PUMUNTA AKO SA KASAL NG EX KO PARA MAG-MOVE ON, PERO NANG BUMUKAS ANG PINTO, NANGINIG ANG TUHOD KO NANG MAKITA KO KUNG SINO ANG BRIDE… DAHIL SIYA ANG KAPATID KONG SAMPUNG TAON NANG PATAY SA AKALA NAMIN

Ako si Katrina. Sa loob ng sampung taon, dalawang bagay lang ang dala-dala ko sa puso ko: Ang sakit ng paghihiwalay namin ni Jason, at ang bangungot ng pagkawala ng nakababata kong kapatid na si Ella.

Si Jason ang greatest love ko. Limang taon kaming naging magkarelasyon. Pero naghiwalay kami dahil sa sobrang depression ko. Mula nang mawala si Ella sa isang perya noong kami ay mga bata pa, hindi na ako naging buo. Sinisi ko ang sarili ko. Ako ang Ate. Ako ang dapat humawak sa kamay niya. Pero sa isang iglap, nabitawan ko siya at tinangay siya ng dagat ng mga tao. Hindi na namin siya nakita muli.

Dahil sa lungkot, tinulak ko palayo si Jason. Ayaw kong madamay siya sa dilim ng buhay ko.

Ngayon, nakatanggap ako ng imbitasyon. Ikakasal na si Jason.

Masakit. Sobrang sakit. Pero sinabi ko sa sarili ko, “Kailangan ko itong gawin. Kailangan kong makita na masaya siya para tuluyan na akong makalaya.”

Nagsuot ako ng simpleng beige dress. Pumunta ako sa Manila Cathedral. Umupo ako sa pinakahuling hilera, sa sulok kung saan walang makakapansin sa akin.

Ang ganda ng simbahan. Puno ng puting rosas. Rinig ang tawanan ng mga bisita. Nakita ko si Jason sa altar. Ang gwapo niya sa kanyang barong. Nakangiti siya—yung ngiting matagal ko nang hindi nakikita sa kanya noong kami pa.

“Masaya ka na, Jason,” bulong ko habang pinipigilan ang luha. “Pinapalaya na kita.”

Tumunog ang kampana. Tumahimik ang lahat. Nagsimulang tumugtog ang orkestra ng Canon in D.

Bumukas ang malalaking pinto ng simbahan.

ANG REBELASYON

Pumasok ang liwanag mula sa labas. Sa gitna nito, nakatayo ang Bride.

Naka-suot siya ng isang ballgown na puno ng Swarovski crystals. Ang belo niya ay mahaba. Ang ganda niya. Parang anghel.

Pero habang naglalakad siya papalapit, parang may kung anong malamig na hangin ang yumakap sa akin.

Yung hugis ng mukha niya. Yung bilog ng mga mata niya. Yung paraan ng pagngiti niya na medyo tabingi sa kaliwa.

Kumabog nang mabilis ang dibdib ko. Dug-dug. Dug-dug.

“Hindi…” bulong ko. “Imposible.”

Habang naglalakad ang Bride sa gitna ng aisle, dahan-dahan niyang inalis ang kanyang lace shawl na nakatakip sa balikat niya dahil naiinitan yata siya.

Doon ko nakita ang ebidensya na nagpatigil sa pag-ikot ng mundo ko.

Sa kanyang kanang balikat, may isang peklat na hugis paru-paro.

Napahawak ako sa bibig ko para pigilan ang pagsigaw. Tandang-tanda ko ang peklat na ‘yan. Nakuha ‘yan ni Ella noong limang taong gulang siya nang matalsikan siya ng mantika habang nagluluto si Nanay. Ako ang naglagay ng yelo diyan. Ako ang umihip habang umiiyak siya.

Ang Bride na papakasalan ng ex-boyfriend ko… ay ang nawawala kong kapatid na si Ella!

Nanginig ang buong katawan ko. Halo-halong emosyon. Tuwa dahil buhay siya. Gulat. At sakit—dahil ang kapatid ko ang nagmamay-ari ngayon sa lalaking mahal ko.

Hindi ko namalayan, napatayo ako.

“ELLA!”

Isang malakas na sigaw ang bumasag sa katahimikan ng seremonya.

Natigil ang musika. Lumingon ang lahat ng bisita sa akin. Lumingon si Jason, gulat na gulat.

“Katrina?” tawag ni Jason. “Anong ginagawa mo dito?”

Pero hindi ko siya pinansin. Nakatuon ang mata ko sa Bride na ngayon ay nakatigil sa gitna ng simbahan, takot at lito ang mukha.

Tumakbo ako palapit sa kanya. Hinarang ako ng mga coordinator pero tinulak ko sila.

“Ella!” sigaw ko habang umiiyak. “Ella, ikaw ba ‘yan?”

Ang pangalan ng Bride ay “Sofia” sa imbitasyon. Tumingin siya sa akin, nalilito.

“Excuse me? Sino ka?” tanong niya. Sosyal ang punto niya. Halatang lumaki sa yaman.

Lumapit ako at nanginginig na tinuro ang balikat niya.

“Yung peklat na ‘yan…” hikbi ko. “Nakuha mo ‘yan noong nagpiprito si Nanay ng isda. Limang taong gulang ka. Ako si Ate Kat. Ako ang naglagay ng toothpaste diyan kahit bawal. Ella… buhay ka.”

Nanlaki ang mga mata ni “Sofia”. Nabitawan niya ang hawak niyang bouquet.

Biglang sumakit ang ulo niya. Napahawak siya sa sentido.

“A-Ate Kat?” bulong niya, parang galing sa isang malalim na panaginip ang boses.

Simula noong mawala siya, inampon siya ng isang mayamang pamilya na nakakita sa kanya. Nagkaroon siya ng amnesia dahil sa trauma, kaya “Sofia” ang kinalakihan niyang pangalan. Pero ang boses ko… ang tawag na “Ella”… iyon ang susi na nagbukas ng nakaraan niya.

“Ate…” muling sabi niya, at biglang bumuhos ang luha niya. “Ate, iniwan mo ako sa perya! Takot na takot ako!”

Doon na kami nagyakapan sa gitna ng aisle. Ang kasal ay naging isang madamdaming reunion.

“Sorry, Ella… Sorry,” iyak ako nang iyak habang yakap ang kapatid kong sampung taong nawalay. “Akala namin patay ka na. Araw-araw kitang hinahanap.”

ANG MAPAIT NA KATOTOHANAN

Sa gitna ng iyakan, lumapit si Jason.

Nakatayo siya sa harap namin. Gulong-gulo ang isip.

“Teka… magkapatid kayo?” tanong ni Jason. Tumingin siya sa akin, tapos sa bride niya.

Bumitaw ako kay Ella. Pinunasan ko ang luha ko at tumingin kay Jason.

Dito ko naramdaman ang pinakamabigat na sakripisyo.

Mahal ko si Jason. Mahal na mahal. Pero nakikita ko sa mga mata ni Ella—ni Sofia—na mahal na mahal din niya si Jason. At nakikita ko kay Jason na mahal niya ang kapatid ko.

Tadhana nga naman. Kinuha ng tadhana si Ella para ibalik sa akin sa araw na ikakasal siya sa lalaking mahal ko.

Hinawakan ko ang kamay ni Ella at ipinatong ko ito sa kamay ni Jason.

“Jason,” sabi ko, kahit parang pinipiga ang puso ko. “Alagaan mo siya. Hindi lang siya basta bride mo. Siya ang buhay ko na nawala, at ngayon ay nagbalik.”

“Katrina…” lungkot na sabi ni Jason. Alam niya ang bigat ng nararamdaman ko.

Tumingin ako kay Ella. “Ella, o Sofia… maging masaya ka. deserve mo ang lahat ng ito. Huwag mong intindihin ang nakaraan namin. Ang mahalaga, nahanap na kita.”

Ngumiti ako, kahit tumutulo pa rin ang luha.

Sa araw na iyon, natuloy ang kasal. Pinanood ko ang pag-iisang dibdib ng aking greatest love at ng aking lost sister.

Habang nagpapalakpakan ang mga tao at naghahalikan sila sa altar, tumalikod ako at dahan-dahang naglakad palabas ng simbahan.

Masakit? Oo. Sobra.

Pero habang humihithit ako ng sariwang hangin sa labas, naramdaman ko ang isang gaan na sampung taon kong hindi naramdaman.

Nawalan ako ng kasintahan, pero nabawi ko ang kapatid ko.

Ang guilt na pasan-pasan ko ng isang dekada ay naglaho na. Hindi na ako ang babaeng nakabitaw sa kapatid niya. Ako na ang ate na nakahanap sa kanya.

At sa kwentong ito, kahit hindi ako ang Bride, alam kong ako pa rin ang nanalo. Dahil ang pagmamahal ay hindi laging tungkol sa pag-aangkin… minsan, ito ay tungkol sa pagpapalaya at pagpaparaya para sa mga taong mahalaga sa iyo.