SAMPUNG TAONG LIHIM NA MINAHAL NI MARCO ANG KANYANG MATALIK NA KAIBIGAN—NGUNIT NANG MAGTAPAT SIYA SA ARAW NG KASAL NITO, ISANG GINTONG SOBRE ANG NAGBUNYAG KUNG SINO PALA TALAGA ANG HINIHINTAY SA ALTAR
“Bago ka magpakasal sa kanya, may kailangan akong sabihin.”
Halos hindi lumabas ang mga salita sa bibig ni Marco habang nakaluhod siya sa harap ng babaeng sampung taon na niyang lihim na minamahal.
Ngunit sa halip na magalit, ngumiti si Alessandra, iniabot sa kanya ang isang gintong sobre, at bumulong—
“Buksan mo. Matagal ko nang hinihintay ang pag-amin mo.”
Sampung taon nang matalik na magkaibigan sina Marco Villanueva at Alessandra Reyes.
Nagkakilala sila noong unang araw nila sa Pamantasan ng Lungsod ng Maynila. Naligaw si Alessandra sa paghahanap ng kanilang silid-aralan, habang si Marco naman ay nahuling nakatitig sa mapa ng campus na baligtad pala ang hawak.
“Alam mo bang baligtad ’yan?” natatawang tanong ni Alessandra.
“Alam ko,” mabilis na sagot ni Marco. “Sinusubukan ko lang kung mapapansin mo.”
Mula noon, halos hindi na sila mapaghiwalay.
Magkasama silang nag-aral sa mga karinderya sa Intramuros, nag-abang ng jeep sa ilalim ng ulan, naghatian sa isang order ng pancit canton kapag kapos ang allowance, at nagdamayan sa pinakamahihirap na yugto ng buhay.
Nang pumanaw ang ama ni Alessandra, si Marco ang magdamag na nakaupo sa labas ng kanilang bahay, tahimik na nag-aabot ng kape sa mga bisita.
Nang mabigo naman si Marco sa unang negosyong itinayo niya, si Alessandra ang unang nagsabing, “Hindi ka talunan. Hindi lang ito ang tamang pagkakataon mo.”
Ngunit habang tumatagal, lumalim ang nararamdaman ni Marco.
Hindi na simpleng pagkakaibigan ang dahilan kung bakit naaalala niya ang paboritong kape ni Alessandra, kung bakit kabisado niya ang mga kantang pinakikinggan nito kapag malungkot, at kung bakit handa siyang bumiyahe mula Quezon City hanggang Makati sa kalagitnaan ng gabi kapag kailangan nito ng kausap.
Mahal niya si Alessandra.
Ngunit hindi siya nagtapat.
Takot siyang baka mawala ang pinakamahalagang tao sa buhay niya.
Kaya sa tuwing may ipinapakilalang kasintahan si Alessandra, ngumiti lamang siya at sinasabing, “Basta masaya ka, susuportahan kita.”
Siya rin ang unang nilalapitan ni Alessandra tuwing nasasaktan.
“Bakit parang lagi akong napupunta sa maling lalaki?” minsang tanong nito habang umiiyak sa loob ng kotse ni Marco.
Gusto sanang sabihin ni Marco, Dahil hindi mo ako nakikita.
Ngunit ang lumabas lamang sa kanyang bibig ay, “Darating din ang taong hindi ka paiiyakin.”
Makalipas ang ilang taon, pareho silang naging abala sa trabaho.
Naging arkitekto si Marco at nagtayo ng maliit ngunit matagumpay na design firm. Si Alessandra naman ay naging events director ng isang kilalang hotel group.
Sa kabila ng kanilang abalang buhay, nanatili ang tradisyon nilang magkita tuwing Biyernes.
Hanggang isang gabi, dumating si Alessandra sa paborito nilang café sa Escolta na may kakaibang ningning sa mga mata.
May inilapag itong maliit na kahon sa mesa.
Sa loob ay isang mamahaling singsing.
“Marco,” masayang sabi nito, “ikakasal na ako.”
Para bang biglang nawala ang lahat ng ingay sa paligid.
Pinilit ni Marco ngumiti.
“Kanino?”
“Kay Nathan.”
Hindi pa kailanman narinig ni Marco ang pangalang iyon.
Ayon kay Alessandra, nakilala niya si Nathan de Vera sa isang business conference sa Singapore. Mayaman ito, edukado, maginoo, at nagmula sa pamilyang may malaking negosyo sa Cebu.
“Ang bilis naman,” maingat na sabi ni Marco.
“Kapag tama raw ang tao, hindi mo kailangang maghintay nang matagal,” sagot ni Alessandra.
Sumakit ang dibdib ni Marco, ngunit tumango lamang siya.
Pagkatapos ay hinawakan ni Alessandra ang kamay niya.
“At gusto kong ikaw ang maging man of honor ko.”
Napatawa si Marco kahit parang may humihiwa sa puso niya.
“Ako talaga?”
“Sino pa ba? Ikaw ang pinakamatagal nang lalaki sa buhay ko.”
Hindi alam ni Alessandra kung gaano kasakit ang mga salitang iyon.
Sa sumunod na dalawang buwan, si Marco ang naging katuwang niya sa lahat ng paghahanda.
Kasama siya sa pagpili ng puting rosas, souvenir, wedding cake, at lumang simbahan sa Intramuros. Siya rin ang tumulong sa seating arrangement at nakipagtalo sa florist nang mali ang kulay ng ribbons.
Ngunit kakaiba ang isang bagay.
Hindi niya halos nakikita si Nathan.
Sa tuwing may fitting, tasting, o meeting, laging may dahilan ang lalaki.
Nasa Cebu.
May emergency meeting.
May kailangang asikasuhin sa ibang bansa.
Minsan, nagtanong si Marco, “Sigurado ka ba sa kanya?”
Ngumiti lamang si Alessandra.
“Mas sigurado ako ngayon kaysa kahit kailan.”
Habang papalapit ang araw ng kasal, lalo namang hindi mapakali si Marco.
Hindi niya gustong sirain ang kasal.
Hindi niya gustong agawin si Alessandra.
Ngunit hindi niya rin kayang habang-buhay na dalhin ang tanong kung ano sana ang nangyari kung naging matapang lamang siya.
Kaya gumawa siya ng desisyon.
Magtatapat siya bago magsimula ang seremonya.
Hindi para pigilan ang kasal, kundi para tuluyan niyang mailabas ang sampung taong lihim at makapagpaalam nang walang pagsisisi.
Dumating ang araw ng kasal.
Napuno ng puting rosas at kandila ang lumang simbahan. Nasa labas ang mga bisita, nakasuot ng pormal, habang tumutugtog ang isang string quartet.
Napansin ni Marco na marami sa kanilang mga kaibigan ang palihim na nakatingin sa kanya.
Ang ilan ay tila pinipigilan ang ngiti.
“Bakit parang may alam kayong hindi ko alam?” tanong niya.
“Wala,” mabilis na sagot ng kaibigan nilang si Trina. “Puntahan mo na si Alessandra.”
Huminga nang malalim si Marco at nagtungo sa bridal room.
Pagbukas niya ng pinto, nakita niya si Alessandra sa harap ng salamin.
Napakaganda nito sa simpleng puting bestida. Walang ibang tao sa loob. Walang bridesmaid, makeup artist, o kamag-anak.
Parang hinihintay talaga siya.
“Marco,” malumanay nitong bati.
Lumapit siya, ngunit nang makita niya ang mukha ng kaibigan, halos umatras ang tapang niya.
“May kailangan akong sabihin bago ka lumabas.”
Hindi nagsalita si Alessandra.
Kaya lumuhod si Marco sa harap nito.
“Hindi ako narito para guluhin ang kasal mo,” nanginginig niyang sabi. “At hindi ko hinihinging piliin mo ako.”
Namula ang kanyang mga mata.
“Pero sampung taon na kitang mahal, Alessandra.”
Napalunok siya bago nagpatuloy.
“Mahal kita simula pa noong naghatian tayo sa isang payong kahit pareho tayong nabasa. Mahal kita noong ako ang tinawagan mo pagkatapos ng bawat heartbreak. Mahal kita noong wala akong trabaho at ikaw lang ang naniwalang makakabangon ako.”
Tahimik na pumatak ang luha niya.
“Alam kong huli na. Pagkatapos ng araw na ito, lalayo ako kung iyon ang kailangan. Pero gusto kong malaman mong sa lahat ng taon na magkasama tayo, hindi ako nanatili dahil kaibigan lang kita.”
Tumingin siya sa sahig.
“Nananatili ako dahil ikaw ang tahanang hindi ko kailanman naging matapang na hingin.”
Ilang segundo ang lumipas.
Inasahan niyang masasampal, sisigawan, o palalabasin siya.
Ngunit nang tumingin siya kay Alessandra, nakangiti ito habang umiiyak.
“Ang tagal mo,” bulong nito.
Napatitig si Marco.
“Ano?”
Kumuha si Alessandra ng isang gintong sobre mula sa tabi ng salamin at iniabot iyon sa kanya.
“Buksan mo.”
Nanginginig ang kamay ni Marco habang pinupunit ang sobre.
Sa loob ay may wedding program, isang dokumento mula sa civil registrar, at litrato nilang dalawa noong graduation.
Ngunit nang makita niya ang nakasulat sa linya para sa pangalan ng lalaking ikakasal, nanigas ang buong katawan niya.
Hindi Nathan de Vera ang nakalagay.
Kundi—
MARCO GABRIEL VILLANUEVA.
“Alessandra…” halos pabulong niyang sambit. “Ano’ng ibig sabihin nito?”
Bago pa siya makatanggap ng sagot, biglang bumukas ang pinto sa likuran niya.
Pumasok si Nathan, nakangiti, habang may bitbit na itim na suit.
At ang unang sinabi nito ay—
“Sa wakas, umamin din ang lalaking sampung taon naming hinihintay.”
PARTE2
Napalingon si Marco kay Nathan, saka muling tumingin sa dokumentong hawak niya.
Parang hindi makasunod ang isip niya sa nangyayari.
“Sandali,” sabi niya. “Bakit pangalan ko ang nasa wedding program? At bakit parang alam ninyong lahat ang tungkol sa nararamdaman ko?”
Humalakhak si Nathan at inilapag ang suit sa sofa.
“Una sa lahat,” sabi nito, “hindi ako nobyo ni Alessandra.”
Napatayo si Marco.
“Ano?”
Lumapit si Nathan at iniabot ang kamay.
“Nathaniel Reyes de Vera. Pinsan niya ako sa mother’s side. Labing-isang taon akong nanirahan sa Singapore. Kaya hindi mo ako nakilala.”
Hindi agad kinamayan ni Marco ang lalaki.
Sa halip, tumingin siya kay Alessandra.
“Pinsan mo siya?”
Tumango ang dalaga.
“Wala akong relasyon kay Nathan. Kahit kailan.”
“Pero ang singsing… ang proposal… ang mga kuwento tungkol sa business conference…”
“Lahat bahagi ng plano,” sagot ni Nathan. “At para malinaw, wala akong ginastos sa singsing. Kay Alessandra mismo iyon.”
Napahawak si Marco sa noo.
“Plano? Anong klaseng plano ang magpapanggap kang ikakasal sa ibang lalaki?”
Hindi nawala ang ngiti ni Alessandra, ngunit bakas sa mga mata nito ang kaba.
“Plano para malaman kung may puwang ba ako sa puso mo.”
“Maaari mo naman akong tanungin!”
“Maraming beses kitang tinanong,” sagot niya.
“Kailan?”
“Tuwing tinatanong kitang bakit wala kang kasintahan. Tuwing sinasabi kong natatakot akong tumandang mag-isa. Tuwing binabanggit ko ang usapan natin noong college.”
Napatigil si Marco.
“Anong usapan?”
Nanlaki ang mga mata ni Alessandra.
“Hindi mo naaalala?”
Mula sa drawer, kumuha siya ng lumang asul na notebook.
Pamilyar iyon kay Marco. Journal nila iyon noong graduating year, kung saan isinusulat nila ang mga plano nilang gawin bago mag-trenta.
Binuksan ni Alessandra ang pahinang may petsang sampung taon na ang nakaraan.
Nandoon ang sulat-kamay nilang dalawa.
Kapag pareho pa rin tayong walang asawa bago tayo magtatlumpu’t dalawa, tayo na lang ang magpakasal. Walang atrasan.
Sa ibaba ay may dalawang pirma at doodle ng dalawang singsing.
Napaupo si Marco.
“Akala ko biro lang iyon.”
“Sa iyo siguro,” mahinang sabi ni Alessandra. “Sa akin, hindi.”
Doon lamang napansin ni Marco na nanginginig din ang kamay nito.
“Alam mo ba kung bakit palaging nabibigo ang mga relasyon ko?” tanong ni Alessandra.
Hindi sumagot si Marco.
“Dahil sa bawat lalaking nakikilala ko, hinahanap ko ang mga bagay na mayroon ka. Ang pasensya mo. Ang paraan ng pakikinig mo. Ang pag-alala mo sa maliliit na detalye. Ang pakiramdam na ligtas ako kahit hindi mo ako hinahawakan.”
Pumatak ang luha sa pisngi niya.
“Pero sa tuwing sinusubukan kong magbigay ng pahiwatig, inilalagay mo ako sa friend zone.”
“Ako?” gulat na tanong ni Marco.
“Oo, ikaw!” singhal niya kahit umiiyak. “Noong sinabi kong mas gusto kong makasama ang lalaking kilala ako nang matagal, sinabi mong ipakikilala mo ako sa kaibigan mong accountant.”
Napangiwi si Nathan sa gilid.
“Masakit nga iyon.”
“At noong sinabi kong bagay sa akin ang apelyidong Villanueva, ang sagot mo, ‘May kakilala akong Villanueva sa Pasig, single yata ang anak niya.’”
Napapikit si Marco sa hiya.
“Akala ko nagbibiro ka.”
“Akala ko rin torpe ka lang,” sabi ni Alessandra. “Pero habang tumatagal, inisip kong baka wala ka talagang nararamdaman.”
Biglang nawala ang saya sa mukha ni Marco.
“Kaya ginawa mo ang lahat ng ito para subukan ako?”
Hindi agad sumagot si Alessandra.
Ang tanong niya ay may halong sakit.
“Sinasabi mong kasal mo ngayon. Hinayaan mong isipin kong mawawala ka na sa akin. Alam mo ba kung ano ang pinagdaanan ko nitong mga nakaraang buwan?”
Tumahimik ang silid.
Nawala ang nakakalokong ngiti ni Nathan.
Lumapit si Alessandra, ngunit umatras si Marco.
“Marco, hindi ko gustong saktan ka.”
“Pero nasaktan mo ako.”
“Alam ko.”
“Bawat bulaklak na pinili natin, bawat meeting, bawat beses na sinabi mong mahal mo si Nathan—”
“Hindi ko sinabing mahal ko siya,” mabilis niyang sagot.
“Pero hinayaan mong paniwalaan ko!”
Tumango si Alessandra habang umiiyak.
“Oo. At mali iyon.”
Hindi niya ipinagtanggol ang sarili.
“Akala ko iyon lang ang paraan para harapin mo ang takot mo. Pero habang nakikita kitang ngumiti kahit nasasaktan ka, ilang beses kong gustong itigil ang lahat.”
“Bakit hindi mo ginawa?”
“Dahil natakot din ako.”
Napatitig si Marco.
“Akala mo ikaw lang ang natatakot na masira ang pagkakaibigan natin?” pagpapatuloy ni Alessandra. “Sampung taon din akong nabuhay sa takot na baka sabihin mong kapatid lang ang tingin mo sa akin.”
Tahimik na napayuko si Nathan.
“Lalabas muna ako,” sabi nito. “Mag-usap kayo.”
Ngunit bago siya tuluyang makalabas, lumingon siya kay Marco.
“Para lang malaman mo, walang pumilit sa kanya. Pero walang sinuman sa labas ang naniniwalang wala kang nararamdaman. Maging ang nanay mo, kasabwat.”
“Pati nanay ko?”
“Siya ang pumili ng suit mo.”
Pagkasara ng pinto, naiwan ang dalawa sa bridal room.
Sa labas, mahina nilang naririnig ang tugtog ng string quartet.
Hinawakan ni Alessandra ang gintong sobre.
“Hindi pa tapos ang kuwento.”
May inilabas siyang isa pang papel.
Hindi iyon marriage license.
Isa iyong liham na sulat-kamay niya.
“Sinulat ko ito bago ko sinimulan ang plano,” sabi niya. “Hindi ko alam kung magtatapat ka. Hindi ko rin alam kung galit ka sa akin pagkatapos. Pero gusto kong mabasa mo.”
Iniabot niya iyon kay Marco.
Tahimik niya itong binasa.
Marco, kung hindi ka darating sa silid na ito, tatapusin ko ang palabas bago magsimula ang seremonya. Sasabihin kong reunion at thanksgiving party lamang ang lahat. Hindi kita ipapahiya at hindi kita pipilitin.
Kung darating ka ngunit pagbati lamang ang ibibigay mo, palalayain na kita. Tatanggapin kong ako lang ang nagbigay ng kahulugan sa pangako natin.
Pero kung darating ka at sasabihin mong mahal mo ako, hihilingin kong huwag tayong magpakasal ngayon dahil sa gulat o pressure. Hihilingin kong piliin mo ako nang malinaw, pagkatapos mong malaman ang buong katotohanan.
Napatingin si Marco sa kanya.
“Hindi mo ako pipiliting magpakasal ngayon?”
Umiling si Alessandra.
“Hindi. Handa ang kasal, pero hindi kumpleto ang marriage license. Wala pang pirma mo. Kahit lahat sila nasa labas, maaari tayong lumabas at sabihin ang totoo. Wala akong karapatang pilitin kang magdesisyon dahil lamang nag-set up ako ng buong seremonya.”
Huminga siya nang malalim.
“Gusto kong pakasalan mo ako dahil pinili mo ako. Hindi dahil nahuli ka sa patibong.”
Sa unang pagkakataon mula nang mabuksan ang sobre, bahagyang lumuwag ang dibdib ni Marco.
Ngunit hindi pa rin nawawala ang sakit.
“Bakit ngayon?” tanong niya. “Bakit hindi mo na lang sinabi sa akin?”
“Dahil dalawang buwan na lang, trenta’y dos na tayo,” sagot niya. “At dahil narinig kong nagpaplano kang tanggapin ang trabaho sa Australia.”
Nanlaki ang mata ni Marco.
“Sino ang nagsabi sa iyo?”
“Si Trina.”
Napabuntong-hininga siya.
May alok nga siyang pamunuan ang branch ng kanilang firm sa Sydney. Hindi pa niya sinasabi kay Alessandra dahil balak niyang tanggapin iyon pagkatapos ng kasal.
“Akala ko kapag umalis ka, matatapos na ang pagkakataon natin,” sabi niya. “Kaya gumawa ako ng isang napakalaking katangahan.”
“Napakalaki talaga.”
“Alam ko.”
“Halos dalawang buwan akong hindi makatulog.”
“Alam ko.”
“At hinayaan mo akong makipagtalo sa florist para sa kasal na ako pala ang groom?”
Sa kabila ng tensiyon, napatawa si Alessandra habang umiiyak.
“Ikaw lang kasi ang kayang makipagtalo tungkol sa maling shade ng ivory.”
Hindi napigilan ni Marco ang maikling tawa.
Pagkatapos ay muli silang natahimik.
“Mahal mo ba talaga ako?” tanong niya.
Hindi nag-atubili si Alessandra.
“Simula pa noong araw na binigay mo sa akin ang huli mong pamasahe dahil nawala ang wallet ko.”
“Naglakad ako mula Intramuros hanggang Sta. Cruz noon.”
“Alam ko. Sinundan kita nang palihim dahil nag-alala ako.”
“Ano?”
“Sumakay ako ng jeep matapos kong makautang kay Trina. Nakita kitang naglalakad.”
“Bakit hindi mo ako nilapitan?”
“Dahil kumakanta ka habang naglalakad. Ayokong sirain ang concert mo.”
Napailing si Marco.
Sampung taon.
Sampung taon silang parehong nagtatago, parehong nagpaparinig, parehong takot na maunang magsalita.
“Hindi ko kayang magpakasal sa iyo ngayon na parang walang nangyari,” sabi niya.
Namutla si Alessandra, ngunit tumango.
“Naiintindihan ko.”
“Kailangan kong iproseso ang ginawa mo.”
“Oo.”
“At kailangan mong mangakong wala nang ganitong klaseng patibong.”
“Oo.”
“Wala nang pekeng nobyo.”
“Oo.”
“Wala nang kasal na hindi alam ng groom.”
“Talagang hindi na mauulit iyon.”
Kinuha ni Marco ang suit mula sa sofa.
Napatingin si Alessandra sa kanya.
“Ano’ng ginagawa mo?”
“Hindi tayo magpapakasal ngayon.”
Unti-unting nawala ang pag-asa sa mga mata nito.
Ngunit nagpatuloy siya.
“Pero hindi rin natin sasayangin ang lahat ng pagkaing binayaran mo.”
Napakurap si Alessandra.
“Lalabas tayo. Sasabihin natin sa lahat ang totoo. Pagkatapos, gagawin nating engagement celebration ang araw na ito.”
“Engagement?”
Lumapit si Marco sa kanya.
“Hindi pa kita pinatatawad nang buo.”
Tumango ito.
“Pero mahal pa rin kita.”
Napatakip si Alessandra sa bibig habang muling bumuhos ang luha niya.
“At kung papayag kang magsimula tayo nang tama,” sabi ni Marco, “gusto kitang ligawan. Hindi bilang kaibigan. Hindi bilang lalaking palaging nasa tabi mo. Kundi bilang lalaking malinaw na pinipili ka.”
“Papayag ako,” umiiyak niyang sagot.
“Mabuti.”
“Pero bakit mo isusuot ang suit?”
“Dahil hindi ako lalabas sa harap ng dalawang daang bisita na naka-barong pang-man of honor habang ipinapaliwanag na ako pala ang muntik na groom.”
Napatawa si Alessandra at niyakap siya.
Hindi agad gumanti si Marco.
Ngunit makalipas ang ilang segundo, niyakap din niya ito nang mahigpit.
Sa labas ng simbahan, nagulat ang mga bisita nang lumabas silang magkahawak-kamay ngunit walang pari sa altar.
Kinuha ni Marco ang mikropono.
“May magandang balita at may kakaibang balita,” panimula niya.
Nagkatawanan ang mga tao.
“Ang magandang balita, hindi tuloy ang kasal.”
Napasinghap ang ilang hindi kasabwat na bisita.
“Ang kakaibang balita, ako pala dapat ang ikakasal.”
Sumabog sa tawanan at palakpakan ang simbahan.
Lumapit ang ina ni Marco at niyakap silang dalawa.
“Anak,” bulong nito, “pasensiya na. Pero kung hinintay ka naming umamin nang kusa, baka senior citizen na kayong dalawa.”
“Nay!”
Pagkatapos ng paliwanag, naging isang masayang engagement at thanksgiving celebration ang okasyon.
Hindi sila nagpakasal sa araw na iyon.
Sa loob ng anim na buwan, tunay na niligawan ni Marco si Alessandra.
Dumaan sila sa mahihirap na pag-uusap. Inamin ni Alessandra na mali ang panlilinlang niya, at natutunan niyang hindi dapat sinusubok ang pagmamahal sa pamamagitan ng pananakit o takot.
Natuto naman si Marco na ang katahimikan ay hindi palaging kabutihan. Minsan, isa rin itong paraan ng pagtakas.
Tinanggihan niya ang permanenteng paglipat sa Australia, ngunit tinanggap ang mas maikling proyekto roon. Sa loob ng tatlong buwan, araw-araw silang nag-usap at pinatunayan nilang kaya nilang piliin ang isa’t isa kahit walang malaking set-up.
Pagbalik ni Marco sa Pilipinas, dinala niya si Alessandra sa dati nilang tambayan sa Intramuros.
Walang photographer.
Walang kasabwat.
Walang pekeng groom.
Sa ilalim ng parehong lumang payong na itinago ni Alessandra mula pa noong college, lumuhod si Marco at inilabas ang isang simpleng singsing.
“Alessandra Reyes,” sabi niya, “sa pagkakataong ito, walang patibong. Walang surprise wedding. Ikaw lang, ako, at isang tanong na sampung taon kong inipon.”
Ngumiti siya habang umiiyak.
“Papayag ka bang maging pinakamatalik kong kaibigan habang-buhay—at asawa ko rin?”
“Oo,” sagot niya bago pa matapos ang tanong.
Makalipas ang tatlong buwan, ikinasal sila sa parehong simbahan.
Sa pagkakataong iyon, parehong malinaw ang pangalan sa marriage license.
Pareho silang pumirma.
At walang sinuman ang kailangang magkunwaring nobyo.
Bago sila lumakad patungo sa altar, iniabot ni Alessandra kay Marco ang lumang gintong sobre.
Sa likod nito ay may bago siyang isinulat:
Ang pag-ibig ay hindi dapat hulaan habambuhay. Minsan, kailangan lang ng tapang para sabihin ang katotohanang matagal nang alam ng puso.
Ngumiti si Marco at ibinulsa ang sobre.
Ang araw na inakala niyang magiging pinakamasakit na pamamaalam ng buhay niya ay naging simula pala ng isang pag-ibig na matagal nang naghihintay na pangalanan.
At sa pagkakataong iyon, wala nang lihim sa pagitan nila.
