Tinanggal Nila sa Akin ang Pinakamalaking Kliyente Dahil sa Unang Pag-ibig ng Boyfriend Ko—Hindi Nila Alam, Pamilya Ko ang May-ari ng Kumpanyang Iyon
Sa ikalawang araw ko pa lang sa trabaho, nakuha ko na ang pinakamalaking kliyente ng kumpanya.
Pagkalipas ng dalawang taon, dahil sa account na iyon, ako ang may pinakamataas na kita kahit madalas akong late at maagang umuwi.
Pero isang araw bago dumating ang chairman ng kliyente namin, ipinatawag ako ng boyfriend kong sales director.
At sinabi niya ang isang bagay na hindi ko inakalang manggagaling sa kanya.
“Bianca, ipasa mo na ang Mendoza Holdings kay Camille.”
Napatingin ako kay Adrian Villareal na para bang mali ang narinig ko.
“Ano?”
Inihagis niya ang makapal na folder sa ibabaw ng mesa.
“Desisyon ito ng management.”
Binuksan niya ang folder.
Puro reklamo tungkol sa akin.
Late.
Maagang umuuwi.
Hindi sumusunod sa office hours.
Masyadong maluwag daw ang trato sa akin ng kumpanya.
“Dahil boyfriend mo ako,” sabi ni Adrian, “matagal na akong pinaghihinalaang pinoprotektahan kita.”
Napatawa ako.
“Pinoprotektahan?”
Ako ang nakakuha sa Mendoza Holdings.
Mahigit kalahati ng annual revenue ng sales department ay galing sa account na iyon.
Sa bawat kontrata, milyon-milyong piso ang pumapasok sa kumpanya.
At ngayon, gusto nilang ibigay iyon sa ibang tao?
Mas masakit pa, kilalang-kilala ko kung sino si Camille Soriano.
Bagong balik siya sa kumpanya dalawang buwan na ang nakalipas.
At siya rin ang unang pag-ibig ni Adrian.
“Bukas darating ang chairman ng Mendoza Holdings para sa annual contract renewal,” dagdag ni Adrian. “Magandang pagkakataon ito para maayos ang transition.”
Humalukipkip ako.
“Hindi kakayanin ni Camille ang account na iyon.”
Biglang tumayo si Adrian.
“Anong ibig mong sabihin? Hindi na gagalaw ang kumpanya kapag wala ka?”
Hindi ako agad sumagot.
Kung gagalaw ang kumpanya nang wala ako, hindi ko alam.
Pero isang bagay ang sigurado ako.
Hindi pumupunta ang Mendoza Holdings dahil gusto nila ang kumpanyang ito.
Pumupunta sila dahil narito ako.
“Kapag tumanggi akong mag-turnover?”
Bahagyang lumambot ang mukha ni Adrian.
Lumapit siya at hinawakan ang balikat ko.
“Bianca, huwag mo naman akong pahirapan.”
Napabuntong-hininga ako.
“Alam mo bang pagkatapos sana nitong renewal, balak na kitang ipakilala sa pamilya ko?”
Natigilan siya.
“Kapag nagustuhan ka nila, pwede na nating pag-usapan ang kasal.”
Sandaling nagliwanag ang mata niya, pero mabilis din iyong nawala.
“Personal ang relasyon natin. Trabaho ito.”
Doon ko naramdaman ang kakaibang lamig sa dibdib ko.
Tumango ako.
“Sige.”
Pero dumiretso muna ako sa opisina ng general manager naming si Ramon Estrella.
Ipinaliwanag ko ang lahat.
“Sir, dalawang taon ko nang hawak ang Mendoza Holdings. Hindi sila basta tumatanggap ng account manager. Kapag bigla ninyong pinalitan, baka hindi sila pumayag.”
Ngumiti siya.
“Alam ko. Kakausapin ko si Adrian.”
Akala ko may pag-asa.
Makalipas ang kalahating oras, nasa conference room na kaming lahat.
Tumingin sa akin si Sir Ramon.
“Bianca, naiintindihan ko na ang sitwasyon. Pero kung ito ang desisyon ng sales director, sundin natin.”
Napatayo ako.
Bago pa ako makapagsalita, itinaas niya ang kamay.
“Tandaan nating lahat—walang empleyadong hindi kayang palitan.”
Parang gusto kong matawa.
Ilang buwan lang ang nakalipas, sa company anniversary, siya mismo ang nagsabi:
“Kung gusto ninyong bigyan kayo ng parehong privilege ni Bianca, pantayan ninyo muna ang sales niya.”
Ngayon, parang biglang nabura ang lahat.
Tumingin ako sa kanila.
“Pagkatapos ng visit ng Mendoza Holdings bukas, magre-resign ako.”
Ngumisi lamang si Sir Ramon.
Akala siguro nila tinatakot ko sila.
Dinala ko ang files kay Camille.
Habang binabasa niya ang account history, unti-unting lumaki ang mga mata niya.
“Ganito lang?”
“Ano?”
“Pipili sila ng product line, pipirma agad, fifty percent down payment, tapos bayad ang natitirang fifty percent pag-deliver?”
“Oo.”
“Never silang late?”
“Never.”
“Wala ring special request sa hotels o restaurants?”
“Wala.”
Napangiti si Adrian habang nakatingin sa files.
Para bang ngayon lang niya napagtanto kung gaano kadaling hawakan ang account.
“May isa lang,” sabi ko. “Humiling silang magdagdag ng custom pattern sa bagong batch.”
Inabot ko kay Camille ang sketch.
Tinitigan niya iyon.
Pagkatapos ay napasinghap siya nang mapanlait.
“Ang childish naman nito.”
Tahimik lang ako.
Isang maliit na araw.
Tatlong bituin.
At isang simpleng kurbadang parang ngiti.
“Sigurado kang gusto nila ito?”
“Oo.”
Itinapon niya ang sketch sa mesa.
“Hindi ako papayag na ganitong design ang iharap natin sa chairman. Papagawa ako ng mas classy sa design team.”
“Tingin ko mas mabuting huwag mong palitan.”
Napakunot ang noo niya.
“Bianca, hindi mo pag-aari ang Mendoza Holdings.”
Ngumiti ako.
“Hindi nga.”
Hindi ko na dinagdagan.
Paglabas ko, napadaan ako sa pantry.
Narinig ko ang tawanan sa loob.
“Grabe si Camille, dalawang buwan pa lang, pinakamalaking account na agad!”
“Ano ka ba? First love siya ni Director Adrian.”
“Hindi lang trabaho ang panalo. Tingnan mo earrings niya—Cartier!”
“Siguro ₱300,000 iyon!”
“At iyong kay Bianca? Walang brand. Baka Shopee free shipping!”
Nagtawanan sila.
Hinawakan ko ang hikaw ko.
Custom-made iyon ng isang jeweler na gumagawa lang para sa ilang lumang pamilya sa Pilipinas.
Narinig kong sinabi ni Camille:
“Hindi naman ₱300,000. Mga ₱180,000 lang.”
May isa pang boses.
“Alam n’yo ba? Bukas, hindi lang si CEO Lorenzo Mendoza ang pupunta. Pati father niya, si Chairman Eduardo Mendoza.”
“Talaga?”
“Baka dahil kay Camille!”
“Uy, baka meeting-the-future-daughter-in-law na!”
Kunwari nahihiya si Camille.
“Tumigil nga kayo!”
Napangiti ako.
Talagang kalokohan.
Una, wala pang ideya ang Mendoza Holdings na pinalitan na nila ako.
Pangalawa…
May asawa na si Lorenzo Mendoza.
Lumakad ako papasok sa pantry.
Biglang tumahimik ang lahat.
Tiningnan ko si Camille.
“Good luck bukas. Hindi ganoon kadaling hawakan ang account na iyan.”
Tumaas ang kilay niya.
“Nagseselos ka?”
“Kung ikaw nga nakaya mo, mas lalo ko.”
Hindi ako sumagot.
Kinabukasan, maaga akong pumasok.
Ayokong makialam.
Gusto ko lang makita kung ano ang mangyayari.
Bandang alas-diyes, nag-message sa akin si Ate Grace mula reception.
“Bianca, hinahanap ka agad ng Mendoza people.”
Sumunod ang isa pang message.
“Sobrang awkward. Unang tanong ni Chairman Eduardo: ‘Nasaan si Bianca?’”
Napangiti ako.
Maya-maya, bumukas ang pinto ng opisina ko.
Si Adrian.
“Bianca, sumama ka sa conference room.”
Tiningnan ko siya.
“Akala ko bawal na akong humawak sa account?”
“Please.”
Naramdaman ko ang desperasyon sa tono niya.
“Sinabi nilang hindi sila magsisimula ng meeting kapag wala ka.”
Habang naglalakad kami, pabulong niya akong binalaan.
“Kapag nagtanong sila kung bakit nagpalit ng account manager, sabihin mong ikaw mismo ang humiling lumipat ng position.”
Huminto ako.
“Tingin mo ba tanga ako?”
“Bianca—”
Hindi ko na siya pinansin.
Pagpasok ko sa conference room, agad na tumayo ang matandang chairman.
“Bianca!”
Itinuro niya ang upuan sa mismong tabi niya.
“Dito ka.”
Nakita kong nagbago ang ekspresyon ni Camille.
Pero mabilis siyang ngumiti.
Nasa kabilang panig ng mesa si Lorenzo Mendoza, CEO ng grupo.
Napatingin siya kay Camille.
Namula agad ang mukha nito.
Halatang iniisip pa rin niya ang mga biro ng officemates.
Nagsimula ang meeting.
Tahimik ang lahat.
Maayos ang usapan.
Hanggang sa product design.
Mabilis na tumayo si Camille.
“Chairman Mendoza, may improvement po akong ginawa sa custom pattern na ipinadala ninyo.”
Nagbukas siya ng presentation.
Lumabas sa screen ang bago niyang design—elegante, minimal, kulay ginto at itim.
Ngumiti si Camille.
“Ang dating sketch kasi ay medyo pambata. Kaya ginawa ko itong mas bagay sa image ng Mendoza Holdings.”
Biglang nawala ang ngiti sa mukha ni Chairman Eduardo.
Napatingin siya sa screen.
Pagkatapos ay dahan-dahan niyang ibinaling ang tingin kay Camille.
“At sino,” malamig niyang tanong, “ang nagbigay sa iyo ng karapatang palitan ang design na iginuhit mismo ng apo ko para sa kanyang Tita Bianca?”
Nanigas ang buong conference room.
At sa tabi ko…
dahan-dahang tumayo si Lorenzo Mendoza.
PARTE2
“At sino ang nagbigay sa iyo ng karapatang palitan ang design na iginuhit mismo ng apo ko para sa kanyang Tita Bianca?”
Parang biglang nawala ang hangin sa conference room.
Hindi gumagalaw si Camille.
Si Adrian naman ay nakatingin sa akin na tila ngayon lang niya ako nakilala.
Tumayo si Lorenzo Mendoza.
“Dad,” sabi niya kay Chairman Eduardo, “ako na ang magpapaliwanag.”
Pero umiling ang matanda.
Hindi niya inaalis ang tingin kay Camille.
“Ang maliit na araw ay si Bianca.”
Itinuro niya ang original sketch na nakalagay pa rin sa printed documents ko.
“Ang tatlong bituin ay sina Mia, Lucas at Enzo—mga apo ko.”
Napalunok si Camille.
“Sir, hindi ko po alam—”
“Eksakto,” putol niya. “Hindi mo alam.”
Tahimik ang lahat.
“Pero binago mo.”
Namula ang mukha ni Camille.
“Akala ko po mas magiging professional—”
“Professional?”
Umupo muli si Chairman Eduardo.
“Ang request na iyan ay hindi branding exercise. Birthday gift iyan ng mga bata para sa paborito nilang tita.”
Parang sabay-sabay na napatingin sa akin ang lahat.
Narinig ko ang mahinang singhap ni Sir Ramon.
Si Adrian naman ay halos hindi makapagsalita.
“Bianca…” bulong niya. “Ano ba talaga ang relasyon mo sa kanila?”
Hindi ako nakasagot agad.
Si Lorenzo ang sumagot.
“Pinsan ko siya.”
Parang may sumabog sa gitna ng mesa.
“Pinsan?”
Namutla si Camille.
Si Adrian ay tuluyang napatayo.
“Pinsan mo si Bianca?”
Tumango si Lorenzo.
“Ang ina niya at ang ama ko ay magkapatid.”
May ilang segundo ng nakakabinging katahimikan.
Pagkatapos ay natawa nang mahina si Chairman Eduardo.
“Dalawang taon kaming bumibili sa kumpanyang ito dahil sinabi ni Bianca na gusto niyang matutong magtrabaho nang hindi dala ang apelyido ng pamilya.”
Tumingin siya kay Sir Ramon.
“Hindi namin kailangan ang supplier ninyo.”
Namutla ang general manager.
“Kami pa nga ang may tatlong sariling manufacturing plants sa Laguna, Batangas at Cavite.”
Napakapit si Sir Ramon sa mesa.
“Chairman Mendoza, baka may misunderstanding lang po—”
“Wala.”
Diretsong sumagot ang matanda.
“Ang apo kong ito ang nagsabing bigyan kayo ng pagkakataon.”
Napapikit ako sandali.
Ito mismo ang dahilan kung bakit ayaw kong malaman ng iba.
Pagkatapos kong magtapos sa university, inalok ako ng posisyon sa family group.
Tinanggihan ko.
Ayokong bawat accomplishment ko ay sabihing regalo ng apelyido ko.
Kaya pumasok ako sa isang maliit na manufacturing company sa Makati.
Noong ikalawang araw ko, bumisita si Kuya Lorenzo para kumustahin ako.
Nagkataong nagkakaproblema noon ang kumpanya sa sales.
Nagbiro ako:
“Kuya, bumili ka naman sa amin kahit kaunti.”
Tumawa siya.
“Kaunti?”
Kinabukasan, naging pinakamalaking account namin ang Mendoza Holdings.
Pero hindi sila basta nagbibigay sa akin.
Ako mismo ang nag-aasikaso sa specifications, production concerns, deliveries at after-sales.
Dahil madaling kausap ang pamilya ko, naging parang simpleng account iyon.
Hindi alam ng mga kasamahan ko kung gaano kalaking trust ang nasa likod niyon.
“Bianca.”
Napatingin ako kay Adrian.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Napatawa ako nang bahagya.
“Hindi ba sinabi ko kahapon? Balak na kitang ipakilala sa pamilya ko pagkatapos ng contract renewal.”
Namutla siya.
Naalala niya.
Siguradong naalala niya ang eksaktong sinabi ko.
Kung tanggap siya ng pamilya ko, pwede na naming pag-usapan ang kasal.
Ngunit ilang minuto pagkatapos niyon, pinalabas niya ako ng opisina at ibinigay ang account ko sa unang pag-ibig niya.
“Hindi ko alam…”
Lumapit siya sa akin.
“Bianca, kung alam ko lang—”
“Kung alam mong Mendoza ako?”
Hindi siya nakasagot.
Doon lalo akong nalungkot.
“Adrian, iyon mismo ang problema.”
Bumaba ang kamay niya.
“Kung ordinaryong babae lang ako, okay lang na gawin mo ito sa akin?”
“Hindi ganoon—”
“Kung wala akong mayamang pamilya, okay lang na kunin ang account na ako ang nagdala?”
Tahimik siya.
“Kung wala akong koneksiyon sa Mendoza Holdings, okay lang na paniwalaan mo agad ang mga reklamo?”
“Bianca…”
“Dalawang taon tayong magkasama.”
Huminga ako nang malalim.
“Pero parang ang halaga ko lang pala sa iyo ay depende sa kung sino ang pamilya ko.”
Nasa gilid si Camille.
Tahimik na siya.
Hindi na matapang ang mukha niya.
Pero bigla siyang nagsalita.
“Hindi ko naman hiniling kay Adrian na kunin ang account.”
Napatingin ako sa kanya.
“Talaga?”
“Management decision iyon.”
Agad siyang tumingin kay Adrian.
“Sabihin mo.”
Nag-iba ang mukha ni Adrian.
“Camille…”
“Sabihin mo sa kanila na hindi ko pinilit.”
Natawa si Ate Grace sa likod ng conference room.
“Pero ikaw ang nagsabing sayang naman kung si Bianca lang ang palaging nakakakuha ng malaking commission.”
Nanigas si Camille.
Lumabas pala sa corridor ang ilan sa mga empleyado dahil sa tensyon.
May isa pang sales staff na nagsalita.
“Ako rin, narinig ko iyon.”
“Sinabi mo rin na unfair dahil girlfriend ni Director Adrian si Bianca.”
May isa pang sumabat.
“At ikaw iyong unang nagtanong kung pwede kang ilipat sa Mendoza account.”
Bumaling si Camille kay Adrian.
“Hindi mo ako ipagtatanggol?”
Hindi agad sumagot si Adrian.
At doon ko nakita ang buong katotohanan.
Hindi lang ito tungkol kay Camille.
May kasalanan silang lahat.
Si Camille, dahil gusto niyang agawin ang account.
Si Adrian, dahil gusto niyang bigyan ng advantage ang first love niya.
Si Sir Ramon, dahil naniwala siyang puwedeng palitan ang taong nagdala ng pinakamalaking customer nang walang consequence.
At ako rin.
Dahil masyado akong kampante.
Akala ko, dahil mahal ako ni Adrian, hinding-hindi niya ako ilalagay sa alanganin.
Mali pala ako.
Tumikhim si Chairman Eduardo.
“May isa pa akong gustong malaman.”
Tumingin siya kay Adrian.
“Bakit ninyo sinabi sa airport na may sakit si Bianca?”
Napatigil si Adrian.
“Nagkaroon lang po ng miscommunication.”
“Miscommunication?”
Lumamig ang boses ng matanda.
“Ang narinig ko, ipinagbawal ninyo siyang sumalubong sa amin.”
Walang nakasagot.
“Kung hindi namin siya hinanap, wala sana siya sa meeting na ito.”
Umayos ng upo si Sir Ramon.
“Chairman, humihingi po kami ng paumanhin. Internal management issue lamang po ito. Hindi po nito maaapektuhan ang partnership natin.”
Tumingin sa akin ang lolo ko.
“Opo.”
Ako ang sumagot.
“Apektado.”
Nanlaki ang mata ni Sir Ramon.
“Bianca—”
“Sinabi ko na kahapon.”
Tumayo ako.
“Pagkatapos ng visit ng Mendoza Holdings, magre-resign ako.”
Mabilis na lumapit si Adrian.
“Huwag kang magdesisyon dahil galit ka.”
Tiningnan ko siya.
“Hindi ako galit.”
Mas masakit marinig iyon.
“Pagod na lang akong ipaglaban ang lugar ko sa mga taong alam naman kung ano ang ginawa ko para sa kanila.”
“Pwede nating ayusin.”
“Ang trabaho, siguro.”
Sandali akong tumigil.
“Pero tayo?”
Tumingin ako diretso sa kanya.
“Tapos na.”
Parang nawalan siya ng kulay.
“Bianca…”
Tinanggal ko ang simpleng silver ring na ibinigay niya noong unang anniversary namin.
Inilapag ko iyon sa ibabaw ng folder.
“Dapat sana pagkatapos nitong meeting, ipakilala kita kay Lolo.”
Hindi makatingin sa akin si Adrian.
“Dapat sana ngayong gabi, dinner tayo kasama ang pamilya ko.”
Wala siyang sinabi.
“Pero siguro mabuti na ring nangyari ito ngayon.”
Kinuha ko ang bag ko.
“Mas murang mawala ang isang boyfriend kaysa magpakasal sa maling tao.”
Sa gilid ng mata ko, nakita kong napayuko si Chairman Eduardo para itago ang ngiti.
Pero hindi pa tapos ang usapan.
Tumayo si Lorenzo.
“Tungkol naman sa contract.”
Nagkatinginan sina Sir Ramon at Adrian.
“Mr. Mendoza…”
Isinara ni Lorenzo ang folder sa harap niya.
“Hindi kami pipirma ng annual renewal ngayong araw.”
Halos mapaupo si Sir Ramon.
“Sir, dalawang taon na tayong partners—”
“Dahil kay Bianca.”
Mahinahon ang boses ni Lorenzo.
“Hindi dahil sa presyo ninyo.”
“Hindi dahil sa brand ninyo.”
“At lalong hindi dahil kay Camille.”
Namula si Camille.
Tiningnan niya si Lorenzo na para bang nasaktan ang pride niya.
“Mendoza Holdings will review all suppliers again.”
Tumayo si Chairman Eduardo.
“Kapag nakakita kami ng mas magandang option, lilipat kami.”
Mabilis na lumapit si Sir Ramon sa akin.
“Bianca, baka pwede nating pag-usapan ito.”
Ngumiti ako.
“Sir, kahapon pa natin pinag-usapan.”
“At sinabi ninyo sa akin…”
Inulit ko ang mismong linyang sinabi niya sa meeting.
“Walang empleyadong hindi kayang palitan.”
Hindi siya makasagot.
“Siguro tama kayo.”
Tumango ako.
“Subukan na lang natin.”
Lumabas ako ng conference room kasama ang pamilya ko.
Pagdating sa hallway, biglang kumapit sa braso ko si Lolo Eduardo.
“Masama ba pakiramdam mo talaga?”
Napatawa ako.
“Hindi, Lo.”
“Sinabi nilang may sakit ka!”
“Dahil ayaw nila akong makita ninyo.”
Sumimangot siya.
“Ano bang klaseng kumpanya iyon?”
Tumawa si Lorenzo.
“Pa, kanina mo pa sila gustong bilhin para lang tanggalin lahat ng management.”
“Hindi masamang idea.”
“Lolo!”
Tumawa kami.
Sa unang pagkakataon simula kahapon, gumaan ang dibdib ko.
Pero bago kami makarating sa elevator, narinig ko ang boses ni Adrian sa likod.
“Bianca!”
Huminto ako.
Tumakbo siya papunta sa amin.
“Pwede ba tayong mag-usap nang tayo lang?”
Tumingin ako sa kanya.
“Sabihin mo na rito.”
“Hindi ko sinasadyang saktan ka.”
Tahimik ako.
“Akala ko simpleng turnover lang.”
“Hindi iyon simpleng turnover.”
“Nagselos lang ang ibang staff sa privileges mo. Gusto ko lang ipakitang fair ako.”
“Fair?”
Ngumiti ako nang malungkot.
“Para mapatunayan mong fair ka sa kanila, ginawa mo akong unfairly treated.”
Napayuko siya.
“May feelings ka pa ba kay Camille?”
Biglang nag-angat siya ng ulo.
“Wala.”
“Sigurado?”
“Oo.”
“Kung ganoon, mas malala.”
Naguluhan siya.
“Dahil ibig sabihin, hindi mo man lang kailangang mahalin siya para isakripisyo ako.”
Wala na siyang maisagot.
Pumasok ako sa elevator.
Bago tuluyang magsara ang pinto, sinabi ko ang huli kong salita.
“Goodbye, Adrian.”
Tatlong linggo pagkatapos noon, opisyal akong bumalik sa Mendoza Holdings.
Hindi bilang spoiled heiress.
Hindi bilang “apo ng chairman.”
Kundi bilang assistant director ng bagong supplier development division.
Nilinaw ko kay Lolo na ayokong bigyan ng special treatment.
Sumang-ayon siya.
Pero may kondisyon.
“Kapag sablay ka, ako mismo sisigaw sa iyo.”
“Deal.”
Tumawa siya.
Makalipas ang anim na buwan, tatlo sa supplier projects na pinangunahan ko ay nakabawas ng halos ₱28 milyon sa annual procurement cost ng grupo.
At ang dati kong kumpanya?
Hindi naman sila nagsara.
Tama si Sir Ramon.
Patuloy pa rin silang umandar nang wala ako.
Pero matapos mawala ang Mendoza Holdings, napilitan silang magbawas ng sales staff at mag-restructure.
Nabalitaan kong umalis si Camille makalipas ang dalawang buwan dahil hindi niya kayang abutin ang dating performance target.
Si Sir Ramon naman ay inilipat sa ibang branch.
At si Adrian?
Minsan, nag-message siya sa akin.
“Naiisip pa rin kita. Kung pwede lang bumalik…”
Matagal kong tinitigan ang message.
Pagkatapos ay binura ko iyon nang hindi sumasagot.
Dahil may mga relasyon na hindi nasisira dahil nawala ang pagmamahal.
Nasira sila sa sandaling pinili ng isang tao ang convenience, pride, o ibang tao kaysa sa respeto.
At kapag nakita mo na kung gaano kadali kang isantabi ng isang tao kapag hindi niya alam ang tunay mong halaga…
huwag mong hintaying malaman pa niya kung sino ka bago ka niya simulang pahalagahan.
MENSAHE SA MAMBABASA
Hindi mo kailangang magmula sa mayamang pamilya para maging mahalaga.
Ang tunay na punto ay ito: huwag mong sukatin ang sarili mo batay sa posisyon, pera, koneksiyon, o kung paano ka tinitingnan ng ibang tao.
Ang taong totoong nagmamahal at gumagalang sa iyo ay hindi kailangang malaman kung gaano kalaki ang kaya mong ibigay bago ka niya tratuhing tama.
Dahil ang tunay na halaga ng isang tao ay dapat nakikita kahit wala siyang apelyido, titulo, o anumang mapapakinabangan sa kanya.
