SINIRA NG DELIVERY RIDER ANG MAMAHALING PINTO PARA SAGIPIN ANG CUSTOMER NA INATAKE SA PUSO — SA OSPITAL, HINDI PERA ANG IBINIGAY NG BILYONARYO KUNDI ANG BUONG APELYIDO AT YAMAN NIYA

Si Kiko ay isang masipag na delivery rider. Kahit umuulan at baha, bumabyahe siya para may pambili ng gatas ng anak niya.

Isang gabi, bandang alas-onse, natanggap niya ang huling booking. “COD: Medicine and Porridge.” Ang address ay sa isang malaking mansyon sa Forbes Park.

Pagdating ni Kiko sa gate, nagtaka siya. Nakabukas ang maliit na gate. Walang guard.

Tumuloy siya sa pinto at kumatok. “Delivery po! Sir! Nandito na po ang gamot niyo!”

Walang sumasagot.

Tinawagan ni Kiko ang number ng customers. Kring… Kring…

Narinig ni Kiko ang ringtone ng cellphone sa loob ng bahay, malapit lang sa pinto. Pero walang sumasagot.

Nakaramdam ng kaba si Kiko. “Sir? Tao po?”

Sumilip siya sa bintana na gawa sa salamin.

Doon, nakita niya ang isang matandang lalaki—si Don Fernando—na nakahandusay sa sahig habang hawak ang dibdib. Namimilipit ito sa sakit at halos hindi na makahinga.

HEART ATTACK.

Natulala si Kiko. Alam niyang bawat segundo ay mahalaga.

Tumingin siya sa paligid. Walang me. Walang guard. Kung hihintayin pa niya ang barangay o pulis, baka patay na ang matanda pagdating nila.

“Bahala na kung makulong ako sa trespassing!” desisyon ni Kiko.

Buong pwersang sinipa ni Kiko ang mamahaling mahogany door.

BLAG! BLAG! CRACK!

Nasira ang lock. Bumukas ang pinto.

Tumakbo si Kiko palapit kay Don Fernando. Inilapat niya ang tenga sa dibdib nito. Mahina na ang pulso. Hindi na humihinga.

Agad na nagsagawa ng CPR si Kiko. Tinuruan siya nito sa training noon.

Pump… Pump… Pump…

“Lolo, lumaban kayo! Huwag kayong bibitaw!” sigaw ni Kiko habang pinapawisan nang malapot.

Habang nag-a-CPR, tinawagan niya ang Emergency Hotline gamit ang loudspeaker.

Makalipas ang limang minuto na parang habambuhay, dumating ang ambulansya. Isinakay si Don Fernando. Sumama si Kiko para siguraduhing may magbabantay, dahil wala siyang nakitang kasama sa bahay.

Sa ospital, naghintay si Kiko sa labas ng ER. Gusgusin, basa ng ulan, at gutom.

Dumating ang mga “kamag-anak” ni Don Fernando—mga pamangkin na naka-designer clothes.

“Sino ka?!” sigaw ng isang pamangkin kay Kiko. “Ikaw ba ang nagnakaw sa tito namin?!”

“H-hindi po,” paliwanag ni Kiko. “Rider po ako. Sinira ko po ang pinto para tulungan siya.”

“Sinira mo ang pinto?!” bulyaw ng isa pa. “Alam mo bang antique ‘yun?! Worth 500 thousand ‘yun! Idedemanda ka namin ng Destruction of Property!”

Naiyak si Kiko. Niligtas na nga niya, idedemanda pa siya.

Lumabas ang Doktor.

“Sino ang nag-CPR sa pasyente?” tanong ng Doktor.

Tinaas ni Kiko ang kamay niya nang dahan-dahan.

“Iho,” ngiti ng Doktor. “You saved his life. Kung na-late ka ng 30 seconds, patay na si Don Fernando. Stable na siya tuyon at gusto kang makausap.”

Pumasok si Kiko sa kwarto. Ang mga pamangkin ay sumunod din, nagbabait-baitan na.

“Tito! We were so worried!” iyak-iyakan ng pamangkin. “Buti na lang buhay ka. By the way, ‘yung rider na ‘yan, sinira ang pinto mo. Ipakukulong ba natin?”

Tumingin si Don Fernando sa mga pamangkin niya nang matalim.

“Lumabas kayo,” mahinang utos ng Don.

“Po?”

“LUMABAS KAYO!”

Takot na takot na lumabas ang mga pamangkin.

Naiwan si Kiko at si Don Fernando.

“Iho,” tawag ng Don. “Ano ang pangalan mo?”

“Kiko po, Sir. Pasensya na po sa pinto niyo. Babayaran ko po ‘yun pakonti-konti…”

Tumawa nang mahina si Don Fernando. “Huwag mong intindihin ang pinto. Isang piraso lang ‘yun ng kahoy. Ang buhay ko, walang katumbas na presyo.”

Hinawakan ni Don Fernando ang kamay ni Kiko.

“Kiko, wala akong asawa. Wala akong anak. Ang yaman ko ay bilyon-bilyon, pero napakahirap ko pagdating sa pamilya. Walang nagmamahal sa akin nang totoo. Lahat sila, gusto lang akong mamatay.”

Tumulo ang luha ng matanda.

“Pero ikaw… hindi mo ako kilala. Hindi mo alam na mayaman ako. Sinira mo ang pinto at nireskuna mo ang kalayaan mo para sagipin ang buhay ng isang estranghero.”

“Gawain lang po ‘yun ng kahit sinong tao, Sir,” sagot ni Kiko.

“Hindi lahat, Kiko. Bihira na ang tulad mo.”

Huminga nang malalim si Don Fernando.

“Kiko, may alok ako sa’yo. Hindi kita babayaran ng cash.”

Kinabahan si Kiko.

“Gusto kong… maging anak kita.”

Nanlaki ang mata ni Kiko. “P-po? Anak?”

“Oo. I will legally adopt you. Gusto kong ikaw ang magmana ng lahat ng ari-arian ko. Gusto kong ikaw ang magpatuloy ng negosyo ko. Pero higit sa lahat… gusto kong maramdaman na may anak akong mag-aalaga sa akin hanggang sa huling hininga ko na walang hinihinging kapalit.”

“Sir… hindi po pera ang habol ko…”

“Alam ko. Kaya nga ikaw ang pinili ko.”

Pumayag si Kiko, hindi dahil sa pera, kundi dahil nakita niya ang lungkot ng matanda at naramdaman niyang kailangan nito ng pamilya.

Mula noon, hindi na nagde-deliver si Kiko ng pagkain. Siya na ang namamahala sa Logistics Empire ni Don Fernando. Pero higit sa yaman, naging mag-ama sila. Inalagaan ni Kiko si Don Fernando nang buong puso, at napatunayan ng mundo na ang tunay na kadugo ay hindi sa DNA nakikita, kundi sa malasakit.