SA ARAW NG AMING ISLAND WEDDING, PINASAKAY NG FIANCÉ KO SA EROPLANO ANG BUONG PAMILYA NG KABABATA NIYA—HABANG ANG MAY SAKIT KONG MGA MAGULANG AY BINIGYAN NIYA NG LUMANG TICKET SA BARKO AT BUS
Sa araw ng kasal ko, walong kamag-anak ng kababata ng fiancé ko ang may plane ticket papuntang Boracay.
Ang mga magulang ko—ang mismong nagpalaki at nagsakripisyo para sa akin—wala kahit isang upuan.
At nang tanungin ko ang lalaking pakakasalan ko kung bakit, malamig niyang sinabi:
“Ubos na ang ticket. Nag-book na lang ako sa kanila ng bus at barko.”
Mahigit tatlumpung oras ang biyahe mula Quezon Province.
Kailangang sumakay ng bus papuntang Batangas, lumipat sa RoRo, bumiyahe ulit, at saka sumakay ng isa pang sasakyan patungong resort.
Katatapos lamang maoperahan sa gulugod ng tatay ko.
Ang nanay ko naman ay nahihilo at nagsusuka kahit dalawang oras lang sa bus.
Pero naroon ako sa NAIA, nakatayo sa tabi ng mga maleta, habang masayang inaasikaso ng fiancé kong si Adrian Villanueva ang pamilya ni Clarisse Monteverde—ang kababata niyang palaging sinasabing “parang kapatid lang.”
“Nasaan sina Mama at Papa?” tanong ko.
Hindi man lang siya tumingin sa akin. Abala siyang nagtutulak ng dalawang malalaking maleta para sa ina ni Clarisse.
“Hindi na sila naabutan ng flight.”
“Bakit may ticket ang walong kamag-anak ni Clarisse?”
Napakunot-noo siya.
“Matatanda na ang parents ni Clarisse. Hindi sila puwedeng mahirapan sa biyahe.”
Napatingin ako sa kanya.
“Matanda rin ang mga magulang ko.”
“Pero sanay naman sila sa simpleng biyahe,” sagot niya. “At late na silang nakumpirma.”
Hindi iyon totoo.
Tatlong buwan bago ang kasal, si Adrian mismo ang nangakong siya ang bahala sa pamasahe ng parehong pamilya.
Isang linggo bago kami umalis, tinanong pa siya ng nanay ko kung kailangan nilang magdala ng printed itinerary.
“Relax lang po kayo, Ma,” sabi niya noon. “Kasama ko kayo sa airport.”
Ngunit noong araw na iyon, nasa isang provincial terminal ang mga magulang ko.
Kami naman ay nasa business-class check-in counter.
Tumunog ang cellphone ko.
Si Mama.
“Anak,” mahina niyang sabi, “nakasakay na kami sa bus. Ayos lang kami. Huwag kang mag-alala.”
Narinig ko ang pigil na pag-ubo ni Papa sa likod.
“Masakit ba ang likod ni Papa?”
“Hindi,” mabilis na sagot niya. “Medyo naninigas lang.”
Mula sa kabilang linya, narinig kong sinabi ng isang pasahero, “Tay, pakiusog po. Nahaharangan ninyo ang aisle.”
Sunod kong narinig ang paumanhin ni Mama.
“Pasensya na po. Kakaopera lang po kasi ng asawa ko.”
Parang may kamay na humawak sa lalamunan ko.
Dalawang linggo bago iyon, umuwi ako sa aming maliit na bahay sa Lucena.
Nakita kong paulit-ulit na sinusukat ni Papa ang mumurahing beige suit na binili niya mula sa ipon niya.
Medyo mahaba ang manggas. Masikip sa balikat.
Ngunit nakangiti siya habang nagtatanong:
“Anak, mukha ba akong disente? Ayokong mapahiya ka sa mga bisita.”
Si Mama naman ay naglalagay ng mga kahon ng yema, nilupak at lambanog candy sa lumang maleta.
“Unang beses nating makikilala ang buong pamilya ni Adrian,” sabi niya. “Hindi puwedeng wala tayong pasalubong.”
Tuwang-tuwa silang makasakay ng eroplano sa unang pagkakataon.
Ipinagmalaki pa ni Mama sa mga kapitbahay:
“Ikakasal ang anak namin sa Boracay. Isasakay kami ng manugang namin sa airplane.”
Ngunit ngayon, nasa siksikang bus sila.
Samantalang ang tiyahin, pinsan, hipag at malalayong kamag-anak ni Clarisse ay kumpleto ang ticket.
Lumapit sa akin si Clarisse, namumula ang mga mata.
“Bianca, huwag mong sisihin si Adrian. Puwede kong pakiusapan ang tita ko na ibigay ang ticket niya.”
Huminto siya at kumagat sa labi.
“Kaso first time din niyang makakapunta sa Boracay. Matagal na niyang pangarap ito.”
Agad siyang hinawakan ni Adrian sa kamay.
“Hindi mo kasalanan,” malambing niyang sabi. “Ako ang nag-ayos ng lahat.”
Pagkatapos ay lumingon siya sa akin, wala na ang lambing sa mukha.
“Nandito na ang mga tao. Hindi natin sila puwedeng pauwiin.”
May isang lalaking pinsan ni Clarisse na tumawa.
“Baka mas komportable naman ang parents mo sa bus. Sa airplane kasi maraming rules. Baka ma-stress lang sila.”
Narinig iyon ni Adrian.
Ngunit ang sinabi lamang niya ay:
“Wala naman silang masamang ibig sabihin. Huwag kang masyadong sensitive.”
Nakatitig ako sa lalaking minahal ko nang limang taon.
Alam niyang mahina ang katawan ng matatanda.
Alam niyang kailangang alalayan ang mga ito.
Kaya nga kinumutan niya ang ina ni Clarisse nang sabihin nitong malamig ang air-conditioning.
Kaya nga siya mismo ang nagbitbit ng maleta ng ama ni Clarisse.
Marunong pala siyang maging maalaga.
Hindi lamang sa mga magulang ko.
Tumunog ulit ang cellphone ko.
Si Mama na naman.
Ngunit sa pagkakataong iyon, nanginginig na ang boses niya.
“Anak… parang hindi yata kami makakaalis.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Bakit?”
“Hindi raw valid ang mga ticket.”
Narinig ko ang malakas na boses ng konduktor.
“Ma’am, kahapon pa po ang schedule nito. Hindi po kayo puwedeng sumakay ngayon.”
Parang sumabog ang ingay sa loob ng ulo ko.
Hindi lamang bus at barko ang inilaan ni Adrian sa mga magulang ko.
Expired pa ang mga ticket na binili niya.
“Nasaan kayo ngayon?” tanong ko.
“Nasa terminal,” sagot ni Mama. “Pero huwag kang magalit kay Adrian. Baka nagkamali lang ang assistant niya.”
Narinig ko si Papa sa likod.
“Sabihin mo sa anak natin, ituloy niya ang kasal. Dito na lang kami maghihintay.”
Napalingon ako kay Adrian.
“Expired ang tickets nila.”
Bahagyang nagbago ang mukha niya.
“Ha?”
“Pinalabas sila sa bus.”
Kinuha niya ang cellphone niya.
“Baka nagkamali ang assistant ko. Tatawagan ko. Ipa-book natin sila ulit bukas.”
“Bukas?”
“Hindi na tayo aalis ngayon,” sabi niya. “Ire-rebook natin ang flight at sabay-sabay tayong aalis bukas.”
Napatingin ako sa boarding pass na hawak ni Clarisse.
Pagkatapos ay napansin ko ang maliit na envelope na nakasilip mula sa handbag niya.
May pangalan ko iyon.
Dahan-dahan ko iyong hinugot.
Sa loob ay may kopya ng hotel room assignments at wedding itinerary.
At sa bridal villa na nakareserba dapat para sa akin, ibang pangalan ang nakasulat.
CLARISSE MONTEVERDE.
Sa ilalim nito ay may handwritten note mula kay Adrian:
“Huwag kang mag-alala. Pagdating natin sa isla, aayusin ko ang lahat gaya ng napag-usapan.”
Tumingin ako kay Clarisse.
Namutla siya.
Si Adrian naman ay biglang lumapit at pilit na inagaw ang papel sa kamay ko.
“Bianca, hindi mo naiintindihan.”
Ngunit hindi ko binitiwan ang dokumento.
“Kung ganoon,” sabi ko, “ipaliwanag mo sa akin kung bakit ang kababata mo ang nakatalaga sa villa ng bride.”
At bago siya makasagot, may tumawag mula sa airline counter:
“Final boarding call for passengers Adrian Villanueva and Clarisse Monteverde.”
Hindi sinabi ng staff ang pangalan ko.
Magkatabi ang pangalan nilang dalawa.
At sa sandaling iyon, naunawaan kong hindi lamang ang mga magulang ko ang hindi kasama sa plano ni Adrian.
Pati ako.
PARTE2
“Hindi mo naiintindihan,” ulit ni Adrian habang sinusubukang kunin ang itinerary.
Iniwas ko ang kamay ko.
“Then make me understand.”
Napatigil ang mga kamag-anak ni Clarisse. Ang ilan ay nagkunwaring abala sa kanilang mga telepono, ngunit halatang nakikinig.
Si Clarisse naman ay nakayuko, mahigpit ang hawak sa strap ng handbag niya.
Lumapit ang ina ni Adrian.
“Bianca, huwag kang gumawa ng eksena sa airport.”
Tumingin ako sa kanya.
“Tita, bakit hindi tinawag ng airline ang pangalan ko?”
Walang sumagot.
Lumapit ako sa check-in counter at ipinakita ang ID ko.
“Ma’am, puwede po bang i-check kung mayroon akong booking sa flight?”
Mabilis na nag-type ang airline staff.
Pagkaraan ng ilang segundo, nagbago ang mukha niya.
“Ma’am, canceled po ang booking ninyo three days ago.”
“Who canceled it?”
“Online po ginawa using the registered account.”
Napalingon ako kay Adrian.
Kilala ko ang account na iyon.
Account niya iyon.
“Bakit mo kinansela ang flight ko?”
Huminga siya nang malalim, saka hininaan ang boses.
“May problema kasi sa marriage license documents natin.”
“Anong problema?”
“Kulang ang isang clearance. Sabi ng coordinator, baka kailangan nating ipagpaliban ang ceremony.”
“Pero bakit tuloy pa rin kayo?”
“Sayang ang reservations,” mabilis niyang sagot. “Nakapag-leave na ang lahat. Magbabakasyon muna kami. Susunod ka kapag naayos na ang papers.”
Napatawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil iyon na ang pinakawalanghiya at pinakatamad na kasinungalingang narinig ko.
“Kung bakasyon lang ito, bakit nasa bridal villa si Clarisse?”
Sumingit si Clarisse.
“Bianca, nagkapalit lang siguro ng room assignment.”
“Then bakit may note na ‘gaya ng napag-usapan’?”
Namula ang mukha niya.
Si Adrian ang sumagot.
“Kasi si Clarisse ang tumutulong sa wedding coordinator.”
“Bakit may boarding pass siyang katabi mo?”
“Random seat assignment lang.”
“Business class?”
Nanahimik siya.
Inilabas ko ang telepono ko at binuksan ang email ng resort.
Ako ang nagbayad ng reservation deposit.
Ako rin ang pangunahing contact.
Mabilis kong hinanap ang pinakabagong update.
At doon ko nakita ang email na ipinadala ng resort manager dalawang araw na ang nakalipas.
Request received: Change name of bride’s primary villa guest from Bianca Reyes to Clarisse Monteverde.
May kasamang authorization letter.
At sa ibaba nito ay pekeng pirma ko.
Nanigas ang mga daliri ko.
Hindi na simpleng pagpapabaya ang ginawa ni Adrian.
Ginamit niya ang pangalan ko.
Pineke niya ang pirma ko.
At habang pinapabiyahe niya nang mahigit tatlumpung oras ang mga magulang ko gamit ang expired na ticket, nagpaplano siyang dalhin sa isla ang kababata niya gamit ang perang inilaan ko para sa sarili kong kasal.
“Inilipat mo sa pangalan niya ang villa ko.”
“Bianca—”
“Pineke mo ang pirma ko.”
Biglang namutla ang ina ni Adrian.
“Anak, ano ba iyang sinasabi niya?”
Hindi sumagot si Adrian.
Ngunit si Clarisse ang unang umiyak.
“Hindi ko alam na peke ang signature!”
Napalingon ako sa kanya.
“So alam mong pinalitan ang pangalan ko?”
Napatakip siya sa bibig.
Huli na.
Nakalabas na ang katotohanan.
Mabilis na hinawakan ni Adrian ang balikat niya.
“Clarisse, huwag ka nang magsalita.”
Ang simpleng kilos na iyon ang tuluyang pumatay sa anumang natitirang pag-asa ko.
Hindi niya ako pinrotektahan.
Siya ang pinoprotektahan niya.
Ang babae sa tabi niya.
Tumunog ang cellphone ko.
Si Mama.
Sinagot ko agad.
“Anak,” sabi niya, “nakaupo kami ngayon sa labas ng terminal. Huwag ka nang bumalik. Baka maiwan ka sa flight.”
Sa likod, narinig ko ang pagdaing ni Papa.
Mahina.
Ngunit malinaw.
“Ano iyon?” mabilis kong tanong. “Papa, masakit ba?”
“Wala,” sagot niya, humihingal. “Naninigas lang ang likod ko.”
Biglang may ibang boses sa telepono.
“Ma’am, kamag-anak po ba kayo nitong matandang lalaki? Namumutla po siya. Baka kailangan dalhin sa clinic.”
Hindi ko na pinag-isipan pa.
“Mama, huwag kayong aalis diyan. Papunta ako.”
Tinapos ko ang tawag.
Humakbang si Adrian sa harap ko.
“Hindi ka puwedeng umalis nang ganiyan.”
“Tingnan mo ako.”
Napatingin siya.
“May sakit ang tatay ko. Mag-isa ang nanay ko. At kasalanan mo kung bakit sila nasa terminal na iyon.”
“Ayusin natin ito pagkatapos ng flight.”
“Hinding-hindi na tayo sasakay sa flight na iyan.”
“Bianca,” mariin niyang sabi, “mahigit dalawang milyon ang nagastos natin sa kasal.”
“Hindi tayo ang gumastos.”
Tumahimik siya.
Ako ang nagbayad ng resort.
Ako ang nagbayad ng catering deposit.
Ako ang nagbayad ng photographer, coordinator at flights ng pamilya niya dahil nangako siyang siya naman ang bahala sa flights ng parents ko.
Pero sa halip, ang pera niya ay ginamit niya para sa mga kamag-anak ni Clarisse.
Kinuha ko ang telepono ko at tinawagan ang resort manager.
“Good morning. This is Bianca Reyes, the primary account holder for the Villanueva-Reyes wedding reservation.”
Nakita kong unti-unting nagbago ang mukha ni Adrian.
“Bianca, huwag.”
“Kinukumpirma kong fraudulent ang request na baguhin ang pangalan ng guest sa bridal villa. Hindi ko iyon pinirmahan.”
“Stop it.”
“At simula ngayon, canceled ang wedding.”
Nag-ingay ang buong grupo.
Napasigaw ang ina ni Adrian.
“Hindi mo puwedeng gawin iyan! Maraming bisita ang naghihintay!”
Tuloy lamang ako.
“Please cancel all rooms and services under my account. Keep only the two rooms prepaid directly by individual guests.”
Sumagot ang manager na kailangang magbayad ng cancellation charge.
“Deduct it from my deposit,” sabi ko. “And please preserve copies of the forged authorization and all emails. My lawyer will contact you.”
Sinunggaban ni Adrian ang telepono ko.
Ngunit dumating agad ang airport security nang makita ang pagtatalo.
“Sir, please step back.”
Ibinalik niya ang telepono sa akin ngunit nanginginig ang panga niya sa galit.
“Pinapahiya mo ako sa harap ng pamilya ko.”
Tiningnan ko siya.
“Pinaupo mo ang bagong opera kong tatay sa terminal habang ginagamit mo ang pera ko para ipagbakasyon ang pamilya ng ibang babae.”
“Hindi sila ‘ibang babae’!” sigaw niya.
Napatigil ang lahat.
Pati siya ay tila nagulat sa sariling sinabi.
Mabagal akong tumingin kay Clarisse.
Nakatitig siya sa sahig.
“Then ano siya?”
Walang sumagot.
Isang tiyahin ni Clarisse ang biglang nagsalita.
“Adrian, sabihin mo na lang ang totoo. Hindi na rin naman maitatago.”
“Tumahimik kayo!” sigaw ni Clarisse.
Ngunit nagpapatuloy ang tiyahin.
“Akala namin alam ni Bianca na engagement celebration din ito para sa inyo ni Clarisse pagkatapos ng supposed wedding postponement.”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
“Engagement celebration?”
Nagsimulang magsalita ang lahat nang sabay-sabay.
Ang ibang kamag-anak ni Clarisse ay nagsabing inanyayahan silang pumunta dahil may “important announcement.”
May ipinakitang digital invitation ang isang pinsan.
Sa ilalim ng beach dinner schedule, nakalagay:
A New Beginning for Adrian and Clarisse.
Hindi lamang pala planong iwan ako ni Adrian sa Maynila.
Balak niyang gamitin ang kasal na binayaran ko upang ipakilala si Clarisse bilang bagong kapareha niya.
“Hinihintay mo lang bang makarating kayo sa isla bago mo ako hiwalayan?” tanong ko.
Napahawak siya sa buhok.
“Hindi ganoon kasimple.”
“Then explain.”
“Hindi na tayo masaya, Bianca.”
“Tatlong araw bago ang kasal mo naisip iyon?”
“Matagal ko nang sinusubukang sabihin sa iyo.”
“Kailan? Habang pinapapili mo ako ng flowers? Habang sinusukat mo ang suit mo? Habang ipinapangako mong aalagaan mo ang parents ko?”
Napapikit siya.
“Hindi ko sinasadyang masaktan ka.”
“Hindi aksidente ang pekeng pirma.”
Tahimik ang terminal sa paligid namin.
Ang mga estranghero ay nakatingin.
Ngunit sa unang pagkakataon, hindi ako nahiyang makita nila ang pagkawasak ng relasyon namin.
Hindi ako ang may dapat ikahiya.
Inalis ko ang engagement ring ko.
Inabot ko iyon kay Adrian.
Hindi niya tinanggap.
Kaya inilapag ko sa ibabaw ng maleta ni Clarisse.
“Bagay sa inyong dalawa,” sabi ko. “Pareho kayong mahilig sa bagay na hindi sa inyo.”
Mabilis akong tumalikod.
Tinawagan ko ang pinsan kong si Miguel, na may sasakyan malapit sa airport. Sinundo niya ako at diretso kaming bumiyahe patungo sa terminal kung nasaan sina Mama at Papa.
Tatlong oras akong hindi mapakali.
Paulit-ulit na tumatawag si Adrian.
Sunod-sunod din ang mensahe ng ina niya.
Huwag mong sirain ang pangalan ng pamilya.
Pag-usapan natin ito nang maayos.
Hindi mo na mababawi ang ginastos mo.
Binlock ko silang lahat.
Pagdating namin, nakita ko si Mama sa isang plastik na upuan, yakap ang dalawang maleta.
Si Papa ay nakahiga sa maliit na clinic bed, may unan sa ilalim ng tuhod.
Tumayo si Mama nang makita ako.
“Anak! Bakit ka nandito? Ang kasal mo?”
Niyakap ko siya.
Doon ako tuluyang napaiyak.
“Wala nang kasal, Ma.”
Namutla siya.
“Dahil sa amin?”
“Hindi.”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Dahil ngayon ko lang nakita kung anong klaseng lalaki ang muntik ko nang pakasalan.”
Humingi pa rin siya ng tawad.
Ganoon ang mga magulang ko.
Kahit sila ang nasaktan, sila pa rin ang nag-aalala kung nakadagdag ba sila sa problema ng iba.
Sabi ng doktor sa clinic, matinding muscle spasm ang naranasan ni Papa dahil sa matagal na pagkakaupo at pagbubuhat ng bag. Hindi naman nasira ang operasyon, ngunit kailangan niyang magpahinga at sumailalim ulit sa therapy.
Dinala namin sila sa isang hotel malapit sa terminal.
Kinagabihan, habang natutulog si Papa, inilabas ni Mama ang beige suit mula sa maleta.
Maingat iyong nakabalot sa plastik.
“Sayang,” bulong niya. “Hindi man lang niya nasuot.”
Hinawakan ko ang tela.
“Maisusuot pa rin niya.”
“Saan?”
“Sa bakasyon natin.”
Kinabukasan, nag-book ako ng direct flight papuntang Bohol makalipas ang dalawang linggo—kapag pinayagan na ng doktor si Papa.
Hindi para sa kasal.
Para sa aming tatlo.
Nag-reserve ako ng beachfront room na may elevator access, wheelchair assistance at private airport transfer.
Nang malaman iyon ni Papa, umiling siya.
“Mahal iyan, anak.”
“Mas mahal ang mga panahong hindi natin naibabalik.”
Ngumiti siya, ngunit napaluha ang mga mata niya.
Samantala, hindi natuloy ang biyahe nina Adrian.
Dahil nakapangalan sa account ko ang malaking bahagi ng reservation, kinansela ng airline ang group booking na binayaran gamit ang card ko matapos kong i-report ang unauthorized charges.
Nagbayad sila ng sarili nilang tickets pauwi.
Ang engagement announcement nina Adrian at Clarisse ay hindi na rin natuloy.
Ayon sa isang kaibigan namin, nag-away ang pamilya nila sa airport.
Sinisi ng mga kamag-anak ni Clarisse si Adrian dahil sa kahihiyan.
Sinisi naman ni Adrian si Clarisse dahil sa handwritten note na iniwan nito sa bag.
Tatlong araw pagkatapos, nagpadala siya ng mahabang email.
Sinabi niyang nalito lang siya.
Na matagal na raw silang may “unresolved feelings” ni Clarisse.
Na hindi niya planong pakasalan agad ito.
Na gusto lang daw niyang makita kung posible silang magkaroon ng bagong simula.
Sa dulo, sinabi niyang handa siyang bumalik sa akin basta patawarin ko siya.
Isang linya lamang ang isinagot ko:
“Ang lalaking tunay na nagmamahal ay hindi kailangang mamili kung sino ang aalagaan sa araw ng kasal niya.”
Kasama ng abogado ko, nagsampa ako ng reklamo tungkol sa forged signature at unauthorized financial transactions.
Hindi ko iyon ginawa para maghiganti.
Ginawa ko iyon dahil kailangan niyang matutunang may presyo ang panlilinlang.
Makalipas ang dalawang linggo, nakasakay sa eroplano sina Mama at Papa sa unang pagkakataon.
Magkahawak-kamay sila habang umaangat ang eroplano.
Si Mama ay kabadong tumatawa.
Si Papa naman ay nakasuot ng beige suit.
“Papa,” sabi ko, “hindi ka ba naiinitan?”
Umayos siya ng kuwelyo.
“First flight ko ito. Siyempre dapat pogi.”
Natawa kami.
Pagdating namin sa Bohol, sinalubong kami ng staff na may wheelchair para hindi mapagod si Papa.
Dinala kami sa resort sa pamamagitan ng pribadong van.
Walang bus transfer.
Walang mahabang pila.
Walang taong nagsasabing nakakahiya sila.
Kinagabihan, kumain kami sa tabing-dagat.
Inilabas ni Mama ang mga yema at kakaning matagal niyang inihanda.
Ibinigay niya ang mga iyon sa resort staff, na masayang nagpasalamat.
“Ayan,” sabi niya. “Hindi nasayang ang pasalubong.”
Habang lumulubog ang araw, kumuha kami ng litrato.
Nasa gitna si Papa, nakasuot ng suit.
Si Mama ay nakahawak sa braso niya.
Ako naman ay nasa tabi nila—walang wedding gown, walang singsing, walang groom.
Ngunit sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, hindi ako nakaramdam na may kulang.
Dahil naroon ang dalawang taong hindi kailanman ipinagpalit ang kapakanan ko para sa kaginhawaan ng iba.
Makalipas ang anim na buwan, tuluyan nang naibalik sa akin ang malaking bahagi ng deposit matapos mapatunayan ng resort na peke ang authorization letter.
Naghiwalay din sina Adrian at Clarisse bago pa natapos ang kaso.
Ayon sa mga kakilala namin, hindi kinaya ni Clarisse ang galit ng pamilya ni Adrian.
Hindi naman kinaya ni Adrian na wala na akong perang sumasalo sa lahat ng desisyon niya.
Hindi ko na sila kinumusta.
May mga relasyong hindi kailangang iligtas.
Minsan, ang pinakamagandang happy ending ay hindi ang pagbabalikan.
Ito ay ang sandaling matutunan mong hindi mo kailangang makiusap para tratuhin nang may respeto ang mga taong mahal mo.
Sa araw na dapat sana’y ikinasal ako, akala ko nawala sa akin ang kinabukasang pinangarap ko.
Ngunit ang totoo, nailigtas ko ang sarili ko mula sa isang buhay kung saan palaging pangalawa ang mga magulang ko, at palaging huli ang nararamdaman ko.
Hindi natuloy ang island wedding ko.
Pero nakarating pa rin kami sa isla.
At sa pagkakataong iyon, ang mga magulang ko ang unang isinakay, unang inalagaan, at unang pinili.
Gaya ng nararapat.
