“SORRY! PANG-VIP LANG ANG TABLE NA ‘TO” — PINALAYAS

“SORRY! PANG-VIP LANG ANG TABLE NA ‘TO” — PINALAYAS NG WAITER ANG MATANDANG NAKA-SHORTS… PERO NAPALUHOD SIYA NANG TUMAKBO ANG MANAGER AT TINAWAG ITONG “BIG BOSS”!

Si Jeric ay isang waiter sa Casa Bellissima, ang pinakasikat at pinakamahal na Italian restaurant sa lungsod. Mataas ang tingin ni Jeric sa sarili niya dahil dito siya nagtatrabaho. Mahilig siyang manghusga ng customers. Kapag mayaman ang itsura, todo asikaso siya dahil sa tip. Kapag simple lang, hindi niya pinapansin.

Isang tanghali, habang busy ang restaurant, pumasok ang isang matandang lalaki. Nakasuot lang ito ng puting sando, kupas na shorts, at tsinelas na goma. May dala pa itong payong na sira-sira.

Dumiretso ang matanda sa pinakamagandang pwesto—ang VIP Table sa gitna, na nakareserba para sa mga espesyal na bisita.

Nakita ito ni Jeric. Agad siyang lumapit nang nakasimangot.

“Excuse me, Tay!” sita ni Jeric nang malakas. “Bawal po diyan! Hindi po ‘yan pwedeng upuan basta-basta!”

Tumingin ang matanda. “Ha? Pagod lang ako, iho. Gusto ko lang kumain ng pasta.”

“Pasta?!” tumawa si Jeric nang pangkutya. “Alam niyo po ba kung magkano ang pasta dito? Isang plato, 1,000 pesos na! Baka tubig lang ang kaya niyong bayaran! Doon na lang kayo sa labas, sa karinderya!”

“Pero gusto ko dito,” mahinahong sabi ng matanda. “May hinihintay ako.”

“Hinihintay? Sino? Kapwa niyo pulubi?” insulto ni Jeric. “Tay, ‘wag na po kayong makulit. Sorry! Pang-VIP lang ang table na ‘to. Para sa mga mayayaman lang ito. Nakakasira kayo ng view ng mga customers namin. Alis na!”

Hinawakan ni Jeric ang braso ng matanda at akmang itatayo ito nang sapilitan.

Biglang bumukas ang pinto ng opisina ng Manager. Lumabas si Mr. Tan, ang striktong Manager ng restaurant. Nakita niya ang nangyayari.

Nanlaki ang mga mata ni Mr. Tan. Namutla siya na parang nakakita ng multo. Tumakbo siya nang mabilis papunta sa table.

“BITAWAN MO SIYA!” sigaw ni Mr. Tan na dumagundong sa buong restaurant.

Nagulat si Jeric. “Sir Tan? Opo, pinapaalis ko lang po itong pulubi. Ang kulit po kasi—”

PAK!

Isang malakas na batok ang inabot ni Jeric mula kay Mr. Tan.

“Gago!” sigaw ni Mr. Tan. “Anong pulubi?!”

Agad na yumuko si Mr. Tan nang 90 degrees sa harap ng matanda. Nanginginig ang tuhod nito.

“G-Good afternoon po, Don Enrico! Big Boss! Pasensya na po kayo! Hindi po kayo nakilala ng bobo kong staff!”

Natigilan si Jeric. “B-Big Boss?”

Dahan-dahang inalis ng matanda (Don Enrico) ang kanyang sumbrero.

“Mr. Tan,” seryosong sabi ni Don Enrico. “Ito ba ang klase ng serbisyo na itinuturo mo? Namimili ng pagsisilbihan?”

“S-Sorry po, Sir! Bago lang po siya!”

Humarap si Don Enrico kay Jeric na ngayon ay nanginginig na sa takot at hiya.

“Iho,” sabi ni Don Enrico. “Ako ang may-ari ng building na ‘to at ng restaurant na ‘to. Nagsuot lang ako ng pambahay dahil galing ako sa gardening sa likod. Dahil lang sa shorts ko, pinalayas mo na ako sa sarili kong lamesa?”

“S-Sir… Don Enrico…” lumuhod si Jeric sa harap ng matanda. “Patawarin niyo po ako! Hindi ko po alam! Akala ko po kasi…”

“Akala mo mahirap ako?” putol ni Don Enrico. “Ang tunay na mayaman, hindi kailangang magsuot ng mamahaling damit para rumespeto ng kapwa. Ang tunay na mahirap ay ikaw—dahil mahirap ang ugali mo.”

“You’re fired,” utos ni Don Enrico. “At sisiguraduhin kong hindi ka makakapasok sa kahit anong restaurant sa siyudad na ito.”

Pinalabas ng security guard si Jeric habang umiiyak. Samantala, inasikaso ng buong staff si Don Enrico at ibinigay ang pinakamasarap na pasta, habang nagsilbing leksyon sa lahat na huwag husgahan ang libro ayon sa pabalat nito.

WAKAS.