Napanaginipan Ko ang Isang Batang Babaeng Tumatawag sa Akin ng “Mama,” Pero Nang Ipagpalit Siya ng Best Friend Ko sa Milyun-milyong Piso, Hindi Namin Inakalang Isang Araw ay Babalik Siya Para Singilin ang Lahat ng Pangakong Binitiwan
“Mama… ayaw mo na po ba sa akin?”
Iyan ang tanong ng batang babaeng napanaginipan ko. Nakasuot siya ng asul na damit, may dalawang maliit na ponytail, at umiiyak habang inaabot ang kamay ko.
Kinabukasan, sinabi ng best friend kong si Trisha na napanaginipan din niya ang parehong bata.
Pero ang mas nakakatakot?
Ipinangako ni Trisha na isisilang niya ang bata kapalit ng limang milyong piso. At nang matupad ang hiling niya, nakalimutan niya ang pangako.
Hindi namin alam na may kapalit pala ang bawat biyayang hinihingi niya.
At nang dumating ang araw ng paniningil, ako ang unang nakarinig ng katok sa pinto.
Ako si Mara, dalawampu’t pitong taong gulang, isang ordinaryong empleyada sa isang accounting firm sa Quezon City.
Hindi ako mayaman. Sapat lang ang suweldo ko para sa renta, pagkain, at kaunting ipon. Kaya kahit matagal ko nang pinapangarap na magkaroon ng sariling pamilya, hindi pa ako handang maging ina.
Isang gabi, nanaginip ako.
Nakatayo ako sa isang malawak na hardin na puno ng puting bulaklak. Sa ilalim ng malaking puno, may batang babaeng nakaupo.
Mga apat na taong gulang siya.
Nakasuot ng makapal na asul na damit at pantalon, kahit hindi naman malamig. Dalawang maliit na ponytail ang buhok niya.
Nang makita niya ako, tumayo siya.
“Mama!”
Tumakbo siya palapit, pero huminto ilang hakbang bago makarating sa akin.
“Mama, puwede na po ba akong sumama sa inyo?”
Hindi ko alam kung bakit, pero biglang sumakit ang dibdib ko.
Lumuhod ako sa harapan niya.
“Anak, sino ka?”
Namula ang mga mata niya.
“Matagal na po akong naghihintay.”
Pagkatapos, mahina niyang tinanong:
“Hindi n’yo na po ba ako gusto?”
Bago ako makasagot, nagising ako.
Basa ng luha ang unan ko.
Kinabukasan, ikinuwento ko iyon kay Trisha, ang best friend ko mula high school.
Nagtawanan lang kami.
“Kung ayaw mong magkaanak, sa akin mo na lang ipadala!” biro niya. “Ako, gustong-gusto ko nang maging mommy!”
Apat na taon na silang magkasintahan ni Kevin. Matagal nang gustong magpakasal ni Trisha, pero laging sinasabi ni Kevin na kailangan muna nilang yumaman.
Akala ko biro lang ang lahat.
Hanggang kinabukasan.
Dumating si Trisha sa opisina ko, maputla ang mukha.
“Mara, may itatanong ako.”
“Ano?”
“Yung batang napanaginipan mo… nakasuot ba siya ng asul na damit at pantalon? Dalawang ponytail ang buhok?”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Hindi ko sinabi sa kanya ang mga detalyeng iyon.
“Paano mo nalaman?”
Lumunok siya.
“Kasi napanaginipan ko rin siya.”
Ayon kay Trisha, tinawag din siyang Mama ng bata.
Ngunit imbes na matakot, may naisip siyang kakaiba.
“Sinabi ko sa kanya na kung gusto niyang maging anak ko, tulungan niya muna akong yumaman.”
Napatingin ako sa kanya.
“Trisha, seryoso ka?”
Tumawa siya.
“Sabi ko, bigyan niya ako ng limang milyong piso. Kapag nangyari iyon, ipapanganak ko siya.”
“Bata ang kausap mo!”
“Panaginip lang naman!”
Hindi na ako nakipagtalo.
Pero makalipas ang limang araw, tumawag siya nang halos sumisigaw.
“MARA! NANALO AKO SA LOTTO!”
Limang milyong piso.
Matapos ang mga kinakailangang bawas, halos apat na milyon ang natanggap niya.
At doon nagsimula ang lahat.
Nang malaman ni Kevin ang panalo, agad siyang nag-propose.
Bumili sila ng condominium unit sa tapat mismo ng unit ko. Nagpakasal sila sa isang magandang resort sa Batangas.
Ang perang natanggap ni Trisha, halos eksaktong naubos sa bahay, kasal, sasakyan, at mga bagong gamit.
Isang gabi, habang umiinom kami ng kape sa balkonahe, tinanong ko siya.
“Trisha, kailan mo balak tuparin ang pangako mo?”
“Anong pangako?”
“Yung bata.”
Napangiti siya.
“Hay naku, Mara. Kakasal ko lang. Gusto ko munang mag-enjoy.”
“Pero nangako ka.”
“Dalawang taon lang. Hindi naman mawawala yung bata, di ba?”
Hindi ko alam kung bakit, pero bigla kong naalala ang malungkot na mukha ng batang nasa panaginip.
Lumipas ang dalawang taon.
Naging marangya ang buhay ni Trisha. Nakapagbiyahe sila ni Kevin sa Japan, Korea, at Singapore.
Isang umaga, sinabi niyang bumalik ang bata sa panaginip niya.
“Mama, kailan n’yo po ako susunduin?”
Pero imbes na yakapin ang bata, nagbigay siya ng panibagong kondisyon.
“Anak, tulungan mong ma-promote ang daddy mo. Kapag naging manager siya, pangako, bago ako mag-thirty, isisilang kita.”
Napailing ako.
“Trisha, ginagawa mong negosyo ang bata!”
“Practical lang ako.”
Isang buwan pagkatapos noon, na-promote si Kevin bilang regional manager.
Tumaas nang halos doble ang suweldo niya.
Nagpalit sila ng sasakyan. Bumili ng mamahaling relo at designer bags.
At tuwing nagpapaalala ako tungkol sa pangako niya, iisa ang sagot:
“May oras pa.”
Hanggang dumating ang ikatatlumpung kaarawan niya.
Nagkaroon siya ng engrandeng party sa isang hotel sa Makati.
Habang nag-iinuman ang mga bisita, tinanong ko siya nang palihim.
“Trisha, thirty ka na. Ano na?”
Umikot ang mga mata niya.
“Mara, please. Hindi ako magpapabuntis dahil lang sa isang panaginip.”
“Pero dalawang beses kang nangako.”
Bigla siyang tumawa.
“Kung gusto niya talagang maging anak ko, maghintay siya. Ako ang masusunod.”
Hindi na ako nagsalita.
Nang gabing iyon, eksaktong alas-tres ng madaling-araw, nagising ako sa tunog ng mahinang pagkatok.
Tok.
Tok.
Tok.
Akala ko sa pinto ng condominium ko nanggagaling.
Pero nang buksan ko, walang tao.
Pagbalik ko sa kuwarto, may nakita akong maliliit na bakas ng basang paa sa sahig.
Papunta sa kama ko.
At sa dulo ng kama, nakaupo ang batang babaeng nakasuot ng asul.
Mas maputla siya ngayon.
Namumugto ang mga mata.
“Mama Mara…”
Napatakip ako sa bibig.
“Anak?”
Dahan-dahan niyang iniabot ang maliit niyang kamay.
“Hindi na po ako puwedeng maghintay.”
“Bakit?”
Tumulo ang luha niya.
“Kinuha na po ni Mama Trisha ang lahat ng ibinigay ko.”
Huminto siya.
Pagkatapos ay bumulong:
“Mama Mara… bukas po, may kukunin naman sa kanya.”
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Si Trisha.
Alas-tres dose ng madaling-araw.
Nang sagutin ko, halos hindi ko maintindihan ang sinasabi niya sa sobrang takot.
“MARA! PUMUNTA KA RITO! MAY BATA SA LOOB NG KUWARTO NAMIN!”
At bago maputol ang tawag, narinig ko ang isang maliit na tinig.
“Mama… oras na po.”
PART 2 — WEBSITE (BUONG PAGTATAPOS)
Hindi ko na hinintay na tumawag muli si Trisha.
Tumakbo ako palabas ng unit, suot pa rin ang pantulog ko. Ilang hakbang lang ang layo ng pinto nila, pero pakiramdam ko napakahaba ng pasilyo.
Pagdating ko, nakabukas ang kanilang pinto.
Nakatayo si Kevin sa sala, nanginginig habang hawak ang cellphone. Si Trisha naman ay nakaupo sa sahig, nakasandal sa sofa.
“Mara…” bulong niya.
“Ano’ng nangyari?”
Itinuro niya ang kuwarto.
“May batang babae sa tabi ng kama namin.”
Pumasok ako.
Walang tao.
Ngunit sa ibabaw ng kanilang puting bedsheet, may dalawang maliliit na bakas ng paa.
At sa unan ni Trisha, may nakapatong na asul na laso.
Eksaktong katulad ng lasong nakita ko sa buhok ng batang nasa panaginip.
“Hindi ito puwede,” bulong ni Kevin. “Baka may pumasok lang na bata.”
“Paano makakapasok?” tanong ko. “Nasa twenty-third floor tayo. May security sa lobby.”
Walang nakasagot.
Biglang nagsalita si Trisha.
“Sinabi niyang kukunin niya ang ibinigay niya.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ano?”
“Yung bata. Sinabi niyang hindi na niya ako hihintayin.”
Niyakap niya ang sarili.
“Mara, akala ko panaginip lang ang lahat.”
Kinabukasan, nagsimula ang mga kakaibang pangyayari.
Unang dumating ang tawag mula sa opisina ni Kevin.
Pansamantala siyang inalis sa posisyon matapos matuklasan ang malalaking pagkakamali sa mga dokumentong pinirmahan niya.
Hindi naman siya agad sinibak, pero nawala ang mga benepisyong kasama ng kanyang bagong posisyon habang iniimbestigahan ang nangyari.
Pagkatapos, may tumawag mula sa bangko.
May problema sa hulog nila sa condominium dahil sa mga utang na hindi alam ni Trisha na kinuha ni Kevin.
Nang gabing iyon, nag-away silang mag-asawa.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” sigaw ni Trisha.
“Akala ko mababawi natin sa negosyo!” sagot ni Kevin.
“Anong negosyo?”
Napayuko ang lalaki.
Doon namin nalaman na ilang buwan na pala siyang nagsusugal sa mga online investment scheme na ipinakilala sa kanya bilang siguradong pagkakakitaan.
Malaking bahagi ng kanilang ipon ang nawala.
At ang mas masakit, ginamit niya ang pangalan ni Trisha sa ilan sa mga obligasyong pinansyal nang hindi nito lubos na nauunawaan ang pinipirmahan.
Sa loob ng isang linggo, gumuho ang marangyang buhay na ipinagmamalaki nila.
Pero hindi iyon ang pinakamasamang nangyari.
Isang gabi, dumating si Trisha sa unit ko na may dalang maliit na kahon.
“Mara, kailangan mong makita ito.”
Binuksan niya ang kahon.
Sa loob ay may isang pares ng asul na sapatos ng bata.
Luma, ngunit malinis.
“Saan mo nakuha?”
“Sa ilalim ng kama namin.”
“Baka regalo?”
Umiling siya.
“May pangalan sa ilalim.”
Binaligtad niya ang isang sapatos.
May nakasulat sa kupas na tinta:
Lia.
Biglang kumabog ang dibdib ko.
Lia.
Hindi ko alam kung bakit pamilyar ang pangalang iyon.
Nang gabing iyon, nanaginip ako muli.
Nasa parehong hardin ako, ngunit wala nang puting bulaklak.
Sa ilalim ng puno, nakaupo ang batang babae.
“Lia?” tawag ko.
Tumango siya.
Lumapit ako at lumuhod.
“Anak, ano ba talaga ang nangyayari?”
Tumingin siya sa akin.
“Mama Mara, gusto ko lang po sanang magkaroon ng pamilya.”
“Bakit si Trisha ang pinili mo?”
“Dahil sabi niya, gusto niya akong maging anak.”
Napaluha ako.
“Pero bakit mo ibinigay ang lahat ng hinihingi niya?”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Akala ko po, kapag masaya na siya, magkakaroon na rin siya ng oras para mahalin ako.”
Hindi ako nakapagsalita.
Sa buong panahon, iniisip naming mahiwagang nilalang ang bata.
Pero sa harap ko, isa lang siyang batang desperadong naghahanap ng pagmamahal.
“Lia, hindi mo kailangang bumili ng pagmamahal.”
Yumuko siya.
“Pero paano po kung wala nang may gusto sa akin?”
Hinila ko siya palapit at niyakap.
“Hindi ibig sabihin na hindi ka pa handang tanggapin ng isang tao ay wala ka nang halaga.”
Naramdaman kong umiiyak siya sa balikat ko.
Pagkatapos ay may ibinulong siya.
“May isang pangako pa po si Mama Trisha.”
“Ano iyon?”
“Sinabi niyang kahit ano ang mangyari, hindi niya ako itataboy kapag dumating na ako.”
Biglang nagdilim ang paligid.
Bago ako magising, narinig ko ang huling sinabi ni Lia.
“Pero bukas po, susubukan siya.”
Kinabukasan, may kumatok sa pinto ni Trisha.
Isang social worker ang kasama ng isang babaeng nasa edad singkuwenta.
May dala silang maliit na folder.
Hinahanap nila si Kevin.
Pagbukas ng pinto, sinabi ng babae:
“Ako si Teresa. Kapatid ako ng yumaong ina ni Kevin.”
Namutla ang lalaki.
“Tita?”
May ipinakitang dokumento ang social worker.
Tatlong taon na ang nakalilipas, namatay ang nakatatandang kapatid ni Kevin sa isang aksidente. Naiwan nito ang isang anak na babae.
Ang bata ay pansamantalang inalagaan ng kamag-anak sa probinsya.
Ngunit kamakailan, nagkasakit ang matandang nag-aalaga rito.
Kailangan na nilang maghanap ng bagong tahanan para sa bata.
“Si Kevin ang isa sa pinakamalapit na kamag-anak na maaari naming kausapin,” paliwanag ng social worker. “Hindi ito sapilitang responsibilidad, pero nais naming malaman kung handa kayong tumulong.”
Tahimik si Trisha.
Pagkatapos ay nagtanong siya:
“Ilang taon ang bata?”
“Apat.”
“Ano ang pangalan?”
Binuksan ng social worker ang folder.
“Amelia. Pero Lia ang tawag sa kanya.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
Lia.
Ang batang nasa panaginip.
Ngunit may mas nakagugulat pa.
Nang ipakita ng social worker ang litrato, nakita namin ang isang batang babaeng may dalawang ponytail.
Nakasuot ng asul na damit.
At hawak ang isang pares ng asul na sapatos.
Napahawak ako sa dingding.
Siya iyon.
Eksaktong siya.
“Hindi…” bulong ni Trisha.
Biglang napaupo si Kevin.
“Bakit hindi ninyo sinabi sa akin noon?”
Mahinang sumagot si Teresa.
“Sinubukan ka naming kontakin. Pero palagi mong sinasabing hindi ka pa handang tumulong. Ngayon, wala na kaming ibang malapitan.”
Napatingin si Trisha sa asawa.
“Alam mo ang tungkol sa batang ito?”
Hindi sumagot si Kevin.
At sa katahimikang iyon, unti-unting lumitaw ang katotohanan.
Alam pala ni Kevin na may pamangkin siyang nangangailangan ng tahanan.
Ngunit ayaw niyang akuin ang responsibilidad.
Ayaw niyang masira ang marangyang buhay nilang mag-asawa.
“Trisha,” sabi niya, “huwag tayong padalos-dalos. Wala na nga tayong pera. Hindi natin kayang magpalaki ng bata.”
Tumingin si Trisha sa litrato.
Nanginginig ang kamay niya.
“Pero siya…”
“Hindi natin anak,” mariing sagot ni Kevin.
At doon ko narinig ang mahinang hikbi.
Hindi mula sa kanila.
Kundi mula sa likuran ko.
Paglingon ko, nakita ko si Lia sa dulo ng pasilyo.
Hindi siya nakikita ng iba.
Nakatayo siya, hawak ang laylayan ng asul niyang damit.
“Mama Mara…”
Pumatak ang luha niya.
“Sinabi ko na po sa kanila.”
Nang umalis ang social worker, hindi na nakapagsalita si Trisha.
Kinagabihan, pumunta siya sa unit ko.
Wala na ang dating mayabang niyang mukha.
“Mara, may aaminin ako.”
Tahimik akong nakinig.
“Noong unang beses kong napanaginipan si Lia, hindi lang pera ang hiningi ko.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ano pa?”
“Sinabi ko sa kanya na kapag binigyan niya ako ng magandang buhay, hinding-hindi ko siya iiwan.”
Humagulgol siya.
“Pero nang yumaman ako, nakalimutan ko. At noong naging thirty ako, sinabi kong ayoko na.”
“Trisha…”
“Ginamit ko siya, Mara. Kahit sa panaginip lang, ginamit ko ang isang batang humihingi ng pagmamahal.”
Hindi ko alam kung paano siya aaliwin.
Dahil totoo ang sinabi niya.
“Pero buhay pa si Lia,” sabi ko. “May pagkakataon ka pang gumawa ng tama.”
Umiling siya.
“Paano kung hindi ko kaya?”
“Kung hindi ka handang maging ina, huwag kang mangako. Pero puwede kang tumulong nang hindi nagsisinungaling.”
Matagal siyang natahimik.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Gusto kong makita siya.”
Makalipas ang dalawang araw, sumama kami sa social worker upang bisitahin si Lia sa bahay ni Teresa sa Laguna.
Pagpasok namin, nakita ko ang isang batang nakaupo sa sahig.
May hawak siyang lumang stuffed rabbit.
Dalawang ponytail ang buhok.
Asul ang damit.
Si Lia.
Nang makita niya kami, dahan-dahan siyang tumayo.
Hindi siya agad lumapit.
Tumingin muna siya kay Trisha.
Pagkatapos, sa akin.
At sa mahinang tinig, nagtanong siya:
“Dadalhin n’yo na po ba ako?”
Hindi ko napigilan ang luha ko.
Si Trisha naman ay napaluhod.
“Lia…”
Tinitigan siya ng bata.
“Bakit po kayo umiiyak, Tita?”
Napahagulgol si Trisha.
“Patawarin mo ako.”
Hindi naiintindihan ng bata ang dahilan ng paghingi niya ng tawad.
Lumapit lamang si Lia at iniabot ang stuffed rabbit.
“Huwag na po kayong umiyak. Puwede n’yo pong hiramin si Bunny.”
Doon tuluyang bumigay si Trisha.
Niyakap niya ang bata.
Ngunit makalipas ang ilang sandali, binitiwan niya ito at lumingon sa social worker.
“Gusto kong tumulong sa kanya,” sabi niya. “Pero hindi ko kayang mangakong magiging mabuting ina ako ngayon.”
Nabigla ako sa sinabi niya.
Sa unang pagkakataon, hindi siya nagkunwari.
Hindi siya nagbigay ng kondisyong may kapalit.
Hindi siya nagbenta ng pangako.
“Tutulong ako sa pag-aaral at pangangailangan niya,” pagpapatuloy niya. “At kung papayagan, gusto ko siyang makilala nang dahan-dahan. Hindi dahil may utang siya sa akin, kundi dahil may karapatan siyang mahalin.”
Tahimik na tumango ang social worker.
Pagbalik namin sa Maynila, nagkaroon ng seryosong pag-uusap sina Trisha at Kevin.
Gusto ni Kevin na kalimutan na nila ang lahat.
Pero hindi na pumayag si Trisha.
“Alam mong may batang nangangailangan ng tulong, pero pinili mong itago sa akin,” sabi niya.
“Ginawa ko iyon para sa atin!”
“Hindi. Ginawa mo iyon para sa sarili mo.”
Sumagot si Kevin nang galit.
“Kung gusto mong mag-alaga ng bata, bahala ka. Pero huwag mong asahang sasama ako.”
Matagal siyang tinitigan ni Trisha.
Pagkatapos, tahimik niyang sinabi:
“Kung ganoon, baka kailangan na nating amining magkaiba ang buhay na gusto natin.”
Hindi sila agad naghiwalay.
Dumaan sila sa counseling at sinubukang ayusin ang kanilang relasyon.
Ngunit makalipas ang ilang buwan, napagdesisyunan nilang mas mabuting maghiwalay nang maayos kaysa magpatuloy sa pagsasamang puno ng sama ng loob.
Ibinenta nila ang condominium at inayos ang kanilang mga utang.
Bumalik si Trisha sa pagtatrabaho.
Wala na ang mamahaling sasakyan.
Wala na ang designer bags.
Pero may nagbago sa kanya.
Tuwing Sabado, bumibiyahe siya papuntang Laguna para bisitahin si Lia.
Minsan may dalang pagkain.
Minsan libro.
Minsan wala siyang dala kundi oras.
At iyon ang pinakagustong regalo ni Lia.
Isang taon ang lumipas.
Naging mas malapit kami ni Trisha kay Lia.
Nakatanggap siya ng suporta mula sa mga kamag-anak at sa social worker. Kalaunan, nang maging malinaw na hindi na kayang magpatuloy ng dati niyang tagapag-alaga, nagsimula ang pormal na proseso upang makahanap siya ng permanenteng tahanan.
Ako mismo ay nag-isip nang matagal.
Hindi pa rin ako mayaman.
Hindi pa rin perpekto ang buhay ko.
Pero sa tulong ng pamilya ko at matapos pag-aralan ang responsibilidad, nagpasya akong mag-apply upang maging adoptive parent ni Lia.
Hindi naging madali ang proseso.
May mga interview, pagsusuri sa bahay, dokumento, at mahabang paghihintay.
Hindi sapat ang pagmamahal lang. Kailangan ding patunayang kaya kong magbigay ng ligtas at matatag na tahanan.
Si Trisha ang isa sa mga unang sumuporta sa akin.
Isang gabi, habang nag-aayos kami ng mga gamit, bigla niyang sinabi:
“Mara, alam mo ba kung ano ang pinakamalaking pagkakamali ko?”
“Ano?”
“Akala ko kailangan munang ibigay sa akin ng isang bata ang lahat bago ko siya mahalin.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ngayon, naiintindihan ko na. Ang mga bata, hindi nila kailangang patunayan na karapat-dapat silang mahalin.”
Ngumiti ako.
“Natuto ka na rin.”
Tumawa siya habang pinupunasan ang luha.
“Ang mahal ng tuition fee ng buhay, ano?”
Pagkalipas ng ilang buwan, natapos ang kinakailangang proseso at legal na naging anak ko si Lia.
Noong unang gabi niya sa bahay, maingat niyang inayos ang maliit niyang stuffed rabbit sa unan.
Pagkatapos ay lumapit siya sa akin.
“Mama Mara?”
Napatigil ako.
Unang beses niya akong tinawag na Mama nang gising kami pareho.
“O, anak?”
“Puwede po ba akong matulog nang bukas ang ilaw?”
“Siyempre.”
“At… puwede po ba akong yumakap?”
Lumuhod ako at ibinuka ang mga braso ko.
Tumakbo siya palapit.
Niyakap ko siya nang mahigpit.
Bigla kong naalala ang unang panaginip.
Ang hardin.
Ang puting bulaklak.
Ang batang umiiyak habang nagtatanong kung hindi ko na ba siya gusto.
Ngayon, narito na siya.
Totoo.
Mainit ang maliliit niyang kamay.
May sariling mga takot, pangarap, at munting kalokohan.
Hindi na siya isang mahiwagang batang naghihintay sa panaginip.
Anak ko na siya.
Bago siya makatulog, bumulong siya:
“Mama, salamat po kasi pinili n’yo ako.”
Hinalikan ko ang noo niya.
“Anak, salamat din kasi pinayagan mo akong maging mama mo.”
Ngumiti siya.
Pagkatapos ay pumikit.
Nang gabing iyon, muli kong napanaginipan ang hardin.
Ngunit sa pagkakataong ito, wala nang batang umiiyak sa ilalim ng puno.
Puno na ng makukulay na bulaklak ang paligid.
At sa gitna ng hardin, may isang maliit na asul na lasong nakatali sa sanga.
Dahan-dahan itong gumalaw sa hangin.
Pagkatapos, narinig ko ang isang pamilyar na tinig.
“Salamat po, Mama.”
Pagkagising ko, mahimbing na natutulog si Lia sa tabi ko.
Mahigpit niyang hawak ang kamay ko.
At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang lahat, wala na akong naramdamang takot.
Kapayapaan na lamang.
Pagkalipas ng ilang taon, naging isang masayahin at matalinong bata si Lia.
Si Trisha naman ay nanatiling mahalagang bahagi ng buhay niya. Tinatawag niya itong Tita Trish, ang tiyahing laging may dalang kuwento at handang sumama sa school activities kapag kailangan.
Hindi na muling yumaman nang biglaan si Trisha.
Pero nakapagtayo siya ng maliit na online business mula sa sarili niyang ipon at pagsisikap.
Isang araw, habang nanonood kami kay Lia na naglalaro sa parke, bigla siyang nagsalita.
“Mara, kung babalik ako sa araw na napanaginipan ko siya, alam mo kung ano ang sasabihin ko?”
“Ano?”
“Hindi ko hihilinging yumaman.”
“Kung ganoon, ano?”
Ngumiti siya habang pinagmamasdan si Lia.
“Sasabihin ko, ‘Anak, hindi ko alam kung magiging handa ako. Pero sana makatagpo ka ng taong magmamahal sa iyo nang walang hinihinging kapalit.’”
Hindi ako sumagot.
Hinawakan ko lang ang kamay niya.
Mula sa malayo, kumaway si Lia.
“Mama! Tita Trish! Tingnan n’yo ako!”
Sabay kaming tumawa.
At sa sandaling iyon, naisip ko:
Marahil hindi ko kailanman malalaman kung ano talaga ang mga panaginip namin noon.
Kung nagkataon lang ba ang lahat, o may mga bagay sa mundo na hindi kayang ipaliwanag ng isip.
Pero may isang bagay akong sigurado.
Hindi ang perang napanalunan ni Trisha ang pinakamahalagang himalang nangyari.
Hindi rin ang promosyon ni Kevin.
Ang tunay na himala ay ang isang batang muntik nang hindi mapansin, ngunit sa huli ay nakahanap ng tahanang hindi niya kailangang pagbayaran.
MENSAHE NG KUWENTO
Hindi dapat gawing kasangkapan ang pagmamahal para makuha ang pera, tagumpay, o anumang pansariling kagustuhan. Lalo na kapag bata ang naghihintay sa ating pangako.
Ang pagiging magulang ay hindi nasusukat sa yaman, magagandang gamit, o kakayahang ibigay ang lahat ng luho. Nasusukat ito sa pagiging handang umunawa, mag-alaga, manindigan, at magmahal nang walang hinihinging kapalit.
Dahil ang isang bata ay hindi ipinapanganak para tuparin ang mga pangarap natin. Tayo ang may responsibilidad na tulungan siyang magkaroon ng sarili niyang mga pangarap.
At kung may isang batang nagtatanong sa mundo, “May magmamahal po ba sa akin?” sana ay dumating ang araw na may isang taong buong pusong sasagot:
“Oo, anak. Hindi mo kailangang magbigay ng kahit ano. Sapat nang ikaw ay ikaw.”
