NANLAMIG ANG BUONG KATAWAN NG RESEARCHER NANG MA-TRAP SIYA SA LOOB NG AGUSAN MARSH HABANG PAPALAPIT ANG ISANG DAMBUHALANG BUWAYA, PERO SA HULING SANDALI AY DUMATING ANG ISANG MANOBO NA NAKIPAGPATINTERO KAY KAMATAYAN UPANG ILIGTAS SIYA

Palubog na ang araw sa Agusan Marsh. Kulay dugo ang langit habang binabaybay ni Dr. Kara Medina ang masalimuot na wetlands sakay ng kanyang maliit na motorized banca. Bilang isang Herpetologist, sanay siya sa panganib, pero iba ang bigat ng hangin ngayong hapon.

Mag-isa lang siya dahil nasiraan ng makina ang kasamahan niya sa kabilang pampang.

Habang kinukuhaan niya ng sample ang tubig sa ilalim ng mga floating houses, biglang bumangga ang ilalim ng bangka niya sa isang matigas na bagay.

BLAG!

Hindi ito troso. Gumalaw ito.

Bago pa man maka-reak si Kara, isang malakas na hampas ng buntot ang tumama sa gilid ng bangka.

SPLASH!

Tumilapon si Kara sa maitim at maputik na tubig. Ang lamig ay tumagos sa kanyang buto. Sa kanyang pagpanic, nagpupumiglas siya para lumangoy paitaas, pero sumabit ang kanyang combat boots sa nagbuhol-buhol na ugat ng puno ng Pagatpat sa ilalim.

“Ahhh!” sigaw ni Kara nang maramdaman ang hapdi. Naipit ang paa niya. Hinihila niya ito pero lalo lang humihigpit ang kapit ng ugat.

Ang tubig ay abot na sa kanyang leeg. At masama ang panahon; tumataas ang water level.

Pero hindi ang pagkalunod ang kinakatakutan niya.

Sa di kalayuan, mga sampung metro ang layo, nakita niya ang ripples o galaw ng tubig. May humahawi ng water lilies. Dahan-dahan. Tahimik.

Lumitaw ang dalawang mata. Kulay ginto. Nanlilisik.

Isang dambuhalang Saltwater Crocodile (Lolong’s kin). Nasa 18-feet ang haba.

“Tulong! Tulungan niyo ako!” sigaw ni Kara, kahit alam niyang walang tao sa paligid. Ang boses niya ay basag sa takot.

Lumubog ang buwaya. Ito ang pinakakatakot na parte—ang hindi mo sila nakikita. Alam ni Kara ang behavior ng buwaya. Ambush predator sila. Aatake sila mula sa ilalim.

Hinihingal si Kara. Ang puso niya ay parang sasabog sa dibdib.
“Lord… huwag naman po ganito… parang awa niyo na…”

Naramdaman niya ang vibration sa tubig. Nasa ilalim na ito. Papalapit.

Pumikit si Kara. Inihanda na niya ang sarili sa sakit ng kagat. Hinintay niya ang kamatayan.

SWOOOSH!

Isang mabilis na baroto (canoe) ang humarurot mula sa talahiban!

Tumayo ang isang lalakeng maitim ang balat, maskulado, at may mahabang buhok—si Mang Datu, isang Manobo fisherman.

“HUYAAA!” sigaw ni Mang Datu.

Bago pa man makasagpang ang buwaya na lumitaw na sa tabi mismo ni Kara, hinampas ni Mang Datu ang nguso nito gamit ang kanyang makapal na sagwan nang buong lakas!

PAK!

Umalingawngaw ang tunog ng kahoy na tumama sa buto.

Napa-atras ang buwaya, nagulat sa agresibong counter-attack. Pero gutom ito. Bumuwelo ulit ito at ibinuka ang dambuhalang bunganga na puno ng matatalim na ngipin!

“Yuko!” sigaw ni Mang Datu kay Kara.

Kumuha ng isang matulis na kawayan si Mang Datu. Hindi siya natinag. Titig sa titig, hinarap niya ang halimaw. Itinundos niya ang kawayan sa tubig, gumagawa ng splash para lituhin ang hayop.

“Umalis ka! Hindi sa’yo ’to!” sigaw ni Mang Datu sa lenggwaheng Manobo, puno ng awtoridad. Kilala siya ng mga hayop sa marsh. Siya ang tagapag-alaga ng lugar.

Dahil sa tapang ng mangingisda at sa sakit ng tama sa nguso, dahan-dahang umatras ang buwaya. Lumubog ito at lumangoy palayo, naghahanap ng mas madaling biktima.

Page: SAY – Story Around You | Original story.

Pero hindi pa tapos ang panganib. Tumaas na ang tubig hanggang ilong ni Kara.

“Ang paa ko! Ipit!” sigaw ni Kara, lumulunok na ng tubig-baha.

Walang pag-aalinlangan, tumalon si Mang Datu sa tubig! Sumisid siya sa ilalim ng murky water kahit alam niyang baka bumalik ang buwaya anumang oras.

Sa ilalim, kinapa ni Mang Datu ang ugat. Matigas. Binunot niya ang kanyang itak sa bewang.

WISH! WISH!

Pinagtataga niya ang ugat sa ilalim ng tubig. Naubusan na ng hangin si Kara sa ibabaw, lumulubog na ang ulo niya.

Sa huling segundo, naramdaman ni Kara na lumuwag ang paa niya.

Mabilis siyang hinila ni Mang Datu paitaas.

GASP!

Pareho silang umahon, habol ang hininga. Binuhat ni Mang Datu si Kara pasampa sa kanyang canoe na parang sako ng bigas. Mabilis siyang sumampa at nagsagwan palayo sa kill zone.

Nang makarating sila sa safe area kung saan may mga floating huts, doon lang rumehistro kay Kara ang nangyari.

Basang-basa, nanginginig, at puno ng putik, napatingin siya kay Mang Datu na kalmadong nagpupunas ng kanyang itak.

Biglang napaiyak si Kara. Sa sobrang relief at pasasalamat, niyakap niya nang mahigpit ang mangingisda. Ang kanyang puting rash guard ay naging kulay putik na, pero wala siyang pakialam.

“Salamat… Salamat po…” hagulgol ni Kara sa balikat ni Mang Datu.
“Akala ko mamamatay na ako. Iniligtas niyo ako.”

Tinapik-tapik lang ni Mang Datu ang likod ng researcher.
“Kasama sa buhay dito ang panganib, Ma’am. Pero hangga’t nandito kami, walang maiiwan.”

Nanginginig pa rin si Kara, hindi dahil sa lamig, kundi sa adrenaline. Napatunayan niya na sa gitna ng bangis ng kalikasan, may mas mabangis at mas matapang pa rito—ang puso ng isang taong handang ibuwis ang buhay para sa kapwa.

Ang Agusan Marsh ay nakakatakot, pero dahil kay Mang Datu, naging lugar ito ng pangalawang buhay para kay Kara.

Disclaimer: Ang mga kwento rito ay piksyon lamang at hindi balita. Ang mahalaga ay ang aral at emosyon na maaaring mangyari sa kahit kanino. Salamat po, mga ka-SAY!