Nung Gabi ng Malakas na Ulan, Nalaman Kong Ang Lalaking Pinagmamalaki Kong “Nagbago Na” ay Nasa Condo ng Best Friend Ko, Hawak ang Recipe Notebook na Sinulat Ko Para Sa Kanya
Noong gabing basang-basa ako sa ulan sa labas ng office, ang boyfriend ko ay nasa kusina ng best friend ko.
Hindi ko pa alam iyon habang nanginginig ako sa waiting shed sa Ortigas, hawak ang phone, sapatos ko lubog na sa tubig-baha.
Ang alam ko lang, nag-message ako sa kanya ng simpleng reklamo.
“Grabe ang ulan. Wala akong dalang payong.”
Labing-apat na minuto bago siya nag-reply.
“Pinaparinggan mo ba ako, Mika? Ano gusto mo, lumipad ako galing Cebu para ihatid ka ng payong?”
Sumunod agad ang isa pang message.
“Long distance tayo. Huwag kang masyadong prinsesa.”
Napatingin ako sa screen nang matagal.
Hindi ko naman siya inutusang sunduin ako. Hindi ko naman sinabing kasalanan niya ang ulan. Gusto ko lang marinig na mag-ingat ako. Gusto ko lang maramdaman na kahit malayo siya, may pakialam pa rin siya.
Pero bago pa ako makapag-reply, kinansela ng Grab driver ang booking ko.
Sa sobrang lakas ng ulan, tumalsik ang putik sa laylayan ng pantalon ko. Basa na ang buhok ko, nanginginig ang kamay ko, at ramdam kong unti-unti nang napupuno ng lamig ang dibdib ko.
Saka nag-update ng My Day ang best friend ko, si Tricia Santos.
Siyam na pictures iyon noong una. Nakita ko lang saglit bago biglang nawala.
Pag-refresh ko, isa na lang ang naiwan.
Isang lalaki ang nakatalikod sa kusina, abalang nagluluto. Malabo ang kuha, sinadya yatang i-crop, pero hindi ko kailangang makita ang mukha niya.
Kahit maging abo pa siya, makikilala ko ang likod na iyon.
Si Nico Alvero.
Ang boyfriend kong nasa “Cebu.”
Ang lalaking kakasabi lang sa akin na huwag akong umarteng prinsesa dahil hindi niya kayang ihatid ang payong ko.
Ang caption ni Tricia:
“Salamat sa isang tao, hindi nabasa kahit isang patak ang bago kong heels. May dinner pa pag-uwi.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
Pinalaki ko ang photo.
Sa kamay ni Nico, hawak niya ang maliit na brown notebook na may plastic cover. Halos mapaupo ako sa gilid ng waiting shed nang makita ko iyon.
Recipe notebook ko iyon.
Ako ang sumulat ng bawat pahina. Adobo na mas maraming bawang dahil iyon ang gusto niya. Sinigang na hindi masyadong maasim. Garlic butter shrimp na walang sili dahil sumasakit daw ang tiyan niya.
Tatlong taon kong inaral ang panlasa niya.
Tatlong taon kong pinaniwalaan na kapag mahal mo ang isang tao, natural lang na tandaan mo ang maliliit na bagay.
Nang makauwi ako sa inuupahan kong studio sa Mandaluyong, para akong basang kuting. Tumutulo ang tubig mula buhok ko hanggang sahig. Saka lang nag-message si Nico na parang walang nangyari.
“Nasa bahay ka na?”
Hindi ako sumagot.
Tumulo ang tubig mula bangs ko papunta sa screen, sakto sa profile picture niya—si Inuyasha.
Napangiti ako nang mapait.
Dati, para lang maging couple profile picture kami, ginamit ko si Kagome. Akala ko cute. Akala ko special.
Pero profile picture ni Tricia?
Si Kikyo.
Ang babaeng hindi kayang kalimutan ni Inuyasha.
Anim na buwan na kami ni Nico nang malaman kong naging sila pala ni Tricia noong college. Hindi ko pinansin. Sabi ko sa sarili ko, lahat naman may past.
Hanggang sa unti-unti, halos lahat ng lakad namin ay may pangalan niya.
“May extra ticket ako sa sine, isama natin si Tricia.”
“Buy one take one ang cake, bigyan natin si Tricia.”
“Mag-beach tayo? Ayaw mo ba? Eh gusto ni Tricia ng island hopping.”
Kahit noong araw na ipakikilala ko siya sa parents ko sa Laguna, gusto pa niyang isama si Tricia.
“Para kung hindi ako magustuhan nina Tita at Tito, may magsasalita para sa akin.”
Pero hindi siya dumating.
Dalawang oras kaming naghintay ng parents ko sa restaurant.
Ang dahilan niya?
Na-sprain daw ang ankle ni Tricia at siya ang nagdala sa ospital.
Doon ako unang nakipag-break.
Hindi siya humingi ng sorry. Sa halip, ipinakita niya ang transfer order niya papuntang Cebu branch.
“Ito ba gusto mo? Lumayo ako para matahimik ka?”
Anim na buwan kaming long distance. Anim na buwan niyang ginamit ang layo bilang patunay na “pinili” niya ako.
At ngayon, nasa condo siya ni Tricia.
Nagluluto.
Hawak ang notebook ko.
Binuksan ko ang chat namin at nagtanong ng huling beses.
“Pwede mo bang palitan ang profile picture mo?”
Mabilis ang sagot niya.
“Mika, hanggang ngayon ba naghahanap ka pa rin ng away?”
“Lumipat na nga ako ng Cebu para walang issue, ano pa bang gusto mo?”
Napagod akong bigla.
Pumasok ako sa banyo, iniwan ang phone sa kama, at hinayaang lamunin ng tunog ng shower ang lahat.
Alas-dos ng madaling-araw, nag-ring ang phone.
Boses ni Nico ang sumalubong sa akin, iritado.
“Bakit hindi ka sumasagot? Kanina pa ako nagme-message.”
Tiningnan ko ang screen. Labindalawang messages.
Lahat tungkol sa isang recipe.
“Yung ‘Pritong Itlog na may Giniling’ na ginawa mo dati, paano nga lutuin?”
Natawa ako nang walang tunog.
Dati, kinain niya iyon nang dalawang subo lang.
“Sobrang ordinary,” sabi niya noon.
Kaya hindi ko isinulat sa notebook.
Humiga ako ulit, mabigat ang ulo.
“Si Tricia ang gustong kumain, ‘no?”
Tumahimik siya.
“Saan mo—”
Naputol ang salita niya.
Maya-maya, nag-send siya ng picture ng sofa. May manipis na kumot na nakalatag.
“Huwag kang mag-isip ng masama. Dito ako natulog. Wala kaming ginawa.”
Tinitigan ko ang sofa.
Wala pang isang metro’t kalahati.
Si Nico, halos anim na talampakan ang tangkad. Kahit tiklupin niya ang sarili niya, hindi siya magkakasya roon nang komportable.
“Ah,” sabi ko. “Lumipad ka galing Cebu, sinundo mo siya sa ulan, nilutuan mo siya, nag-stay ka sa condo niya, at madaling-araw gumising ka para tanungin ang recipe na gusto niyang kainin.”
Huminga ako nang malalim.
“Ginawa mo na lahat ng bagay na mas masakit pa sa pagtataksil. Ano pa ba ang kulang?”
“Mika! Ano na namang drama—”
“Ise-send ko ang recipe.”
Natigilan siya.
Siguro hindi niya inaasahan ang lamig ng boses ko.
“Hindi ka galit?”
“Bakit ako magagalit?” tanong ko. “Break na tayo.”
Ilang segundo siyang hindi nagsalita.
Pagkatapos, sumigaw siya.
“Anong break? Kailan ako pumayag?”
Bago ako makasagot, may sigaw na babae sa background.
“Nico!”
Naputol ang tawag.
Sampung minuto ang lumipas.
Nag-post si Tricia.
Larawan ni Nico sa loob ng banyo, nakatalikod, may nilalabang damit sa lababo.
Ang caption:
“Ang hassle maging babae. Biglang dinatnan sa gabi. Buti may taong nagsabing bawal daw ako magbabad sa malamig na tubig. Siya na raw bahala.”
Napatitig ako sa post hanggang manginig ang dibdib ko.
Kagabi, ako ang tinawag niyang prinsesa dahil gusto ko lang ng konting lambing sa ulan.
Pero kay Tricia, pati underwear, kaya niyang labhan.
Kinabukasan, nag-message ako sa landlady.
“Ate, magche-check out na po ako.”
Pagkatapos, tinawagan ko si Mama.
“Ma,” sabi ko, pilit pinatatag ang boses. “Yung anak ng kaibigan mo na gusto mong ipakilala sa akin… pag-uwi ko, pwede ko siyang makilala.”
Tumahimik si Mama sa kabilang linya.
Tapos marahan siyang sumagot.
“Anak, kailan ka uuwi? Susunduin ka namin ni Papa.”
Habang nag-iimpake ako, isa-isa kong itinapon ang mga bagay na matagal ko nang dapat binitawan.
Couple mug.
Lumang movie tickets.
Regalong necklace.
Picture naming dalawa.
At ang payong na binili ko noon dahil sabi niya, “Para kapag umulan, isipin mo ako.”
Nang biglang bumukas ang pinto.
Nandoon si Nico.
Basang kaunti ang buhok, hawak ang isang brand-new na payong, may tag pa.
Tumingin siya sa mga gamit na nakakalat sa sahig.
“Ano’ng ginagawa mo?”
Hindi ko siya nilingon.
“Nagliligpit ng mga bagay na hindi ko na kailangan.”
Lumapit siya at niyakap ako mula sa likod. Iniangat niya ang payong sa harap ko.
“Tiningnan ko weather forecast. Uulan buong linggo. Huwag mo na kalimutan magdala nito.”
Naamoy ko agad ang pabango ni Tricia sa damit niya.
Tinulak ko ang kamay niya.
“Ibigay mo kay Tricia. Mas kailangan niya.”
Bumagsak ang payong sa sahig.
Doon nagdilim ang mukha niya.
“Mika, ano bang ipinagmamalaki mo?”
At ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang pumutol sa huling hibla ng awa ko.
“Hindi dapat ako nakinig kay Tricia na puntahan ka para suyuin ka—”
PARTE2
Napalingon ako sa kanya nang dahan-dahan.
“Si Tricia ang nagsabi sa’yo na suyuin ako?”
Bigla siyang natauhan. Kumurap siya, saka umiwas ng tingin.
“I mean… nag-aalala lang siya. Alam niyang OA ka kapag emosyonal ka.”
Natawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil ang sakit, kapag umabot na sa pinakadulo, nagiging katawa-tawa na lang.
“Wow,” sabi ko. “So pati paghingi mo ng tawad, outsourced?”
“Mika.”
“Hindi. Sagutin mo ako.” Kinuha ko ang phone ko at binuksan ang My Day ni Tricia. “Nasa kanya ka kagabi. Nagsinungaling ka na nasa Cebu ka. Ginamit mo ang recipe notebook ko. Nilabhan mo ang damit niya. Tapos ngayon, nandito ka dahil sinabi niyang puntahan mo ako?”
Namula ang mukha niya.
“Wala kang karapatang bastusin si Tricia. Siya lang ang tumulong sa atin dati para magkabalikan tayo.”
“Exactly,” mahinang sabi ko. “Siya ang tumawag sa’yo. Siya ang gumawa ng paraan. Siya ang laging nasa gitna.”
Inangat ko ang kahon sa tabi ko. Nandoon ang mga regalong bigay niya.
“Dalhin mo na lahat.”
Hindi niya kinuha.
Sa halip, hinablot niya ang wrist ko.
“Hindi ka aalis.”
“Bitawan mo ako.”
“Hindi mo pwedeng tapusin ang tatlong taon dahil lang nagselos ka.”
Tumingin ako sa kamay niyang nakahawak sa akin.
“Nico, huling beses ko nang sasabihin. Bitawan mo ako.”
Bago pa siya makasagot, tumunog ang phone niya.
Video call.
Pangalan sa screen: Tricia.
Hindi niya sinagot, pero tuloy-tuloy ang tawag.
Sa ikatlong ring, ako ang dumampot ng phone.
Nanlaki ang mata niya.
“Mika, huwag—”
Pinindot ko ang accept.
Lumabas ang mukha ni Tricia, nakahiga sa kama, suot ang oversized shirt ni Nico.
“Babe, nandoon ka pa rin ba sa kanya?”
Tumigil ang mundo.
At sa likod ni Tricia, kitang-kita ko ang bagay na akala ko matagal nang nawala.
Ang singsing na engagement ring na dapat ibibigay ni Nico sa akin.
…
Hindi agad nakapagsalita si Tricia.
Hindi rin si Nico.
Ako lang ang nakatayo sa gitna ng maliit kong studio, hawak ang phone niyang biglang naging salamin ng lahat ng kasinungalingan.
“Babe?” ulit ni Tricia, pero mahina na ang boses niya. “Nico?”
Dahan-dahan kong iniharap ang screen kay Nico.
“Babe,” sabi ko. “Ang sweet.”
Namumutla siya.
“Mika, listen. Hindi mo naiintindihan.”
“Talaga?” tanong ko. “Tulungan mo akong maintindihan.”
Itinaas ko ang phone para makita niyang malinaw ang nasa likod ni Tricia.
Ang velvet ring box sa bedside table.
Tatlong buwan ko nang hinahanap iyon.
Noong December, sinabi ni Nico na nawawala raw ang kahong pinagtataguan niya ng “surprise gift” niya sa akin. Tanga ako. Kinilig pa ako. Akala ko engagement ring.
Tama pala ako.
Engagement ring nga.
Hindi nga lang para sa akin.
Biglang pinatay ni Tricia ang video call.
Sa katahimikan, rinig ko ang patak ng ulan sa bubong ng lumang apartment. Parang eksaktong tunog ng gabing nagsimula ang lahat.
“Mika, hindi iyon sa kanya,” sabi ni Nico.
“Kanino?”
“Sa’yo.”
Napangiti ako. “Nasa kama niya.”
“Pinakita ko lang sa kanya. Nagpapatulong ako pumili ng tamang timing.”
“Habang suot niya ang shirt mo?”
Napalunok siya.
Hindi na ako sumigaw. Wala nang lakas para sumigaw.
“Alam mo kung ano ang pinakamasakit, Nico? Hindi yung nasa kanya ka. Hindi yung nilabhan mo ang damit niya. Hindi yung tinawag mo akong prinsesa habang siya, pinagsilbihan mo na parang reyna.”
Huminga ako nang malalim.
“Ang pinakamasakit, ilang taon mong pinaramdam sa akin na ako ang problema sa relasyon natin.”
Napayuko siya.
Noon ko lang nakita ang unang bitak sa mukha niyang laging sigurado sa sarili.
“Kapag nasasaktan ako, selosa ako. Kapag nagtatanong ako, insecure ako. Kapag napapagod ako, maarte ako. Pero ang totoo, tama pala ang kutob ko.”
“Mika, mahal kita.”
“Hindi,” sabi ko. “Mahal mo ang ideya na may taong naghihintay sa’yo kahit ilang beses mo siyang iwan.”
Tinuro ko ang pinto.
“Umalis ka na.”
Hindi siya gumalaw.
“Mika, please. Nagkamali ako. Pero walang nangyari sa amin.”
“Nangyari na ang lahat ng dapat mangyari para matapos ito.”
Kinuha ko ang kahon ng gamit niya at inilapag sa paanan niya.
“Kung may respeto ka pa sa tatlong taon natin, huwag mo nang pahirapan.”
Pumikit siya, parang pinipigilan ang galit.
Tapos bigla siyang tumawa nang mapait.
“Akala mo madali kang palitan?”
Tinignan ko siya.
“Hindi ko kailangang mapalitan. Kailangan ko lang mabawi ang sarili ko.”
Doon siya natahimik.
Sa unang pagkakataon, wala siyang maisagot.
Kinuha niya ang kahon. Bago lumabas, yumuko siya para pulutin ang payong na nahulog sa sahig. Saglit niya akong tinignan.
“Uulan pa.”
“Alam ko,” sabi ko. “Pero hindi na ako maghihintay sa taong ayaw akong silungan.”
Umalis siya.
Pagkasara ng pinto, doon lang ako napaupo sa sahig.
Hindi ako umiyak agad. Para akong basong matagal nang may lamat. Tahimik lang, hanggang sa biglang bumigay.
Umiyak ako hindi lang dahil nawala si Nico.
Umiyak ako para sa batang version ko noong college, yung nakaupo sa likod ng lecture hall para lang makita siya.
Umiyak ako para sa babaeng nag-aral magluto ng paborito niya.
Umiyak ako para sa anak na pinagtanggol siya sa parents kahit ramdam nilang hindi siya karapat-dapat.
At umiyak ako para sa sarili kong matagal nang humihingi ng tulong, pero ako mismo ang hindi nakikinig.
Kinabukasan, umuwi ako sa Laguna.
Sinalubong ako ni Mama sa terminal na may dalang payong. Si Papa naman, tahimik na kinuha ang maleta ko.
Walang sermon.
Walang “sabi ko sa’yo.”
Pagkauwi, pinagluto ako ni Mama ng tinola. Habang kumakain, bigla kong sinabi, “Ma, sorry.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Anak, hindi mo kailangang humingi ng sorry dahil nagmahal ka.”
Doon na naman ako naiyak.
Lumipas ang dalawang linggo.
Hindi ko sinagot ang calls ni Nico. Hindi ko rin binasa ang mahahabang messages niya. Si Tricia, nagpadala ng isang message:
“Hindi ko sinasadya.”
Hindi ko rin sinagot.
Dahil minsan, hindi lahat ng sugat kailangan pang kausapin ang kutsilyo.
Isang hapon, sinamahan ako ni Mama sa isang maliit na coffee shop sa Santa Rosa.
Doon ko nakilala si Elias Mendoza.
Anak siya ng dati niyang kaklase. Engineer. Tahimik magsalita. Hindi trying hard magpatawa. Hindi rin siya nagtanong agad tungkol sa past ko.
Nang umulan habang palabas kami ng cafe, kusa niyang inilabas ang payong.
“Okay lang ba?” tanong niya. “Ihahatid kita hanggang sasakyan.”
Napatingin ako sa kanya.
Simpleng tanong lang iyon.
Pero doon ko na-realize kung gaano ako katagal nasanay na kailangan ko pang ipaliwanag kung bakit ako dapat alagaan.
“Okay lang,” sabi ko.
Hindi iyon love story agad.
Hindi ako biglang gumaling dahil may bagong lalaki.
Pero sa ilalim ng payong na iyon, habang hindi nababasa ang balikat ko, may maliit na bahagi sa puso kong nagsimulang maniwala ulit:
Hindi pala ako mahirap mahalin.
Mali lang ang taong pinagpilitan kong mahalin ako nang tama.
Makalipas ang isang buwan, nalaman ko mula sa common friend na naghiwalay rin sina Nico at Tricia.
Hindi raw nagtagal.
Dahil noong wala na akong puwang sa pagitan nila, wala na rin silang mapagkunwariang dahilan.
Si Tricia, nagselos sa bawat babaeng kausap ni Nico. Si Nico naman, nainis dahil “masyadong demanding” daw siya.
Napangiti lang ako nang marinig iyon.
Hindi dahil masaya akong nasaktan sila.
Kundi dahil sa wakas, hindi na ako ang sumasalo ng gulo nila.
Isang gabi, may dumating na parcel sa bahay.
Walang pangalan ng sender.
Sa loob, nandoon ang recipe notebook ko.
May maliit na note.
“Sorry. Ibinalik ko na ang dapat sa’yo.”
Hindi ko alam kung si Nico o si Tricia ang nagpadala.
Pero hindi na mahalaga.
Binuksan ko ang notebook. Nakita ko ang sulat-kamay ko, ang mga pahinang puno ng mga ulam na ginawa ko para sa kanya.
Kinabukasan, bumili ako ng bagong notebook.
Sa unang pahina, isinulat ko:
“Mga pagkaing gusto ko.”
Unang recipe: champorado na maraming gatas.
Ayaw iyon ni Nico.
Pero paborito ko.
At sa unang kutsarang niluto ko para sa sarili ko, doon ko naramdaman ang pinaka-payapang klase ng paghihiganti.
Hindi ang gumanti sa kanila.
Kundi ang piliin ang sarili ko.
Minsan, ang ulan ay hindi dumadating para sirain ang gabi mo. Dumadating ito para ipakita kung sino ang handang sumilong kasama ka, at sino ang iiwan kang basang-basa habang may ibang pinoprotektahan.
Kung may taong paulit-ulit kang pinaparamdam na sobra kang humingi, tandaan mo: baka hindi sobra ang pagmamahal na kailangan mo. Baka kulang lang ang taong binibigyan mo ng puso mo.
