Tatlong Taon Akong Nawala Matapos Akong Pagtaksilan ng Boyfriend at Best Friend Ko—Pagbalik Ko, Inalok Nila Akong Mag-Admin sa Kumpanyang Ako Pala ang Bagong CEO, Habang Pinagtatawanan Nila Ako
Tatlong taon akong nawala nang walang paalam matapos kong makita ang boyfriend ko at ang pinakamatalik kong kaibigan na nagtatawanan habang halos magkayakap sa harap ko.
Ngayong bumalik ako sa Maynila, ang una nilang ginawa ay alukin akong “tulungan” makapasok sa kumpanyang ipinagmamalaki nilang pinapasukan.
Hindi nila alam na ang kumpanyang iyon ang dahilan kung bakit ako pinabalik mula Europa.
At sa Lunes, ako ang uupo sa pinakamataas na opisina roon.
Paglapag ng eroplano ko sa NAIA Terminal 3, saka ko lang ibinalik ang Philippine SIM sa cellphone ko.
Wala pang isang minuto, tumunog ang video call.
Mara Villanueva.
Dati, siya ang taong tinatawag kong kapatid kahit hindi kami magkadugo.
“Lexi! Diyos ko, buhay ka pala! Tatlong taon kang biglang nawala. Halos mabaliw kami ni Marco kakahanap sa’yo!”
May pumasok na mukha sa gilid ng screen.
Marco Alonzo.
Dating boyfriend ko.
“Alexandra,” sabi niya, “hanggang ngayon ba galit ka pa rin dahil sa nawalang flash drive mo noong internship?”
Napakurap ako.
Ang flash drive na iyon ang may final market-entry proposal ko. Isang araw bago ang evaluation, “aksidenteng” nawala iyon habang nasa bag ni Mara. Dahil wala akong maipresenta, bumagsak ako.
Kinabukasan, nalaman kong halos kaparehong strategy ang ginamit ni Mara para makuha ang permanent position.
Noon ko rin sila nakita sa pantry—nagtatawanan, magkadikit ang balikat, habang pinupunasan ni Marco ang cream sa labi niya.
Hindi ako gumawa ng eksena.
Tinanggap ko ang offer ng European branch ng isang partner firm at umalis.
Sa screen, tumawa si Marco.
“Kung tutuusin, swerte ka pa. Sabi ni Mara tutulungan ka niyang gumawa ulit ng proposal. Manager na siya ngayon.”
Hinampas ni Mara ang braso niya.
“Grabe ka! Huwag mong pagtawanan si Lexi. Baka magtampo na naman at mawala nang tatlong taon.”
Pareho silang tumawa.
Dati, masasaktan ako.
Ngayon, wala na.
“May gagawin pa ako,” sabi ko. “Ibababa ko na.”
“Sandali! May magandang balita kami.”
Ipinakita ni Mara ang ID lace niya.
“Aurelia Pacific Group! Pareho kaming nakapasok ni Marco. Ako sa Strategic Operations, siya sa Corporate Sales. Batiin mo naman kami!”
Sumingit si Marco.
“Baka hindi niya gets kung gaano kahirap makapasok sa Aurelia.”
Ngumiti ako.
Saktong umilaw ang mensahe ng executive assistant ng chairman.
Ma’am Alexandra, nasa Bay 6 na ang sasakyan. Plate ending 888. Hinihintay po kayo bukas para sa final turnover briefing.
“Kung wala ka pang work,” sabi ni Mara, “pwede kitang i-refer sa admin. Hindi complicated. Siguro kaya mo.”
Kumunot ang noo ni Marco.
“Bago pa lang tayo. Huwag kang mag-refer kung kani-kanino.”
Kunwari’y nalungkot si Mara.
“Sorry, Lexi. Gusto lang kitang tulungan.”
Tumingin ako sa itim na executive van sa labas.
“Hindi kailangan. At tungkol sa cafeteria ng Aurelia—makakapasok ako roon nang hindi mo ako pinapapasok.”
Napatawa siya.
“Strict ang security namin. Message mo ako para mailibot kita.”
“Next time.”
Pinatay ko ang tawag.
Makalipas ang ilang segundo, nag-chat siya.
Mukhang mahal yung sinakyan mong van.
Sosyal na pala airport transfer ngayon.
Kakain na kami ni Marco. Ikaw na bahala sa boyfriend mo, ha?
Isang linya lang ang sinagot ko.
Tatlong taon na kaming hiwalay. Sa’yo na siya.
Tatlong tandang pananong ang isinagot niya.
Hindi ko na binuksan.
Sabado ng hapon, napadpad ako sa isang luxury boutique sa Greenbelt matapos ang meeting sa lawyer ko. Ipapalitan ko sana ang sleeve adjustment ng trench coat na binili ko sa Paris.
Pagpasok ko, narinig ko agad ang pamilyar na boses.
“₱186,000? Para sa blouse? Loko ba kayo?”
Si Mara.
Katabi niya si Marco.
Paglingon niya, nanlaki ang mga mata niya.
“Lexi?”
Tumango ako.
Mabilis na bumaba ang tingin niya sa coat ko.
“Wow. Ang ganda ng… replica mo.”
Malakas ang boses niya. Napatingin ang ibang customers.
“Mukhang original,” dagdag niya. “Send mo sa akin link ng supplier mo. May officemate akong mahilig sa fake para magmukhang mayaman.”
May ilang taong nagbulungan.
Nakita kong bahagyang ngumiti si Mara.
Parehong taktika. Parehong laro.
Lumapit ang sales associate.
“Ma’am, may maitutulong po ba ako?”
Ibinigay ko ang coat.
“Pakicheck ang tailoring record. Paris flagship, under Alexandra Reyes.”
Biglang nagbago ang mukha ng associate.
Natawa si Mara.
“Lexi, huwag mo nang pahirapan ang staff. Kung fake, fake.”
Bago ako makasagot, bumukas ang glass door.
Pumasok si Javier Santos, Chief Human Resources Officer ng Aurelia Pacific Group, kasama ang dalawang executive.
Napatuwid sina Mara at Marco.
“Sir Javier?” gulat ni Marco.
Ngunit hindi sila pinansin ni Javier.
Dumiretso siya sa akin at bahagyang yumuko.
“Good afternoon, Ms. Reyes. Hinahanap po kayo ng Chairman.”
Napangiti siya.
“Ready na po ang executive committee para sa formal introduction ng bago nilang Chief Executive Officer sa Lunes.”
PARTE2
Namutla si Mara.
Si Marco naman ay tila hindi agad naintindihan ang narinig niya.
“CEO?” ulit niya, halos pabulong.
Bumalik ang sales associate na may hawak na tablet.
“Ms. Reyes, confirmed po ang record. Made-to-order piece ito mula sa Paris flagship, purchased under your client profile. Complimentary po ang alteration.”
Biglang nawala ang mga bulungan sa paligid.
Kanina, si Mara ang may pinakamalakas na boses.
Ngayon, siya ang hindi makatingin sa akin.
“Lexi…” pilit siyang tumawa. “Grabe ka naman. Hindi mo sinabi.”
“Hindi mo naman tinanong.”
“Pero CEO?” singit ni Marco. “Paano nangyari iyon? Tatlong taon lang—”
Napatingin ako sa kanya.
Tatlong taon lang para sa kanila.
Para sa akin, tatlong taon iyong halos araw-araw kong kailangang patunayan sa mga boardroom sa Madrid, Amsterdam at Frankfurt na hindi ako iyong intern na nawalan ng flash drive.
Nagsimula ako bilang market analyst. Pagkalipas ng walong buwan, ako na ang humawak sa isang bagsak na regional account. Sa ikalawang taon, ako ang nag-lead sa expansion na nagbukas ng anim na bagong markets at nagligtas sa mahigit dalawang daang trabaho.
Nang bilhin ng Aurelia Pacific Group ang European partner namin, isa ako sa mga executive na pinili ng board para umuwi at mamuno sa regional transformation.
Hindi iyon himala.
Trabaho iyon.
“May dinner meeting po kayo with the Chairman,” paalala ni Javier.
Tumango ako.
Bago ako umalis, nagsalita si Mara.
“Lexi, sandali. Magkaibigan tayo, di ba?”
Tumingin ako sa kanya.
“Dati.”
Noong Lunes, alas-otso pa lang ng umaga ay puno na ang auditorium ng Aurelia headquarters sa BGC.
Nasa ikatlong hanay sina Mara at Marco.
Nang lumabas sa malaking LED screen ang pangalan ko—
ALEXANDRA REYES
CHIEF EXECUTIVE OFFICER
—narinig ko ang sabay-sabay na palakpakan.
Mula sa stage, nakita kong parang bato si Marco.
Si Mara naman ay nakatingin sa akin na tila naghahanap ng bakas ng dating Lexi—iyong madaling ma-guilty, madaling manahimik, madaling umatras.
Wala na siya.
Matapos ang introduction, nagpresenta ako ng plano para sa susunod na tatlong taon: regional expansion, stricter compliance, merit-based promotion at independent review ng executive hiring.
Pagkatapos ng town hall, tinawag kaming tatlo sa isang conference room kasama si Javier at ang head ng Internal Audit.
“Mara Villanueva,” sabi ng auditor, “may discrepancy sa portfolio na isinumite ninyo noong recruitment.”
Namuti ang mukha niya.
Lumabas sa screen ang isang presentation deck.
Southeast Asia Retail Penetration Strategy.
Tatlong taon na ang nakalipas, iyon ang project na nawala kasama ng flash drive ko.
“Hindi…” mahinang sabi ni Mara.
Ipinakita ng auditor ang metadata.
Original author: Alexandra Reyes.
Creation date: tatlong linggo bago ang internship evaluation.
May lumang company email din akong naipadala sa sarili kong corporate inbox dalawang araw bago mawala ang USB. Naka-archive iyon sa legacy server na isinama sa system migration ng Aurelia.
Ang file na isinumite ni Mara noon ay nalikha kinabukasan ng pagkawala ng USB ko.
Pareho ang typo.
Pareho ang chart labels.
Pareho pati ang maling formula na naiwan sa draft.
“Ginamit ninyo rin ang project na ito bilang proof of authorship sa hiring application ninyo sa Aurelia,” dagdag ni Javier.
Napatingin si Mara sa akin, nangingilid ang luha.
“Lexi, makinig ka. Hindi ko ninakaw iyon. Nahanap ko lang yung USB. Tapos kailangan ko rin ng project. Akala ko umalis ka na—”
“Isang araw bago evaluation ko,” putol ko.
Hindi siya nakasagot.
Si Marco ang sumingit.
“Matagal na iyon. Hindi ba pwedeng warning na lang? Magaling naman si Mara.”
Tumingin sa kanya ang auditor.
“Mr. Alonzo, kasama rin po kayo sa review.”
Lumabas naman sa screen ang declaration form niya noong recruitment.
Tinanong doon kung may personal relationship siyang maaaring lumikha ng conflict of interest sa referral o selection process.
Sagot niya: No.
Ngunit si Mara pala ang nag-forward ng CV niya sa hiring manager at nagbigay ng written recommendation. At ayon sa records na isinumite nila sa HR, higit dalawang taon na silang magkasintahan.
Napatawa ako nang mahina.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil sa wakas, may pangalan na ang matagal ko nang alam.
Hindi “misunderstanding.”
Hindi “selos.”
Pagtataksil.
“Alexandra,” mabilis na sabi ni Marco, “hindi naging kami agad. After mong umalis lang—”
“Hindi mahalaga kung kailan ninyo nilagyan ng label,” sagot ko. “Noong tayo pa, pinili mong iparamdam sa akin na ako ang problema sa tuwing nilalampasan niya ang boundaries natin.”
Tumahimik siya.
“Kapag nagsabi akong uncomfortable ako, sinasabi mong insecure ako. Kapag nasasaktan ako, siya ang pinapatahan mo. At nang mawala ang project ko, ako pa ang pinilit mong humingi ng tawad sa kanya.”
Napalunok si Marco.
“Bata pa tayo noon.”
“Exactly. Kaya hindi kita pinarurusahan ngayon dahil naging masama kang boyfriend.”
Tumango ako sa auditor.
“Ang kumpanya ang hahawak sa ginawa ninyo bilang employees. Hindi ako.”
Ayokong maging babaeng bumalik na makapangyarihan para lang gumanti.
Gusto kong maging babaeng hindi na kailangang gumanti.
Pagkaraan ng review, kinansela ang employment ni Mara dahil sa material misrepresentation sa hiring documents at paggamit ng trabahong hindi kanya bilang sariling achievement.
Si Marco naman ay binigyan ng disciplinary action at inilipat sa ibang reporting line habang nire-review ang conflict-of-interest disclosures niya.
Hindi ko hiniling na tanggalin siya.
Hindi ko rin siya iniligtas.
Kinagabihan, naghihintay siya sa lobby.
“Lexi. Pwede ba tayong mag-usap?”
“Limang minuto.”
Huminga siya nang malalim.
“Mali ako. Akala ko kapag pinagtanggol ko si Mara, mabait akong tao. Hindi ko napansin na habang pinoprotektahan ko siya, ikaw ang paulit-ulit kong sinasaktan.”
Tahimik lang ako.
“Kung may chance pa—”
“Wala.”
Hindi malupit ang sagot ko.
Malinaw lang.
“Pinatawad na kita matagal na. Pero ang pagpapatawad ay hindi invitation para bumalik.”
Namula ang mga mata niya.
“May iba ka na ba?”
Napangiti ako.
“Meron.”
“Sino?”
“Ang sarili ko.”
Bago ako sumakay sa elevator, may tumawag ulit sa pangalan ko.
Si Mara.
Wala na ang kumpiyansa niya sa boutique.
“Hindi mo ba ako kahit kaunting na-miss? Totoo naman ang friendship natin dati, di ba?”
“Para sa akin, oo.”
Napayuko siya.
“Nainggit ako sa’yo,” bulong niya. “Mas magaling ka. At si Marco… gusto kong patunayan na kaya kitang talunin kahit isang beses.”
“Nanalo ka ba?”
Napatingin siya sa akin.
Umiling ako.
“Kung ang premyo ay lalaking kailangang agawin, credit na kailangang nakawin, at buhay na kailangang pekein para magmukhang mas mahusay—hindi iyon panalo.”
Tuluyan nang bumagsak ang luha niya.
Hindi ko siya niyakap.
Hindi ko rin siya sinaktan.
Iniwan ko lang siya roon.
Makalipas ang anim na buwan, nagbukas ang Aurelia ng dalawang bagong regional offices at naglunsad kami ng graduate program para sa mga batang empleyadong walang koneksiyon ngunit may kakayahan.
Sa unang orientation, may intern na lumapit sa akin.
“Ma’am, paano po kung pakiramdam ninyo may mas magaling sa inyo at nahuhuli na kayo?”
Naalala ko ang sarili kong dalawampu’t apat na taong gulang, nasa airport na may isang maleta, sirang tiwala, at pakiramdam na naiwan ako ng lahat.
“Hindi mo kailangang mauna sa lahat,” sabi ko. “Kailangan mo lang huwag iwan ang sarili mo.”
Paglabas ko ng building nang gabing iyon, kumikislap ang mga ilaw ng BGC sa salamin ng matataas na gusali.
Tatlong taon na ang nakaraan, umalis ako para tumakas sa sakit.
Ngayon, bumalik ako hindi para ipakitang natalo ko sila.
Bumalik ako dahil wala na silang kapangyarihang tukuyin kung sino ako.
At iyon pala ang pinakamagandang uri ng tagumpay.
Minsan, ang pagkawala ng isang relasyon, kaibigan, o pagkakataon ay hindi katapusan. Maaaring iyon ang pintuang nagtutulak sa atin palayo sa mga taong nagpapaliit sa atin at papunta sa bersiyong matagal na nating kayang maging. Huwag ubusin ang buhay sa pagpapatunay sa mga taong piniling hindi makita ang halaga mo. Lumago ka hanggang hindi mo na kailangan ang kanilang pagkilala.
