PINAKASALAN KO ANG ISANG MATANDANG MILYONARYA DAHIL SA PERA—PERO PAGKAMATAY NIYA, ISANG KAHON ANG INIWAN NG ABOGADO AT ISANG LIHIM NA SUMIRA SA LAHAT NG AKALA KO

PINAKASALAN KO ANG ISANG MATANDANG MILYONARYA DAHIL SA PERA—PERO PAGKAMATAY NIYA, ISANG KAHON ANG INIWAN NG ABOGADO AT ISANG LIHIM NA SUMIRA SA LAHAT NG AKALA KO

Pinakasalan ko ang isang babaeng 48 taon ang tanda sa akin.

At oo—noong una, pera niya ang habol ko.

Akala ko hindi niya kailanman malalaman ang tunay kong dahilan.

Pero nang mamatay siya, inilapag ng abogado niya ang isang lumang karton sa harap ko at sinabi:

“Gabriel… nahulog ka sa bitag ni Doña Esperanza. Alam niya ang totoo tungkol sa’yo mula pa noong unang araw.”

Dalawampu’t siyam ako nang una kong makilala si Esperanza Villareal.

Pitumpu’t pito siya.

Nang panahong iyon, hindi maganda ang buhay namin.

Katatapos lang ma-stroke ng tatay ko. Halos araw-araw ang physical therapy niya, may gamot sa puso, gamot sa presyon, checkup at kung anu-ano pang gastusin.

Ang nanay ko naman ay halos hindi na makatulog sa kakaisip kung paano babayaran ang natitirang utang sa bahay namin sa Antipolo.

May trabaho ako noon sa isang maliit na construction supply company sa Pasig, pero halos wala nang natitira sa sahod ko.

May personal loan ako.

May credit card debt.

At may halos ₱600,000 kaming utang na konektado sa pagpapagamot ni Papa.

Doon ko nakita si Esperanza.

Sa labas ng isang supermarket sa Katipunan.

May 3 paper bag siyang bitbit at sinusubukan niyang itulak ang wheelchair niya palampas sa sirang bahagi ng sidewalk.

Lumapit ako.

“Ma’am, tulungan ko po kayo?”

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.

“May mukha ba akong naghahanap ng superhero?”

Napangiti ako.

“Hindi po. Pero mukhang lamang na sa laban iyong mga grocery ninyo.”

Tahimik siyang nakatitig sa akin nang ilang segundo.

Pagkatapos ay bigla siyang tumawa.

“Dalhin mo ang mga bag. Huwag mong hahawakan ang wheelchair ko nang walang permiso. Baka sagasaan kita.”

Naglakad kami nang ilang bloke.

Pagdating namin sa bahay niya, doon ako natigilan.

Hindi iyon ordinaryong bahay.

Nasa likod ito ng isang mataas na bakal na gate sa isang tahimik na bahagi ng Loyola Heights.

Malawak ang bakuran.

May lumang bahay na bato, malalaking bintana, hardin, covered parking at isang driveway na puwedeng pagparadahan ng 5 sasakyan.

Napatingin ako nang matagal.

Nahuli niya ako.

“Huwag kang kabahan,” sabi niya. “Pagkatapos lang ng alas-diyes lumalabas ang mga multo.”

Natawa ako.

“Kayo lang po ba ang nakatira rito?”

“Simula nang mamatay ang asawa ko.”

Saglit siyang tumigil.

“Wala kaming anak.”

At doon pumasok sa isip ko ang bagay na ilang taon kong ikinahihiya.

Mayaman.

Matanda.

Mag-isa.

Walang anak.

Tumingin ako sa malaking bahay niya at, sa halip na isipin kung gaano kalungkot ang tumanda nang walang pamilya, nagsimula akong magkuwenta.

Magkano kaya ang bahay?

Magkano kaya ang ipon?

May negosyo ba?

May lupa?

Ano kaya ang mangyayari sa lahat ng iyon kapag namatay siya?

Dalawang araw matapos iyon, bumalik ako dala ang 2 kape.

“Hindi mo man lang tinanong kung paano ko gusto ang kape ko,” sabi niya.

“Nanghula ako.”

“Mali ang hula mo.”

“Sa susunod, tama na.”

Tinaasan niya ako ng kilay.

“Ah. Kaya may susunod na pala.”

Hindi ako nakasagot.

Ngumiti siya at pinapasok ako.

Nagsimula akong bumisita nang 2 o 3 beses bawat linggo.

Noong una, may motibo talaga ako.

Nagpapalit ako ng bombilya.

Nag-aayos ng cabinet.

Nagbubuhat ng kahon.

Nagpapatawag ng tubero.

Sinamahan ko rin siyang mamili, magpa-checkup at minsan ay mag-lunch sa labas.

Kapag magkasama kami, nakatingin ang mga tao.

Isang beses, tinanong ng waiter kung ako raw ba ang apo niya.

Lumapit si Esperanza sa akin at bumulong:

“Gusto mo bang halikan kita para masira ang buong shift niya?”

Halos mabuga ko ang tubig ko.

At doon nagsimula ang problema.

Bumabalik ako dahil sa bahay.

Pero makalipas ang ilang buwan, napansin kong kahit sa simpleng karinderya lang kami kakain, masaya na akong kasama siya.

Matalino si Esperanza.

Mataray.

Napakabilis magbasa ng tao.

At nakakatawa sa paraang hindi ko inaasahan.

Hindi niya ako kailanman tinrato bilang kawawang lalaking maraming problema.

Nang malaman niyang nagre-rehab ang tatay ko, tinanong niya kung magkano ang ginagastos namin.

“Okay lang po kami,” sabi ko.

Tumingin siya sa akin sa ibabaw ng salamin niya.

“Gabriel, napakapangit mong magsinungaling.”

Isang gabi ng Enero, nasira ang water heater niya.

Halos alas-dose na ng gabi.

Tumawag siya para lang itanong kung may kilala akong technician.

“Bukas na,” sabi niya. “May kumot naman ako.”

“Ma’am, ang lamig ngayong gabi.”

“Hindi ako gawa sa salamin.”

“Hindi rin po kayo immune sa pneumonia.”

Pumunta ako.

Nakahanap ako ng emergency repair technician.

Nanatili ako hanggang maayos ang heater.

Bandang alas-singko ng umaga, nakatulog ako sa sofa.

Nang magising ako, nakita kong nakatayo si Esperanza sa hallway.

Nakatitig lang siya sa akin.

Hindi ko maipaliwanag ang expression niya.

Parang may tine-test siya.

Makalipas ang ilang buwan, inalok niya akong tulungan sa therapy ni Papa.

Isang makapal na envelope ang inilapag niya sa mesa.

Hindi ko man lang binuksan.

Ibinalik ko.

“Hindi ko po puwedeng tanggapin.”

“Pride?”

“Responsibilidad ko si Papa.”

Matagal niya akong tinitigan.

Pagkatapos ay kinuha niya ang envelope.

“Okay.”

Wala nang sinabi.

Dalawang taon ang lumipas.

Sa panahong iyon, mas malapit na kami kaysa sa inaakala kong posible.

Pero naroon pa rin ang maruming bahagi ng utak ko.

Mahal ko na siya.

Totoo iyon.

Pero minsan, habang naglalakad ako sa malawak niyang sala, naiisip ko pa rin:

Kapag nawala si Esperanza, kanino mapupunta ito?

Sa akin kaya?

Ilang problema kaya ang kayang burahin ng perang iyon?

Hindi ko iyon sinabi kahit kanino.

Lalong hindi sa kanya.

Akala ko walang ideya si Esperanza.

Isang umaga, habang kumakain kami ng tapsilog sa veranda, inilapag niya ang tasa niya.

“Gabriel.”

“Po?”

“Pakasalan mo ako.”

Nalaglag halos ang tinidor ko.

“Ano?”

“Pakasalan mo ako.”

Natawa ako dahil akala ko biro.

Hindi siya natawa.

“Serious ka?”

“Oo.”

“Esperanza… sasabihin ng lahat na pera mo lang ang habol ko.”

Doon siya ngumiti.

“Gabriel, 2 taon na nilang sinasabi iyon.”

Natahimik ako.

Hindi niya alam ang pinakamasakit na parte.

Hindi nila alam na minsan, tama sila.

Ikinasal kami makalipas ang 4 na buwan sa isang maliit na civil ceremony sa Quezon City.

Walang engrandeng reception.

Labing-apat lang ang bisita.

Galit ang ilan niyang kamag-anak.

Isang pamangkin niyang matagal nang hindi dumadalaw ang harapang nagsabi sa akin:

“Hindi ka magtatagal kapag nalaman mong hindi ganoon kadaling kunin ang pera niya.”

Sinuntok sana siya ng pride ko.

Pero ang totoo?

Nasaktan ako dahil tumama iyon sa bersyon ng sarili ko noong una kong makilala si Esperanza.

Pagkatapos ng kasal, 6 na taon pa kaming nagsama.

Hindi 6 na buwan.

Hindi 1 taon.

Anim.

Unti-unting humina ang katawan niya.

Pero hindi ang bibig niya.

Nang minsang inalalayan ko siya papunta sa banyo, sabi niya:

“Huwag kang masyadong proud. Hindi romantic ang paghawak sa asawa mong nagmamadaling umihi.”

Nang maospital siya dahil sa pneumonia, halos 9 gabi akong natulog sa upuan sa tabi niya.

Isang madaling-araw, nagising siya at nakita akong nakahawak sa kamay niya.

“Gabriel?”

“Ano?”

“Kung bumalik ka sa unang araw na nakita mo ako sa supermarket… lalapitan mo pa rin ba ako?”

Hindi agad ako nakasagot.

Dahil alam kong hindi niya tinatanong kung mamahalin ko ba siya.

May mas malalim siyang itinatanong.

“Oo,” sabi ko.

“Sigurado?”

“Oo.”

“Tama ka dapat.”

Ngumiti siya.

Tatlong buwan pagkatapos noon, namatay si Esperanza habang natutulog.

Ako ang nakakita sa kanya kinaumagahan.

Nakahiga siyang payapa.

Isang kamay nasa ibabaw ng kumot.

Ang salamin niya nasa bedside table.

Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, tahimik ang bahay.

Sobrang tahimik.

Parang namatay pati ang personalidad ng buong lugar.

Isang linggo pagkatapos ng libing, pinatawag ako ng abogado niyang si Atty. Ramon Delgado.

Akala ko para sa pagbasa ng testamento.

Naroon ang 5 kamag-anak ni Esperanza.

Lahat sila nakatingin sa akin.

May ilan na parang hinihintay akong ngumiti kapag narinig ko kung magkano ang minana ko.

Binuksan ni Atty. Delgado ang folder.

“Bago natin pag-usapan ang estate ni Doña Esperanza,” sabi niya, “may iniwan siyang isang bagay para kay Gabriel.”

Yumuko siya.

May inilabas siyang lumang karton.

Nilapag niya iyon sa mesa sa harap ko.

May nakasulat sa ibabaw sa sulat-kamay ni Esperanza:

PARA KAY GABRIEL — BUKSAN MO LAMANG KAPAG WALA NA AKO.

Napahawak ako sa gilid ng mesa.

Tumingin sa akin ang abogado.

At saka niya sinabi ang mga salitang hindi ko kailanman inaasahang maririnig.

“Gabriel… bago mo buksan iyan, may kailangan kang malaman.”

Huminga siya nang malalim.

“Hindi mo niloko si Esperanza.”

“Alam niyang pera niya ang dahilan kung bakit ka bumalik noong una.”

Nanlamig ang mga kamay ko.

“Ano?”

“Alam niya mula pa sa simula.”

Itinulak niya ang kahon papunta sa akin.

“At lahat ng ginawa niya pagkatapos noon…”

Saglit siyang tumigil.

“…ay bahagi ng isang pagsubok.”

Binuksan ko ang takip.

At ang unang bagay na nakita ko sa loob ay isang litrato ko.

Kinuha iyon 8 taon na ang nakalipas.

Noong araw mismo na una ko siyang tinulungan sa supermarket.

Sa likod ng litrato, nakasulat sa handwriting ni Esperanza:

“Araw 1. Tumingin siya sa bahay ko nang 11 segundo. Tingnan natin kung anong klaseng tao siya kapag nabigyan siya ng pagkakataong piliin ang pera… o ako.”

At sa ilalim ng litrato ay may dose-dosenang sobre.

Bawat isa may petsa.

Bawat isa may pangalan ko.

At sa pinakailalim ng kahon, may isang dokumentong may pulang marka:

FINAL INSTRUCTION — BASAHIN BAGO ANG TESTAMENTO.

PARTE2

Hindi ko agad nahawakan ang dokumento.

Parang biglang lumiit ang conference room.

Naririnig ko ang mahinang ugong ng aircon, ang paggalaw ng upuan ng isa sa mga pamangkin ni Esperanza at ang sarili kong paghinga.

“Anong ibig sabihin ng pagsubok?” tanong ko.

Sumandal si Atty. Delgado.

“Kilalang-kilala ni Doña Esperanza ang mga taong lumalapit sa kaniya dahil sa pera.”

Pagkatapos mamatay ng asawa niya, maraming kamag-anak ang biglang naging malambing.

May mga taong nagdadala ng prutas pero may kasunod na hingi.

May mga pamangkin na gustong ilipat sa pangalan nila ang lupa.

May dating business partner na nag-alok pa raw na “alagaan” siya kapalit ng power of attorney.

“Kaya nang dumating ka,” sabi ng abogado, “hindi siya inosente.”

Kinuha ko ang unang sobre.

May petsa iyon dalawang araw matapos kaming magkita.

Binuksan ko.

Sulatan iyon ni Esperanza.

“Bumalik siya na may dalang 2 kape. Hindi niya alam ang order ko. Ibig sabihin, hindi dahil nag-aalala siya. Gusto niyang makapasok ulit sa bahay.”

Parang may sumuntok sa sikmura ko.

Tama siya.

Binuksan ko ang sumunod.

“Linggo 3. Tinanggihan niya ang perang inalok ko kapalit ng pag-aayos ng cabinet. Hindi dahil hindi niya gusto ang pera. Nahihiya pa siyang magmukhang gusto niya.”

Napalunok ako.

May isa pang sobre.

“Buwan 4. Sinabihan ko siyang may ₱40,000 sa drawer at pinabayaan ko siyang mag-isa sa study nang 20 minuto. Pagbalik ko, hindi gumalaw ang pera.”

Napatingin ako kay Delgado.

“Sinadya niya iyon?”

Tumango siya.

“Marami.”

May mga pagkakataong akala ko nagkataon lang.

Isang araw, iniwan niya raw sa dining table ang bank statement niya.

Hindi ko binasa.

Minsan, binigyan niya ako ng authorization form na puwedeng magbigay sa akin ng access sa account niya.

Ibinalik ko dahil sinabi kong hindi ko kailangan.

Minsan, nagkunwari siyang nawawala ang mamahaling bracelet niya.

Tinulungan ko siyang maghanap nang 3 oras.

Pagkatapos ay sinabi niyang nasa cabinet lang pala.

Bawat isa may sulat.

Bawat isa may obserbasyon.

Pero habang binabasa ko ang mga iyon, mas lalo akong nahiya.

Hindi dahil mali si Esperanza.

Kundi dahil tama siya noong simula.

Hanggang makarating ako sa isang envelope na may petsang halos 2 taon matapos kaming magkakilala.

Iyong araw na inalok niya ako ng pera para sa therapy ni Papa.

“Inalok ko siya ngayon ng sapat na pera para bayaran ang halos lahat ng utang ng pamilya niya.”

“Tinanggihan niya.”

“Walang nakatingin.”

“Wala siyang dahilan para magpanggap.”

May sumunod pang linya.

“Ngayon ko unang naisip na baka ang lalaking lumapit sa akin dahil sa pera ay hindi na ang lalaking nananatili sa tabi ko.”

Napapikit ako.

Walang nagsasalita sa room.

Kinuha ko ang susunod na sulat.

Araw iyon bago niya ako yayain magpakasal.

“Bukas, hihilingin kong pakasalan niya ako.”

“Alam kong matatakot siyang isipin ng ibang tao na gold digger siya.”

“Ang hindi niya alam, hindi ko siya pinipiling pakasalan dahil napatunayan kong wala siyang kasalanan.”

“Pinipili ko siya dahil nakita kong kaya niyang magbago kahit walang nakakaalam na sinusubok siya.”

Hindi ko napigilang mapayuko.

Hindi ko alam kung gaano katagal akong tahimik.

Pagkatapos ay naalala ko ang dokumento sa ilalim ng kahon.

FINAL INSTRUCTION.

Binuksan ko iyon.

Sulatan pa rin ni Esperanza.

Mas mahaba.

“Gabriel,

Kung binabasa mo ito, malamang mukha kang tanga ngayon. Mabuti. Ilang beses mo rin akong ginawang mukhang tanga sa tuwing pilit mong inaayos ang mga gamit sa bahay kahit hindi mo alam ang ginagawa mo.

Alam kong pera ko ang una mong nakita.

Hindi ako bulag.

Noong unang beses kang pumasok sa bahay ko, hindi ka tumingin sa mga litrato. Tumingin ka sa kisame, sa hagdan, sa garden at sa laki ng lote. Nakita ko iyon.

Pero hindi kita pinaalis.

Alam mo kung bakit?

Dahil lahat ng tao may pangit na unang dahilan minsan.

Ang mahalaga ay kung mananatili ba silang ganoon kapag binigyan sila ng pagkakataong maging mas mabuti.”

Napahawak ako sa bibig ko.

May bahagi pa.

“Sinubukan kitang bigyan ng pera nang hindi mo kailangan mahalin ako. Tumanggi ka.

Sinubukan kitang bigyan ng access sa ari-arian ko. Tumanggi ka.

Sinubukan kitang itulak palayo noong nagkasakit ako. Bumalik ka.

At nang wala na akong maiaalok kundi mahihinang tuhod, gamot, paulit-ulit na checkup at masamang ugali, ikaw pa rin ang gumigising tuwing alas-dos para tingnan kung humihinga ako.”

Doon ako tuluyang naiyak.

Hindi tahimik na luha.

Iyong klase ng iyak na ilang taon mo nang pinipigilan.

Pero hindi pa pala tapos ang sorpresa.

Isinara ni Atty. Delgado ang folder niya.

“Ngayon,” sabi niya, “maaari na nating basahin ang testamento.”

Agad na umayos ang mga kamag-anak ni Esperanza sa upuan.

Isa sa kanila, si Lourdes, pamangkin niya, halatang iritado.

“Finally.”

Binasa ni Delgado ang listahan.

May mga scholarship fund para sa 20 estudyante mula sa probinsya kung saan lumaki si Esperanza.

May donasyon sa isang home for abandoned elderly people sa Marikina.

May pondo para sa mga caregiver ng matatandang walang pamilya.

May ilang lupa na ibinenta at ang proceeds ay inilagay sa foundation.

May maliit na inheritance ang bawat pamangkin.

Pagkatapos ay dumating ang pangalan ko.

“Kay Gabriel Reyes…”

Napatigil siya.

“…iniiwan ni Doña Esperanza Villareal ang bahay sa Loyola Heights.”

Napasinghap ang isang kamag-anak.

“Pati ang 40% ownership ng Villareal Commercial Holdings.”

May nagmura nang mahina.

“At personal assets na nagkakahalaga ng humigit-kumulang ₱186 million.”

Hindi ako gumalaw.

Parang hindi ko narinig.

Si Lourdes ang unang tumayo.

“Ano?!”

Tinuro niya ako.

“Kita n’yo? Kaya nga pinakasalan niya si Tita!”

Hindi ako sumagot.

Pero may huling papel pa si Delgado.

“Hindi pa tapos.”

Tumahimik ang lahat.

“May kondisyon.”

Napatingin ako sa kanya.

“Kondisyon?”

Tumango siya.

“May 2 opsyon ka.”

Inilapag niya sa harap ko ang dokumento.

“Option 1: tanggapin mo nang buo ang inheritance.”

“Option 2: ibigay mo ang buong ₱186 million personal estate sa foundation ni Doña Esperanza.”

Napakunot ang noo ko.

“At ano ang mangyayari sa bahay?”

“Sayo pa rin ang bahay.”

“Ang kumpanya?”

“Mapupunta sa foundation.”

Hindi ko maintindihan.

“Bakit?”

Tumingin si Delgado sa kahon.

“Dahil may isa pang note.”

Iniabot niya iyon.

“Gabriel, gusto kong malaman mo ang isang bagay.

Hindi na ito test.

Hindi mo kailangang patunayan ang sarili mo sa patay.

Kung kailangan mo ang pera, kunin mo. Hindi ako magagalit.

Kung gusto mong ibigay, ibigay mo.

Pero sa unang pagkakataon mula nang magkakilala tayo, gusto kong pumili ka nang hindi iniisip kung ano ang tingin ko sa’yo.”

Iyon ang huling bitag ni Esperanza.

Hindi niya ako sinusubok.

Pinalalaya niya ako.

Dalawang araw akong hindi nakapagdesisyon.

Umuwi ako sa bahay namin sa Antipolo.

Buhay pa si Papa noon, pero hirap pa ring maglakad.

Umupo kami sa maliit na terrace.

Sinabi ko sa kanila ang lahat.

Pati ang pinakakahiya kong bahagi.

“Ma,” sabi ko, “noong una, lumapit ako kay Esperanza dahil gusto ko ng pera.”

Hindi nagsalita si Mama.

Si Papa ang tumingin sa akin.

“Pero minahal mo siya?”

“Oo.”

“Hanggang dulo?”

“Oo.”

Tumango siya.

“Eh di hindi na mahalaga kung paano nagsimula.”

Kinabukasan, bumalik ako kay Atty. Delgado.

May dala akong sariling dokumento.

“Pipiliin ko ang Option 2.”

Nagulat siya.

“Sigurado ka?”

“Oo.”

“Gabriel, malaking pera ito.”

“Alam ko.”

“Hindi mo kailangang gawin ito para kay Esperanza.”

“Hindi ko ginagawa para sa kanya.”

Ngumiti ako kahit masakit.

“Ginagawa ko dahil alam kong kaya kong mabuhay nang wala iyon.”

May isang bagay lang akong hiniling.

Ang bahay.

Hindi dahil milyon-milyon ang halaga.

Kundi dahil naroon pa rin ang armchair niya sa veranda.

Naroon ang lumang tasa niyang may bitak.

Naroon ang hallway kung saan una ko siyang nahuling nakatingin sa akin matapos akong matulog sa sofa.

At naroon ang kusinang pinagsaluhan namin ng libo-libong ordinaryong umaga.

Ginamit ng foundation ang pera para magtayo ng 2 residential care centers para sa matatandang walang kamag-anak.

Nagkaroon din sila ng medical assistance program para sa caregivers at indigent senior citizens.

Ilang taon ang lumipas.

Hindi ako naging milyonaryo.

Pero naging maayos ang buhay namin.

Nakabawi ang negosyo kung saan ako nagtrabaho at kalaunan nagpatayo ako ng sarili kong maliit na contracting company.

Nabayaran namin ang utang ng pamilya ko nang paunti-unti.

Hindi sa isang malaking tseke.

Kundi buwan-buwan.

Tulad ng dati.

Isang hapon, naglilinis ako sa study ni Esperanza nang may makita akong maliit na envelope na nakasingit sa loob ng isang lumang cookbook.

Hindi iyon kasama sa kahon.

Nakasulat:

“Para kay Gabriel kapag matanda na siya at makulit na rin.”

Napatawa ako.

Binuksan ko.

Tatlong linya lang.

“Hindi kita minahal dahil mabuti kang tao noong una tayong magkita.

Minahal kita dahil nakita kong araw-araw, pinipili mong maging mas mabuting tao kaysa kahapon.

Iyon lang naman ang hinihingi ko sa’yo. Tuloy mo lang.”

Umupo ako sa sahig ng study at matagal kong hinawakan ang papel.

Sa buong buhay ko, akala ko ang pinakamalaking bagay na ibinigay sa akin ni Esperanza ay isang bahay.

Hindi pala.

Ang pinakamalaking iniwan niya sa akin ay ang katotohanang hindi tayo nakakulong sa pinakamasamang dahilan kung bakit natin sinimulan ang isang bagay.

Minsan, nagsisimula tayo dahil takot tayo.

Dahil desperado.

Dahil kailangan natin ng pera.

Dahil gusto nating may makuha.

Pero hindi ang unang hakbang ang tanging nagdedesisyon kung sino tayo.

Ang tunay na sukatan ay kung sino tayo habang nagpapatuloy ang paglalakbay.

At kung sino ang pinipili nating maging kapag wala nang nakatingin.

MENSAHE PARA SA MGA MAMBABASA

Hindi lahat ng taong nagkamali ng motibo sa simula ay masamang tao habambuhay. May mga pagkakataong ang pinakamalaking pagbabago ay nagsisimula sa sandaling makita natin ang sarili nating kapintasan at piliing huwag nang manatili roon. Hindi natin mababago ang dahilan kung bakit tayo nagsimula kahapon, pero palagi nating mapipili kung anong klaseng tao ang magiging tayo bukas.