Militar o Langis: Ang Matapang na Hamon ni Robin Padilla sa Administrasyong Marcos

Sa gitna ng tumitinding tensyon sa usaping panlabas at ang papataas na presyo ng mga pangunahing bilihin, isang boses ang naging maugong sa loob ng Senado na tila sumasalamin sa sentimyento ng maraming Pilipino. Hindi na napigilan ni Senador Robin Padilla ang kanyang pagkadismaya sa direksyong tinatahak ng kasalukuyang administrasyon, partikular na sa usapin ng pambansang prayoridad. Sa isang maapoy na talumpati, diretsahang kinuwestiyon ng senador kung bakit tila mas nakatuon ang pansin at pondo ng gobyerno sa “military build-up” habang ang bansa ay nahaharap sa isang napipintong krisis sa enerhiya. Ang mga katagang binitiwan ng senador ay mabilis na kumalat sa social media, na nag-iwan ng malalim na tanong sa isipan ng publiko: Sapat ba ang paghahanda natin para sa kinabukasan ng ating ekonomiya?

Ang pinaka-nakakabahala sa naging rebelasyon ni Padilla ay ang impormasyon tungkol sa natitirang suplay ng enerhiya ng bansa. Ayon sa senador, mayroon na lamang tayong natitirang apatnapu’t limang araw na buffer para sa ating suplay ng langis at kuryente bago tayo tuluyang malugmok sa dilim at paralisis ng transportasyon. Para sa isang bansa na nagsisikap pa lamang bumangon mula sa epekto ng pandemya, ang ganitong klaseng “deadline” ay tila isang ticking time bomb na nangangailangan ng agarang aksyon at hindi lamang mga “band-aid solution.” Binigyang-diin niya na habang ang bansa ay abala sa pagbili ng mga kagamitang militar, nakakalimutan natin ang pundasyon ng ating industriya at ang kabuhayan ng bawat pamilyang Pilipino.

Hindi rin nakaligtas sa matalas na pananalita ng senador ang mga tinatawag niyang “oil oligarchs” o ang mga dambuhalang kumpanya ng langis na tila may kontrol sa galaw ng merkado sa bansa. Ayon kay Padilla, ang mga oligarkong ito ang nakikinabang sa tuwing tumataas ang presyo ng petrolyo, habang ang mga tsuper, magsasaka, at ordinaryong manggagawa ang siyang pumapasan ng bigat. Iginiit niya na kailangang magkaroon ng mas mahigpit na regulasyon o direktang interbensyon ang gobyerno upang maprotektahan ang publiko mula sa walang katapusang pagtaas ng presyo. Ang ganitong uri ng matapang na pahayag ay nagpapakita ng kanyang layunin na buwagin ang mga sistemang matagal nang nagpapahirap sa masang Pilipino.

Isa pang mahalagang punto na binuhay ni Padilla ay ang kontrobersyal na usapin tungkol sa “dormant claim” ng Pilipinas sa Sabah. Sa kanyang pananaw, ang pagbabalik ng atensyon sa isyung ito ay hindi lamang tungkol sa teritoryo, kundi tungkol sa mga likas na yaman na maaaring makatulong sa ating krisis sa enerhiya. Naniniwala ang senador na ang Sabah ay mayaman sa langis at iba pang mineral na kung mabibigyan lamang ng tamang diplomatikong paraan ay maaaring maging susi sa ating pagsasarili sa usapin ng gasolina at kuryente. Ang pagbanggit sa Sabah ay nagdulot ng iba’t ibang reaksyon mula sa mga diplomat at eksperto, ngunit para kay Padilla, ito ay isang opsyong hindi dapat balewalain habang tayo ay naghahanap ng solusyon.

Malalim din ang naging paghahambing ng senador sa ekonomiya ng Pilipinas kumpara sa ating mga kapitbahay sa Southeast Asia gaya ng Vietnam at Thailand. Kinuwestiyon niya kung bakit tayo ay tila napag-iwanan na sa larangan ng industriyalisasyon at agrikultura sa kabila ng ating pagiging “strategic” na bansa. Ang pagkukulang sa imprastraktura para sa enerhiya ang nakikita niyang pangunahing dahilan kung bakit hindi tayo makaakit ng mas maraming foreign investors. Para sa kanya, walang kwenta ang pagkakaroon ng pinaka-modernong armas kung ang mga pabrika ay walang sapat na kuryente at ang mga tao ay walang sapat na pagkain sa kanilang hapag-kainan dahil sa mahal ng gastusin.

Sa bawat salitang binitiwan ng senador, damang-dama ang kanyang pagod sa mga paulit-ulit na pangako na hindi naman nararamdaman sa ibaba. Ang kanyang pag-atake sa administrasyong Marcos ay hindi lamang basta pamumuna, kundi isang panawagan para sa isang radikal na pagbabago sa prayoridad ng gobyerno. Nais niyang makita ang isang Pilipinas na hindi lamang matapang sa pakikipag-alyansa sa ibang bansa para sa depensa, kundi matapang din sa pagtindig para sa sariling enerhiya at soberanya sa pagkain. Ang diskursong ito ay nagbukas ng mas malawak na debate sa pagitan ng mga tagasuporta ng administrasyon at ng mga naniniwala na may punto ang mga obserbasyon ng senador.

Habang nagpapatuloy ang mga talakayan sa Senado at sa iba’t ibang platform, nananatili ang kaba sa puso ng mga mamamayan tungkol sa tunay na kalagayan ng ating bansa. Ang tapang na ipinakita ni Robin Padilla sa pagsisiwalat ng mga isyung ito ay nagsisilbing paalala na sa gitna ng pulitika, ang kapakanan ng taumbayan ang dapat laging nasa sentro. Hindi sapat ang magkaroon ng mga bagong barko at eroplanong pandigma kung ang sikmura ng bansa ay kumakalam dahil sa krisis na pwedeng iwasan. Ang unang bahaging ito ng kanyang rebelasyon ay simula pa lamang ng isang mas malaking laban para sa katotohanan at sa kinabukasan ng bawat Pilipino.

Sa pagpapatuloy ng mainit na diskursong ito, binigyang-diin ni Senador Robin Padilla na ang “military build-up” ay tila nagiging isang malaking diversion mula sa mas malalim na sugat ng ating lipunan. Para sa senador, ang paggastos ng bilyon-bilyong piso para sa depensa ay mahirap lunukin para sa isang amang hindi mabilihan ng gatas ang kanyang anak dahil sa taas ng presyo ng bilihin na dulot naman ng mahal na gasolina. Ang kanyang panawagan ay hindi ang pag-abandona sa seguridad ng bansa, kundi ang pagkakaroon ng tamang balanse kung saan ang seguridad ng enerhiya ay itinuturing ding bahagi ng pambansang depensa. Kung walang langis na magpapatakbo sa ating mga industriya, aniya, ang bansa ay magiging lumpo kahit gaano pa karami ang ating mga kagamitang pandigma.

Ang isyu ng Sabah na muling binuhay ng senador ay hindi lamang isang usapin ng kasaysayan, kundi isang usapin ng survival para sa ating ekonomiya sa hinaharap. Sa kanyang mga paliwanag, binanggit niya na ang West Philippine Sea at ang Sabah ay mga “goldmine” ng natural gas at langis na hanggang ngayon ay hindi natin lubos na napapakinabangan dahil sa mga diplomatikong pag-aalangan. Naniniwala si Padilla na kung magiging matapang lang ang administrasyong Marcos na igiit ang ating karapatan sa mga teritoryong ito, hindi na natin kakailanganing umasa sa importasyon mula sa ibang bansa. Ito ang tinatawag niyang tunay na kalayaan—ang kakayahan nating mag-produce ng sariling enerhiya gamit ang sariling likas na yaman.

Binatikos din niya ang tila “band-aid solution” na sistema ng pagbibigay ng ayuda o subsidies sa tuwing tumataas ang presyo ng langis. Ayon sa kanya, ang ayuda ay pansamantala lamang at hindi nito tinatamaan ang ugat ng problema kung bakit nananatiling mahal ang kuryente at gasolina sa Pilipinas. Iminungkahi ng senador na sa halip na palaging mamigay ng pera na mabilis ding nauubos, dapat ay mamuhunan ang gobyerno sa mga renewable energy sources at sa pagpapatayo ng sariling oil refineries. Ang pagiging dependent natin sa pandaigdigang merkado ay naglalagay sa atin sa isang delikadong posisyon sa tuwing may krisis sa ibang panig ng mundo.

Isang masakit na katotohanan ang ibinahagi ni Padilla tungkol sa kalagayan ng mga manggagawang Pilipino na mas pinipiling magtrabaho sa Vietnam o Thailand dahil mas matatag ang ekonomiya roon. Ipinunto niya na ang mataas na cost of doing business sa Pilipinas, na pinapatakbo ng mahal na kuryente, ang nagtataboy sa mga investors at nagreresulta sa kakulangan ng trabaho. Ang kanyang naging rebelasyon tungkol sa 45 days na supply ng enerhiya ay nagsisilbing babala na kung hindi magbabago ang ating prayoridad, baka gumising na lang tayo isang araw na wala nang tumatakbong makina sa ating bansa. Ang panawagan niya ay isang wake-up call para sa lahat ng mga nasa kapangyarihan na unahin ang sikmura bago ang bala.

Sa huling bahagi ng kanyang pahayag, naging emosyonal ang senador sa pagsasabing ang kanyang katapangan sa pagsasalita ay hindi galing sa pagiging pulitiko, kundi sa pagiging isang Pilipinong nagmamahal sa kanyang bayan. Hindi siya natatakot na tawaging “maingay” o “kontrabida” sa administrasyon basta’t nailalabas niya ang katotohanan tungkol sa krisis na kinakaharap ng bansa. Ang kanyang hamon kay Pangulong Marcos ay ipakita ang tunay na “Pagkakaisa” hindi lamang sa salita, kundi sa paggawa ng mga desisyong tunay na makikinabang ang masa at hindi ang iilang oligarko lamang na may kontrol sa ating mga resources.

Ang usaping ito ay nag-iwan ng malaking hamon sa mga ahensya ng gobyerno gaya ng Department of Energy at Department of National Defense na magbigay ng malinaw na paliwanag sa publiko. Habang hinihintay natin ang susunod na hakbang ng administrasyon, ang mga salita ni Robin Padilla ay mananatiling paalala na ang tunay na lakas ng isang bansa ay wala sa dami ng kagamitang militar, kundi sa katatagan ng kanyang ekonomiya at sa kasapatan ng pangangailangan ng kanyang mamamayan. Ang 45 araw na palugit na kanyang binanggit ay hindi lamang bilang ng araw, kundi bilang ng pagkakataon na mayroon tayo upang itama ang direksyon ng ating bansa.

Bilang mga mamamayan, mahalaga na tayo ay makialam at huwag magbulag-bulagan sa mga nangyayari sa ating paligid. Ang krisis sa langis at enerhiya ay direktang makaaapekto sa bawat isa sa atin, mula sa pamasahe hanggang sa presyo ng bigas na ating kinakain. Ang tapang ni Padilla ay dapat magsilbing inspirasyon sa atin na magtanong, magsuri, at humiling ng mas maayos na serbisyo mula sa mga taong ating inihalal. Sa huli, ang kinabukasan ng Pilipinas ay nakasalalay sa ating kakayahang tumindig para sa kung ano ang tama at nararapat para sa pangkalahatang kapakanan.