Sa isang subdivision sa Cavite, kilala ang mag-asawang Mira at Gardo bilang “relationship goals.” Si Mira ay isang online seller ng mga Korean skincare products, habang si Gardo naman ay isang project manager sa isang malaking construction firm. Kung titingnan ang kanilang tahanan, para itong pahina mula sa isang magazine—malinis, moderno, at puno ng pagmamahalan. Tuwing anibersaryo, hindi nakakalimot si Gardo na sorpresahin si Mira ng mga bouquet ng bulaklak na halos kasinglaki ng electric fan, at mga dinner sa mga restaurant na kailangan pang mag-reserve ng isang buwan bago makakain.

Ngunit nitong mga huling buwan, parang may nagbago sa timpla ng hangin. Si Gardo, na dati ay alas-sais pa lang ng hapon ay nasa bahay na, ngayon ay madalas nang gabihin. Ang dahilan? “Deadline sa site, Hon,” o kaya naman ay “May emergency meeting sa opisina.” Bilang isang mapagmahal at matiwalaing asawa, tinatanggap ni Mira ang mga rason na ito nang walang pag-aalinlangan. Ipinagluluto pa niya ito ng mainit na sabaw para raw guminhawa ang pakiramdam pag-uwi.

Isang Martes ng gabi, habang naglalaba si Mira—dahil mas gusto pa rin niyang siya ang maglaba ng mga delicate na damit kaysa ipaubaya sa washing machine—may nakapa siya sa bulsa ng pantalon ni Gardo. Isang maliit, nakatuping papel. Sa una, akala niya ay basura lang ito, pero nang buksan niya, isa itong resibo mula sa isang sikat na jewelry store sa Makati. Ang nakasulat: Diamond Pendant with Engraving – “To my forever love, S.”

Napatigil si Mira. “S?” Hindi “M” para sa Mira. At kailanman ay hindi siya nakatanggap ng pendant mula kay Gardo sa nakalipas na anim na buwan. Naramdaman niya ang mabilis na tibok ng puso. Ito na ba ang kinatatakutan ng maraming asawa? Ang pagkakaroon ng “iba”? Ngunit imbes na umiyak o magwala, nanaig ang pagiging maingat ni Mira. Hindi siya pwedeng basta sumugod nang walang matibay na ebidensya.

Page: SAY – Story Around You | Original story

Nagpanggap si Mira na walang alam. Pinagpatuloy niya ang pagiging “perfect wife.” Ngunit sa bawat gabi na tulog si Gardo, dahan-dahan niyang tinitingnan ang cellphone nito. Naka-lock ito, pero dahil sa isang pagkakataon na nakita niya ang pattern, nabuksan niya ito. Walang “S” sa contacts. Walang kahina-hinalang messages sa Messenger o Viber. Malinis. Masyadong malinis.

Dahil sa suspense na bumabalot sa kanya, nagpasya si Mira na sundan si Gardo isang Huwebes ng hapon. Sinabi niya na pupunta siya sa kanyang nanay sa Laguna, pero ang totoo, nag-abang siya sa labas ng opisina gamit ang isang arkiladong sasakyan. Nakita niyang lumabas si Gardo nang alas-singko ng hapon—maaga kumpara sa mga sinasabi nitong “overtime.” Sinundan niya ang sasakyan nito hanggang makarating sila sa isang upscale na condominium sa Taguig.

Doon halos gumuho ang mundo ni Mira. Nakita niyang bumaba si Gardo at sinalubong ng isang babaeng naka-uniporme ng nurse. Mas bata ito, maputi, at bakas ang saya sa mukha. Nagyakap sila. Pumasok sila sa loob ng lobby na magkahawak ang kamay. Umiyak si Mira sa loob ng sasakyan. Ang sakit ay parang hinihiwa ang dibdib. “S”… siguro Sheila? Sandra? Sophia?

Hindi na nakapagpigil si Mira. Pagkalipas ng isang oras, pumasok siya sa building. Dahil kilala ang mga “asawa” ng mga residente, nagawa niyang makuha ang unit number sa tulong ng isang security guard na inakalang may idedeliver siyang sorpresa. Unit 1208.

Nanginginig ang mga kamay ni Mira habang kumakatok sa pinto. Handa na siyang mag-eskandalo. Handa na siyang bawiin ang dangal. Nang bumukas ang pinto, tumambad si Gardo, halatang nagulat at namutla.

“Mira? Anong ginagawa mo rito?” tanong ni Gardo.

“Sino si S? Nasaan siya?!” sigaw ni Mira habang pilit na pumapasok sa loob.

Lumabas ang babaeng nurse mula sa kwarto, may bitbit na maliit na sanggol. “Ma’am, sandali lang po,” sabi ng nurse.

Tumakbo si Mira sa kwarto at doon, nakita niya ang isang matandang babae na nakahiga sa kama, payat na payat at may mga nakakabit na swero. Ang matanda ay mahinang ngumiti nang makita si Gardo.

“Gardo… asawa mo ba siya?” mahinang tanong nito.

Napaluhod si Gardo sa harap ni Mira. “Hon, patawad. Siya si Stella. Ang nanay ko.”

Napatulala si Mira. “Nanay mo? Pero sabi mo… sabi mo patay na ang mga magulang mo bago pa tayo magkakilala?”

Doon ibinuhos ni Gardo ang katotohanan. Si Stella ang ina na iniwan siya noong bata pa upang sumama sa ibang lalaki. Dahil sa galit at pait, itinanim ni Gardo sa isip na wala na siyang ina. Ngunit tatlong buwan na ang nakalilipas, nahanap siya ni Stella—may malalang cancer at huling hiling na makasama ang anak bago mawala. Hindi alam ni Gardo kung paano ito sasabihin dahil natatakot siyang husgahan o magbago ang tingin sa kanya dahil sa madilim na nakaraan ng pamilya. Ang “S” sa pendant ay para sa kanyang ina, ang huling regalo bago ito tuluyang mamaalam.

Ang akala ni Mira ay may kinakasamang babae ang asawa, ngunit ang totoo, lihim itong nag-aalaga sa inang nagkamali noon, habang pinapasan ang bigat ng nakaraan nang mag-isa. Ang nurse na nakita ni Mira ay private nurse na kinuha ni Gardo, at ang sanggol ay anak ng nurse na walang mapag-iwanan kaya isinasama sa trabaho.

Napaiyak si Mira, hindi dahil sa selos, kundi dahil sa pagsisisi na hindi agad nalaman ang tunay na pinagdadaanan ng asawa. Sa gabing iyon, hindi nagtapos ang relasyon—lalo pa itong tumibay dahil sa pagpapatawad, hindi lang para kay Gardo, kundi para rin sa inang naghahanap ng kapayapaan.