WALONG BESES KAMING PUMILA SA CIVIL REGISTRY PARA MAGPAKASAL—PERO SA IKAWALONG PAGKAKATAON, ISANG MENSAHE ANG TULUYANG WUMASAK SA PITONG TAON NAMING PAGMAMAHAL
“Walong beses.”
Ilang tao ang kayang tumanggap na walong beses silang iniwan sa mismong pintuan ng kasal?
Ako, tinanggap ko.
Hanggang sa mismong ikawalong pagkakataon, nang mapagtanto kong ang lalaking pitong taon kong minahal ay hindi kailanman pinili ako sa tuwing kailangan niyang mamili.
Ikawalong beses na naming magkasamang pumunta ni Adrian Cortez sa Civil Registry ng Quezon City.
Mahaba na ang pila.
Ilang minuto na lang at kami na ang tatawagin.
Nasa loob na ang magkasintahang nasa unahan namin. Pagkatapos nila…
kami na.
Napangiti pa ako nang bahagya.
Sa wakas.
Matatapos na rin ang lahat ng paghihintay.
Pero gaya ng pitong naunang beses…
may nangyari na naman.
“Adrian!”
Napalingon kami.
Humahangos na tumakbo si Bianca Mendoza, ang matalik na kaibigan ni Adrian mula pa noong kolehiyo.
May hawak siyang pulserang gawa sa pulang agata.
“Pasensya na… ginawa ko ‘to para sa inyo.”
Bigla siyang nadulas.
Napigtas ang tali.
Isa-isang gumulong ang mga pulang bato sa marmol na sahig ng lobby.
Nagkatinginan ang mga tao.
Hindi man lang nag-isip si Adrian.
Agad siyang lumuhod.
Isa-isang pinulot ang bawat bato.
Pagkatapos ay tumingin sa akin.
“Lia… sandali lang, ha?”
Parang may humila sa dibdib ko.
Pitong taon.
Pitong taon ko nang naririnig ang eksaktong linyang iyon.
“Sandali lang.”
Noong una, sumakit ang tiyan ni Bianca.
Noong ikalawa, naiwan daw ang wallet niya.
Noong ikatlo, nasiraan siya ng kotse.
Noong ikaapat, inatake raw siya ng anxiety.
Noong ikalima, may emergency sa opisina niya.
Noong ikaanim, nawawala ang aso niya.
Noong ikapito, nahilo siya habang nasa mall.
Lahat ng iyon…
nagkataong nangyari tuwing araw ng kasal namin.
At sa bawat pagkakataon…
ako ang laging naghihintay.
“Konting oras na lang,” sabi ko habang nakatingin sa electronic board.
Malapit nang magsara ang registration counter.
Hindi man lang ako tiningnan ni Adrian.
“Nandito na tayo.”
“Hindi naman siguro malaking bagay kung ilang minuto tayong mahuhuli.”
Tahimik na yumuko si Bianca.
“Kasalanan ko.”
“Siguro… huwag ko na lang ibigay ang bracelet.”
Tumayo siya.
Sakto namang natapakan niya ang nylon thread.
Pitik!
Naputol ulit ang bracelet.
Muling nagkalat ang mga bato.
Napahawak si Adrian sa kamay niya.
“Nasugatan ka ba?”
Umiling si Bianca, pero namumula na ang mga mata.
“Gusto ko lang naman maging masaya kayo.”
“Sabi ng albularyo, kapag kulang ang isang bato…”
“Hindi magiging maswerte ang pagsasama.”
Lumapit ako.
Pinulot ko ang isang batong gumulong sa tabi ng sapatos ko.
Sa gitna ng mga pulang bato…
may isang pilak na bead.
Mas mabigat iyon kaysa sa inaasahan ko.
Bago ko pa masuri…
bigla iyong inagaw ni Bianca.
“‘Yan ang centerpiece.”
“Hindi puwedeng mawala.”
Diretso ko siyang tiningnan.
“Hindi bracelet ang magpapasaya sa isang kasal.”
“Kundi ang taong marunong pumili.”
Nanigas ang mukha ni Adrian.
“Sumosobra ka na.”
“Wala namang masamang intensyon si Bianca.”
Napangiti ako.
“May sinabi ba akong masama?”
“Nagsabi lang ako ng totoo.”
Tumahimik siya.
Tumunog ang speaker.
A-052.
Iyon ang numero namin.
Tatlong beses kaming tinawag.
Naglakad ako papunta sa entrance.
“Lia!”
sigaw ni Adrian.
“Tulungan mo muna kami.”
“Mas mabilis kung tatlo tayo.”
Hindi ako lumingon.
Pumasok ako sa lobby.
Binuksan ko ang chat na naka-pin sa phone ko sa loob ng mahigit isang buwan.
Iisang mensahe lang ang naroon.
Mula kay Gabriel Ramos.
“Kung dumating ang araw na mapagod kang laging pangalawa… tawagan mo lang ako. Hindi kita paghihintayin.”
Huminga ako nang malalim.
Nag-type ako.
“Totoo pa rin ba ang sinabi mo?”
Wala pang sampung segundo…
nag-reply siya.
“Oo.”
Muli akong nag-type.
“Dalhin mo ang valid ID mo.”
“Pumunta ka ngayon din sa Civil Registry.”
Sandaling walang reply.
Pagkatapos…
isang salita lang ang dumating.
“Paparating na ako.”
Kasabay noon…
may nakita akong hindi inaasahan.
Habang nag-aayos si Bianca ng bracelet…
bahagyang bumukas ang pilak na bead.
At sa loob nito…
may napakaliit na nakatagong memory card.
Mahigpit kong hinawakan ang telepono.
Sa unang pagkakataon…
naisip kong baka hindi aksidente ang lahat ng walong pagkakataon.
At eksaktong sandaling iyon…
narinig ko ang boses ni Adrian mula sa likuran.
“Lia… ano’ng hawak mo?”
PARTE2
Nilingon ko si Adrian.
Ngunit hindi ko agad sinagot ang tanong niya.
Tahimik kong isinilid ang maliit na memory card sa bulsa ng blazer ko.
“Ano ‘yon?” tanong niya ulit.
“Bead lang.”
Hindi na siya nagduda.
Mas abala siyang alalayan si Bianca.
Doon pa lang…
alam ko nang tama ang naging desisyon ko.
Lumabas ako ng Civil Registry.
Makalipas ang halos dalawampung minuto, dumating si Gabriel.
Simple lang ang suot niya.
May dala lang siyang envelope at valid IDs.
Hindi siya nagtanong.
Hindi rin niya ako pinilit.
“Lia.”
“Sigurado ka ba?”
Matagal akong tumingin sa kanya.
“Ngayon lang ako sigurado.”
Hindi kami agad nag-register.
Una naming hinanap ang pinakamalapit na computer shop.
May dala siyang laptop.
Ikinabit namin ang memory card.
Pareho kaming natigilan.
Dose-dosenang audio recordings.
May mga petsa.
At halos lahat…
tumutugma sa pitong naunang schedule ng kasal namin.
Pinindot ko ang unang file.
Boses ni Bianca.
“Adrian…”
“Masakit ang tiyan ko.”
“Pwede bang sunduin mo ako?”
Pagkaraan ng ilang segundo…
ibang recording.
Mahinang tawa.
“Nakansela na naman.”
“Basta bago sila makapag-register.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
Sunod-sunod naming pinakinggan ang iba.
Emergency sa kotse?
Peke.
Anxiety attack?
Inimbento.
Nawawalang aso?
Nasa pet hotel.
Lahat.
Lahat ng dahilan…
sinadya.
May huling recording.
Pinakabago.
Boses ni Bianca.
“Kapag naputol ulit ang bracelet…”
“Hindi na naman sila makakapagpakasal.”
“Tulad ng dati.”
Boses ni Adrian ang sumunod.
“Huwag sobrahan.”
“Nasasaktan na si Lia.”
Tumawa si Bianca.
“Pero hindi mo naman siya iniiwan.”
“Pinaghihintay mo lang.”
Mahabang katahimikan.
Pagkatapos…
mahina ngunit malinaw ang sagot ni Adrian.
“Hindi ko kayang pabayaan ka.”
Parang may tuluyang naputol sa loob ko.
Hindi dahil sa recordings.
Kundi dahil…
kahit alam niyang mali…
pinili pa rin niya.
Hindi ako.
Kundi si Bianca.
Kinabukasan, ipinatawag ko silang dalawa sa isang café.
Pagdating nila…
nasa mesa na ang laptop.
“Ano’ng meron?”
tanong ni Adrian.
Tahimik kong pinindot ang play.
Habang tumatakbo ang recordings…
unti-unting nawalan ng kulay ang mukha nilang dalawa.
“Ako ang magpapaliwanag,” sabi agad ni Bianca.
“Hindi gano’n—”
“Hindi?” putol ko.
“Pitong beses mo akong ginawang tanga.”
“Hindi aksidente ang kahit isa.”
Umiyak siya.
“In love ako kay Adrian.”
“Tama na!” sigaw ni Adrian.
Pero huli na.
Lahat ay lumabas na.
Hindi ko na kailangang magtanong pa.
Tahimik kong inilapag sa mesa ang engagement ring.
“Pitong taon.”
“Iyon ang ibinigay ko.”
“Pero sa bawat mahalagang sandali…”
“hindi ako ang pinili mo.”
Napayuko si Adrian.
“Lia…”
“Sorry.”
Napangiti ako.
Ngayon lang.
Sa unang pagkakataon…
wala nang sakit ang salitang iyon.
“Dati, sapat na ang sorry mo.”
“Pero ngayon…”
“hindi na.”
Tumayo ako.
Kasabay ni Gabriel.
Hindi niya ako hinawakan.
Hindi rin niya ako pinangunahan.
Naglakad lang siya sa tabi ko.
Paglabas namin ng café…
huminto siya.
“Ayokong maging kapalit.”
“Sana malinaw sa’yo.”
Tumango ako.
“Hindi kita pinili dahil nasaktan ako.”
“Pinili kita dahil ikaw lang ang hindi humiling na maghintay ako.”
Anim na buwan ang lumipas.
Hindi kami nagmadaling magpakasal.
Nagkilala muna kaming muli.
Tahimik.
Walang drama.
Walang taong laging sumisingit sa pagitan namin.
Isang Sabado ng umaga…
bumalik kami sa parehong Civil Registry.
Parehong gusali.
Parehong lobby.
Pero ibang pakiramdam.
Bago kami pumasok…
hinawakan ni Gabriel ang kamay ko.
“Lia.”
“Kapag handa ka na lang.”
“Walang nagmamadali.”
Napangiti ako.
Sa unang pagkakataon…
may lalaking hindi ako pinaghihintay.
Hindi rin niya ako minadali.
Pagpasok namin…
tinawag agad ang numero namin.
Wala nang emergency.
Wala nang nawawalang bracelet.
Wala nang taong biglang mangangailangan.
Ilang minuto lang…
opisyal na kaming mag-asawa.
Habang palabas kami ng gusali…
napatingin ako sa pintuang minsan kong iniyakang lampasan nang walong beses.
Ngayon…
nakangiti na akong nilisan iyon.
Dahil naunawaan ko ang isang bagay.
May mga relasyong hindi nasisira dahil sa isang malaking pagtataksil.
Minsan…
unti-unti itong namamatay sa bawat pagkakataong hindi ka pinipili.
At kapag dumating ang taong hindi ka kailanman ipaghihintay…
doon mo malalaman ang tunay na kahulugan ng pagmamahal.
Mensahe ng kuwento:
Ang tunay na pag-ibig ay hindi sinusukat sa haba ng panahon, kundi sa paulit-ulit na pagpiling unahin ang taong mahal mo. Kapag palagi kang hinihinging maghintay habang iba ang inuuna, huwag matakot umalis. Dahil may taong darating na pipiliin ka—hindi bilang pangalawa, kundi bilang una, araw-araw.
