NANG MALAMAN KONG NAKAPASA AKO SA PINAKAPANGARAP KONG UNIBERSIDAD, AKALA KO MAGSISIMULA NA ANG PINAKAMASAYANG KABANATA NG BUHAY KO. HINDI KO ALAM NA ANG BOYFRIEND KO AT ANG PINAKAMATALIK KONG KAIBIGAN AY ISANG TAON NA PALANG NAGPAPANGGAP HABANG AKO’Y NILOKO NILA…
Noong lumabas ang resulta ng university entrance exam, alam kong siguradong pasado ako sa University of the Philippines Diliman.
Matapos ang isang taong muling paghahanda, sa wakas matutupad na rin ang pangarap kong maging kaklase ng boyfriend kong si Ethan Villanueva at ng matalik kong kaibigang si Mika Santos.
Hindi ko sinabi sa kahit kanino.
Gusto ko silang sorpresahin.
May dala akong paboritong blueberry cake ni Mika at isang bouquet ng pulang rosas para kay Ethan habang tahimik akong naglalakad papunta sa dormitory ng UP Diliman.
Ngunit bago pa ako makarating sa lobby…
Huminto ang buong mundo ko.
Sa ilalim ng punong acacia sa harap ng dorm, nakita kong mahigpit na nakayakap si Mika kay Ethan.
Umiiyak siya.
“Ethan… dumating na si Lara. Ibig bang sabihin, hindi na tayo puwedeng maging ganito?”
“Sana hindi na lang siya nakapasa sa UP.”
Parang may humampas sa dibdib ko.
Hinaplos ni Ethan ang buhok niya.
“Huwag kang magsalita nang ganyan.”
“Noong birthday mo noong nakaraang taon, ang wish mo ay maging boyfriend ako kahit isang taon lang. Kaya binago natin ang university application ni Lara para hindi siya makapasok dito.”
“Isang taon siyang nag-review ulit habang lihim tayong magkasama rito. Sapat na ang kasalanan natin.”
“Kapag dumating siya rito, boyfriend pa rin niya ako.”
Tumingin si Mika sa kanya na puno ng luha.
“Pagkatapos nito… makikita pa rin ba kita?”
Matagal na nanahimik si Ethan bago sumagot.
“Hangga’t hindi niya tayo nahuhuli.”
Nanigas ako.
Sa kaliwang kamay ko ang cake.
Sa kanan, ang mga rosas.
Mukha akong pinakakatawang tao sa buong campus.
Patuloy pa rin silang nag-uusap.
“Nangako akong magiging boyfriend mo mula July 25 noong nakaraang taon hanggang ngayong taon. Hindi ako lalabag kahit isang araw.”
“Dagdagan pa natin ng isang buwan. Hanggang magsimula ang bagong semester, ikaw pa rin ang girlfriend ko.”
“Sinabi ko na kay Lara na may hospital internship ako ngayong bakasyon.”
“Magkasama tayo rito buong summer.”
Nanginginig ang mga kamay ko.
Naalala ko ang July 25 noong nakaraang taon.
Birthday ni Mika.
Araw rin iyon nang malaman kong hindi ako nakapasok sa UP.
Mas mataas pa ang entrance exam score ko kaysa kina Ethan at Mika.
Pero silang dalawa ang nakapasok.
Ako lang ang hindi.
Tumawag pa noon ang mga magulang ko sa admissions office.
Doon namin nalaman ang imposible.
Wala raw akong naisumiteng university application.
Imposible.
Ako mismo ang nag-fill out noon.
Habang tulala ako, tumawag si Mika.
“Lara! Nandito na ang birthday cake ko! Bilis, hinihintay ka namin ni Ethan!”
Umiiyak akong sinabi sa kanila ang nangyari.
Agad akong inalo ni Mika.
“Okay lang ‘yan. Nagkakamali ang lahat.”
“Baka puwede ka pang mag-enroll sa ibang school?”
Pero tumanggi ako.
“Magre-review ulit ako.”
Tahimik sila sandali.
Pagkatapos ay nagsalita si Ethan.
“Hintayin ka namin dito sa UP.”
Ngumiti pa si Mika.
“Wish ko ngayong birthday ko, makapasok ka rin dito sa susunod na taon.”
Noon…
Inakala kong tunay silang nagmamalasakit.
Ngayon ko lang nalaman…
Ang tunay niyang birthday wish ay hiramin ang boyfriend ko sa loob ng isang taon.
Alam kong may boyfriend si Mika sa UP.
Araw-araw niya pa akong kinukulit tungkol dito.
Kapag weekend, halos isang daang messages ang naghihintay sa akin.
“Sinamahan niya ako sa klase.”
“Ipinag-knit niya ako ng scarf.”
“May ginawa kaming sobrang sweet kagabi.”
Pagkatapos bigla niyang tinatanong,
“Kayo ba ni Ethan… umabot na?”
Lagi kong sagot,
“Hindi pa.”
Tatawa siya.
“Lara, kapag walang ganoong desire ang lalaki sa’yo, baka hindi ka talaga niya mahal.”
Akala ko noon biro lang iyon.
Hindi ko alam na siya pala ang babaeng kasama ni Ethan gabi-gabi.
Bigla akong naglabas ng cellphone.
Nag-message ako kay Ethan.
“Anong ginagawa mo?”
Tumunog ang cellphone niya.
Binasa niya ang mensahe habang yakap pa rin si Mika.
Mabilis siyang nag-reply.
“Nasa hospital internship ako. Busy.”
Pinilit kong maging kalmado.
“Picture nga.”
Halos dalawang segundo lang…
May dumating nang litrato ng hospital.
Napangiti si Mika habang nakasilip sa phone niya.
“Si Lara na naman.”
“Ang kulit niya talaga. Inuubos niya oras mo.”
Tumawa si Ethan.
“Buti na lang humingi ako ng picture sa senior ko kahapon.”
“Madali na siyang lokohin.”
Napakurap si Mika.
“Ethan… bakit hindi na lang natin sabihin ang totoo?”
“Kung mahal ka talaga niya at tunay niya akong kaibigan, baka maintindihan niya tayo.”
Biglang nagdilim ang mukha ni Ethan.
“Hindi maaari.”
“Hindi niya dapat malaman.”
Unti-unting ngumiti si Mika.
“Sige…”
“Kung gano’n… huwag na tayong bumalik sa dorm ngayong gabi.”
“Humanap tayo ng mas exciting na pupuntahan.”
Mahigpit siyang yumakap kay Ethan.
Tumawa ito at hinawakan ang kamay niya.
Kasabay noon…
Nag-vibrate ang cellphone ko.
Isang bagong mensahe mula kay Ethan.
“Emergency surgery ako ngayong gabi. Huwag mo muna akong tawagan. Love you.”
Tinitigan ko ang bawat salitang iyon.
Pagkatapos…
Dahan-dahan kong binuksan ang contacts ko at tinawagan ang mga magulang ko.
“Mama… Papa…”
“Nagbago na ang isip ko.”
“Hindi na ako papasok sa UP Diliman.”
“Sa Ateneo de Manila University na ako mag-e-enroll.”
At bago pa ako makaalis sa campus…
May narinig akong sinabi si Mika na tuluyang nagpahinto sa mga hakbang ko…
PARTE2
“Ethan, sigurado ka bang hindi malalaman ni Lara na tayo ang nagbago ng application niya?”
Biglang tumigil ang mga paa ko.
Si Mika ang nagsalita.
Mahina ang boses niya, pero sapat para marinig ko ang bawat salita.
“Hindi,” sagot ni Ethan. “Binura ko na ang lahat ng login history. At kahit magreklamo siya, wala naman siyang ebidensiya.”
“Pero paano kung maalala niyang ikaw ang tumulong sa kanya noong araw ng submission?”
Napatawa si Ethan.
“Wala siyang mapapatunayan. Isa pa, sino ang paniniwalaan niya? Tayo na dalawang taong pinakamalapit sa kanya?”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
Hindi pala aksidente ang nangyari noong nakaraang taon.
Hindi lang nila ako niloko.
Sadyang sinira nila ang kinabukasan ko.
Tahimik kong binuksan ang voice recorder sa cellphone ko.
Hindi ako gumalaw.
Hindi ako huminga nang malalim.
Hinayaan ko silang magsalita.
“Kapag nakapasok na siya rito,” sabi ni Mika, “baka gusto niyang hanapin ulit ang records.”
“Hindi na mahalaga iyon,” sagot ni Ethan. “Kapag nalaman niyang tayo, iiyak lang siya. Pagkatapos, papatawarin din niya tayo. Ganoon naman siya palagi.”
Doon ako napangiti.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil sa wakas, malinaw na sa akin ang lahat.
Masyado nila akong minamaliit.
Tahimik akong umatras mula sa likod ng puno. Hindi ko itinapon ang cake. Hindi ko rin ibinagsak ang mga rosas.
Dinala ko ang mga iyon hanggang sa pinakamalapit na basurahan.
Isa-isa kong inalis ang mga rosas sa papel at inilapag sa loob.
Pagkatapos, binuksan ko ang cake at iniwan iyon sa mesa sa tabi ng security guard.
“Kuya, para po sa inyo at sa mga kasama ninyo.”
Nagulat siya.
“Ma’am, birthday n’yo po?”
Umiling ako.
“Hindi. Celebration lang po ng isang magandang desisyon.”
Paglabas ko ng campus, saka ako tuluyang umiyak.
Hindi ko itinago ang sakit sa mga magulang ko.
Pagkauwi ko, sinalubong ako ni Mama sa pintuan at niyakap nang mahigpit.
Hindi niya ako tinanong kung bakit ako umiiyak.
Hinayaan niya lang akong mabasag sa mga bisig niya.
Si Papa naman ay tahimik na inilapag ang plato ng paborito kong sweet and sour pork sa mesa.
Pagkatapos kong ikuwento ang lahat, halos mamula ang mukha niya sa galit.
“Hindi sapat na putulin lang natin ang tuition ni Mika,” sabi niya. “Kailangan nating ayusin ang ginawa nila sa’yo.”
Ipinakita ko sa kanila ang recording.
Tahimik na pinakinggan ni Mama ang buong usapan.
Pagkatapos, hinawakan niya ang kamay ko.
“Lara, ayokong gumawa ka ng desisyon dahil lang sa galit. Sigurado ka ba sa Ateneo?”
Tumango ako.
“Mas maganda ang program nila para sa gusto kong kuning Applied Physics. At saka, ayoko nang pumili ng paaralan dahil lang may kakilala ako roon.”
Ngumiti si Papa.
“Kung gano’n, suportado ka namin.”
Kinabukasan, nagsimula kaming kumilos.
Nakipag-ugnayan si Papa sa admissions office ng dati kong paaralan at humingi ng kopya ng lahat ng dokumento tungkol sa application ko noong nakaraang taon.
Lumabas na may nag-login sa account ko mula sa isang device na hindi akin, ilang oras bago ang deadline.
Ang recovery email na ginamit para baguhin ang password ay konektado sa lumang tablet ni Ethan na dati niyang madalas gamitin sa bahay namin.
May screenshot pa pala ang guidance counselor namin ng original application form ko dahil humingi ako noon ng tulong sa pag-check ng course choices.
Malinaw na nakalista roon ang mga unibersidad na pinili ko.
Biglang hindi na sapat ang palusot na “nakalimutan kong pindutin ang submit.”
May ebidensiya na.
Ipinasa namin ang lahat sa school administration at sa legal counsel ng pamilya.
Hindi ako naghiganti sa social media.
Hindi ako nag-post ng recording.
Hindi ko sila pinahiya sa harap ng lahat.
Gusto kong managot sila sa tamang paraan.
Samantala, patuloy pa ring nag-message si Ethan na parang walang nangyari.
“Baby, nakauwi ka na ba?”
“Miss na kita.”
“Sorry, sobrang busy talaga sa hospital.”
Nang hindi ako sumagot, tumawag siya nang maraming beses.
Si Mika naman ay nagpadala ng larawan nilang magkakaibigan sa campus.
“Babe, kailan ka pupunta? Excited na akong ipakita sa’yo ang dorm!”
Tinitigan ko lang ang screen.
Pagkatapos, nag-reply ako sa kanilang dalawa sa iisang group chat.
“Hindi na ako pupunta sa UP.”
Mabilis ang sagot ni Ethan.
“Bakit? Ano’ng nangyari?”
Sumunod si Mika.
“Lara, huwag kang biglang magdesisyon! Sayang naman!”
Ngumiti ako bago mag-type.
“Hindi sayang ang pagpili sa sarili.”
Pagkatapos, blinock ko silang dalawa.
Tatlong araw bago matapos ang enrollment period, opisyal akong natanggap sa Ateneo de Manila University na may academic scholarship.
Nang hawakan ko ang acceptance letter, muli akong napaiyak.
Pero ibang luha na iyon.
Hindi na luha ng pagkatalo.
Luha iyon ng isang taong muntik nang mawalan ng kinabukasan, pero nakahanap ng mas magandang direksiyon.
Hindi nagtagal, nalaman din nina Ethan at Mika na pinahinto ng mga magulang ko ang allowance at tuition support ni Mika.
Dumating siya sa bahay namin nang umiiyak.
Nakaluhod pa siya sa harap ng gate.
“Tita, Tito, patawarin n’yo po ako! Wala na po akong pambayad sa dorm at tuition!”
Hindi lumabas si Papa.
Si Mama ang kumausap sa kanya.
“Mika, tinulungan ka namin dahil kaibigan ka ng anak namin. Hindi namin hiningi na suklian mo iyon ng pera.”
“Pero ang manakit sa taong nagmakaawa para matulungan ka, ibang usapan iyon.”
Umiyak siya nang mas malakas.
“Isang pagkakamali lang po iyon!”
Lumapit ako sa gate.
Nang makita niya ako, agad niyang hinawakan ang bakal na rehas.
“Lara, please! Sabihin mong hindi mo ako kayang pabayaan!”
Tinitigan ko siya nang matagal.
“Hindi kita pinabayaan, Mika.”
“Ikaw ang pumili na sirain ang taong tumulong sa’yo.”
“Ang pagkawala ng suporta namin ay hindi paghihiganti. Bunga iyon ng desisyon mo.”
Hindi na siya nakasagot.
Makalipas ang ilang linggo, tinawag sila ng university disciplinary board.
Dahil sa digital evidence at sa recording, parehong napatunayang sangkot sina Ethan at Mika sa unauthorized access at tampering ng application account ko.
Nasuspinde si Mika ng isang semestre at nawala ang scholarship recommendation niya.
Si Ethan naman ay tinanggal sa hospital internship program at isinailalim sa disciplinary probation.
Hindi sila nakulong.
Hindi rin nasira ang buong buhay nila.
Pero sa unang pagkakataon, natutunan nilang may kapalit ang pananakit sa ibang tao.
At ako?
Nagsimula ako ng bagong buhay.
Sa Ateneo, wala akong kakilalang matagal na.
Walang childhood friend.
Walang boyfriend na hinihintay.
Sa simula, nakakatakot.
Pero unti-unti, nakilala ko ang mga taong hindi ko kailangang pagdudahan.
Nagkaroon ako ng bagong kaibigan na si Bea, na masayang nakikipagpuyatan sa akin para sa laboratory reports.
May professor akong si Dr. Navarro na nakakita sa potensiyal ko at isinama ako sa isang student research project tungkol sa renewable energy.
Sa ikalawang taon ko, nanalo ang team namin sa isang national science competition.
Nang tawagin ang pangalan ko sa entablado, nakita ko sina Mama at Papa sa audience.
Pareho silang umiiyak.
Pagbaba ko ng stage, niyakap ako ni Papa.
“Mas mabuti pala talaga ang landas na pinili mo.”
Tumawa ako habang pinupunasan ang luha ko.
“Hindi ko po pinili noong una.”
“Tinulak lang ako papunta rito ng maling tao.”
Umiling si Mama.
“Hindi, anak. Sila ang nagtangkang pabagsakin ka.”
“Ikaw ang pumiling bumangon.”
Pagkatapos ng graduation, nakatanggap ako ng full scholarship para sa master’s degree sa Japan.
Bago ako umalis, minsan kong nakita si Ethan sa isang café sa Quezon City.
Nagkataong mag-isa rin siya.
Lumapit siya sa mesa ko.
“Lara.”
Hindi na bumilis ang tibok ng puso ko.
Hindi na rin sumakit ang dibdib ko.
Parang nakakita lang ako ng isang kakilalang matagal ko nang hindi nakikita.
“Congratulations,” sabi niya. “Narinig kong aalis ka.”
“Salamat.”
Tahimik siya sandali.
“May mga araw na iniisip ko pa rin kung ano sana ang nangyari kung hindi kita niloko.”
Ngumiti ako.
“Ako rin.”
Umaasa ang mga mata niya.
Pero itinuloy ko,
“Iniisip ko kung gaano kaliit sana ang mundo ko kung nanatili ako sa tabi mo.”
Nawala ang ngiti niya.
Tumayo ako at kinuha ang bag ko.
“Pinatawad na kita, Ethan.”
“Pero hindi ibig sabihin no’n na may lugar ka pa sa buhay ko.”
Paglabas ko ng café, naghihintay sa labas si Bea at ang iba naming kaibigan.
May hawak silang maliit na cake na may nakasulat na:
FOR LARA’S NEXT ADVENTURE
Napatawa ako.
Sa unang pagkakataon, may cake na naghihintay sa akin na hindi konektado sa pagtataksil.
May mga bulaklak ding iniabot sa akin ang mga magulang ko.
Hindi pulang rosas para sa isang lalaking hindi karapat-dapat.
Kundi mga sunflower para sa bagong simula.
Nang gabing iyon, habang nakatingin ako sa acceptance letter at plane ticket ko, naalala ko ang araw na nakatayo ako sa ilalim ng puno sa UP Diliman.
Akala ko noon, iyon na ang pinakamasakit na araw ng buhay ko.
Hindi ko alam na iyon din pala ang araw na iniligtas ako mula sa maling pag-ibig, maling pagkakaibigan, at maling kinabukasan.
Minsan, ang taong nagtutulak sa atin palayo sa isang pinto ay hindi alam na may mas malaking pintong naghihintay sa kabilang direksiyon.
At minsan, ang pinakamagandang paghihiganti ay hindi ang makitang bumagsak ang mga taong nanakit sa atin.
Kundi ang mamuhay nang napakaganda…
Hanggang sa ang ginawa nila ay maging maliit na bahagi na lamang ng kuwentong nalampasan natin.
