“Wala akong asawa,” sagot ni Karen nang mahinahon, walang bakas ng hiya o galit sa boses niya.

Napatingin sina Sheila at Gretchen sa isa’t isa, saka muling tumingin kay Karen na para bang may nakita silang nakakatawa.

“Ay, hala,” kunwaring naawa si Sheila. “Single pa rin? Sayang naman. Kaya pala ang simple mo pa rin. Walang lalaking nagbibigay ng luho.”

“Baka naman career woman kuno,” dagdag ni Gretchen, sabay tawa. “Pero tingnan mo naman suot mo. Parang pupunta lang sa palengke.”

Hindi sumagot si Karen. Tahimik lang siyang nakaupo, nakatingin sa paligid ng ballroom ng hotel. Maraming pamilyar na mukha. May mga yumaman, may mga tumaba, may mga mukhang pagod na pagod sa buhay. Napangiti siya ng bahagya.

Kung alam lang nila.

Maya-maya, nagsimulang dumating ang mga asawa ng mga dating kaklase. Isa-isang pumasok ang mga lalaki na naka-suit, may bitbit na confidence at yabang.

“Mike!” sigaw ni Sheila, agad tumayo at kumaway. Lumapit ang lalaki at hinalikan siya sa pisngi.

“Hi babe,” sabi nito, saka tumingin kay Karen. Bahagyang kumunot ang noo niya, pero wala siyang sinabi.

Sumunod namang dumating si Raldy, asawa ni Gretchen. Mas elegante ang dating, mas halatang sanay sa corporate events. Pag-upo niya, agad siyang nag-order ng mamahaling wine.

“Ah, ito na ang reunion,” sabi ni Raldy. “Narito ba lahat ng achievers?”

Tumawa si Gretchen. “Oo naman. Lalo na kami.”

Tahimik pa rin si Karen.

Ilang minuto pa ang lumipas, nagsimulang magbulungan ang mga tao sa pintuan ng ballroom.

“Uy, sino ‘yon?”

“Grabe, ang aura.”

“CEO daw ng Apex Global.”

Nanlaki ang mata nina Sheila at Gretchen.

“Ha? CEO?” sabay nilang sabi.

“Hindi ba foreigner ang CEO?” tanong ni Sheila.

“Hindi na,” sagot ng isang kaklase na narinig ang usapan. “Matagal nang napalitan. Babae raw. Low profile. Pero siya ang ultimate boss.”

Biglang tumayo si Mike. Bigla ring tumayo si Raldy. Sabay silang tumingin sa direksyon ng pintuan.

Isang babae ang pumasok.

Simple lang ang puting bestida. Walang alahas. Walang bodyguard. Pero bawat hakbang niya ay may kakaibang bigat. Tahimik ang buong ballroom.

Si Karen.

Tumigil siya sa gitna ng bulwagan, bahagyang yumuko sa organizer.

“Pasensya na po kung late ako,” sabi niya. “May tinapos lang na tawag.”

Parang may bumagsak na langit sa mesa nina Sheila at Gretchen.

“Karen?” pabulong na tanong ni Sheila.

Namumutla si Gretchen.

Biglang lumapit sina Mike at Raldy kay Karen. Halos sabay silang yumuko.

“Good evening, Ma’am Karen,” magalang na sabi ni Mike.

“Good evening, CEO,” dagdag ni Raldy, halatang kinakabahan.

Hindi makapaniwala ang buong reunion.

“Ano ‘to?” halos pabulong na sigaw ni Sheila. “Mike, anong ginagawa mo?”

Tumingin si Mike sa kanya, pawis na pawis. “Sheila… siya ang CEO ng Apex Global.”

Nanlambot ang tuhod ni Sheila.

“Hindi… hindi pwede…” bulong ni Gretchen. “Karen? Siya?”

Ngumiti si Karen—ngunit hindi mapangmata, hindi mapagmataas. Isang ngiting puno ng kontrol at katahimikan.

“Please,” sabi niya kina Mike at Raldy. “Relax lang. Reunion lang ‘to. Maupo na kayo.”

Agad silang sumunod.

Bumalik si Karen sa upuan niya sa mesa—ang parehong mesa kung saan siya kanina lang ay minamaliit.

Tahimik na tahimik sina Sheila at Gretchen.

“Karen…” nanginginig na sabi ni Sheila. “Hindi namin alam…”

“Okay lang,” sagot ni Karen. “Hindi ko rin naman sinabi.”

“Pero bakit?” tanong ni Gretchen. “Valedictorian ka, tapos biglang… CEO?”

Uminom ng tubig si Karen bago nagsalita.

“Pagkatapos ng graduation, nag-aral ako sa abroad. Scholarship. Tahimik lang. Nagtrabaho ako mula sa baba. Walang apelyido, walang koneksyon. Natuto akong makinig, hindi magyabang.”

Tumingin siya sa paligid.

“Natuto akong ang tunay na kapangyarihan ay hindi kailangang ipagsigawan.”

Napayuko si Sheila.

“Pasensya na, Karen,” mahina niyang sabi. “Kung alam ko lang…”

Ngumiti si Karen. “Hindi mo kailangang humingi ng tawad dahil lang mas mataas ang posisyon ko. Ang kailangan mong pag-isipan ay kung bakit mo minamaliit ang mga taong akala mo ay ‘walang narating.’”

Parang sinuntok sa sikmura si Gretchen.

Maya-maya, lumapit ang organizer sa mikropono.

“Ladies and gentlemen,” masiglang sabi nito. “Isang karangalan po na ipakilala sa atin ang pinakamatagumpay sa batch na ito—ang CEO ng Apex Global Corp… si Ms. Karen Reyes!”

Palakpakan ang buong bulwagan.

Tumayo si Karen, bahagyang yumuko.

“Salamat,” sabi niya. “Pero gusto kong sabihin ito—ang tagumpay ay hindi paligsahan. Hindi ito reunion ng yabangan. Reunion ito ng alaala.”

Tahimik ang lahat.

“Kung may natutunan man ako,” dagdag niya, “iyon ay ang manatiling mabait. Dahil hindi mo alam kung sino ang makakasama mo sa taas… o kung sino ang tutulungan mong umakyat.”

Pagkatapos ng programa, isa-isang lumapit ang mga dating kaklase kay Karen. Humingi ng tawad. Humingi ng payo. Humingi ng pagkakataon.

Si Sheila at Gretchen ay naiwan sa mesa, tahimik.

“Akala ko,” bulong ni Sheila, “kami na ang panalo sa buhay.”

Napabuntong-hininga si Gretchen. “Hindi pala.”

Sa labas ng ballroom, huminga nang malalim si Karen. Tinignan niya ang langit.

Wala siyang asawa. Wala siyang kailangang patunayan.

Ang tahimik na babae—siya pala ang Big Boss.

At sa gabing iyon, sa gitna ng reunion, tuluyang nagbago ang tingin ng lahat sa salitang “tagumpay.”

ANG MGA MASKARA AY NAHUBAD

Matapos ang palakpakan at pagbati, unti-unting bumalik ang ingay sa ballroom, ngunit hindi na ito katulad ng dati. May kakaibang bigat sa hangin. Ang mga ngiti ay mas maingat, ang mga salita ay mas pinipili.

Si Karen ay muling umupo sa mesa, tahimik na parang kanina lamang ay isa lang siyang ordinaryong bisita. Ngunit ngayon, bawat kilos niya ay sinusubaybayan.

Lumapit si Mike, may dalang dalawang baso ng juice. “Ma’am Karen… kung okay lang po… gusto ko lang po magpasalamat sa opportunity. Hindi po namin mararating ni Sheila ang ganitong buhay kung hindi dahil sa kumpanya.”

Tinanggap ni Karen ang baso. “Salamat, Mike. Pero tandaan mo, ang posisyon ay ipinapahiram lang. Ang karakter, sa’yo talaga.”

Tumango si Mike, halatang may laman ang mga salita.

Samantala, si Sheila ay hindi mapakali. Paulit-ulit niyang inaayos ang suot niyang mamahaling singsing, na kanina’y buong yabang niyang ipinagmamalaki. Ngayon, parang pabigat na lang ito sa daliri niya.

“Karen…” mahinang tawag niya. “Pwede ba tayong mag-usap?”

Tumango si Karen. Tumayo sila at lumayo sa mesa, papunta sa gilid ng ballroom kung saan mas tahimik.

“Hindi ko alam kung saan magsisimula,” nanginginig na sabi ni Sheila. “Buong buhay ko, akala ko ang sukatan ng halaga ng tao ay kung ano ang meron siya. Kung gaano kamahal ang bag, kung gaano kataas ang posisyon ng asawa.”

Tumingin siya kay Karen. “Mali pala.”

Tahimik lang na nakinig si Karen.

“Alam mo ba,” pagpapatuloy ni Sheila, “naiinggit ako sa’yo noon. Valedictorian ka. Lahat humahanga sa’yo. Kaya siguro naging masama ako. Kasi natatakot akong matalo.”

Huminga nang malalim si Karen. “Sheila, matagal na ‘yon. Pare-pareho tayong bata noon. Ang tanong ay kung ano ang pipiliin mong maging ngayon.”

Napaluha si Sheila. “Pwede pa bang magbago?”

“Palagi,” sagot ni Karen. “Kung gugustuhin mo.”

Sa kabilang dulo naman ng ballroom, si Gretchen ay kinakausap ng ilang kaklase. Ngunit halatang wala siya sa sarili. Ang mga mata niya ay palihim na nakatingin kay Karen—may halo ng hiya, inggit, at takot.

Lumapit sa kanya ang asawa niyang si Raldy. “Gretchen,” bulong niya. “Maghinay-hinay ka. Kanina pa kita pinagmamasdan.”

“Ano?” defensibong sagot ni Gretchen. “Hindi ba pwedeng mabigla lang ako?”

“Hindi lang ‘yon,” seryosong sabi ni Raldy. “Alam mo bang muntik na akong mawalan ng posisyon last quarter? Kung hindi dahil kay Ma’am Karen na pumigil sa board—”

Napatigil si Gretchen. “Ano?”

“Hindi ko sinabi sa’yo para hindi ka mag-alala,” pagpapatuloy ni Raldy. “Pero siya ang nagbigay sa’kin ng isa pang chance. Tahimik lang. Walang sermon. Walang yabang.”

Napaupo si Gretchen. Unti-unting nabasag ang mundo na binuo niya sa yabang at pagpapanggap.

Makalipas ang ilang sandali, muling kinuha ng organizer ang mikropono.

“May special segment po tayo,” anunsyo nito. “Open mic. Sinumang gustong magbahagi ng alaala o mensahe para sa batch.”

Isa-isang may tumayo. May nagkwento ng kabataan, may humingi ng tawad, may nagpasalamat.

At saka, sa gulat ng lahat, tumayo si Gretchen.

Naglakad siya papunta sa mikropono, nanginginig ang kamay.

“Hindi ko inihanda ‘to,” sabi niya. “Pero pakiramdam ko kailangan kong magsalita.”

Tahimik ang buong ballroom.

“Matagal akong namuhay sa ideyang mas mahalaga ang imahe kaysa pagkatao,” amin niya. “At ngayong gabi, nakita ko kung gaano ako kababaw.”

Napatingin siya kay Karen. “Pasensya ka na. Hindi lang dahil mas mataas ka ngayon—kundi dahil tao ka. At hindi kita trinato bilang gano’n.”

May mga bulungan. May mga tango. May mga palakpak.

Bumalik si Gretchen sa upuan, luhaan pero magaan ang mukha.

Pagkatapos ng programa, unti-unti nang nag-alisan ang mga bisita. Ang ilan ay lumapit kay Karen para magpa-picture, magtanong ng advice, o simpleng magpakilala muli—ngayon, walang yabang.

Sa parking area, naglalakad si Karen mag-isa. Hawak ang susi ng sasakyan niya—isang simpleng sedan, hindi mamahalin.

Biglang may tumawag mula sa likuran.

“Karen.”

Lumingon siya.

Isang lalaking pamilyar ang mukha, pero may bakas ng panahon.

“Daniel?” gulat niyang sabi.

Ngumiti ang lalaki. “Ikaw pa rin. Tahimik.”

Si Daniel ang dati niyang kaklase—ang laging nasa likod ng classroom, ang tahimik na tumutulong sa kanya sa math competitions. Ang lalaking minsang umamin sa kanya noong graduation… at tinanggihan niya dahil kailangan niyang umalis ng bansa.

“Kumusta ka?” tanong ni Karen.

“Mabuti,” sagot ni Daniel. “Hindi CEO. Hindi VP. Pero masaya.”

Naglakad sila nang sabay.

“Alam mo,” sabi ni Daniel, “nakakatawa. Akala ng lahat, ang tagumpay ay palaging may kasamang ingay. Pero ikaw… patunay kang hindi.”

Ngumiti si Karen, pagod pero payapa.

“Hindi ko rin hinanap,” sabi niya. “Dumating lang.”

Huminto sila sa tabi ng sasakyan.

“Kung may oras ka,” sabi ni Daniel, “gusto kitang anyayahan sa kape. Hindi bilang CEO. Bilang si Karen.”

Tumingin si Karen sa kanya. Sa unang pagkakataon ng gabing iyon, ang ngiti niya ay hindi para sa mundo—kundi para sa sarili.

“Sige,” sagot niya. “Pero simple lang ha.”

Tumawa si Daniel. “Simple ang paborito ko.”

At sa gitna ng parking lot, sa ilalim ng ilaw na hindi kasing-kintab ng ballroom, nagsimula ang isang bagong kabanata—hindi ng yabang, kundi ng katahimikan, katotohanan, at posibilidad.

KABANATA 3: ANG MGA BAGAY NA HINDI NABIBILI

Tahimik ang maliit na coffee shop sa kanto. Walang kristal na ilaw, walang marble na mesa, walang mga taong naka-suit. Amoy kape at tinapay lang ang sumalubong kina Karen at Daniel.

“Dito ka pala pumupunta?” tanong ni Karen habang umuupo.

“Oo,” sagot ni Daniel. “Dito ako humihinga.”

Ngumiti si Karen. Matagal na rin mula nang may nagsabi sa kanya ng gano’n. Karamihan ng nakakasama niya ay humihinga sa boardroom, sa pressure, sa numero.

Umorder sila ng simpleng black coffee.

“Alam mo,” sabi ni Daniel habang hinihintay ang order, “kanina sa reunion… nakita ko ang lahat ng nangyari. Pero mas napansin ko kung paano ka tumahimik kahit may dahilan kang magsalita.”

Napatingin si Karen sa tasa. “Sanay na ako. Mas madali ang manahimik kaysa magpaliwanag.”

“Hindi ka ba napagod?” tanong ni Daniel. “Sa pagiging malakas palagi?”

Saglit na natahimik si Karen. Sa wakas, tumingin siya kay Daniel, parang unang beses na hinayaan ang sarili na maging totoo.

“Napapagod,” amin niya. “Pero kapag huminto ako, pakiramdam ko may babagsak.”

Dumating ang kape.

“Hindi lahat ng bagay babagsak kapag huminto ka,” mahinang sabi ni Daniel. “May mga bagay na kusang tatayo.”

Sa parehong oras, sa kabilang panig ng lungsod, hindi makatulog si Sheila. Nakaupo siya sa harap ng salamin, hawak ang diamond ring.

Kanina, simbolo iyon ng tagumpay. Ngayon, parang tanong.

“Mike,” tawag niya sa asawa. “Masaya ka ba talaga?”

Nagulat si Mike. “Saan nanggaling ‘yan?”

“Hindi ko alam,” sagot ni Sheila. “Parang ngayon ko lang naisip na hindi ko na tinanong.”

Tahimik si Mike. “Hindi ko rin alam kung paano sasagot.”

Sa apartment naman nina Gretchen at Raldy, tahimik ang sala. Nakapatong ang mamahaling bag sa sofa.

“Raldy,” sabi ni Gretchen, “kung wala ang posisyon mo… pipiliin mo pa rin ba ako?”

Huminga nang malalim si Raldy. “Hindi ko alam. Pero gusto kong subukan nating sagutin ‘yan.”

Sa coffee shop, nag-uusap pa rin sina Karen at Daniel.

“Bakit wala kang asawa?” biglang tanong ni Daniel, diretsahan pero walang panghuhusga.

Hindi nagulat si Karen. “May mga umalis. May mga hindi ko pinili. May mga hindi ako pinili.”

“Kasama ba ako ro’n?” tanong ni Daniel, kalahating biro, kalahating totoo.

Tumawa si Karen. “Siguro. Bata pa tayo noon.”

“Ngayon?” tanong niya ulit.

Tumingin si Karen sa labas ng bintana. May babaeng tumatawid, hawak ang kamay ng anak niya. Walang suot na mamahalin, pero payapa ang mukha.

“Ngayon,” sabi ni Karen, “mas alam ko na kung ano ang ayokong isuko.”

“Alin?” tanong ni Daniel.

“Ang sarili ko.”

Tahimik si Daniel. “Hindi ko hihilingin na isuko mo ‘yon.”

Ngumiti si Karen.

Makalipas ang ilang araw, bumalik si Karen sa opisina ng Apex Global. Isang emergency meeting ang naka-schedule.

“Ma’am,” sabi ng secretary, “may proposal po ang board. Gusto nilang gawing public ang personal profile n’yo. Para sa branding.”

Umupo si Karen. “At kung tumanggi ako?”

Nagkatinginan ang mga board member sa screen. “Mas mahirap ang control,” sabi ng isa.

“Kung ganon,” sagot ni Karen, “mas kailangan.”

Tumahimik ang lahat.

“Hindi ako produkto,” dagdag niya. “Hindi ako imahe. Kung hindi ninyo kaya ‘yon, hanap kayo ng CEO na kayang ngumiti sa camera.”

Isang board member ang tumango. “Naiintindihan namin.”

Pagkatapos ng meeting, nakatanggap si Karen ng mensahe.

Daniel: Kape ulit? Walang tanong. Walang plano.

Napangiti si Karen.

Sa reunion aftermath, kumalat ang kwento. Hindi lang ang tungkol sa CEO, kundi tungkol sa babae na hindi gumanti, hindi nang-apak, hindi nagyabang.

May mga dating kaklase na nagsimulang mag-message:

“Pwede ba kitang kausapin?”
“Paano ka nanatiling ganyan?”

At pare-pareho ang sagot ni Karen:

“Sa pakikinig.”

Isang gabi, habang naglalakad sila ni Daniel sa park, biglang tumigil si Karen.

“Daniel,” sabi niya. “Kung sakaling… hindi ako maging available palagi. Kung may mga araw na pipiliin ko ang katahimikan kaysa sa tao—”

“Hahayaan kita,” sagot ni Daniel. “At maghihintay. Hindi dahil mahina ako, kundi dahil buo ako.”

Tumingin si Karen sa kanya. May luha sa mata, pero walang bigat sa dibdib.

Sa unang pagkakataon, hindi siya ang Big Boss. Hindi rin siya ang valedictorian. Hindi siya ang simbolo ng tagumpay.

Isa lang siyang babae na piniling mabuhay nang totoo.

At sa katahimikan ng gabing iyon, mas malinaw kaysa dati—

Ang mga bagay na pinakamahalaga…
hindi kailanman nabibili.

 ANG PRESYO NG KATAHIMIKAN

Lumipas ang mga linggo matapos ang reunion, ngunit ang gabing iyon ay patuloy na bumabalik sa isipan ni Karen—hindi bilang sugat, kundi bilang paalala. Isang paalala na ang katahimikan ay may presyo, at ang bawat piniling huwag sabihin ay may kapalit na pananagutan.

Sa opisina ng Apex Global, mas naging abala ang mga araw. May paparating na merger, may banta ng hostile takeover, at may iilang board member na tahimik na hindi sang-ayon sa istilo ni Karen—hindi dahil kulang siya sa husay, kundi dahil sobra siyang hindi kontrolado.

“Ma’am Karen,” sabi ng assistant niya isang umaga, “may private request po ang media team. May lumalabas na articles. Gusto nilang maglabas tayo ng personal interview n’yo para ‘ma-humanize’ ang brand.”

Binasa ni Karen ang headline sa tablet:
ANG MISTERYO NG BABAENG CEO: HENYO O ICE QUEEN?

Tahimik siyang huminga. “Sabihin mo sa kanila, ang trabaho ang magsasalita.”

Nag-atubili ang assistant. “Ma’am… may risk po.”

“Lahat ng totoo, may risk,” sagot ni Karen.

Samantala, sa isang café na mas malayo sa lungsod, nagkita muli sina Sheila at Gretchen. Hindi na ito tulad ng dati. Walang LV bag sa mesa, walang malakas na tawa.

“Hindi ko akalaing ganito kahirap ang tahimik,” sabi ni Sheila habang hinahalo ang kape. “Parang naririnig ko ang sarili ko.”

Tumango si Gretchen. “Masakit pala kapag wala kang itinatago.”

Hindi nila napansin, ngunit sa unang pagkakataon, pareho silang nakangiti—hindi dahil may ipapakita, kundi dahil may nauunawaan.

Sa kabilang banda, dumarami ang oras na magkasama sina Karen at Daniel—hindi madalas, ngunit sapat. May mga araw na walang text, may mga linggong isang tawag lang. Walang tanong, walang reklamo.

Isang gabi, nagpunta si Karen sa bahay ni Daniel. Simple lang ang lugar—maliit, pero may liwanag. May mga libro sa estante, may halaman sa bintana.

“Hindi ka ba natatakot?” tanong ni Karen habang tinitingnan ang mga litrato sa dingding. Mga bundok, dagat, at mga taong nakangiti nang totoo.

“Sa alin?” tanong ni Daniel.

“Na baka isang araw, piliin ko ulit ang trabaho,” sagot niya. “Na baka hindi ako bumalik.”

Lumapit si Daniel. “Takot ako. Pero mas takot akong mawala ka kahit nandito ka.”

Tahimik silang nagkatitigan. Walang halik. Walang pangako. Ngunit may kasunduan—na sapat na ang pagiging totoo sa sandaling iyon.

Kinabukasan, nagkaroon ng crisis sa Apex Global. May leak ng confidential data. Tumawag ang board, ang investors, ang media.

“Ma’am Karen,” sabi ng isang board member sa emergency call, “kailangan namin ng mukha. Kailangan namin ng statement. Ngayon.”

Huminga nang malalim si Karen. “Magbibigay ako. Pero hindi scripted.”

Nagkaroon ng press conference kinahapunan. Walang glam team. Walang cue cards.

“Hindi perpekto ang Apex Global,” diretsahang sabi ni Karen sa harap ng kamera. “Nagkamali kami. At ako ang may pananagutan.”

Nagbulungan ang mga reporter.

“Hindi ko ipapasa ang sisi sa system,” dagdag niya. “Ayusin namin ito—hindi para sa reputasyon, kundi para sa mga taong apektado.”

Sa likod ng mga camera, may mga board member na namutla. Ito ang uri ng katotohanan na hindi nila kayang kontrolin.

Ngunit sa loob ng ilang araw, nagbago ang tono ng balita:
CEO NA HUMARAP SA KAMALIAN—HINDI UMIIWAS

Sa isang tahimik na gabi matapos ang krisis, nakaupo si Karen mag-isa sa balkonahe ng kanyang condo. Walang ilaw sa loob. Tanging ang lungsod ang nagniningning sa ibaba.

Tumunog ang phone niya.

Daniel: Hindi kita tatanungin kung okay ka. Alam kong pagod ka. Nandito lang ako.

Napapikit si Karen. May mga laban na kailangang ipaglaban mag-isa. Ngunit may mga gabi na sapat na ang may nakakaalam.

Kinabukasan, humarap muli si Karen sa board.

“May desisyon ako,” sabi niya. “Magpapatuloy ako bilang CEO. Pero tatanggalin ko ang dalawang kondisyon: una, walang gagamiting personal na imahe para sa profit. Pangalawa, transparency ang magiging default, hindi exception.”

May umangal. May tumahimik.

Sa huli, tumango ang chairperson. “Ito ang uri ng pamumuno na hindi namin binili—pero kailangan namin.”

Paglabas ng meeting room, napahinto si Karen. Napansin niyang hindi na mabigat ang balikat niya.

Sa labas ng gusali, naghihintay si Daniel—hindi sa loob, hindi sa spotlight.

“Uuwi ka na?” tanong niya.

“Hindi pa,” sagot ni Karen. “Gusto kong maglakad.”

Magkatabi silang naglakad sa sidewalk, tahimik, walang hawak-kamay.

Sa sandaling iyon, naunawaan ni Karen:
Ang katahimikan ay may presyo—oras, lakas, minsan pag-ibig.
Ngunit kung tama ang piniling katahimikan,
ibinabalik nito ang sarili… buo.

ANG WAKAS NA HINDI MAINGAY

Isang taon ang lumipas.

Hindi na balita ang pangalan ni Karen sa mga headline araw-araw. Wala nang misteryo, wala nang intriga. At iyon mismo ang gusto niya.

Sa Apex Global, naging mas tahimik ang operasyon—ngunit mas matatag. Ang mga desisyong dati’y minamadali para sa imahe ay ngayon dahan-dahang pinagtitibay para sa tao. May mga umalis sa board, may mga bagong pumasok. Hindi lahat ay sumang-ayon sa istilo ni Karen, ngunit malinaw ang resulta: mas kaunti ang ingay, mas marami ang tiwala.

Isang hapon, tinawag ni Karen ang assistant niya.

“Magha-handover ako ng CEO role sa loob ng anim na buwan,” sabi niya nang kalmado.

Nagulat ang assistant. “Ma’am? May problema po ba?”

Umiling si Karen. “Wala. Tapos na lang ang isang yugto.”

Hindi siya tumakas. Hindi rin siya napagod. Pinili lang niyang huminto sa tamang oras.

Sa reunion group chat, may mga balitang naghiwalay sina Sheila at Mike—hindi dahil sa galit, kundi dahil sa katotohanang matagal na nilang iniwasan. Si Sheila ay bumalik sa pag-aaral, tahimik, walang anunsyo.

Si Gretchen at Raldy naman ay nagbenta ng ilang luho, lumipat sa mas maliit na bahay, at mas madalas nang maglakad kaysa mag-post. Hindi perpekto, pero totoo.

Isang gabi, bumalik si Karen sa parehong coffee shop kung saan nagsimula ang lahat. Nandoon na si Daniel, may hawak na dalawang tasa ng black coffee.

“Late ka,” biro niya.

“Hindi na ako CEO,” sagot ni Karen, nakangiti.

Hindi nagulat si Daniel. “Kaya pala mas magaan ang lakad mo.”

Umupo sila. Tahimik. Walang kailangang ipaliwanag.

“Anong susunod?” tanong ni Daniel.

Nag-isip sandali si Karen. “Magtuturo. Magbabasa. Maglalakbay. Mga bagay na hindi kailangang ipagtanggol.”

Tumango si Daniel. “Kasama ba ako ro’n?”

Tumingin si Karen sa kanya—walang takot, walang kalkulasyon.

“Oo,” sagot niya. “Kung pipiliin mo ring manatili.”

Ngumiti si Daniel. “Pinili ko na.”

Sa labas, dumaan ang mga tao—may nagmamadali, may nagyayabang, may naghahanap ng makakakita. Ngunit sa loob ng maliit na coffee shop, may dalawang taong hindi na kailangang patunayan ang sarili.

Si Karen—hindi na ang Big Boss, hindi na ang valedictorian, hindi na ang tahimik na iniinsulto.

Isa na lang siyang babae
na piniling mabuhay nang buo,
nang simple,
at nang totoo.