Pinilit Ako ng Boss Kong Ibigay ang Proyekto sa Manugang ng “Shareholder”—Kaya Tinawagan Ko ang Chairman: “Lolo, Kailan Tayo Nagkaroon ng Bagong May-ari?”
“Isuko mo na ang proyekto kay Bianca. Utos ito ng shareholder.”
Walang emosyon kong kinuha ang cellphone ko.
Tinawagan ko ang isang numerong halos hindi ko kailanman ginagamit, saka inilagay sa loudspeaker.
“Lolo,” sabi ko habang nakatingin sa boss ko, “kailan pa nagkaroon ng ibang shareholder ang kumpanya natin?”
Sa loob ng isang segundo, namutla ang buong conference room.
Naka-on pa ang projector sa dingding ng meeting room ng Santiago Crest Holdings sa Makati.
Nasa pinakadulo ng mesa si Director Ramon Villareal, nakasandal sa upuan habang marahang tinatapik ang daliri sa kahoy na mesa.
“Celine,” sabi niya, “ayusin mo na lahat ng files ng Harbor Point project. Sa Monday, ibigay mo kay Bianca Reyes.”
Napatingin ako sa kanya.
Walong tao ang nasa kuwarto—mga department head, senior managers, at key staff.
Walang tumingin sa akin.
Si Bianca, na nakaupo sa tapat ko, ay abala kunwari sa pagtingin sa bagong manicure niya.
Bahagyang nakangiti.
“Sir Ramon,” mahinahon kong sabi, “mula feasibility study hanggang client negotiations, ako ang humawak ng Harbor Point. Kagabi lang pumirma ang tenant group para sa second phase.”
Tumango ako sa folder sa mesa.
“Pwede ko bang malaman kung bakit kailangan ko itong ibigay?”
Ngumisi si Ramon.
“May nagsalita na mula sa shareholder side.”
Huminto siya.
“Si Bianca ay pamilya. Mas kampante silang nasa kanya ang malaking account.”
Tumahimik ang silid.
Pagkaraan ng dalawang segundo, idinagdag niya:
“May mga bagay na hindi na kailangang ipaliwanag nang diretso.”
Nakita kong ibinaba ni Manager Santos ang ballpen niya.
Si Ms. Lim sa tabi ko ay biglang nagsimulang mag-flip ng notebook na para bang napakahalaga ng bawat pahina.
Alam ko kung ano ang hinihintay nila.
Na yumuko ako.
Na sabihin kong, “Opo, Sir.”
Pero hindi ako nagsalita.
Kinuha ko ang cellphone ko.
Hinahanap ko ang isang contact na bihira kong tawagan.
Pinindot ko.
Loudspeaker.
Isang ring.
Dalawa.
Tatlo.
May sumagot.
“Apo? Bakit bigla mong naisip tawagan ang matandang ito?”
Parang sabay-sabay na nawala ang hangin sa conference room.
Tinitigan ko si Ramon.
Unti-unting nawala ang ngiti niya.
“Lolo,” malinaw kong sabi, “kailan pa nagkaroon ng bagong shareholder ang pamilya natin? Bakit hindi ko alam?”
Nanigas si Ramon sa kinauupuan.
Pero para maintindihan kung bakit ganoon ang reaksiyon niya, kailangan munang bumalik tatlong buwan.
Tatlong buwan lang akong empleyado ng Santiago Crest Holdings.
Pumasok ako roon tulad ng ordinaryong fresh graduate.
Graduate ako ng Business Communication sa isang hindi sikat na university sa Quezon City.
Wala akong impressive internship.
Wala akong kilalang executive na nakalagay sa résumé.
Sa interview, tinanong ako ng HR:
“May business English certification ka?”
“Opo.”
“Okay ka sa client communication?”
“Kaya ko naman po.”
Tinanggap nila ako bilang junior commercial assistant.
₱28,000 kada buwan.
Mas mababa sa probationary period.
Walang nakakaalam na apelyido ko ay Santiago.
Mas lalong walang nakakaalam na ang pangalang iyon ay kapareho ng nakasulat sa brass plate sa labas ng Chairman’s Office.
Ang lolo ko, si Don Emilio Santiago, ang founder at chairman ng Santiago Crest Holdings.
Simula high school ako, iisa lang ang batas niya sa pamilya.
Huwag gamitin ang pangalan niya para umangat.
Noong sinabi kong gusto kong magtrabaho sa kumpanya pagkatapos ng graduation, tatlong pangungusap lang ang sinabi niya.
“Mag-apply ka gaya ng iba.”
“Simula ka sa pinakamababa.”
“At huwag mong sasabihin kanino man kung sino ka.”
Pagkatapos ay dinagdagan niya.
“Kapag hindi mo kaya, umalis ka.”
Kaya iyon mismo ang ginawa ko.
Unang araw ko, na-assign ako sa Commercial Division Three.
Si Ramon Villareal ang director.
Thirty-eight.
Laging plantsado ang puting polo.
Laging medyo nakataas ang baba kapag may kausap na mas mababa sa kanya.
“Bagong hire?”
“Opo. Celine Mercado po.”
Ginamit ko ang apelyido ng tatay ko.
Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.
Saglit na huminto ang mata niya sa relo ko—regalo ng nanay ko noong graduation.
“Sumunod ka muna kay Bianca.”
Si Bianca Reyes ang commercial manager.
Tatlong taon ang tanda sa akin.
Araw-araw may dalang puting SUV.
Mahilig sa branded bags at mas mahilig ipaalam sa lahat na may “connections” siya.
Noong una, napakabait niya.
“Celine, tawagin mo lang akong Ate Bianca.”
Kinabukasan, pinasort niya sa akin ang mahigit dalawang daang pahina ng scanned contracts.
Sumunod na araw, client database naman.
Pagkatapos, sales reports.
Halos lahat ng trabahong ayaw niyang gawin, sa akin bumabagsak.
Hindi ako nagreklamo.
Nakatira ako noon sa isang maliit na apartment sa Mandaluyong.
Isang bedroom.
Lumang building.
₱14,000 ang renta.
Nag-MRT ako tuwing umaga.
Bumibili ng pandesal at soy milk sa convenience store.
Time in.
Email.
Spreadsheet.
Client calls.
Parang ordinaryong fresh graduate na nagsisimulang mabuhay nang mag-isa.
Isang tanghali, may nakasabay akong matandang lalaki sa cafeteria.
Puno ang mga mesa.
Kumaway siya.
“Miss, dito ka na. May bakante.”
Umupo ako sa tapat niya.
Simple lang ang pagkain niya.
Ginisang gulay.
Adobo.
Kalahating kanin.
“Bago ka rito?”
“Opo.”
“Anong department?”
“Commercial Three.”
“Saan ka graduate?”
Sinabi ko ang university ko.
Tumango lang siya.
Pagkatapos kumain, nagligpit siya ng tray at umalis.
Lumapit agad ang katrabaho ko.
“Kilala mo iyon?”
“Hindi.”
Nanlaki ang mata niya.
“Chairman natin iyon!”
Napahinto ako.
“Ah.”
“Ah lang?”
Kumuha ako ng isang pirasong adobo.
“Masarap pala adobo nila dito.”
Hindi ko na itinuloy ang usapan.
Nang gabing iyon, alas-otso na at ako na lang ang nasa opisina nang tumunog ang cellphone ko.
Lolo.
“Hindi ka pa umuuwi?”
“Overtime po.”
“Nakita kita sa cafeteria.”
“Alam ko.”
“Hindi mo man lang ako kinilala?”
Tumawa ako.
“Kayo ang nagsabing bawal kong sabihin kung sino kayo.”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos ay umungol na parang naiinis.
Pero kilala ko ang tono niyang iyon.
Natutuwa siya.
Pagdating ng ikalawang buwan, ibinigay sa akin ang Harbor Point project.
Hindi iyon pinakamalaking proyekto ng kumpanya.
Pero para sa isang junior employee, napakalaking pagkakataon.
Tatlong linggo akong halos araw-araw gabi umuwi.
Kinompara ko ang rental rates ng competing commercial centers.
Inaral ko ang foot traffic.
Tenant mix.
Consumer profiles.
Nakipag-meeting ako sa client nang paulit-ulit.
Hanggang sa unti-unting gumanda ang proposal.
At nang pumayag ang unang batch ng tenants, unang beses kong narinig si Ramon na nagsabi:
“Magaling.”
Pero may isang taong hindi natuwa.
Si Bianca.
Mula noon, nagsimula siyang kunin ang credit sa meetings.
Kapag may magandang presentation:
“Tinuruan ko kasi si Celine.”
Kapag may client na pumuri:
“Team effort naman.”
Kapag may problema:
“Junior pa kasi siya.”
Hindi ko pinansin.
Hanggang isang Biyernes ng hapon, nadatnan ko siyang nasa workstation ko.
May hawak siyang printed copy ng Harbor Point proposal.
“Ang ganda nito,” sabi niya.
“Salamat.”
Ngumiti siya.
“Mula Monday, ako na raw lead.”
Napatingin ako sa kanya.
“Kanino galing?”
Nagkibit-balikat siya.
“Sa taas.”
At saka siya lumapit nang kaunti.
“Alam mo, Celine, sa corporate world, hindi sapat na masipag ka.”
Mahinang tumawa si Bianca.
“Kailangan alam mo rin kung kanino ka dapat sumandal.”
Kinabukasan, nalaman kong ang asawa niya ay pamangkin ng isang lalaking matagal nang nagpapakilalang “malapit sa major shareholder.”
At ngayong Lunes, sa harap ng buong management team, gusto ni Ramon na ipamigay ko ang tatlong buwang trabaho ko.
Bumalik ang boses ng lolo ko mula sa speaker.
“Ano ang ibig mong sabihin, apo?”
Walang makapagsalita.
Tumingin ako kay Ramon.
Pawis na ang noo niya.
“May nagsabi po rito,” sagot ko, “na ipinag-uutos daw ng shareholder na ibigay ang Harbor Point project sa kamag-anak niya.”
Tumahimik ang kabilang linya.
Tatlong segundo.
Apat.
Pagkatapos, nagbago ang boses ng lolo ko.
Hindi na iyon boses ng lolo.
Boses na iyon ng chairman.
“Celine.”
“Opo?”
“Tanungin mo si Director Villareal…”
Huminto siya.
“…kung anong pangalan ng shareholder na iyon.”
Dahan-dahan kong ibinaling ang cellphone kay Ramon.
“Sir?”
Hindi siya sumagot.
At mula sa speaker, malamig na sinabi ng chairman:
“Ramon Villareal, naririnig kita.”
Doon tuluyang nawala ang kulay sa mukha ng boss ko.
PARTE2
“Ramon Villareal, naririnig kita.”
Walang gumalaw sa conference room.
Kahit ang tunog ng air-conditioning ay parang biglang lumakas.
Napatingin si Ramon sa cellphone ko, saka sa mga taong nakaupo sa magkabilang gilid ng mesa.
“Chairman…”
Paos ang boses niya.
“May paliwanag po ako.”
“Magaling.”
Malamig ang sagot ng lolo ko.
“Makikinig ako.”
Nagbukas-sara ang bibig ni Ramon.
“May nagsabi po sa akin mula sa executive circle na may shareholder na nais bigyan si Ms. Reyes ng mas malaking responsibility.”
“Pangalan.”
Tahimik.
“Ramon,” ulit ng lolo ko, “tinatanong kita kung sino.”
Napatingin si Ramon kay Bianca.
Ang babaeng kanina ay kampanteng nagmamasid sa manicure niya ay biglang hindi na makatingin kahit kanino.
“Sir, baka misunderstanding lang—”
“Hindi ikaw ang kausap ko,” putol ng chairman.
Nanigas si Bianca.
Sumandal ako sa upuan.
Hindi ako nakangiti.
Hindi rin ako galit.
Sa totoo lang, mas gusto kong malaman hanggang saan nila kayang itulak ang kasinungalingan.
Sa wakas, nagsalita si Ramon.
“Si Mr. Victor Reyes po.”
Kumunot ang noo ko.
Kilala ko ang pangalang iyon.
Hindi bilang shareholder.
Kundi supplier.
May maliit na logistics company si Victor Reyes na minsang kumuha ng subcontract sa Santiago Crest.
At tiyuhin siya ng asawa ni Bianca.
Tahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos ay sinabi ng lolo ko:
“Si Victor Reyes ay supplier.”
Walang emosyon ang boses niya.
“Wala siyang kahit isang share sa kumpanyang ito.”
Napayuko si Manager Santos.
Si Ms. Lim ay hindi na nagkukunwaring nagsusulat.
“Chairman, ang sabi po kasi—”
“Kanino galing ang impormasyong iyan?”
Walang sumagot.
Isang mahabang katahimikan ang lumipas.
Hanggang sa biglang tumunog ang intercom ng meeting room.
Sumagot ang secretary sa labas.
“Sir Ramon, nasa lobby na po si VP Navarro at Internal Audit.”
Napatingin sa akin si Ramon.
Ako rin ay nagulat nang kaunti.
Mabilis kumilos ang lolo ko.
“Hindi ko sila tinawag ngayon lang,” sabi ng chairman sa speaker, para bang nabasa niya ang isip ko.
“May pinapatingnan na ako sa Commercial Three nitong nakaraang dalawang linggo.”
Biglang nanlamig ang mga kamay ni Bianca.
Doon ko naunawaan.
May napansin na pala ang lolo ko bago pa man ako tumawag.
Pagkalipas ng dalawang minuto, pumasok sa conference room si Vice President Teresa Navarro kasama ang dalawang tao mula Internal Audit.
May dala silang folder.
“Good afternoon.”
Hindi sila ngumiti.
“Chairman, nandito na po kami.”
“Mabuti,” sagot ng lolo ko. “Pakipaliwanag sa kanila ang preliminary findings.”
Binuksan ni VP Navarro ang folder.
“Sa nakaraang anim na buwan, may limang project accounts sa Commercial Three na na-reassign nang walang documented performance basis.”
Tumingin siya kay Ramon.
“Tatlo doon ang napunta kay Ms. Bianca Reyes.”
Hindi kumurap si Bianca.
“May dalawang supplier accreditations din na dumaan sa special endorsement mula kay Director Villareal.”
Nagpalit ng pahina si Teresa.
“Isa sa mga supplier na iyon ay pagmamay-ari ni Mr. Victor Reyes.”
Nanlaki ang mata ng ilan.
Nagsalita si Ramon.
“Hindi po ilegal ang endorsement. Qualified naman sila.”
“Siguro,” sagot ni Teresa.
“Pero may mas malaking problema.”
Inilabas niya ang ilang printed screenshots.
“Sa mga internal messages na nakuha namin sa company device ni Director Villareal, ilang beses niyang tinukoy si Mr. Reyes bilang ‘shareholder representative’ kahit alam niyang hindi ito totoo.”
Hindi na ako nakatingin kay Ramon.
Kay Bianca na ako nakatingin.
Maputla na siya.
“Hindi ko alam iyan,” mabilis niyang sabi.
“Sir Ramon ang nagsabi sa akin na may support mula sa taas.”
Tumawa si Ramon.
Hindi masaya.
Isang maikling tawang puno ng galit.
“Ngayon ako na ang sisisihin mo?”
“Eh ikaw naman talaga ang nagsabi!”
“At sino ang paulit-ulit na nagsasabing influential ang tiyuhin ng asawa mo?”
“Nagbibiro lang ako!”
Biglang nagsalita ang lolo ko mula sa speaker.
“Tama na.”
Dalawang salita lang.
Pero pareho silang natahimik.
“Teresa.”
“Yes, Chairman?”
“I-freeze ang lahat ng approvals ni Ramon. Si Bianca ay tanggalin muna sa Harbor Point at sa anumang client-facing activity habang may investigation.”
“Opo.”
“Hindi ito tungkol kay Celine.”
Nilingon ako ng lahat.
Nagpatuloy ang lolo ko.
“Kung ibang empleyado ang ginawa nilang ganito, pareho pa rin ang gagawin natin.”
Doon ako unang nakahinga nang maluwag.
Iyon ang gusto kong marinig.
Hindi dahil apo niya ako.
Kundi dahil mali ang ginawa nila kahit sino pa ang biktima.
Napatingin si Ramon sa akin.
“Celine…”
Ngayon lang niya ako tinawag nang walang yabang.
“Hindi ko alam na…”
Ngumiti ako nang bahagya.
“Na apo ako ng chairman?”
Tahimik siya.
“Kung alam ninyo, hindi ninyo gagawin?”
Hindi siya nakasagot.
Tumango ako.
“Iyon nga ang problema.”
Pagkatapos ng meeting, kumalat ang balita sa buong building bago pa man matapos ang araw.
Hindi ang buong kuwento.
Corporate offices thrive on rumors.
May nagsabing anak daw ako ng chairman.
May nagsabing secret heiress.
May nagsabing undercover auditor.
May nagsabi pang sinadya raw akong ipasok para hulihin si Ramon.
Wala ni isa ang tama.
Pumasok lang ako para magtrabaho.
At kung hindi nila ako pinilit na isuko ang proyekto gamit ang pekeng “shareholder,” baka matagal pa bago may makaalam.
Kinagabihan, alas-nuwebe, tinawagan ako ng lolo ko.
“Umuwi ka na ba?”
“Pauwi pa lang.”
“Bakit lagi kang overtime?”
“Lolo, iyon pa talaga ang concern ninyo?”
Umubo siya.
“Tinatanong ko lang.”
Natawa ako.
Pagkatapos ay seryoso akong nagsalita.
“Alam na nila.”
“Alam nila na apo kita.”
“Opo.”
“Problema?”
Huminga ako nang malalim.
“Konti.”
Mula kinabukasan, nagbago ang lahat.
Ang dating kasabay kong kumain sa cafeteria ay biglang tumatayo kapag papalapit ako.
Ang mga senior manager na dati’y seen-zone lang ang emails ko ay sumasagot sa loob ng limang minuto.
May isang department head pang nag-alok na siya na raw kukuha ng kape ko.
Tinanggihan ko.
Mas nakakailang kaysa nakakatuwa.
Pinatawag ako ni VP Navarro.
“Gusto ng board na ilipat ka sa Chairman’s Strategy Office.”
Umiling ako.
“Ayaw ko po.”
Napataas ang kilay niya.
“Alam mo ba kung ilang tao ang gustong mapunta roon?”
“Siguro marami po.”
“Bakit ayaw mo?”
“Dahil wala pa akong napapatunayan.”
Tahimik siyang nakatingin sa akin.
“Harbor Point lang ang unang project ko.”
Dagdag ko.
“Kung lilipat ako agad dahil nalaman nilang apo ako ng chairman, parang wala ring pinagkaiba sa ginagawa nila kay Bianca.”
Doon ngumiti si Teresa.
“Makes sense.”
Pinayagan akong manatili.
Pero may kondisyon.
Ako ang mananatiling project lead ng Harbor Point.
At kailangan kong tapusin ang second phase nang walang special assistance.
Pumayag ako.
Samantala, lumalim ang internal investigation.
Lumabas na hindi lang pala Harbor Point ang problema.
Sa loob ng halos isang taon, nagkaroon ng pattern si Ramon.
Kinukuha niya ang malalakas na accounts mula sa junior staff bago ang final signing.
Pagkatapos, inililipat sa mga paborito niya.
Kapag nagtagumpay, ang credit ay napupunta sa managers.
Kapag pumalpak, ibinabalik ang sisi sa original staff.
Hindi lahat ay pera ang dahilan.
Minsan pabor.
Minsan relasyon.
Minsan simpleng ego.
Pero kay Victor Reyes, may financial connection.
Hindi malaking kickback.
Hindi dramatic na milyones.
Mas simple at mas realistic.
Discounted logistics contracts.
Personal travel arrangements.
Sponsorship ng ilang private events.
At isang promissory note para sa utang ni Ramon na binayaran sa pamamagitan ng company-linked transactions.
Sapat iyon para mawalan siya ng trabaho.
Isang linggo pagkatapos ng meeting, officially suspended si Ramon.
Pagkaraan ng isang buwan, terminated.
May hiwalay pang legal review sa supplier transactions.
Si Bianca naman ay hindi agad natanggal.
Hindi napatunayang sangkot siya sa financial side.
Pero malinaw na ginamit niya ang pekeng “shareholder connection” para makakuha ng projects.
Binalik siya sa regular manager role habang nasa disciplinary probation.
Bago siya ilipat sa ibang division, hinanap niya ako sa pantry.
Mag-isa ako noon, gumagawa ng kape.
“Celine.”
Lumingon ako.
Hindi na siya nakasuot ng confident na ngiti.
“Pwede ba tayong mag-usap?”
Tumango ako.
Sandali siyang nahirapang magsimula.
“Galit ka ba sa akin?”
Napaisip ako.
“Dati.”
“Ngayon?”
“Hindi na.”
Halatang nagulat siya.
“Bakit?”
Hinawakan ko ang mug.
“Kasi hindi kita kailangang talunin.”
Napakunot ang noo niya.
“Bianca, magaling ka naman talaga.”
Hindi siya nagsalita.
“Marunong kang mag-present. Magaling ka sa clients. Mabilis kang mag-isip.”
Tumingin ako sa kanya.
“Pero sobrang takot mong maging ordinaryo kaya gumagawa ka ng paraan para laging may taong mas mababa sa iyo.”
Namula ang mga mata niya.
Hindi ko alam kung dahil sa galit o hiya.
“Madali para sa iyo sabihin iyan,” bulong niya.
“Apo ka ng chairman.”
“Pero hindi mo alam iyon noong kinukuha mo ang trabaho ko.”
Tahimik siya.
Doon siya tuluyang napayuko.
“Sorry.”
Isang simpleng salita.
Hindi ko alam kung gaano iyon katotoo.
Pero tinanggap ko.
Hindi ibig sabihin na naging magkaibigan kami.
May mga relasyon na hindi kailangang maibalik.
Minsan sapat nang matapos nang hindi na kailangang maghiganti.
Dalawang buwan ang lumipas.
Natapos ang Harbor Point second phase.
Mas mataas nang 18% ang signed occupancy kumpara sa original target.
Sa final client presentation, ako ang nagsalita mula simula hanggang dulo.
Pagkatapos ng meeting, lumapit sa akin ang representative ng tenant group.
“Ms. Mercado, kapag may third phase, gusto naming ikaw pa rin ang humawak.”
Napangiti ako.
“Salamat.”
Iyon ang unang pagkakataon na mas naging mahalaga sa akin ang papuri ng isang client kaysa anumang koneksiyon ng pamilya.
Nang gabing iyon, inimbitahan ako ng lolo ko na kumain.
Hindi sa mansion.
Hindi sa private club.
Sa cafeteria ng kumpanya.
Parehong mesa kung saan kami unang nagkunwaring hindi magkakilala.
May adobo siya.
May gulay.
Kalahating kanin.
Umupo ako sa tapat niya.
“Congratulations,” sabi niya.
“Salamat.”
“Kailan mo balak gamitin ang apelyidong Santiago?”
Nag-isip ako.
“Siguro kapag kaya ko nang isuot nang hindi iyon ang unang bagay na nakikita ng tao.”
Matagal niya akong tiningnan.
Pagkatapos, ngumiti siya.
Hindi chairman.
Lolo.
“Mas matigas ulo mo kaysa nanay mo.”
“Kanino kaya ako nagmana?”
Tumawa siya nang malakas.
May ilang empleyadong napatingin sa amin.
Hindi ko na itinago.
At sa unang pagkakataon mula nang pumasok ako sa Santiago Crest, kumain kami sa iisang mesa bilang mag-lolo.
Hindi bilang chairman at junior employee.
Sa sumunod na quarter, na-promote ako bilang Commercial Associate.
Isang level lang ang tinaas.
Hindi manager.
Hindi executive.
Walang shortcut.
Nang makita ko ang promotion letter, tinawagan ko agad ang lolo ko.
“May kinalaman ba kayo rito?”
Galit kong tanong.
Suminghal siya sa kabilang linya.
“Akala mo ba wala akong ibang trabaho?”
“Sigurado?”
“Kung ako ang nag-promote sa iyo, director ka na.”
Tumawa ako.
“Okay. Salamat.”
“Bakit ka nagpapasalamat?”
“Dahil hindi ninyo ginawa.”
Saglit siyang natahimik.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Iyan ang tamang sagot.”
At doon ko naintindihan kung bakit niya ako pinilit magsimula sa pinakamababang posisyon.
Hindi para pahirapan ako.
Hindi para patunayan na wala akong silbi kung wala ang apelyido niya.
Kundi para matutunan ko ang isang bagay na hindi kayang ibigay ng mana.
Ang pakiramdam ng tumayo sa sarili mong pangalan.
Mensahe
Hindi lahat ng taong tahimik ay walang laban, at hindi lahat ng taong walang koneksiyon na ipinapakita ay walang halaga. Sa trabaho at sa buhay, ang tunay na respeto ay hindi dapat nakadepende sa apelyido, pera, o kung sino ang kakilala mo.
Dahil darating ang araw na mahuhulog ang lahat ng titulo at koneksiyon.
At ang matitira na lang ay kung paano mo tinrato ang taong akala mo ay wala kang mapapala.
