang magulang dito sa Pilipinas, malaya siyang bumuo ng totoong pamilya sa ibang bansa.
“Ma’am Elena, gusto n’yo po bang ituloy ang application?”
Tumingin ako sa mga dokumento ni Ernesto.
Matagal ko silang pinagmasdan.
Pagkatapos ay isinara ko ang folder.
“Hindi na.”
“Po?”
“Hindi ko na po itutuloy.”
Paglabas ko ng city hall, tirik na tirik ang araw.
Pero malamig ang buong katawan ko.
Binuksan ko ang cellphone ko.
Wallpaper ko pa rin ang wedding photo namin ni Victor.
Pareho kaming nakangiti.
Dalawampu’t pitong taong gulang ako noon.
Akala ko napakaswerte ko.
Tinanggal ko ang larawan.
Binuksan ko ang contact niya.
Hubby ❤️
Pinalitan ko.
Victor Ramos.
Pagkatapos, blinock ko.
Hindi ko siya tinawagan.
Hindi ko tinanong kung bakit.
Hindi ko kailangang marinig ang paliwanag ng lalaking nagawang magsinungaling nang tatlong taon habang ako ang nagpapalit ng diaper ng sarili niyang ama.
Sumakay ako ng taxi papuntang Project 4, Quezon City.
Doon nakatayo ang lumang two-storey house na tinitirhan naming lahat.
Bahay ko iyon.
Binili ng mga magulang ko bago ako ikasal.
Sabi ng tatay ko noon:
“Elena, kahit anong mangyari, dapat may lugar kang hindi ka kayang palayasin ninuman.”
Ngayon ko lang naunawaan kung gaano kahalaga ang sinabi niya.
Pagbukas ko ng pinto, sinalubong ako ng amoy ng gamot at pagkaing naiwan sa mesa.
Nasa sofa si Lourdes.
Malakas ang TV.
May balat ng mani, tissue, at tasa ng kape sa coffee table.
Hindi man lang siya lumingon.
“Buti umuwi ka. Palitan mo na ang gamot ng Papa mo. Tapos gumawa ka ng kalabasa mamaya. Mataas na naman sugar ko.”
Hindi ako sumagot.
Makalipas ang ilang segundo, napalingon siya.
“O?”
Nakunot ang noo niya.
“Anong mukha ‘yan?”
Tahimik ko siyang tiningnan.
Ang babaeng walong taon kong tinawag na Mama.
Ang babaeng nagsabi sa akin noon na masuwerte raw ako dahil tinanggap ako ng pamilya nila.
“Tinanong kita,” mataray niyang sabi. “Bingi ka ba?”
“Narinig ko po.”
“E di kumilos ka.”
Hindi ako gumalaw.
Sa halip, dumiretso ako sa maliit na kuwartong ginagamit nila bilang storage.
Kinuha ko ang dalawang malalaking maleta.
“Hoy! Anong ginagawa mo?”
Hindi ko siya sinagot.
Binuksan ko ang cabinet nila.
Isa-isa kong inilagay ang mga damit ni Lourdes.
Mga damit ni Ernesto.
Mga gamot na personal nilang gamit.
Mga dokumento.
Mga sapatos.
Napatayo si Lourdes.
“Elena!”
Ibinaba ko ang zipper.
At inilabas ko ang unang maleta sa tapat ng pintuan.
Namula ang mukha niya.
“Ano bang kabaliwan ‘to?!”
Binalikan ko ang pangalawang maleta.
Doon lang ako nagsalita.
“Simula ngayon, hindi na po kayo dito titira.”
Nanlaki ang mga mata niya.
“Ano?”
“Ang bahay na ito ay binili ng mga magulang ko bago ako ikasal. Nasa pangalan ko lang.”
“Anong ibig mong sabihin?”
Lumapit siya.
“Bahay ito ng anak ko!”
Umiling ako.
“Hindi po.”
“Bahay ko ito.”
“Walong taon kayong tumira rito nang libre. Walong taon ko kayong inalagaan. At habang ginagawa ko iyon—”
Huminto ako.
Hindi ko alam kung alam niya.
Pero sa pagbabago ng mukha niya, may kutob akong malalaman ko rin.
“Habang ginagawa mo ang ano?” tanong niya.
Tinitigan ko siya nang diretso.
“Habang ang anak ninyo ay may asawa at anak na sa Canada.”
Parang nawalan ng kulay ang mukha ni Lourdes.
Hindi siya nagsalita.
Hindi siya nagulat gaya ng inaasahan ko.
At doon ako kinabahan.
Dahil ang reaksiyon niya ay hindi reaksiyon ng isang ina na unang beses makarinig ng pagtataksil ng anak.
Kundi reaksiyon ng isang taong nahuli.
Dahan-dahan akong lumapit.
“Alam n’yo?”
“E-Elena…”
“Alam n’yo pala.”
“Makinig ka muna—”
“Gaano katagal?”
Hindi siya makatingin sa akin.
Iyon na ang sagot.
Pero hindi pa iyon ang pinakamasakit.
Dahil mula sa kuwarto ni Ernesto, may biglang mahinang boses na nagsalita.
“Elena…”
Napalingon ako.
Nakatayo sa pintuan ang matandang halos hindi na makalakad.
Nakakapit siya sa walker.
Namumutla.
At sa nanginginig niyang kamay ay may hawak siyang lumang brown envelope.
“Bago ka pa ikasal kay Victor…”
Huminga siya nang malalim.
“…may bagay tungkol sa anak ko na matagal na naming itinago sa iyo.”
At nang iabot niya sa akin ang envelope, nakita ko ang pangalan sa pinakataas ng dokumento.
Hindi pangalan ni Vanessa.
Kundi pangalan ko.
PART2
Nanlamig ang kamay ko habang kinukuha ang envelope.
Sa likod ko, biglang sumigaw si Lourdes.
“Ernesto! Huwag!”
Pero huli na.
Binuksan ko ang envelope.
Sa loob ay may photocopy ng isang notarized agreement.
May pangalan ko.
May pangalan ni Victor.
At may petsang dalawang buwan bago ang kasal namin.
Habang binabasa ko ang unang pahina, parang unti-unting may humihigpit sa dibdib ko.
Ang dokumento ay isang kasunduan tungkol sa pera.
Hindi pala aksidenteng ako ang napangasawa ni Victor.
Planado.
Noong panahong iyon, lubog sa utang ang pamilya Ramos.
May failed construction business si Ernesto.
May halos ₱3.8 milyon silang pagkakautang.
May posibilidad pang ma-remata ang maliit nilang ancestral property sa Bulacan.
At ang tanging dahilan kung bakit biglang nawala ang malaking bahagi ng utang nila bago kami ikasal—
ay dahil naglabas ng pera ang sarili kong ama.
Hindi regalo.
Investment iyon.
At bahagi ng arrangement ay ang pagpasok ni Victor sa maliit na distribution company ng pamilya namin.
Nanlabo ang paningin ko.
“Hindi ito sinabi sa akin ni Papa.”
Mahinang umiling si Ernesto.
“Sinabi ng tatay mo sa amin na huwag sabihin. Ayaw niyang isipin mong binili ka niya ng asawa.”
Napatawa ako.
Napakaliit at napakalamig ng tawa ko.
“Pero iyon naman pala ang nangyari.”
“Hindi ganoon—”
“Talaga?”
Tiningnan ko si Lourdes.
“Minahal ba ako ng anak n’yo kahit minsan?”
Hindi siya sumagot.
Si Ernesto ang yumuko.
“Sa umpisa… gusto pa rin ni Victor si Vanessa.”
Parang may huling bahagi ng puso kong tuluyang napunit.
“Pero umalis si Vanessa papuntang Canada,” patuloy niya. “Akala namin tapos na sila.”
“Akala ninyo?”
Tumingin ako kay Lourdes.
“Ano ang alam mo?”
Namutla siya.
“Elena, hindi ganoon kasimple.”
“Tatlong taon na silang kasal.”
“May mga bagay na—”
“May anak silang dalawa.”
Natahimik siya.
At doon ko nakita.
Hindi lang niya alam ang kasal.
Alam din niya ang bata.
“May picture ka ba?” tanong ko.
Nanlaki ang mata niya.
“Anong picture?”
“Ng apo mo.”
Tahimik.
“May picture ka, ‘di ba?”
Hindi siya makasagot.
Kinuha ko ang cellphone niyang nasa sofa.
Agad niya iyong inagaw sana.
“Elena!”
Pero mas mabilis ako.
May password.
Birthday ni Victor.
Matagal ko nang alam.
Binuksan ko ang gallery.
At doon ko nakita ang ebidensiyang mas masakit kaysa kahit anong dokumento.
Mga screenshot mula sa video calls.
Si Vanessa.
Si Victor.
At isang maliit na batang lalaki na hawig na hawig kay Victor noong bata pa siya.
May larawan pang hawak ni Lourdes ang cellphone habang ngumiti sa screen ang bata.
Caption sa screenshot:
Happy 2nd birthday, Liam! Love, Lola.
Hindi ko na naramdaman ang galit.
May kakaibang katahimikan na pumalit.
Ibinalik ko ang cellphone sa mesa.
“Gaano katagal?”
Wala nang dahilan si Lourdes para magsinungaling.
“Simula nang mabuntis si Vanessa.”
Mahigit dalawang taon.
“Alam mo ring kasal sila?”
“Oo.”
“Alam mo ring ako pa rin ang legal na asawa ni Victor dito?”
Hindi siya sumagot.
“Alam mo.”
Nagsimulang umiyak si Lourdes.
“Anak ko siya, Elena! Ano bang gusto mong gawin ko?”
Doon ako natawa nang totoo.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil minsan, kapag sobra na ang sakit, parang katawa-tawa na lang ang lahat.
“Ako naman?”
Turo ko sa sarili ko.
“Ano ako?”
“Hindi namin gustong masaktan ka.”
“Walong taon ninyo akong ginawang caregiver!”
“Hindi totoo ‘yan!”
“Talaga?”
Itinaas ko ang boses ko sa unang pagkakataon.
“Sino ang nagpaligo kay Papa nang hindi na siya makatayo?”
Tahimik siya.
“Sino ang nagbabantay sa insulin mo?”
Walang sagot.
“Sino ang nagbabayad ng kuryente, tubig, grocery at kalahati ng gamot?”
Nanigas ang mukha niya.
“Ako.”
Huminga ako nang malalim.
“Habang kayo, alam n’yong ang anak ninyo ay may bagong pamilya na.”
Lumabas ako ng sala.
Kinuha ko ang laptop ko.
Binuksan ko ang mga bank statement.
Matagal ko nang ako ang humahawak sa halos lahat ng household expenses.
Pero ngayon ko lang pinagdugtong-dugtong ang lahat.
May buwanang padala si Victor.
Pero hindi sa akin.
Sa bank account ni Lourdes.
₱45,000 bawat buwan.
Sa loob ng tatlong taon.
Samantalang kapag humihingi ako sa kanya ng pambayad sa physical therapy ni Ernesto, sinasabi niyang:
“Medyo gipit ako ngayon. Ikaw muna.”
Tiningnan ko si Lourdes.
“Bakit nagpapadala siya sa iyo?”
Walang sagot.
“Nasaan ang pera?”
“May mga gastusin ako.”
“₱45,000 kada buwan?”
“May gamot kami!”
“Gamot na ako rin ang bumibili.”
Lalong bumaba ang mukha niya.
Doon ko naintindihan.
Hindi lang sila nagsinungaling.
Pinakinabangan nila ako.
Si Victor ay nagpapadala sa nanay niya upang masabing ginagawa niya ang obligasyon niya.
Si Lourdes naman ay nagtatabi ng pera.
At ako ang patuloy na gumagastos sa bahay.
“Mag-impake kayo.”
“Elena—”
“May hanggang bukas ng tanghali.”
“Paano ang Papa mo?”
“Hindi ko po siya Papa.”
Napapikit si Ernesto.
Masakit sabihin.
Pero mas masakit ang walong taon ng panloloko.
“Hindi ko kayo iiwan sa kalsada,” dagdag ko. “Tatawagan ko si Victor. Siya ang anak ninyo. Siya ang may obligasyon sa inyo.”
“Pero nasa Canada siya!”
“Problema niya iyon.”
Biglang nagalit si Lourdes.
“Wala kang utang na loob!”
Napatitig ako sa kanya.
At siguro ngayon lang niya nakita kung gaano ako kapagod.
“Utang na loob?”
Umiling ako.
“Sa walong taon, sino po ang may utang kanino?”
Hindi siya nakasagot.
Kinagabihan, tumawag si Victor mula sa ibang numero.
Alam kong si Lourdes ang nagsabi.
Sinagot ko.
“Elena! Ano itong ginagawa mo kina Mama?”
Walang kumusta.
Walang paliwanag.
Magulang niya agad.
Napangiti ako.
“Akala ko business trip ka.”
Tumahimik siya.
“Nasaan ka, Victor?”
“Elena, pag-usapan natin nang maayos.”
“Vancouver?”
Mahabang katahimikan.
“Kasama si Vanessa?”
“Please.”
“At si Liam?”
Bumigat ang paghinga niya.
“Elena—”
“Congratulations.”
“Hindi ganoon kasimple.”
“Tatlong taon kayong kasal.”
“Listen to me.”
“Legal ba ang kasal mo roon?”
Hindi siya sumagot.
“Victor.”
“May proseso kami roon.”
“Habang kasal ka pa sa akin.”
“Elena, matagal nang patay ang marriage natin!”
Tumawa ako nang mahina.
“Talaga?”
“Oo!”
“Interesting.”
Natahimik siya.
“Dahil ikaw pala ang nakakaalam.”
“Ano?”
“Na patay na ang marriage natin.”
Huminga ako.
“Ako kasi, busy akong alagaan ang mga magulang mo.”
“Elena…”
“Busy akong magpalit ng bedsheet ng Papa mo kapag hindi siya nakakaabot sa banyo.”
“Please stop.”
“Busy akong magdala ng Mama mo sa ER nang bumagsak ang sugar niya.”
“Stop!”
“Busy akong maghintay sa iyo.”
Hindi na siya sumagot.
“Habang ikaw, busy kang maging asawa ng iba.”
Tahimik.
Pagkatapos ay biglang nagbago ang tono niya.
“Anong gusto mo?”
Iyon ang Victor na kilala ko.
Kapag wala nang palusot, negosyo na.
“Ano’ng kailangan mo para maayos ito?”
Napapikit ako.
“Talagang pera ang tingin mo sa lahat?”
“Elena, huwag tayong maging emosyonal.”
Doon ko tuluyang nawala ang natitirang paggalang ko sa kanya.
“Sige.”
Binuksan ko ang drawer.
Kinuha ang property title.
“Gusto kong malaman mo na bukas, aalis sa bahay ko ang mga magulang mo.”
“Ano?!”
“Property ko ito bago tayo ikasal.”
“Hindi mo pwedeng gawin iyon!”
“Kaya kong gawin.”
“May sakit si Papa!”
“Then come home.”
Natahimik siya.
“Umuwi ka.”
“Elena—”
“Magpakaanak ka.”
Pinatay ko ang tawag.
Kinabukasan, dumating ang kapatid ni Victor na si Marvin.
Siya ang kumuha kina Lourdes at Ernesto.
Galit na galit si Lourdes habang papalabas.
“Pagdating ni Victor, pagsisisihan mo ito!”
Hindi ako sumagot.
Pero bago sumakay si Ernesto sa van, hinawakan niya ang kamay ko.
“Sorry.”
Isang salita lang.
Sa walong taon, iyon lang pala ang gusto kong marinig.
Hindi ko siya niyakap.
Pero tumango ako.
Makalipas ang tatlong araw, umuwi si Victor sa Pilipinas.
Dumating siya sa bahay nang gabi.
Pinagbuksan ko siya.
Mukhang pagod.
Pero maayos pa rin ang polo.
May mamahaling relo.
At sa kaliwang kamay niya—
may wedding band.
Hindi iyong singsing namin.
Ibang singsing.
Napatingin siya sa bahay.
“Nasaan sila?”
“Nasa kuya mo.”
“Elena, sobra ka.”
“Hindi.”
Bumukas ang bibig niya.
Pero tinaas ko ang isang brown envelope.
“May abogado na ako.”
Nawala ang kulay sa mukha niya.
“Ano ‘yan?”
“Petition, financial records, copies ng foreign marriage registration, remittance history, at iba pang dokumento.”
“Elena, huwag mong sirain ang buhay ko.”
Halos matawa ako.
“Buhay mo?”
“May anak ako.”
“Alam ko.”
“Walang kinalaman ang bata rito!”
“At ako?”
Hindi siya nakasagot.
“Wala rin akong kinalaman sa desisyon mong magpakasal sa ibang babae habang asawa mo pa ako.”
Lumapit siya.
“Please. Pag-usapan natin.”
“Walong taon tayong puwedeng nag-usap.”
“Takot ako!”
Iyon ang unang totoong emosyon na nakita ko sa kanya.
“Takot ako na kapag sinabi ko sa iyo, mawawala lahat.”
“Anong lahat?”
“Tayo. Mama. Papa. Bahay. Negosyo. Lahat.”
Napakurap ako.
Ngayon ko naintindihan.
Hindi niya itinago ang katotohanan dahil ayaw niya akong masaktan.
Itinago niya dahil kapaki-pakinabang ako.
“Hindi mo ako minahal,” sabi ko.
“Elena—”
“Ginamit mo ako.”
“Hindi!”
“Then prove it.”
Tahimik siya.
“Lumabas ka sa buhay ni Vanessa at ng anak mo.”
Namutla siya.
Alam kong hindi niya gagawin.
At iyon mismo ang sagot na kailangan ko.
Tumango ako.
“Exactly.”
Binuksan ko ang pinto.
“Umalis ka.”
“Elena…”
“Your son needs you.”
Huminga ako nang malalim.
“Your parents need you.”
Tumingin ako sa kanya.
“Pero ako, hindi na.”
Ilang buwan ang lumipas bago tuluyang naayos ang lahat.
Hindi naging madali.
May hearing.
May abogado.
May mga tawag mula sa kamag-anak na nagsasabing dapat ko raw patawarin si Victor dahil “lalaki lang siya.”
May mga nagsabing kawawa ang matatanda.
May nagsabing sayang ang walong taon.
Pero sa unang pagkakataon, hindi ko hinayaang ang opinyon ng ibang tao ang magdikta kung paano ko gugugulin ang natitirang buhay ko.
Nanatili sa akin ang bahay.
Bumalik ako sa trabaho nang full-time.
May maliit akong online accounting service na dati kong ginagawa lamang sa gabi pagkatapos alagaan ang mga biyenan ko.
Pinalaki ko iyon.
Pagkalipas ng isang taon, may anim na akong empleyado.
Minsan, nag-message si Ernesto.
Hindi para humingi ng tulong.
Kundi para sabihin:
“Salamat sa walong taon. Hindi namin iyon deserve.”
Hindi ako sumagot agad.
Pero pagkaraan ng ilang araw, nag-reply ako.
“Sana gumaling po kayo.”
Iyon lang.
Walang galit.
Walang pagbabalikan.
Dahil natutunan kong may malaking pagkakaiba ang pagpapatawad sa pagbibigay muli ng access sa mga taong nanakit sa iyo.
Tungkol kay Victor?
Nanatili siya sa Canada.
Kung masaya siya roon, hindi ko na alam.
At hindi ko na kailangang malaman.
Isang Linggo ng umaga, habang nagkakape ako sa balkon ng bahay na halos walong taon kong inakalang kulungan ko, tumama ang araw sa mga halaman kong bagong tanim.
Tahimik.
Walang tumatawag mula sa kabilang kuwarto.
Walang gamot na kailangang ihanda.
Walang asawang hinihintay.
At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, hindi ako natakot sa katahimikan.
Dahil ang katahimikan ay hindi na nangangahulugang mag-isa ako.
Nangangahulugan itong malaya ako.
Mensahe
Minsan, hindi mo agad mapapansin na nauubos ka na dahil abala kang patunayan na kaya mong magsakripisyo para sa pamilya.
Pero ang pagmamahal ay hindi dapat humihingi ng buong buhay mo habang lihim na bumubuo ng ibang buhay ang taong pinaglilingkuran mo.
Ang kabutihan ay magandang katangian.
Ang katapatan ay mahalaga.
Pero huwag kalimutang maging tapat din sa sarili mo.
Dahil may mga pintuang masakit isara—pero kapag naisara mo na, saka mo lamang makikita kung gaano kalawak ang mundong naghihintay sa labas.
