NINAKAW NG “BEST FRIEND” NIYA SA TRABAHO ANG PROYEKTONG PINAGPUYATAN NIYA — PERO NAMUTLA ANG MAGNANAKAW NANG ITANONG NG CEO KUNG ANO ANG “HIDDEN CODE” SA MGA BINTANA NG GUSALI

Si Elise ay isang Junior Architect na sobrang sipag at talentado. Sa loob ng dalawang buwan, hindi siya halos natutulog para tapusin ang “Project Horizon”—isang disenyo ng eco-friendly skyscraper na pangarap ng kumpanya.

Ang akala ni Elise, kakampi niya si Vanessa, ang Senior Architect niya.

“Elise, patingin nga ng draft mo,” sabi ni Vanessa isang gabi. “Ako na ang magpi-print para sa presentation bukas. Magpahinga ka na, ang laki na ng eyebags mo.”

“Salamat, Vanessa. The best ka talaga,” sagot ni Elise, tiwalang-tiwala sa kaibigan. Ibinigay niya ang flash drive.

Kinabukasan, sa Boardroom Meeting.

Naroon si Mr. Takumi, ang istriktong CEO ng kumpanya.

Nagulat si Elise nang tumayo si Vanessa sa unahan.

“Good morning, Sir Takumi,” panimula ni Vanessa nang buong yabang. “I present to you… my masterpiece. The Horizon Tower.”

Nanlaki ang mata ni Elise. Ang flash drive! Ang mga plano! Lahat ng naka-project sa screen ay gawa niya!

“Vanessa?” bulong ni Elise. “Bakit pangalan mo ang nandyan?”

Tumingin si Vanessa kay Elise at ngumisi nang pasimple. Binigyan siya ng tingin na nagsasabing: “Tumahimik ka. Sino ang papakinggan nila? Ako na Senior, o ikaw na Assistant lang?”

Walang nagawa si Elise. Pinanood niyang angkinin ni Vanessa ang bawat detalye ng kanyang pinaghirapan.

“Impressive,” tango ni Mr. Takumi. “This is brilliant work, Vanessa. The structure is unique.”

“Thank you, Sir,” sagot ni Vanessa. “Pinag-isipan ko pong mabuti ‘yan. I wanted it to be perfect.”

“However,” biglang sabi ni Mr. Takumi. Tumayo ang CEO at lumapit sa malaking screen.

Tinuro ni Mr. Takumi ang disenyo ng mga bintana sa bandang itaas ng gusali. Ang mga bintana ay hindi pantay-pantay ang lapad. May makitid, may malapad, may mahaba.

“Vanessa,” tanong ni Mr. Takumi. “Napansin ko ang pattern ng mga bintana sa 50th floor. Mukhang random at magulo. Bakit ganito ang sukat? Bakit may pattern na Long-Short-Long-Long?”

Namutla si Vanessa. Hindi niya alam. Hindi naman siya ang gumawa.

“Ah… eh…” nauutal na sagot ni Vanessa. “Sir… ano po ‘yan… Abstract Art! Opo, art po ‘yan para magmukhang modern. Representation po ‘yan ng… ng hangin!”

Kumunot ang noo ni Mr. Takumi. “Hangin? Are you sure? Kasi sa engineering standpoint, parang hindi efficient ang ganitong design kung art lang ang dahilan.”

“O-opo Sir! Aesthetic purposes lang po!” pagpupumilit ni Vanessa, pinapawisan na.

Sa sandaling iyon, tumayo si Elise.

“Excuse me, Mr. Takumi.”

Lumingon ang lahat kay Elise.

“Elise! Sit down!” sita ni Vanessa. “Huwag kang bastos!”

“May I speak, Sir?” tanong ni Elise nang diretso sa mata ng CEO.

Tumango si Mr. Takumi. “Go ahead.”

Naglakad si Elise papunta sa unahan. Humarap siya kay Vanessa.

“Vanessa, sabi mo Art lang ‘yan? Representation ng hangin?”

“Oo! Bakit ba?! Assistant ka lang, wala kang alam sa vision ko!”

Humarap si Elise kay Mr. Takumi.

“Sir, ang pattern ng mga bintana ay hindi random. At lalong hindi ito Abstract Art.”

Kumuha si Elise ng marker. Sinulatan niya ang glass board.

“Ang pattern po ng bintana ay MORSE CODE,” paliwanag ni Elise.

Nagulat ang lahat.

“Ang Long-Short-Long-Long na pattern na nakikita niyo?” turo ni Elise sa screen. “Sa Morse Code, ang ibig sabihin niyan ay letter ‘E’.”

Sinundan ni Elise ang iba pang pattern ng bintana.

“Short-Long-Short-Short… letter ‘L’.”

“Short-Short… letter ‘I’.”

“Short-Short-Short… letter ‘S’.”

“Short… letter ‘E’.”

Isinulat ni Elise ang nabuong salita sa board:

E – L – I – S – E

“Sir,” sabi ni Elise nang may diin. “Ang disenyo ng building na ‘yan ay literal na nakapangalan sa akin. Itinago ko ang pangalan ko sa structure mismo dahil alam kong may mga taong mahilig umako ng hindi sa kanila.”

Nalaglag ang panga ni Mr. Takumi. Tumingin siya kay Vanessa.

“Vanessa,” malamig na tawag ng CEO. “Can you read Morse Code?”

“S-Sir… hindi po… ano kasi…” nanginginig na si Vanessa.

“So ibig sabihin,” galit na sabi ni Mr. Takumi. “Hindi mo alam na pangalan ng Assistant mo ang nakatatak sa buong building na ipinipresenta mo sa akin?!”

Hindi makasagot si Vanessa. Huling-huli siya sa akto.

“This is plagiarism and fraud,” deklarasyon ni Mr. Takumi. “Vanessa, you are fired. Get out of my building now.”

“Sir! Please!” iyak ni Vanessa habang kinakaladkad siya ng security palabas.

Humarap si Mr. Takumi kay Elise.

“Elise, right?”

“Yes, Sir.”

“Brilliant way to sign your work,” ngiti ng CEO. “Simula nguon, ikaw na ang Head Architect ng proyektong ito. Ayoko ng matalino lang, gusto ko ng matalino at laging handa.”

Sa araw na iyon, natutunan ng lahat sa opisina na ang katotohanan ay parang hidden code—kahit anong tago, lalabas at lalabas din ito sa tamang panahon. At si Elise? Siya na ngaon ang gumagawa ng sarili niyang pangalan, hindi lang sa bintana, kundi sa buong industriya.