Malamig ang hangin sa loob ng Operating Room 4 ng Premier Gen Hospital, ngunit pinagpapawisan ng malamig si Elena. Sa gitna ng kwarto, nakahiga at walang malay si Mayor Roberto Valderama, ang isa sa pinakamakapangyarihan at pinakakurakot na pulitiko sa buong probinsya. Siya rin ang lalaking nag-utos ng madugong demolisyon sa palayan ng pamilya ni Elena tatlong taon na ang nakakalipas—isang trahedya na naging dahilan ng atake sa puso at pagkamatay ng kanyang ama.

Ngayon, ang buhay ng Mayor ay nakasalalay sa mga kamay ng mga doktor, at sa kanya. Isa siyang head surgical nurse, at inatasan siyang kumuha ng apat na bag ng Type O-Negative na dugo mula sa blood bank dahil nagkaroon ng matinding internal bleeding ang Mayor habang tinatanggalan ng tumor sa bituka. Walang sinuman ang nakakaalam ng koneksyon niya sa pulitiko.

Habang naglalakad mag-isa sa tahimik na pasilyo patungo sa laboratoryo, bumalik sa isip ni Elena ang mukha ng kanyang umiiyak na ina habang pinapatag ng bulldozer ang kanilang munting bahay. Tanda niya ang kayabangan ni Mayor Valderama, nakangisi habang pinapanood silang mawalan ng kabuhayan. Dito na nabuo ang isang maitim na plano sa isip ni Elena. Gusto niyang maghiganti.

Pagpasok niya sa blood bank, nakita niya ang isang espesyal na cooler na may nakasulat na “RESERVED FOR VIP – VALDERAMA”. Apat na bag ng pinakasariwa at pinakamalinis na dugo na galing sa isang exclusive na donor. Ngunit sa kabilang banda ng kwarto, may isang maliit na kahon na may nakapaskil na “FOR DISPOSAL”. Laman nito ay mga bag ng dugo na ilang oras nang na-expose sa room temperature dahil sa sirang refrigerator kahapon, kaya itinuturing na itong borderline expired. Hindi ito nakakamatay agad, ngunit siguradong magdudulot ito ng matinding lagnat, impeksyon, at matagal na komplikasyon sa sinumang tatanggap.

“Gusto kong magdusa ka sa ospital na ‘to, tulad ng pagdurusa ng tatay ko,” bulong ni Elena sa sarili. Mabilis niyang pinagpalit ang mga label ng dugo. Kinuha niya ang mga panis na dugo mula sa disposal box at itinago ang mga malilinis na VIP blood bags sa likod ng cabinet.

Pagbalik niya sa Operating Room, walang pag-aalinlangang ibinigay niya ang mga bag kay Dr. Mendez, ang matandang head surgeon. Walang naghinala. Ikinabit ang IV line, at unti-unting umagos ang madilim na pulang likido papasok sa ugat ng walang malay na pulitiko.

Tumayo si Elena sa isang gilid, mariing nakahawak sa kanyang clipboard. Nakatingin siya sa cardiac monitor. Hinihintay niyang tumunog ang alarm. Hinihintay niyang bumagsak ang blood pressure ng Mayor, manginig ang katawan nito, at mag-panic ang mga doktor dahil sa acute transfusion reaction. Ito na ang hustisyang matagal na niyang inaasam.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Ngunit lumipas ang isang oras. Natapos ang operasyon nang matiwasay. Sa halip na bumagsak ang vitals, naging napaka-stable ng heart rate ni Mayor Valderama. Ang namumutla nitong labi ay unti-unting nagkaroon ng kulay. Naging napakatagumpay ng surgery at inilipat ang pulitiko sa Recovery Room na ligtas, malakas, at maayos ang kondisyon.

Nalito si Elena. Paanong hindi nag-react ang katawan nito sa luma at maduming dugo? Bakit lalo pa itong lumakas? Frustrated at galit sa sarili, naglakad si Elena pabalik sa nurses’ station. Bigo ang kanyang paghihiganti.

Habang nakaupo siya, biglang umalingawngaw ang “Code Blue! Code Blue!” sa buong intercom ng ospital. Nagsitakbuhan ang mga doktor papunta sa kabilang ward—ang charity ward. Sumunod si Elena at laking gulat niya nang makita si Dr. Mendez na pilit nire-revive ang dalawang mahirap na pasyente na parehong nag-aagaw-buhay, nangingitim ang balat, at bumubula ang bibig. Makalipas ang limang minuto ng CPR, parehong binawian ng buhay ang dalawa.

“Anong nangyari?!” sigaw ng Hospital Director na kakarating lang.

“Septic shock at severe hemolysis, Doc!” pawisang sagot ni Dr. Mendez habang nanginginig. “Bumagsak ang vitals nila pagkatapos masalinan ng dugo! Pareho silang nakatanggap ng dugo mula sa iisang batch ng donor—yung VIP donor na dumating kaninang umaga! Ibinigay natin sa kanila ang sobrang dugo mula sa batch na ‘yon!”

Natigilan si Elena. Lumakas ang kabog ng kanyang dibdib, parang lulundag palabas ng kanyang lalamunan. Ang VIP donor na tinutukoy ng doktor ay ang eksaktong donor ng dugong inilaan sana para kay Mayor Valderama!

Agad na ipinasuri ng laboratoryo ang natitirang VIP blood bags. Ang resulta ay nakakakilabot: ang dugo ng nasabing exclusive donor ay kontaminado ng isang napakabagsik at bihirang uri ng tropical bacteria na hindi na-detect ng standard screening machine. Isang patak lang nito sa katawan ay sapat na para sirain ang mga internal organs sa loob ng ilang minuto.

Lumapit si Dr. Mendez kay Elena, may bakas ng matinding paghanga sa mga mata ng doktor. “Elena… yung dugong isinalin mo kay Mayor Valderama… tiningnan ko ang serial number sa empty bags. Hindi ‘yon ang galing sa VIP batch. Galing ‘yon sa lumang stock na malapit nang i-dispose.”

Nanginig ang tuhod ni Elena. “D-Doc… nagkamali po ako ng kuha…” nauutal niyang palusot, inaasahang tatanggalin na siya sa trabaho at kakasuhan ng ospital ng medical malpractice.

Sa halip na magalit, hinawakan ni Dr. Mendez ang balikat ni Elena at ngumiti. “Huwag kang magkaila, Elena. Alam kong napansin mong may kakaiba sa kulay ng VIP blood bags kaya nagkusa kang palitan ito ng mas ligtas na stock kahit malapit na itong mag-expire. Ang talas ng pakiramdam at desisyon mo. Kung ginamit natin ang VIP blood kanina, sigurado akong patay na si Mayor Valderama ngayon sa operating table.”

Kinabukasan, naging usap-usapan sa buong ospital ang “kabayanihan” ng nurse na nagligtas sa buhay ng alkalde. Nang magkamalay si Mayor Valderama, ipinatawag niya si Elena sa kanyang private suite.

“Miss Elena,” sabi ng pulitiko, nakangiti at mahigpit na hawak ang kamay ng nurse. “Nabalitaan ko ang ginawa mong pagliligtas. Utang ko sa’yo ang pangalawa kong buhay. Bilang pasasalamat, bibigyan ko ng bagong bahay, lupa, at malaking negosyo ang pamilya mo. Kahit anong gusto mo, ibibigay ko.”

Nakatayo lang si Elena, tahimik at parang sinasakal ng sarili niyang kapalaran. Ang lalaking pumatay sa kanyang ama at sumira sa kanilang buhay ay nakangiti sa kanya ngayon, walang kaalam-alam na sinubukan niya itong patayin. Ang plano niyang paghihiganti ay naging isang himala na nagligtas sa kanyang pinakamalaking kaaway. At ngayon, tatanggapin niya ang gantimpala mula sa mismong demonyo na gusto sana niyang ibaon sa lupa. Wala siyang nagawa kundi ngumiti nang pilit, habang unti-unting dinudurog ng matinding ironiya ang kanyang konsensya.