ANG HILING NG ANAK

Si Mang Ramon ay isang simpleng ama. Ulila na sa ina ang kanyang pitong-taong gulang na anak na si Nene.

Araw ng kaarawan ni Nene.

“Tay,” sabi ni Nene habang nakasakay sila sa jeep. “Gusto ko po sana ng manika. Yung nakita natin sa Luxe Mall noong nakaraan. Yung kulay pink.”

Tumingin si Ramon sa kanyang suot. Galing siya sa site inspection ng kanyang construction project sa probinsya. Puno ng alikabok ang kanyang lumang t-shirt, kupas ang maong, at naka-tsinelas lang siya na putikan pa.

Pero dahil mahal niya ang anak at birthday nito, tumango siya.

“Sige anak. Bibilhin natin ‘yun ngayon.”

Bumaba sila sa tapat ng Luxe Mall. Hawak-kamay silang pumasok. Agad silang pinagtinginan ng mga tao. Ang mall na iyon ay para sa mga elite. Ang mga tao ay naka-gown, naka-suit, at mababango.

Si Ramon at Nene? Amoy araw at lupa.

ANG PANG-AAPI SA LOOB NG STORE

Pumasok sila sa “Velvet & Gold,” ang pinakamahal na toy store at bag shop sa mall.

Agad silang hinarang ng Saleslady na si Glenda. Nakataas ang kilay nito at pinasadahan ng tingin si Ramon mula ulo hanggang paa.

“Excuse me,” mataray na sabi ni Glenda. “Manong, bawal ang manlimos dito. Doon kayo sa labas. Nakakadiri ang tsinelas mo, dudumihan mo ang tiles namin.”

“Miss, hindi ako manlilimos,” mahinahong sagot ni Ramon. “Bibili ako. Gusto ng anak ko ‘yung manika sa display.”

“Bibili?” tumawa nang malakas si Glenda. “Nagpapatawa ka ba? Ang manikang ‘yan ay P15,000. Isang taong sweldo mo na ‘yan sa pangangalakal! Umalis na kayo bago pa ako tumawag ng guard!”

Nagtawanan ang ibang customer sa loob.

“Grabe, ang kapal ng mukha pumasok,” bulong ng isang donya.

“Baka magnanakaw ‘yan, bantayan niyo.”

Lumabas ang Manager na si Mr. Chua.

“Anong gulo ‘to?” tanong ni Mr. Chua.

“Sir, may pulubi po na nagpupumilit pumasok. Sabi ko bawal ang squatter dito,” sumbong ni Glenda.

Tinignan ni Mr. Chua si Ramon nang may pandidiri.

“Guard!” sigaw ni Mr. Chua. “Ilalabas niyo ang dalawang ito! Now! They are ruining the ambiance of my store!”

“Teka lang!” sigaw ni Ramon. Dinukot niya ang isang makapal na bundle ng pera mula sa kanyang bulsa. Puro One Thousand Peso Bills.

“May pera ako! Babayaran ko ng cash!”

Natigilan si Glenda. Pero sa halip na mahiya, lalo siyang naging mapanghusga.

“Ninakaw mo ‘yan no?” bintang ni Glenda. “Imposibleng may ganyan kang pera! Magnanakaw! Guard, hulihin niyo siya! Tumawag kayo ng Pulis!”

Umiyak si Nene. “Tay, uwi na po tayo… natatakot ako…”

“Huwag kang matakot, anak,” bulong ni Ramon. “Wala tayong ginagawang masama.”

Hinawakan ng guard si Ramon sa braso at akmang kakaladkarin palabas.

ANG PAGDATING NG TUNAY NA BOSS

“STOP!”

Isang malakas na boses ang nagpatigil sa lahat.

Mula sa entrance, pumasok ang isang lalaking naka-itim na suit. Si Mr. Edward Tan, ang General Manager ng buong Luxe Mall. Kasama niya ang apat na Board Members.

Namutla si Mr. Chua (ang Manager ng store).

“S-Sir Edward!” bati ni Mr. Chua, sabay yuko. “Good morning Sir! Pasensya na po sa gulo. May hinuhuli lang kaming magnanakaw na pumasok. Ilalabas na po namin.”

Tinuro ni Mr. Chua si Ramon.

Tumingin si Sir Edward kay Ramon.

Nanlaki ang mata ng General Manager. Ang kanyang mukha ay napuno ng takot at gulat.

Mabilis na naglakad si Sir Edward palapit kay Ramon. Hinawi niya ang guard at si Glenda.

Sa harap ng lahat ng customer, sa harap ng mapang-aping Saleslady at Manager… yumuko nang 90 degrees si Sir Edward.

“Good Morning… Chairman,” nanginginig na bati ni Sir Edward.

Tumahimik ang buong tindahan.

“Ch-Chairman?” bulong ni Glenda.

“Sir Edward,” seryosong sabi ni Ramon. “Ganito ba tinuturuan ang mga empleyado sa mall KO? Na kapag simple ang suot, magnanakaw na agad?”

Humarap si Sir Edward kay Mr. Chua at Glenda.

“Hindi niyo ba kilala kung sino ‘to?!” sigaw ni Sir Edward. “Siya si Don Ramon Velasco. Ang may-ari ng Velasco Prime Holdings. Siya ang may-ari ng mall na ito, ng lupa na tinatayuan niyo, at ng kumpanyang nagpapasweldo sa inyo!”

Nalaglag ang panga ni Glenda.

Si Mr. Chua ay parang hihimatayin.

Ang “pulubi” na nilait nila… ay ang bilyonaryong may-ari ng lahat!

ANG ARAL

“Sir… Don Ramon…” lumuhod si Glenda, umiiyak. “Sorry po! Hindi ko po alam! Akala ko po kargador lang kayo!”

“Kargador?” tanong ni Ramon. “Galing ako sa site inspection ng bagong ospital na ipinapatayo ko para sa mahihirap. Marumi ako dahil nagtrabaho ako.”

Binuhat ni Ramon si Nene.

“Mr. Chua,” sabi ni Ramon. “Ikaw ang Manager. Dapat alam mo na ang Customer is King, anuman ang suot niya. Pero hinayaan mong insultuhin ang anak ko sa birthday niya.”

“Sir, patawad po! Bigyan niyo po ako ng chance!” nagmakaawa si Mr. Chua.

“Binigyan ko kayo ng chance kanina,” sagot ni Ramon. “Naglabas ako ng pera. Nakiusap ako nang maayos. Pero pinili niyong maging matapobre.”

Tumingin si Ramon kay Sir Edward.

“Edward, tanggalan mo ng prangkisa ang tindahang ito. Isara ang store na ito ngayon din. At ang dalawang ito (Glenda at Chua), tanggalin sa trabaho. Ayoko ng mga empleyadong tumitingin sa tao base sa damit.”

“Masusunod po, Chairman,” sagot ni Edward.

Kinuha ni Ramon ang manikang gusto ni Nene mula sa shelf.

“Ito lang ang kukunin ko,” sabi ni Ramon. “Regalo ko sa anak ko.”

Naglakad palabas si Ramon at Nene habang nakayuko ang lahat ng staff at customer bilang paggalang.

Naiwan si Glenda at Mr. Chua na tulala, nagsisisi, at walang trabaho. Napatunayan nila sa mapait na paraan ang kasabihang: “Huwag mong husgahan ang aklat ayon sa pabalat nito, dahil baka ang taong tinatawanan mo ay siya palang may hawak ng iyong kinabukasan.”

WAKAS