Sa Unang Anibersaryo Namin, Buong Gabi Akong Naghintay sa Asawang Ayaw Umuwi—Hanggang Lumabas sa Trending ang Larawan Niya Kasama ang Aktres na Buong Buhay Akong Kinaiinggitan, at Doon Ko Natuklasan Kung Bakit Hindi Niya Ako Minahal Kahit Kailan
Hindi ako umiyak noong gabing hindi umuwi nang maaga ang asawa ko.
Hindi rin ako umiyak nang lumamig ang lahat ng pagkaing niluto ko sa loob ng limang oras.
Pero nang makita ko sa trending ang larawan niyang kasama ang babaeng buong buhay kong naging anino, parang may tahimik na kamay na pumiga sa puso ko.
Alas-onse y medya na ng gabi nang bumukas ang pinto ng villa namin sa Ayala Alabang.
Pumasok si Gabriel Villarama, suot pa rin ang itim na business suit, malamig ang mukha, tila galing sa isang lugar na mas mahalaga kaysa sa bahay na ito. Nakatayo ako sa tabi ng hapag-kainan. Nasa mesa pa rin ang kare-kare, beef caldereta, baked tahong, garlic rice, at ang mango float na ako mismo ang gumawa dahil minsan niyang nabanggit na gusto niya iyon noong bata pa siya.
Isang taon na kaming kasal.
Eksaktong isang taon.
Pero pagtingin niya sa mesa, hindi saya ang nakita ko sa mga mata niya. Inis.
“Sinabi ko na sa’yo, Alina,” malamig niyang sabi habang hinuhubad ang relo. “Huwag mo akong hintayin. Huwag ka na ring maghanda ng hapunan para sa akin.”
Ngumiti ako, kahit kumirot ang dibdib ko.
Lumapit ako para kunin ang coat niya. Inakbayan ko siya sa baywang, gaya ng ginagawa ng mga asawang gustong salubungin ang lalaking minamahal.
“Alam kong mahina ang sikmura mo kapag hindi ka kumakain,” mahinahon kong sabi. “Late ka na naman. Na-miss kita.”
May amoy siyang mint at mamahaling pabango. Pamilyar. Malinis. Malayo.
Ipinatong ko ang noo ko sa balikat niya.
Pero hindi niya ako niyakap pabalik.
Dahan-dahan niyang tinanggal ang mga kamay ko, para bang may bagay na kumapit sa kanya na kailangan niyang alisin.
“Hindi ako kakain. Sayang lang ang niluto mo.”
Parang may maliit na basong nabasag sa loob ko.
Bumaba ang tingin niya sa suot ko. Isang silk nightdress na kulay champagne, may manipis na robe sa ibabaw. Buong hapon akong nagdalawang-isip kung isusuot ko ba iyon. Hindi dahil gusto kong maging malaswa. Gusto ko lang maalala niyang babae ako. Asawa niya ako.
Kahit minsan lang.
Kahit ngayong gabi lang.
“Ano’ng suot mo?” tanong niya, kumunot ang noo.
Umikot ako nang kaunti, pilit na ngumiti.
“Hindi ba bagay?”
Matagal siyang tumingin.
Akala ko, kahit isang segundo, may makikita akong init sa mga mata niya.
Wala.
“Hindi ko gusto,” sabi niya. “Huwag mo nang ulitin.”
Pagkatapos, tumalikod siya at umakyat ng hagdan.
“Gabriel,” tawag ko.
Huminto siya.
“Anniversary natin ngayon.”
Saglit siyang tumingin sa mesa. Sa mga kandilang halos upos na. Sa dalawang wine glass na hindi man lang nagalaw. Sa cake na may maliit na numerong one sa ibabaw.
“Si Trixie na ang bahala sa gift,” sabi niya, tinutukoy ang secretary niya. “May trabaho pa ako. Kumain ka na.”
Isinara niya ang pinto ng study room.
Malakas.
Tuyo.
Parang hatol.
Naiwan akong nakatayo sa gitna ng dining room, suot ang damit na hindi niya nagustuhan, kaharap ang hapunang hindi niya kinain.
Isang taon.
Sa loob ng isang taon, naniwala akong kapag sapat ang lambing, matutunaw din ang yelo sa puso niya.
Sabi ng iba, maganda lang daw ako pero walang laman ang utak. Kaya nag-aral ako ng business etiquette, foreign language, at financial management. Sabi ng iba, hindi raw marunong mag-alaga ng bahay ang babaeng lumaki sa yaman. Kaya nagpaturo ako sa chef ng isang five-star hotel sa BGC.
Natuto akong magluto ng mga paborito niya.
Natuto akong manahimik kapag pagod siya.
Natuto akong ngumiti kahit hindi niya ako tinitingnan.
Pero kahit anong gawin ko, hindi niya ako minahal.
Ang sabi ng lahat, ganoon lang talaga si Gabriel Villarama. Malamig. Tahimik. Hindi marunong magpakita ng emosyon. Hindi malapit sa babae.
Pero alam kong hindi iyon totoo.
Dahil minsan ko siyang nakita na hindi ganoon.
Isang gabi, bago kami ikasal, nalasing siya sa isang family banquet. Ako ang naghatid sa kanya sa guest room. Akala ko tulog na siya, pero bigla niyang hinawakan ang pulso ko.
Ang higpit ng kapit niya.
Ang init ng tingin niya.
Sa unang pagkakataon, hindi siya mukhang yelo. Mukha siyang lalaking may itinatagong apoy.
“Alina,” bulong niya noon, paos ang boses. “Huwag kang lalayo.”
Hanggang ngayon, iyon ang pangungusap na pinanghawakan ko.
Akala ko, may parte sa kanya na gusto ako. Akala ko, baka takot lang siya. Baka sanay lang siyang itago ang nararamdaman.
Pero ngayong nakatingin ako sa malamig na hapag-kainan, unti-unti kong naintindihan.
Baka ang gabing iyon ay aksidente lang.
Baka ako lang ang gumawa ng kahulugan sa isang sandaling wala namang ibig sabihin.
Tumunog ang cellphone ko.
Si Mira, best friend ko.
Pagkasagot ko, hindi siya agad nagsalita.
“Alina,” maingat niyang sabi. “Okay ka lang ba?”
“Bakit?” pilit kong pinagaan ang boses. “Anniversary namin ngayon. Bakit hindi ako magiging okay?”
Tumahimik siya.
Pagkatapos, halos pabulong niyang sinabi, “Hindi mo pa ba nakikita?”
“Kita ang alin?”
“Trending list. Nasa number one si Gabriel.”
Nanigas ang kamay ko.
Binuksan ko ang social media.
At doon ko nakita ang headline.
Sikat na aktres na si Bianca Reyes, nahuling kasama sa private lounge ang tagapagmana ng Villarama Group sa Taguig.
Pakiramdam ko, nawala ang hangin sa paligid.
Pinindot ko ang larawan.
Kahit medyo malabo, kilala ko ang lalaking iyon.
Si Gabriel.
At ang babaeng katabi niya ay si Bianca Reyes.
Ang babaeng kinalakihan kong karibal.
Ang babaeng laging sinasabi ng lahat na mas bagay sa mundong kinalalagyan ni Gabriel.
Sikat na aktres. Endorser ng Villarama Group. Paborito ng media. Paborito ng fans.
Binasa ko ang comments.
“Finally! Mas bagay si Bianca kay Gabriel kaysa sa asawa niyang display lang.”
“Alina Mendoza? Maganda nga, pero walang dating. Si Bianca ang tunay na queen.”
“Kung ako si Gabriel, matagal ko nang iniwan ang trophy wife na ‘yan.”
Hindi ako kumurap.
Hindi ako umiyak.
Pinalaki ko ang larawan.
Una kong napansin ang kamay ni Bianca na nakahawak sa braso ni Gabriel.
Ikalawa, ang coat ni Gabriel na nakasampay sa balikat niya.
At ikatlo—
Ang singsing.
Hindi wedding ring ni Gabriel.
Kundi ang singsing na ibinigay sa akin ng lola niya noong araw ng kasal namin.
Ang Villarama heirloom ring.
Suot iyon ni Bianca.
Habang ako, ang legal na asawa, nakatayo sa bahay namin na parang bisitang hindi inimbita.
Nanginginig ang mga daliri ko nang i-zoom ko pa ang larawan.
Doon ko nakita ang maliit na detalye sa likod nila.
Isang puting folder sa mesa.
May pangalan ko.
At sa ilalim nito, dalawang salitang nagpahinto sa tibok ng puso ko:
ANNULMENT AGREEMENT.
PARTE2
Matagal akong nakatitig sa dalawang salitang iyon.
Annulment Agreement.
Hindi ko alam kung ilang segundo akong hindi nakahinga. Sa paligid ko, patuloy na umiilaw ang mga kandila sa mesa. Parang walang nangyari. Parang hindi ngayon nabasag ang huling piraso ng ilusyon na pinanghawakan ko sa loob ng isang taon.
Tinawag ako ni Mira mula sa kabilang linya.
“Alina? Nandiyan ka pa ba?”
Nilunok ko ang buhol sa lalamunan.
“Nakita ko na.”
“Puntahan kita.”
“Huwag na,” sabi ko, mas kalmado kaysa sa inaasahan ko. “May kailangan lang akong kumpirmahin.”
Ibinaba ko ang tawag.
Hindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas ko. Marahil may klase ng sakit na, kapag sumobra na, hindi ka na pinapaiyak. Pinapatayo ka na lang nito.
Umakyat ako sa hagdan.
Sa bawat hakbang, naririnig ko ang sariling tibok ng puso. Mabigat. Mabagal. Parang martilyo sa dibdib.
Nasa study room si Gabriel. Bahagyang nakabukas ang pinto. Sa loob, may ilaw mula sa laptop niya. Nakaupo siya sa likod ng mesa, hawak ang cellphone, malamig pa rin ang mukha.
Kumatok ako.
Hindi siya tumingin.
“Akala ko kumakain ka na.”
“Galing ka ba kay Bianca?”
Sa wakas, umangat ang tingin niya.
Hindi siya nagulat. Iyon ang unang sumaksak sa akin.
Hindi siya nagulat dahil alam niya.
Alam niyang makikita ko.
“Alina,” sabi niya, pagod ang boses. “Huwag kang makinig sa internet.”
Ipinakita ko sa kanya ang phone ko. Nasa screen ang larawan. Ang kamay ni Bianca. Ang singsing. Ang folder.
“Nagsisinungaling din ba ang larawang ito?”
Sandali siyang natahimik.
Pagkatapos, tumayo siya.
“Hindi iyon ang iniisip mo.”
Napangiti ako. Hindi masaya. Hindi mapait. Kundi pagod.
“Alam mo, buong taon kong narinig ang linyang ‘yan kahit hindi mo sinasabi. Kapag hindi ka umuuwi, iniisip ko, hindi iyon ang iniisip ko. Kapag hindi mo ako hinahawakan, iniisip ko, hindi iyon ang iniisip ko. Kapag kausap mo si Bianca sa mga event at ako’y parang dekorasyon lang sa gilid, iniisip ko, hindi iyon ang iniisip ko.”
Humakbang ako palapit.
“Pero ngayong may annulment papers na may pangalan ko, ano pa ba dapat kong isipin?”
Napahawak siya sa gilid ng mesa.
“Hindi ko pinirmahan.”
“Pero pinagawa mo.”
Wala siyang naisagot.
Iyon na ang sagot.
Dahan-dahan kong hinubad ang singsing sa daliri ko. Ang wedding ring namin. Hindi iyon heirloom. Ang heirloom, ayon sa larawan, nasa kamay na ng ibang babae.
Inilagay ko ang singsing sa mesa niya.
“Happy anniversary, Gabriel.”
Bigla siyang napatingin sa singsing.
“Alina, huwag kang padalos-dalos.”
“Padalos-dalos?” tumawa ako nang mahina. “Isang taon akong naghintay. Kung may hindi naging padalos-dalos dito, ako iyon.”
Lumabas ako ng study room bago pa siya makapagsalita.
Kinabukasan, sumabog pa lalo ang balita.
Hindi lang isang larawan ang lumabas. May video pa.
Sa video, nakangiti si Bianca habang nakasandal kay Gabriel sa private lounge ng isang hotel sa BGC. Hindi malinaw ang usapan, pero malinaw ang kilos. Malinaw ang lakas ng loob niya. At malinaw ang singsing sa kanyang daliri.
Nag-trending ang pangalan ko.
Hindi bilang asawa.
Kundi bilang babaeng naaawa ang lahat.
May mga nagsabing kawawa ako. May nagsabing dasurv ko raw dahil pinilit ko ang sarili ko sa lalaking hindi naman ako mahal. May mga lumang kakilala na muling naglabas ng mga kwento mula high school—kung paano raw lagi akong natatalo kay Bianca, kung paano raw siya ang mas matalino, mas sikat, mas bagay sa mga lalaking tulad ni Gabriel.
Noong tanghali, tumawag ang biyenan kong si Doña Evelina Villarama.
“Alina,” malamig niyang sabi, “pumunta ka rito sa main house ngayong gabi. Kailangan nating ayusin ang eskandalong ginawa mo.”
“Ginawa ko?”
“Kung hindi ka nagpakasal kay Gabriel, hindi sana siya nahirapang humarap sa publiko ngayon.”
Napapikit ako.
Doon ko naintindihan.
Sa pamilyang iyon, kahit masaktan ako, kasalanan ko pa rin.
“Pupunta ako,” sagot ko. “Pero hindi para humingi ng tawad.”
Pagdating ko sa Villarama ancestral house sa Forbes Park, naroon na silang lahat.
Si Doña Evelina, ang matriarch ng pamilya. Si Don Arturo, ama ni Gabriel, tahimik at seryoso. Ang ilang board members ng Villarama Group. At sa gitna ng sala, nakaupo si Bianca Reyes, suot ang puting dress, malinis ang makeup, at sa kamay niya—
Nandoon pa rin ang singsing.
Ang singsing ng lola ni Gabriel.
Pagpasok ko, bahagya siyang ngumiti.
“Alina,” malambing niyang bati. “Pasensya na sa gulo. Hindi ko ginusto na lumaki ito.”
Tiningnan ko siya.
Sa likod ng ngiti niya, nakita ko ang dating Bianca. Ang batang babaeng laging kumukuha ng laruan ko, laging nagpapaiyak sa akin, tapos siya ang mukhang biktima pagdating ng matatanda.
“Kung hindi mo ginusto,” sabi ko, “bakit suot mo ang singsing ko?”
Nagbago ang mukha niya sa isang iglap.
Si Gabriel, na nakatayo sa tabi ng bintana, agad na lumapit.
“Bianca, tanggalin mo iyan.”
Nanlaki ang mata ni Bianca. “Gab, ikaw ang nagbigay nito kagabi.”
“Hindi para isuot mo sa harap niya.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa akin.
Kaya pala.
Hindi ninakaw ni Bianca ang singsing.
Ibinigay niya.
Ibinigay ng asawa ko.
Bumaling ako kay Gabriel.
“Salamat sa paglilinaw.”
“Alina—”
Itinaas ko ang kamay para patahimikin siya.
Doña Evelina ang nagsalita. “Tama na. Ang kailangan ngayon ay isang statement. Sasabihin natin na magkaibigan lang sina Gabriel at Bianca. Ikaw, Alina, lalabas ka bukas kasama ng asawa mo. Ngumiti ka. Sabihin mong matatag ang pagsasama ninyo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Bakit ko gagawin iyon?”
“Dahil asawa ka niya.”
“Hindi ba iyon ang problema?” tanong ko. “Naalala lang ninyong asawa ako kapag kailangan ninyong linisin ang pangalan niya.”
Biglang kumapal ang katahimikan.
Bumuntong-hininga si Don Arturo.
“Alina, anong gusto mo?”
Bago ako makasagot, pumasok ang isang matandang lalaki mula sa likod na pintuan. Si Atty. Ramon Del Rosario, personal lawyer ng namayapang lola ni Gabriel.
Kilala ko siya.
Siya ang humawak ng kasunduan sa kasal namin.
May dala siyang leather folder.
“Pasensya na sa pagkaantala,” sabi niya. “Hiningi ni Ma’am Alina na dalhin ko ang kopya ng last directive ni Doña Mercedes Villarama.”
Namutla si Doña Evelina.
“Anong kalokohan ito?”
Binuksan ni Atty. Ramon ang folder.
“Bago pumanaw si Doña Mercedes, malinaw ang kanyang habilin. Ang heirloom ring ay hindi simpleng alahas. Simbolo ito ng karapatan sa twenty-eight percent trust shares ng Villarama Group. Ang singsing ay ipinagkatiwala kay Alina Mendoza Villarama bilang legal wife ni Gabriel, at hindi maaaring ipasa, ipahiram, o gamitin ng ibang babae habang buhay pa ang kasal.”
Napaatras si Bianca.
Si Gabriel ay natigilan.
Ako man, hindi ko alam ang buong detalye. Alam kong mahalaga ang singsing. Hindi ko alam na ganoon kahalaga.
Nagpatuloy ang abogado.
“Kapag napatunayang ibinigay ang singsing sa ikatlong partido bilang simbolo ng romantic attachment o public replacement of spouse, puwedeng i-freeze ng trustee ang voting rights ng Gabriel Villarama line pending board review.”
Hindi na malamig ang mukha ni Doña Evelina.
Takot na iyon.
“Alina,” bigla niyang sabi, nagbago ang tono. “Anak, napag-uusapan naman ito.”
Napatingin ako sa kanya.
Anak.
Ngayon lang ako naging anak.
Tumingin ako kay Gabriel.
“Alam mo ba ito?”
Mahigpit ang panga niya. Hindi siya sumagot agad.
“Alam mo?” ulit ko.
“Hindi lahat,” sagot niya sa wakas. “Akala ko simbolo lang iyon ng pamilya.”
“Pero sapat ang alam mo para ibigay kay Bianca.”
Wala siyang maipagtanggol.
Si Bianca naman ay halos mataranta.
“Hindi ko alam ang tungkol sa shares. Akala ko… akala ko mahalaga lang ako sa kanya.”
Napangiti ako nang mapait.
“Sa wakas, may pareho pala tayo. Pareho tayong naniwala sa hindi totoo.”
Tumalikod ako kay Bianca at humarap sa lahat.
“Hindi ako lalabas bukas para ngumiti. Hindi ako magsisinungaling para protektahan ang lalaking pinahiya ako sa sariling anibersaryo namin. At hindi ako papayag na gamitin ninyo ulit ang pangalan ko para sa negosyo ninyo.”
“Anong gagawin mo?” tanong ni Don Arturo.
Kinuha ko ang kopya ng dokumentong dala ni Atty. Ramon.
“Una, ibabalik sa akin ang heirloom ring ngayong gabi. Pangalawa, maglalabas ako ng sarili kong statement. Pangatlo, sisimulan ko ang legal separation. Hindi annulment na inihanda ninyo. Legal separation na may buong record ng emotional neglect, public humiliation, at misuse of marital assets.”
Napabaling si Gabriel sa akin.
“Alina, ayaw ko ng separation.”
Ngayon, siya ang mukhang nasasaktan.
Isang taon kong hinintay ang ekspresyong iyon. Isang taon kong pinangarap na makita siyang mawalan ng kontrol dahil sa akin.
Pero nang makita ko na, hindi pala ako natuwa.
Pagod na pala ako.
“Hindi mo ako gusto noong nasa tabi mo ako,” sabi ko. “Huwag mo akong habulin ngayong aalis na ako.”
Lumapit siya. Sa unang pagkakataon, hindi malamig ang boses niya.
“Hindi ko alam kung paano maging asawa. Lumaki ako sa pamilyang lahat ng bagay ay kontrata. Akala ko kapag binigyan kita ng bahay, pangalan, seguridad, sapat na iyon. Hindi ko alam kung paano sabihin na natakot ako noong una kitang gustuhin.”
Napakunot ang noo ko.
“Natakot?”
“Dahil ikaw ang unang taong hindi humingi ng kahit ano sa akin,” sabi niya. “At hindi ko alam kung paano mahalin ang taong hindi ko mabibili.”
Kung noong unang buwan niya iyon sinabi, baka niyakap ko siya.
Kung noong unang gabi akong umiyak sa banyo pagkatapos niyang tanggihan ang hapunan ko, baka pinatawad ko siya.
Pero hindi ngayong hawak ng ibang babae ang singsing ko.
“Gabriel,” mahina kong sabi, “ang pagmamahal na hindi marunong magpakita ay nagiging pananakit din.”
Tumigil siya.
Doon siya natalo.
Hindi sa legal papers.
Hindi sa shares.
Kundi sa katotohanang huli na siya.
Kinabukasan, naglabas ako ng statement. Maikli lang.
Sinabi kong ang kasal ay hindi dekorasyon, hindi business arrangement, at hindi dapat gawing takip sa kasinungalingan ng sinuman. Hindi ko binanggit si Bianca. Hindi ko siniraan si Gabriel. Hindi ko kailangang gawin iyon.
Ang totoo mismo ang gumawa.
Sa loob ng ilang oras, nagbago ang tono ng publiko.
Ang dating comments na tumatawag sa akin na trophy wife ay napalitan ng paghingi ng tawad. May mga babaeng nagkuwento rin kung paano sila nanahimik sa relasyong sila lang ang lumalaban. May mga lalaking umamin na minsan, hindi sapat ang pagiging provider kung wala namang paggalang.
Binalik ni Bianca ang singsing sa pamamagitan ng abogado. Makalipas ang isang buwan, tinanggal siya bilang endorser ng Villarama Group. Hindi dahil hiniling ko, kundi dahil ayaw na ng board ng eskandalong siya mismo ang nagpalaki.
Si Gabriel, sa loob ng maraming linggo, nagpadala ng liham.
Hindi mamahaling bulaklak.
Hindi alahas.
Liham.
Sa una, hindi ko binasa. Pagkatapos, binuksan ko rin ang isa.
Humihingi siya ng tawad.
Hindi para bumalik ako agad.
Kundi dahil ngayon lang daw niya naiintindihan na ang katahimikan ay maaari ring maging anyo ng kalupitan.
Hindi ko alam kung mapapatawad ko siya balang araw.
Pero alam ko ang isang bagay.
Hindi na ako ang babaeng uupo sa harap ng malamig na hapag-kainan, naghihintay sa lalaking hindi man lang marunong lumingon.
Lumipat ako sa isang condo sa Makati. Maliit kumpara sa villa, pero sa unang gabi ko roon, nagluto ako ng simpleng sinigang. Umupo ako sa mesa. Kumain ako habang mainit pa.
At sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, hindi ako naghintay.
Hindi para sa asawa.
Hindi para sa paliwanag.
Hindi para sa pagmamahal na kailangang ipagmakakaawa.
Minsan, akala natin ang pinakamalaking sakit ay ang hindi mahalin ng taong pinili natin. Pero mas masakit pala ang unti-unting kalimutan ang sarili habang sinusubukang maging karapat-dapat sa kanya.
Kaya kung may isang bagay akong natutuhan, ito iyon:
Huwag mong hayaang ang pag-ibig mo sa iba ang maging dahilan para talikuran mo ang respeto sa sarili. Dahil ang tunay na pagmamahal, hindi ka iiwan sa hapag na malamig ang pagkain at mas malamig ang puso. Ang taong para sa iyo, hindi kailangang piliting makita ang halaga mo. Makikita ka niya—kahit hindi ka magmakaawa.
