NOONG ARAW NA TINANGGAL AKO SA TRABAHO NG NOBYO KO, NANALO AKO NG ₱900 MILYON—AT DOON NAGSIMULANG MATAKOT ANG BABAENG IPINAGPALIT NIYA SA AKIN, DAHIL ANG LIHIM NA ITINAPON NILA SA AKIN ANG MISMONG MAGPAPALUBOG SA KANILANG DALAWA
PARTE2
“Mara… bakit hindi mo sinabi sa akin na nanalo ka sa lotto?”
Hindi ako gumalaw.
Sa loob ng ilang segundo, ang naririnig ko lang ay ang patak ng ulan mula sa buhok ni Rafael papunta sa sahig ng hallway.
Si Bianca naman, nakatayo sa likod niya na parang asawa na may karapatang sumilip sa buhay ko.
“Hindi ko alam ang sinasabi mo,” malamig kong sagot.
Tumawa si Rafael, pero walang saya.
“Huwag mo akong gawing tanga. Kumalat na sa isang private group ng mga staff sa PCSO. Babaeng naka-gray hoodie, taga-Mandaluyong, nanalo ng jackpot. May nag-send sa akin ng screenshot. Ikaw iyan.”
Tumingin ako sa phone niya.
Malabo ang kuha, pero sapat para makilala ako ng taong kabisado ang bawat galaw ko.
Ang mali lang ni Rafael, akala niya kabisado pa rin niya ako.
“Kung ako man iyon,” sabi ko, “wala kang pakialam.”
Nanlaki ang mata niya.
“Wala akong pakialam? Mara, tatlong taon tayo.”
“Tapos kahapon, tinanggal mo ako sa trabaho.”
“Hindi iyon personal!”
“Ang ipagpalit ako kay Bianca, personal ba iyon o company decision din?”
Namula ang mukha ni Bianca.
“Excuse me, huwag mo akong idamay sa bitterness mo.”
Napangiti ako.
“Bitterness? Bianca, hindi pa ako nagsisimula.”
Pumasok si Rafael sa unit nang hindi ko pinapapasok. Hinawakan niya ang braso ko.
“Mara, pag-usapan natin ito. Alam kong nasaktan ka. Pero hindi mo pwedeng itapon ang tatlong taon natin dahil lang sa isang misunderstanding.”
Tinanggal ko ang kamay niya.
“Misunderstanding ang paglabas ni Bianca sa kotse mo past midnight?”
Natigilan siya.
Doon ko nakita ang takot sa mata niya.
Hindi dahil nagsisi siya. Kundi dahil nahuli siya.
“Jessa told you,” bulong niya.
“Hindi mahalaga kung sino ang nagsabi. Ang mahalaga, totoo.”
Lumapit si Bianca.
“Raf, bakit pa tayo nakikipag-usap sa kanya? She’s clearly unstable. Tinanggal lang sa trabaho, nag-imbento na ng cheating story.”
Bumaling ako sa kanya.
“Bianca, kung ako sa’yo, tatahimik ako. Dahil kapag nagsalita ako tungkol sa resume mo, baka hindi ka na makapasok kahit saan.”
Nawala ang kulay ng mukha niya.
Maliit lang ang mundo ng marketing sa Manila. Isang tawag ko lang noon sa dati niyang officemate, nalaman kong hindi siya “top talent” na hinakot mula competitor. Na-terminate siya dahil sa plagiarism at fake client reports.
Pero noong mga panahong iyon, hindi ko ginamit ang impormasyong iyon.
Dahil mahal ko si Rafael.
Ngayon, hindi na.
“Mara,” mahina pero matigas ang boses ni Rafael, “huwag mo nang palalain ito. Kung totoo mang nanalo ka, dapat nating pag-usapan nang maayos.”
“Nating?”
“Oo, nating. We were practically living together. Ako ang kasama mo noong pinakamahirap na panahon. Ako ang nag-push sa career mo. Kung hindi dahil sa akin, hindi ka mapapadaan sa lotto outlet na iyon.”
Napatawa ako.
“Iyan na ba ang claim mo? Na dahil sinira mo ang buhay ko, may share ka sa pera ko?”
“Hindi share ang sinasabi ko. Fairness.”
“Fairness?” Napatingin ako kay Bianca. “Narinig mo iyon? Ang lalaking tinanggal ako para bigyan ka ng space sa company, humihingi ngayon ng fairness.”
Hindi sumagot si Bianca.
Pero nakita kong kumikilos ang kamay niya. May tine-text siya.
Kinabukasan, nalaman ko kung kanino.
Bandang alas-diyes ng umaga, habang inaayos ko ang lilipatan kong gamit, tumawag si Mama.
“Mara, anak, totoo ba?”
Nanlamig ang tiyan ko.
“Ano po?”
“Si Rafael tumawag. Sabi niya nanalo ka raw sa lotto. Bakit hindi mo sinabi sa amin? Anak, kung totoo iyon, kailangan mong tulungan ang kuya mo. Alam mo namang lubog siya sa utang sa lending app. At ‘yung tita mo—”
“Ma.”
Natahimik siya.
“Hindi ko pa po kayang pag-usapan.”
“Pera lang iyan, Mara. Pamilya mo kami.”
Napapikit ako.
Pera lang iyan.
Nakakatawa. Noong nawalan ako ng trabaho, ang unang sinabi ni Mama ay sayang si Rafael dahil malaki ang sweldo. Ngayong may pera ako, pamilya na ang usapan.
“Ma, tatawag ako kapag ready na ako.”
Pinatay ko ang phone.
Mula sa araw na iyon, nagdesisyon ako.
Hindi ako pwedeng maging tanga.
Hindi ako pwedeng maging mabait sa mga taong handang lamunin ako.
Kumuha ako ng abogado. Si Atty. Clarissa Reyes, isang tahimik pero matalim magsalita na corporate lawyer sa Makati.
Nang ikwento ko ang lahat, isang beses lang siyang ngumiti.
“Mara, congratulations sa lotto. Pero mas importante: huwag kang kikilos nang emosyonal. Kapag malaki ang pera, maraming taong biglang magkakaroon ng memorya na may utang ka sa kanila.”
Tinuruan niya akong magbukas ng trust, magtago ng identity, at ayusin ang assets. Hindi ako bumili ng sports car. Hindi ako nag-post. Hindi ako nag-shopping spree.
Ang binili ko muna ay katahimikan.
At proteksyon.
Pero hindi pa tapos si Rafael.
Makalipas ang tatlong araw, nakatanggap ako ng official email mula sa San Aurelio Holdings.
Subject: Notice of Investigation: Unauthorized Data Transfer
Ayon sa email, bago raw ako umalis, kinopya ko ang confidential files ng Horizon Bay project. Client list. Pricing strategy. Campaign deck. Internal budget.
Pinagbabantaan nila akong kasuhan.
Napangiti ako habang binabasa ang email.
Hindi ako nagulat.
Kapag ang taong guilty ay natatakot, gumagawa siya ng mas malaking kasinungalingan para takpan ang una.
Tinawagan ko si Jessa.
“Ate Mara,” nanginginig ang boses niya, “sorry. Ayokong madamay pero… may nakita ako.”
“Ano?”
“Noong gabi bago ka tinanggal, pumasok si Bianca sa workstation mo. Kasama si Sir Raf. Ginamit nila ang access card mo. Akala nila walang tao kasi overtime ako sa HR filing room.”
Tumayo ako mula sa upuan.
“May CCTV?”
“Meron sa hallway. Pero baka burahin nila.”
“Ako na ang bahala.”
Sa tulong ni Atty. Clarissa, nakakuha kami ng preservation request. Hindi na pwedeng basta burahin ang CCTV at access logs.
Pero ang mas malaking sorpresa, hindi iyon galing sa akin.
Tumawag mismo ang Horizon Bay client, si Mr. Arman Sison.
“Mara, narinig kong umalis ka na sa San Aurelio.”
“Opo.”
“Then why is Bianca Villaflor presenting your campaign as hers?”
Nanahimik ako.
Nagpatuloy siya.
“I know your work. I know your structure. I know your voice. That deck is yours.”
Doon nagsimulang mabuo ang plano.
Sa loob ng dalawang linggo, tahimik akong kumilos.
Nag-register ako ng sariling marketing consultancy sa pangalan ng trust: Alon Creative Partners.
Hindi ko inilagay ang mukha ko. Hindi ko ginamit ang personal account ko. Hindi ako nagpakita.
Si Atty. Clarissa ang humarap sa papers. Si Mr. Sison ang unang client na tahimik na lumapit.
Samantala, si Rafael, lumalakas ang loob.
Nag-message siya mula sa bagong number.
Mara, last chance. Ayusin natin ito privately. Bigyan mo ako ng ₱50 million, I’ll make the case disappear.
Hindi ako sumagot.
Sunod na message:
Huwag mong kalimutan, kaya kong sirain ang pangalan mo sa industry.
Screenshot. Save. Forward kay Atty. Clarissa.
Dumating ang araw ng internal hearing sa San Aurelio Holdings.
Akala nila ako ang kakabahan.
Pumasok ako sa boardroom na dati kong kinatatakutan. Nandoon ang HR head, legal team, dalawang senior executives, si Rafael, at si Bianca.
Nakasuot ng navy suit si Rafael. Si Bianca naman, parang sad heroine sa white blouse, may hawak na tissue kahit wala namang luha.
“Mara,” sabi ni Rafael sa harap ng lahat, “masakit man sa akin, kailangan nating maging professional. May ebidensya kami na ikaw ang nag-download ng files bago ka umalis.”
Inilapag niya ang printed log sa mesa.
Tiningnan ko iyon.
Tama ang username.
Akin.
Pero mali ang oras.
11:43 PM.
Noong oras na iyon, nasa bahay na ako, umiiyak habang nagbabayad ng credit card bill.
Tumango ako.
“May isusumite rin po akong ebidensya.”
Pumasok si Atty. Clarissa.
Kasunod niya si Jessa.
At kasunod nila, si Mr. Arman Sison ng Horizon Bay.
Nag-iba ang mukha ni Rafael.
“Bakit nandito ang client?” tanong niya.
Sumagot si Mr. Sison.
“Because the campaign you presented to us last Monday was stolen.”
Tumayo si Bianca.
“That’s not true!”
Tahimik na binuksan ni Atty. Clarissa ang laptop niya.
Sa screen, lumabas ang hallway CCTV.
Malinaw.
Si Rafael, hawak ang access card ko.
Si Bianca, nakasunod sa kanya.
Pumasok sila sa workstation ko bandang 11:38 PM.
Naramdaman kong humigpit ang hangin sa buong boardroom.
Pero bago pa ma-play ang kasunod na audio file, biglang tumayo si Rafael.
“Stop this!”
Lumingon siya sa lahat, namumula ang mukha.
“Alam n’yo ba kung bakit niya kayang kumuha ng abogado, client, at magpanggap na malinis? Kasi nanalo siya sa lotto! ₱720 million! Kaya niyang bayaran kahit sino rito!”
Tumahimik ang buong boardroom.
Lahat ng mata, napunta sa akin.
At doon ngumiti si Bianca, parang akala niya nanalo na siya.
