TINAWAG AKONG PALAMUNIN NG SARILI KONG PAMILYA AT PINABALIK ANG MILYON-MILYONG KOMISYON—KAYA ISANG TAWAG LANG ANG GINAWA KO, AT KINABUKASAN SILA NAMAN ANG NAGMAKAAWANG IBALIK KO ANG KANILANG MGA KLIYENTE
Nang tawagin akong “palamunin” ng sarili kong pamangkin, may hawak akong dalawang mamahaling bote ng whisky na regalo sana sa kuya ko.
Mas masakit?
Lima kaming magkakamag-anak sa sala.
At ni isa sa kanila, walang nagtanggol sa akin.
Sa halip, tahimik silang yumuko—parang lahat sila ay matagal nang sang-ayon na wala akong ibang ginawa kundi kumita sa paghihirap nila.
Ang pangalan ko ay Elena Mercado, 42 taong gulang, isang independent sales consultant sa Metro Manila.
Sampung taon na akong nag-uugnay ng malalaking corporate buyers sa mga supplier sa construction, garments, furniture at interior materials.
Noong gabing iyon, pumunta ako sa bahay ng kuya kong si Ramon sa Quezon City dahil kababayad lang ng isang malaking developer mula Makati ng halos ₱11 milyon sa construction-supply company niya.
Ayon sa kontrata namin, may 10% commission ako sa profit share ng account.
Matagal nang ganoon ang sistema.
Walang sikreto.
Walang limos.
May kontrata.
May pirma.
May trabaho.
Pagpasok ko pa lang sa sala, ngumisi ang anak niyang si Carlo, 25 anyos.
“Tita Elena, nandito na naman pala ang official collector.”
Nagtawanan ang ilan.
Akala ko biro.
Inilapag ko ang dalawang bote sa mesa.
“Regalo ’yan sa papa mo. Malaking account ang nakumpleto natin.”
Pero lalo siyang ngumisi.
“Regalo?”
Tinuro niya ang mga bote.
“Dalawang bote kapalit ng daan-daang libong commission. Ang galing talagang negosyo.”
Tumahimik ako.
Tumingin ako kay Kuya Ramon.
Hindi siya makatingin sa akin.
“Kuya?”
Umubo siya.
“Elena… huwag mo sanang masamain.”
“Ang alin?”
“Malaki na rin naman ang negosyo ngayon. Hindi na katulad dati.”
Agad kong naintindihan.
“Gusto mong bawasan ang commission?”
Mabilis na sumabat si Carlo.
“Hindi bawasan. Tanggalin.”
Napatingin ako sa kanya.
“At bakit?”
“Dahil wala ka namang ginagawa.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
Tumawa siya.
“Isipin mo. Si Papa ang may factory. Siya ang nagpapasahod. Siya ang namumuhunan. Siya ang may problema sa delivery. Tapos dahil minsan mong ipinakilala ang customer, habang-buhay kang may porsiyento?”
“Hindi ‘minsan’ iyon,” sagot ko.
“Pero ngayon, hindi ka na kailangan.”
Walang sumaway sa kanya.
Naroon din ang tatlo kong ate—sina Lorna, Grace at Maribel.
Lahat sila ay may maliliit na negosyong tinulungan kong palaguin.
Si Ate Lorna, may garment workshop sa Pasig.
Si Ate Grace, may furniture business sa Marikina.
Si Ate Maribel, may interior-materials shop sa Mandaluyong.
Halos lahat ng unang malalaking account nila, ako ang nagdala.
Tumingin ako sa kanila.
“Kayo rin ba?”
Tahimik si Ate Lorna bago nagsalita.
“Elena… huwag ka sanang magalit. Iba na kasi ngayon. May online selling na. May influencers. Hindi na namin kailangan ng traditional clients gaya dati.”
Tumango si Ate Grace.
“Maliit lang naman ang margin namin. Malaki ang 10%.”
Napangiti ako.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil bigla kong naalala ang sampung taon na lumipas.
Noong walang kahit isang malaking buyer ang factory ni Kuya Ramon, siya mismo ang pumunta sa apartment ko sa Cubao.
Halos maiyak siya.
“Elena, tulungan mo ako. Kapag hindi ako nakakuha ng kontrata ngayong quarter, magsasara ang planta.”
Noon, karaniwang 15% ang commission ko.
Pero dahil kapatid ko siya, pumayag ako sa 10%.
Ako ang nakipagkita sa contractors.
Ako ang sumama sa business dinners.
Ako ang gumawa ng introductions.
Ako ang naggarantiya sa reputasyon niya sa mga taong ayaw pang magtiwala sa isang bagong supplier.
Ang unang malaking bayad na natanggap niya, niyakap niya ako at sinabi:
“Habang may negosyo ako, hindi kita kakalimutan.”
Pero ngayong gabi, ni hindi niya kayang tumingin sa akin.
Biglang inilabas ni Carlo ang calculator niya.
“Actually, may isa pa tayong kailangang ayusin.”
“Ano?”
“Ang lahat ng commission na nakuha mo.”
Napatawa ako.
“Excuse me?”
“Kinuwenta ko.”
Ipinakita niya ang screen.
“Sa company ni Papa lang, halos ₱2.6 million ang nakuha mo sa mga nakaraang taon.”
“Commission iyon.”
“Para sa akin, sobra iyon.”
“Hindi ikaw ang pumirma sa kontrata.”
“Pero pera ng pamilya namin iyon.”
Tumayo siya at kumuha ng papel.
“Kung talagang pamilya ang tingin mo sa amin, ibalik mo.”
“Carlo!”
Mahina siyang pinagalitan ni Kuya Ramon.
Pero hinawakan lamang siya nito sa braso.
Hindi niya pinatigil.
Tumingin ako sa kuya ko.
“Gusto mo rin bang ibalik ko?”
Matagal bago siya sumagot.
“Siguro… mas maganda kung malinis na ang lahat.”
Parang may kung anong naputol sa loob ko.
“Malinis?”
Tumango siya.
“Para wala nang samaan ng loob.”
Napatingin ako sa mga mukha nila.
Sampung taon.
Noong gustong makapasok ni Carlo sa isang magandang private school sa Manila pero kulang ang koneksiyon at pera ng kuya ko, ako ang nag-asikaso.
Ako ang kinausap ng scholarship foundation.
Ako ang naghanap ng sponsor.
Ako ang gumastos sa mga biyahe at meetings.
Hindi ko iyon kailanman siningil.
Ngayon, ang batang tinulungan kong makakuha ng magandang edukasyon ang nagsasabing palamunin ako.
Kinuha ko ang cellphone ko.
“Magkano eksakto?”
Nanlaki ang mga mata ni Kuya Ramon.
“Elena, hindi naman kailangang—”
“Magkano?”
Mabilis na sumagot si Carlo.
“₱2,630,000.”
Binuksan ko ang banking app.
Ilang segundo lang, lumabas ang confirmation.
TRANSFER SUCCESSFUL.
Tumahimik ang sala.
Ngumiti si Carlo.
“Good. At least marunong kang magbayad.”
Tumingin ako sa tatlo kong ate.
“May gusto pa bang maningil?”
Nagkatinginan sila.
Si Ate Grace ang unang nagsalita.
“Hindi naman kailangang ibalik lahat…”
“Magkano?”
“Elena—”
“Magkano ang tingin ninyong kinuha ko sa inyo?”
Isa-isa nilang sinabi ang halaga.
At isa-isa kong ipinadala.
Kay Ate Lorna.
Kay Ate Grace.
Kay Ate Maribel.
Umabot nang mahigit ₱5 milyon ang kabuuang ibinalik ko nang gabing iyon.
Habang pumapasok ang notifications sa mga cellphone nila, nakita kong unti-unting lumuluwag ang mga mukha nila.
Para bang nakalaya sila sa isang mapagsamantalang kamag-anak.
Si Carlo pa ang pinakamalakas tumawa.
“Kita n’yo? Dapat talaga malinaw ang pera sa pamilya. Walang utang na loob. Walang drama. Business is business.”
Tumingin ako sa kanya.
Sa unang pagkakataon nang gabing iyon, ngumiti ako nang totoo.
“Tama ka.”
Kinuha ko ang dalawang bote ng whisky na dala ko.
“Elena, iiwan mo na lang ’yan,” sabi ni Kuya Ramon.
Umiling ako.
“Hindi na. Binili ko ito para sa kapatid ko.”
Natigilan siya.
“Pero mukhang wala na akong kapatid dito.”
Tumalikod ako.
Paglabas ko ng bahay, hindi ako umiyak.
Tinawagan ko lang ang operations manager ko na si Mia Santos.
“Ma’am?” sagot niya.
“Mia, tanggalin mo na sa preferred supplier list ang Mercado Construction Supply, Lorna Garments, Grace Home Furniture at Maribel Interiors.”
Ilang segundo siyang natahimik.
Pagkatapos ay halos mapasigaw siya.
“Ma’am… seryoso kayo?”
“Oo.”
“Lahat?”
“Lahat.”
Huminga siya nang malalim.
“Finally.”
Napahinto ako.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
“Ma’am, tatlong taon nang naghihintay ang ibang suppliers. May nag-aalok ng 15%, 17%, may 18% pa. Pero lagi n’yong sinasabi—”
Tumigil siya.
“Ano ang lagi kong sinasabi?”
Mahina siyang sumagot.
“Na pamilya n’yo sila.”
Napatingin ako pabalik sa bahay.
Sa bintana, kitang-kita ko silang nagtatawanan, nagbubukas ng alak at nagbibilang ng perang ibinalik ko.
Pagkatapos ay sinabi ko ang limang salitang nagpabago sa lahat:
“Simula bukas, hindi na.”
PARTE2
“Simula bukas, hindi na.”
Saglit na natahimik si Mia sa kabilang linya.
Pagkatapos ay nagbago ang tono niya.
“Understood, Ma’am Elena. Ipapadala ko ngayong gabi ang notices sa lahat ng accounts.”
“Walang drama. Walang paliwanag sa pamilya ko. Standard business procedure lang.”
“Yes, ma’am.”
Ibinaba ko ang tawag.
Hindi ko alam noon na wala pang 24 oras, sila mismo ang tatawag sa akin nang sunod-sunod.
Kinabukasan, 8:13 a.m., nasa office ako sa Makati nang tumunog ang cellphone ko.
Si Kuya Ramon.
Hindi ko sinagot.
Makalipas ang tatlong minuto, tumawag ulit.
Pagkatapos, text.
Elena, tawagan mo ako. Urgent.
Sumunod ang isa pa.
May problema yata sa account natin sa Northcrest Development.
Northcrest.
Sila ang pinakamalaking customer ng factory niya.
Halos 40% ng annual revenue niya ay galing doon.
Hindi ko pa rin sinagot.
Bandang 9:00 a.m., tumawag ang procurement director ng Northcrest na si Victor Lim.
“Elena, good morning.”
“Good morning, Sir Victor.”
“Nakita ko ang endorsement mo.”
“Yes.”
“So hindi na si Ramon ang preferred supplier mo?”
“Correct.”
“May problema ba sa quality?”
“Wala akong reklamo sa quality. Personal restructuring lang ng supplier network.”
Propesyonal ang sagot ko.
Hindi ko kailangang sirain ang kapatid ko.
Hindi rin ako magsisinungaling.
Tumawa nang bahagya si Victor.
“Alam mo namang malaking bagay sa amin ang endorsement mo.”
“Alam ko.”
“Kung sino ang bagong supplier na ire-recommend mo, ipadala mo sa amin ang documents.”
“Will do.”
Iyon lang.
Walang paghihiganti.
Walang paninira.
Business.
Exactly gaya ng sabi ni Carlo.
Pagsapit ng tanghali, 17 missed calls na ang nasa phone ko.
Siyam kay Kuya Ramon.
Apat kay Ate Lorna.
Dalawa kay Ate Grace.
Isa kay Ate Maribel.
At isa kay Carlo.
Ang message ni Carlo ang pinakainteresante.
Tita, ano ba ’tong ginagawa mo? Hindi kasama sa usapan na pakikialaman mo ang customers namin.
Napangiti ako.
Sumagot ako ng isang linya.
Hindi ko customers ang customers ninyo, hindi ba? Iyon ang sabi mo kagabi.
Wala pang isang minuto, tumawag siya.
Sinagot ko.
“Tita! Ano ba?”
“Bakit?”
“Kinansela ng Northcrest ang next purchase order!”
“Ganun ba?”
“Huwag kang magkunwari! Alam kong ikaw ang may gawa!”
“Carlo, hindi ko kinansela ang order nila.”
“Pero tinanggal mo ang endorsement!”
“Tama.”
“Same thing!”
“Hindi.”
Tahimik siya.
Kaya pinaalala ko sa kanya ang sinabi niya.
“Kagabi sabi mo, hindi ako kailangan ng factory ninyo. Sabi mo, kahit wala ako, pipiliin pa rin kayo ng customers dahil maganda ang kumpanya.”
“Hindi ibig sabihin noon na—”
“Ang ibig sabihin noon ay wala akong kontribusyon.”
“Tita, galit ka lang.”
“Hindi.”
At totoong hindi na ako galit.
“Sinunod ko lang ang gusto mo. Ibinalik ko ang pera ninyo. Tinapos natin ang relationship. Bakit ko ipagpapatuloy ang libreng paggamit ninyo sa professional network ko?”
Hindi siya makasagot.
Narinig ko ang boses ni Kuya Ramon sa background.
“Akin na ang phone!”
Pagkatapos ay siya na ang nagsalita.
“Elena.”
“O?”
“Pwede ba tayong mag-usap nang maayos?”
“Maayos naman tayo.”
“Hindi ko inasahan na tatanggalin mo pati clients.”
“Kuya, wala akong tinanggal na client mo. Tinanggal ko lang ang personal endorsement ko.”
“Pero alam mong susunod sila sa iyo!”
“Kung ganoon, may halaga pala ang ginagawa ko.”
Tahimik siya.
Iyon ang unang pagkakataong narinig kong wala siyang maisagot.
Bandang hapon, dumating naman ang problema ni Ate Lorna.
Ang malaking retail chain na umu-order ng uniforms sa kanya ay humingi ng bagong supplier accreditation.
Bakit?
Dahil ako ang relationship manager na nagpakilala sa kanya limang taon na ang nakaraan.
Nang mawala ang endorsement ko, kailangan niyang muling dumaan sa full bidding.
At may apat na mas malalaking garment manufacturers na nakapila.
Si Ate Grace naman, nawalan ng dalawang condominium furnishing contracts.
Si Ate Maribel, hindi na nakapasok sa shortlist para sa renovation project ng isang hotel group sa Pasay.
Wala akong sinabihan sa mga customers na huwag silang piliin.
Simple lang ang ginawa ko.
Hindi ko na sila pinili para irekomenda.
Magkaiba iyon.
Tatlong araw ang lumipas.
Biglang nagpunta silang lahat sa office ko.
Kasama si Carlo.
Pagpasok nila sa conference room, halatang walang tulog si Kuya Ramon.
“Elena,” bungad niya, “pamilya tayo.”
Napatitig ako sa kanya.
Parang pamilyar ang linyang iyon.
“Talaga?”
Napayuko siya.
Si Ate Grace ang unang umiyak.
“Elena, baka puwedeng ibalik natin sa dati.”
“Aling dati?”
“’Yung arrangement natin.”
“Ang 10%?”
Nagkatinginan sila.
Tumango siya.
“Actually,” sabi ko, “may problema.”
“Ano?”
“Wala na kayong slots.”
Nanlaki ang mata ni Kuya Ramon.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Binuksan ko ang folder sa harap ko.
“Ang Northcrest accounts ay ipinasa ko sa Santos Prime Materials. Fifteen percent ang commission.”
Naputla siya.
“Ang dalawang garment accounts ni Ate Lorna, may dalawang suppliers nang pumalit. Sixteen percent ang isa.”
“Elena!”
“Ang furniture contracts ni Ate Grace, napunta sa Cavite supplier na matagal nang naghihintay.”
Napahawak siya sa dibdib.
“Hindi mo man lang kami binigyan ng pagkakataon?”
Napatingin ako sa kanila.
“Hindi ba iyon mismo ang ibinigay ko sa inyo sa loob ng sampung taon?”
Walang nagsalita.
Si Carlo ang biglang tumayo.
“Ginagawa mo lang ito dahil napahiya ka!”
Tumingin ako sa kanya.
“Umupo ka.”
“Hindi. Ang petty nito!”
“Carlo.”
“Kung hindi ka namin siningil kagabi, hindi mo gagawin ’to!”
Tumango ako.
“Correct.”
Natigilan siya, marahil hindi niya inasahang aaminin ko.
“Dahil kung hindi nangyari kagabi, maniniwala pa rin akong pamilya ang tingin ninyo sa akin.”
Tumahimik ang silid.
“Pero kagabi nilinaw ninyo ang lahat.”
Itinuro ko ang folder.
“Sabi mo, business is business.”
“Hindi ko ibig sabihin—”
“Eksakto ang ibig mong sabihin.”
Tumingin ako kay Kuya Ramon.
“Kuya, tanda mo ba noong unang taon ng factory?”
Hindi siya sumagot.
“Apat na buwan kang walang malaking order.”
Napayuko siya.
“Ipinakilala kita kay Architect Mendoza. Pagkatapos sa Westbay. Pagkatapos Northcrest.”
“Elena…”
“Alam mo kung bakit sila pumayag makipag-meeting sa iyo?”
Tahimik siya.
“Hindi dahil kilala nila ang factory mo. Hindi ka nila kilala.”
Humigpit ang panga niya.
“Pumayag sila dahil pangalan ko ang inilagay ko sa referral.”
Tumulo ang luha niya.
Hindi ako tumigil.
“Ate Lorna, noong halos hindi mo mabayaran ang mga mananahi mo, sino ang nagdala ng unang hotel-uniform account?”
Mahina siyang sumagot.
“Ikaw.”
“Ate Grace, noong puno ng unsold furniture ang warehouse mo at may bank loan kang overdue?”
“Ikaw rin.”
“Ate Maribel?”
Napapikit siya.
“Ikaw.”
Tumango ako.
“Hindi ko hinihinging sambahin ninyo ako dahil doon.”
Huminga ako nang malalim.
“Ang gusto ko lang sana ay kilalanin ninyo na trabaho ang ginawa ko.”
Tumingin ako kay Carlo.
“Hindi ako nakaupo lang habang kumikita.”
Namutla siya.
“Ang trabaho ko ay relationships. Reputation. Negotiation. Trust.”
“Hindi mo iyon nakikita dahil walang makina, walang warehouse at walang uniform ang trabaho ko.”
Tumahimik siya.
“Pero kung wala iyong halaga, bakit narito kayong lahat?”
Walang sumagot.
Makalipas ang ilang segundo, biglang kumuha ng cellphone si Kuya Ramon.
“Ano ang ginagawa mo?” tanong ko.
“Isasauli ko ang pera.”
“Anong pera?”
“Ang ₱2.63 million.”
Umiling ako.
“Hindi ko tatanggapin.”
“Elena, please.”
“Hindi iyon ang problema.”
Tumulo ang luha niya.
“Alam kong mali ako.”
“Hindi ka nagkamali dahil sa pera.”
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Ang mali mo, hinayaan mong insultuhin ako ng anak mo habang tahimik kang nakaupo.”
Napayuko si Carlo.
“Ang mali mo, Kuya, ay alam mong legal at napagkasunduan ang commissions ko. Pero noong naging convenient sa iyo, pinaramdam mong ninakawan kita.”
Humagulgol siya.
“Elena, natakot lang ako.”
“Saan?”
“Lumalaki ang expenses. Gusto ni Carlo ng mas malaking role. Lagi niyang sinasabi na masyadong malaki ang lumalabas na commission.”
“Dahil hindi niya alam ang history?”
Umiling siya.
“Alam niya.”
Napatingin ako kay Carlo.
Hindi siya makatingin sa akin.
Doon ako mas nasaktan.
“Alam mo?”
Matagal bago siya tumango.
“Sinabi ni Papa sa akin dati.”
“Alam mong tinulungan ko siyang magsimula?”
“Opo.”
“Alam mong ako ang tumulong sa pag-aaral mo?”
Namula ang mukha niya.
“Opo.”
“Pero sinabi mong wala akong ginawa?”
Biglang bumigay ang yabang niya.
“Tita… akala ko kasi…”
“Ano?”
“Akala ko hindi ka aalis.”
Iyon pala.
Hindi nila inakalang mawawala ako.
Hindi dahil mahalaga ako bilang kapamilya.
Kundi dahil naniwala silang kahit anong sabihin nila, mananatili akong available.
Dahil pamilya.
Napaupo si Carlo.
“Sorry.”
Hindi ko agad tinanggap ang tawad.
Hindi dahil gusto ko siyang pahirapan.
Kundi dahil may mga salitang kailangang maramdaman muna ng taong nagsabi bago magkaroon ng saysay ang “sorry.”
Pagkatapos ng ilang minuto, sinabi ko:
“Tatanggapin ko ang apology mo bilang pamangkin.”
Tumingala siya.
“Pero hindi ibig sabihin noon ibabalik ko ang negosyo.”
Napabuntong-hininga si Kuya Ramon.
“Wala na ba talagang paraan?”
“Meron.”
Lahat sila napatingin sa akin.
“Sa susunod na bidding cycle, maaari kayong mag-apply tulad ng ibang suppliers.”
Nagulat si Ate Lorna.
“Walang special treatment?”
“Wala.”
“Pati tayo?”
“Pati kayo.”
Tahimik sila.
“Kung competitive ang presyo ninyo, maayos ang service at pumasa kayo sa requirements, puwede kayong makakuha ulit ng accounts.”
“Pero wala nang family rate?” tanong ni Kuya Ramon.
Ngumiti ako.
“Business is business.”
Sa unang pagkakataon, wala silang naisagot.
Makalipas ang anim na buwan, nakabawi ang factory ni Kuya Ramon.
Hindi dahil ibinalik ko ang dating arrangement.
Kundi dahil napilitan silang ayusin ang sales team, pricing at customer service nila.
Nanalo sila ng dalawang accounts nang walang tulong ko.
At nang malaman ko iyon, masaya ako para sa kanya.
Si Ate Lorna naman, nagsimulang mag-invest sa online selling gaya ng ipinagmamalaki niya noon.
Hindi naging madali.
Pero natuto siya.
Si Ate Grace at Ate Maribel ay parehong bumalik sa formal bidding at kalaunan ay nakakuha rin ng ilang kontrata.
Wala na akong kinukuha sa negosyo nila.
Wala na rin silang inaasahang pabor mula sa akin.
Pero kakaiba—
mas maayos ang relasyon namin ngayon.
Kapag nagkikita kami sa Pasko, hindi na pinag-uusapan ang commissions.
Hindi na rin ako pumupunta na may dalang mamahaling whisky para patunayan na hindi ako “kumukuha lang.”
At si Carlo?
Isang taon pagkatapos ng gabing iyon, nag-apply siya bilang junior account executive sa isang malaking distribution firm sa BGC.
Tatlong buwan pa lang siya roon nang tawagan niya ako.
“Tita?”
“O?”
“Pwede ba kitang ilibre ng kape?”
“Bakit?”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos ay tumawa nang nahihiya.
“Ngayon ko lang naiintindihan kung gaano kahirap kumuha ng isang magandang client.”
Napangiti ako.
“Talaga?”
“Tatlumpu’t pitong tawag na ginawa ko ngayong linggo. Dalawa lang ang nag-reply. Wala pang pumirma.”
Tumawa ako.
“At ngayon?”
“Ngayon naiintindihan ko kung bakit may commission.”
Iyon ang unang pagkakataong natawa kaming dalawa tungkol sa nangyari.
Hindi ko na kailangang ipamukha sa kanya ang nakaraan.
Natuto na siya.
At ako rin.
Natuto akong hindi lahat ng sakripisyo ay kailangang ipagpatuloy dahil lang pamilya ang nakikinabang.
Ang pagmamahal ay hindi obligasyong hayaan ang ibang tao na maliitin ang trabaho mo.
Ang pagtulong ay hindi pahintulot para tratuhin kang parang walang halaga.
At ang pagiging pamilya ay hindi lisensiya para burahin ang kontribusyon ng isang tao kapag hindi mo na siya akalaing kailangan.
MINSAN, HINDI MO KAILANGANG GUMANTI SA MGA TAONG HINDI MARUNONG MAGPAHALAGA SA IYO. KAILANGAN MO LANG TIGILAN ANG PAGBIBIGAY NG MGA BAGAY NA AKALA NILA AY KARAPATAN NILA.
Dahil may mga taong matututunan lamang ang tunay mong halaga…
kapag hindi ka na nila basta-basta maaasahang naroon.
