Walang awang hinampas ng malakas na hangin at ulan ang bubungan ng Barangay San Roque sa Marikina. Signal Number 3 na at patuloy ang pag-akyat ng tubig mula sa kalapit na ilog. Sa loob ng evacuation center, siksikan ang mga pamilyang ginaw na ginaw, gutom, at walang nailigtas na gamit. Umiiyak ang mga bata, habang ang mga magulang ay pilit na pinapakalma ang kanilang mga kumakalam na sikmura na dalawang araw nang walang laman.

Ngunit sa kabilang kanto, sa isang pribado at matayog na sementadong warehouse na pag-aari ng mismong Kapitan ng barangay na si Raul, iba ang eksena. Nakatayo si Kapitan Raul sa ikalawang palapag ng kanyang gusali, pinapanood ang mga nagtataasang sako ng bigas, mga kahon-kahon na de-lata, at libu-libong pakete ng instant noodles. Ang mga ito ay hindi niya binili gamit ang sariling pera. Ito ang mga relief goods na ipinadala ng national government at ng iba’t ibang pribadong sektor dalawang araw pa lang ang nakakalipas.

Sa halip na ipamigay sa kanyang mga nasasakupan na naghihingalo sa gutom, itinago niya ang lahat ng ito. Ang kanyang maitim na plano ay ibenta ang mga relief goods sa isang malaking grocery supplier sa kabilang probinsya sa sandaling humupa ang baha. Milyones ang kikitain niya nang walang kahirap-hirap. Sa kanyang isipan, nakikita na niya ang mga bagong kotseng bibilhin niya at ang marangyang bakasyon sa Europa na matagal na niyang pinapangarap. Para sa kanya, ang bagyong ito ay hindi isang sakuna, kundi isang napakagandang oportunidad upang mas yumaman.

“Kapitan, ang dami na pong nagmamakaawa sa labas ng barangay hall. Wala na raw po silang makain. Kailangan na po nating i-release ang mga tulong,” nanginginig na pakiusap ng kanyang inosenteng sekretarya na si Leni habang nakatingin sa labas ng bintana.

“Sabihin mo, na-delay ang truck ng DSWD! Sabihin mo bukas pa darating dahil baha sa highway!” bulyaw ni Kapitan Raul habang sinisindihan ang kanyang mamahaling sigarilyo. “Huwag kang makialam dito, Leni, kung gusto mo pang panatilihin ang trabaho mo. Ako ang masusunod dito.”

Walang nagawa ang sekretarya kundi umiyak at bumalik sa mga residente upang magsinungaling. Samantala, abala si Raul sa pagbibilang ng mga kahon, inililista sa kanyang maliit na notebook kung magkano ang kikitain niya bawat sako ng bigas.

Lumipas ang tatlong oras. Ang ulan ay hindi humina; bagkus, mas lalo pa itong lumakas. Ang tubig sa labas ay umabot na sa dibdib at patuloy na tumataas nang napakabilis. Nagsimulang pumasok ang malamig at maputik na tubig sa unang palapag ng warehouse.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Bahagyang kinabahan si Kapitan Raul, ngunit nangibabaw ang kanyang kasakiman. Sinimulan niyang buhatin ang ilan sa mga natitirang kahon sa unang palapag upang iakyat sa mas mataas na bahagi ng gusali. Wala siyang pakialam kung mabasa siya ng maruming tubig, basta’t huwag lamang mabasa ang kanyang “puhunan.” Pinagpawisan siya ng malamig habang nagkukumahog na isalba ang mga de-latang kailanman ay hindi naging kanya.

Biglang tumunog ang malakas na sirena ng barangay. Red Alert. Ibig sabihin nito, kailangan nang lisanin ang buong lugar dahil aapaw na nang tuluyan ang dam at lulubog ang buong subdibisyon.

Nanlaki ang mga mata ni Raul nang makita niya ang mabilis na pag-agos ng tubig papasok sa kanyang warehouse. Lampas tao na ang baha sa labas. Kailangan na niyang umalis at lumipat sa mas mataas na evacuation center na may tatlong palapag. Iniwan niya ang mga kahon at mabilis na tumakbo pababa papunta sa nag-iisang malaking steel door ng kanyang bodega.

Humawak siya sa malamig na bakal na door handle at pilit itong hinila. Hindi gumalaw ang pinto.

Hinila niya itong muli nang buong lakas, ngunit tila may matigas na bagay na pumipigil dito mula sa labas. Nagsimulang mag-panic si Raul. Ang tubig sa loob ng unang palapag ay umaabot na sa kanyang baywang. Ang putik ay sumuot na sa kanyang mga kuko. Sinipa niya ang bakal na pinto, sumigaw nang sumigaw, ngunit walang nakakarinig sa kanya dahil sa lakas ng buhos ng ulan at ingay ng hangin.

Lumangoy siya papunta sa isang maliit na bintanang may rehas sa itaas na bahagi ng pinto upang sumilip. Ang kanyang nakita ay nagpapanigaw sa kanya sa matinding takot at galit.

Sa labas ng pinto, may nakapulupot na makapal na kadena sa handle, at naka-lock ito ng isang napakalaking padlock.

Sa di kalayuan, nakita niya ang isang rescue boat na gawa sa pinagtagpi-tagping gulong at kahoy. Lulan nito ang limang residente ng barangay, kabilang ang isang tatay na kanina ay nakaluhod sa harap niya upang humingi ng kahit isang kilong bigas para sa may sakit na anak.

“Tulong! Tulungan niyo ako! Buksan niyo itong pinto! Mamamatay ako rito!” garalgal at desperadong sigaw ni Kapitan Raul mula sa siwang ng bintana habang kumakaway.

Nilingon siya ng tatay na nasa bangka. Sa halip na magulat o maawa, ngumiti ito nang malungkot at sumigaw pabalik, “Kapitan! Mabuti at nandiyan pa kayo! Huwag po kayong mag-alala! Napansin po namin kanina na naiwang nakabukas nang bahagya ang pinto ng inyong mahal na warehouse! Dahil marami pong magnanakaw ngayon sa gitna ng baha, minabuti po naming kadenahan at i-lock ito mula sa labas para maprotektahan ang mga gamit ninyo! Ligtas po ang inyong bodega!”

“Hindi! Buksan niyo ito! Papatayin niyo ba ako?!” iyak ng Kapitan habang hinahampas ang bakal na rehas, tuluyan nang umiiyak sa takot.

“Pasensya na po, Kapitan, pero nahulog po sa baha ang susi ng padlock kanina nang itali namin iyan! Tsaka kailangan na po naming lumikas! Sabi niyo nga po kanina, kanya-kanya muna tayong diskarte! Mag-iingat po kayo diyan kasama ng inyong mga kayamanan!”

Tuluyang sumagwan palayo ang bangka, iniiwan si Kapitan Raul sa gitna ng madilim na bodega. Unti-unting tumaas ang malamig na tubig hanggang sa kanyang leeg. Napaligiran siya ng libu-libong kahon ng pagkain, ngunit alam niyang sa mga oras na iyon, walang halaga ang anumang yaman upang isalba ang kanyang buhay mula sa matinding galit ng kalikasan at sa hagupit ng kanyang sariling kasakiman.