Noong una, akala ko makakalimutin lang ako.

Isang silk scarf. Isang pares ng pearl earrings. Kalahating pakwan sa ref.

Pero nang mawala pati bagong bili kong dress, at walang nakitang pumasok o lumabas sa CCTV, doon ko unang naisip:

Baka hindi siya pumapasok sa bahay ko.

Baka nandito na siya.

Ako si Mikaela Reyes, dalawampu’t siyam na taong gulang, nagtatrabaho bilang marketing manager sa isang tech company sa Bonifacio Global City. Lumaki ako sa Cavite, kaya noong makalipat ako sa isang high-end condo sa Taguig, pakiramdam ko parang nanalo ako sa buhay.

May floor-to-ceiling windows, may view ng city lights, may guards sa lobby, facial recognition sa entrance, at CCTV sa bawat sulok ng hallway.

Sabi ng broker, “Ma’am, safest building po ito. Walang kahit anong kaso ng theft dito since nag-open.”

Kaya nang magsimulang mawala ang maliliit kong gamit, pinagtawanan ko pa ang sarili ko.

“Stress ka lang, Mika,” sabi ko habang hinahalughog ang drawer ko para hanapin ang scarf na suot ko lang noong isang araw.

Pero hindi ko na natawa nang mawala ang pearl earrings na iniwan sa akin ng lola ko.

Mas lalo na nang isang Lunes ng umaga, pagbukas ko ng closet, wala na ang beige dress na bibilhin ko sana ng matching shoes.

Tumawag ako ng pulis.

Dumating ang dalawang officer, sinilip ang locks, tiningnan ang balcony, binuksan ang closet, pati ilalim ng kama. Pagkatapos, chineck nila ang hallway CCTV.

Walang pumasok.

Walang lumabas.

Walang kahit sinong lumapit sa pinto ko maliban sa akin.

Isa sa kanila, si Officer Mercado, tumingin sa akin nang may ingat sa boses.

“Ma’am, baka po may possibility na nakalimutan n’yo lang kung saan n’yo nailagay?”

Alam ko ang ibig niyang sabihin.

Magpa-check ka.

Magpahinga ka.

Baka nasa isip mo lang lahat.

Napalunok ako at tumango, kahit nanginginig ang mga kamay ko.

Noong Araw ng Manggagawa, sinadya kong hindi umuwi sa Cavite. Sinabi ko sa pamilya ko na may emergency sa trabaho, pero ang totoo, gusto kong mahuli kung sino man ang gumagalaw sa bahay ko.

Naglagay ako ng maliit na camera sa shelf, nakatutok sa closet.

Bago matulog, sinigurado kong nakakandado ang pinto, nakasara ang balcony, at nasa ref pa rin ang kalahating pakwan na binalot ko ng plastic wrap.

Pagmulat ko kinabukasan, masakit ang buong katawan ko.

Para akong binugbog sa panaginip.

At ang pinakamasama, may alaala akong hindi ko maipaliwanag.

Nakita ko ang sarili ko sa sahig, gumagapang papunta sa pintuan, halos hindi makahinga, habang may aninong nakatayo sa likod ko. Tapos biglang may matinding kirot sa batok ko, at nagputi ang buong paningin ko.

Pagmulat ko ulit, nasa kama ako.

Buhay.

Nakasuot pa rin ang silk scarf ko sa leeg.

Doon ko naintindihan.

Hindi pa nangyayari ang lahat.

Pero mangyayari.

Tumakbo ako palabas ng unit at dumiretso sa police station.

“May tao sa condo ko,” sabi ko, halos hindi makalabas ang boses.

“Paano n’yo nalaman?” tanong ng officer.

Hindi ko masabi.

Paano ko sasabihin na nakita ko nang mamatay ako?

Na sa susunod na mawala ang underwear ko, may matutuyo na namang mapuputing marka sa loob ng closet?

Na hindi ordinaryong magnanakaw ang hinahanap namin?

Kaya ang nasabi ko lang, “Pakisama po ako. Pero please, naka-civilian clothes sana kayo. Huwag po kayong halata.”

Pumayag sila.

Binaliktad namin ang buong unit.

Bedroom. Kitchen. Bathroom. Laundry area. Balcony. Ilalim ng kama. Likod ng curtains. Loob ng cabinets.

Wala.

Sabi ng technical officer, “Ma’am, lahat ng footprints dito sa loob, sa sapatos n’yo lang tugma. Walang indication na may ibang taong pumasok recently.”

Pagkaalis nila, naupo ako sa garden ng condo at tumingin pataas sa unit ko sa ika-labintatlong palapag.

Hindi pwedeng may umakyat doon.

Pero nang mapatingin ako sa gilid ng balcony, nanlamig ang buong katawan ko.

May makitid na ledge sa pagitan ng unit ko at ng katabing unit, nakakabit sa linya ng air-conditioning pipes.

Kung matapang ang isang tao, kaya niyang tumawid mula sa balcony ng kapitbahay papunta sa balcony ko.

At ang katabi kong unit?

Unit iyon ng may-ari ng inuupahan ko.

Si Mang Ruben.

Bigla siyang lumitaw sa likod ko.

“O, Mika,” sabi niya, nakangiti pero nanlilisik ang maliliit niyang mata. “Bakit hindi ka pumasok sa trabaho?”

Muntik na akong mapasigaw.

Pinilit kong ngumiti. “Mang Ruben, sira yata lock ng balcony ko. Papapalitan ko sana.”

Nawala ang ngiti niya.

Pero sandali lang.

“Ay, naku. ‘Yan na naman? Lagi na lang ‘yang balcony lock na ‘yan. Sige, papalitan mo. Ako na bahala sa gastos.”

Hindi siya mukhang guilty.

Mukha lang siyang inis dahil gagastos na naman.

Kaya nagpatawag ako ng legit repair service. Pinalitan nila ang buong balcony door ng makapal na tempered glass, sealed hanggang gilid.

Noong gabing iyon, sa unang pagkakataon, nakatulog ako nang mahimbing.

Pero kinaumagahan, pagbukas ko ng ref—

wala na ang kalahating pakwan.

Parang may malamig na kamay na humawak sa leeg ko.

Dahan-dahan akong tumalikod.

Sa vanity table, wala na rin ang pearl earrings ng lola ko.

Kinuha ko ang pinakamahabang kitchen knife at naglakad sa buong unit.

“Lumabas ka,” paos kong sabi. “Alam kong nandito ka.”

Walang sumagot.

Tapos narinig ko ang tunog ng susi sa pinto.

May kumakalikot sa lock.

Tumakbo ako sa pinto at pinindot ang deadbolt.

Tumigil ang tunog.

Pagkatapos, mas bumilis.

Mas desperado.

Tumawag ako sa pulis.

Ilang minuto lang, may sigaw sa hallway.

“Hoy! Anong ginagawa mo riyan?”

Pagbukas ko ng pinto, nakita ko ang dating boyfriend kong si Carlo Villanueva, hawak ng dalawang pulis, magulo ang buhok, mapula ang mata, parang ilang araw nang hindi natutulog.

“Mika,” nanginginig niyang sabi. “Bakit hindi ka pumapasok?”

“Ex-boyfriend ko po siya,” sabi ko sa pulis. “Hiwalay na kami.”

Tinitigan ko siya.

“Carlo, ikaw ba ‘to? Ikaw ba ang nagpapaduplicate ng susi ko? Ikaw ba ang pumapasok dito?”

Namula ang mukha niya.

“Kung may susi ako, bakit ako kakalikot ng lock?” sigaw niya. “Hindi ako ‘yon!”

Dinala kami sa presinto.

Nacheck ang attendance niya sa office. Nacheck ang rides, phone location, at CCTV. Malinis siya.

Hindi siya ang kumuha ng scarf.

Hindi siya ang kumuha ng earrings.

Hindi siya ang kumuha ng pakwan.

Paglabas namin sa presinto, huminto siya sa harap ko. Namumula ang mata niya, pero galit ang boses.

“Nakita mo na, Mika. Hindi ako.”

Bago ako makasagot, tumunog ang phone niya.

May bagong message mula sa unknown number.

Isang video.

Naka-pause ang unang frame.

At sa screen, nakita ko ang loob ng condo ko.

Ang kama ko.

Ang closet ko.

At sa madilim na salamin ng vanity table—

may lalaking nakatayo sa likod ko habang natutulog ako.

PART 2 

Nanigas ang buong katawan ko.

Hindi ako makahinga.

Hinawakan ni Carlo ang phone gamit ang dalawang kamay, pero nanginginig din siya. Pinindot niya ang play.

Tahimik ang video.

Nakita ko ang sarili kong tulog sa kama, nakatagilid, habang bukas ang closet sa likod ko. Sa loob ng ilang segundo, walang nangyari.

Tapos gumalaw ang likod na panel ng closet.

Hindi pinto.

Hindi drawer.

Panel.

Parang may pader na bumuka mula sa loob.

At mula roon, dahan-dahang lumabas ang isang lalaki.

Payat. Nakasuot ng itim na hoodie. May gloves. May hawak na maliit na flashlight na tinakpan ng pulang plastic para hindi halata ang ilaw.

Lumapit siya sa vanity table ko.

Kinuha niya ang earrings ng lola ko.

Pagkatapos, tumingin siya sa camera.

Ngumiti siya.

Parang alam niyang may nanonood.

Nabitawan ko ang phone ni Carlo.

“Hindi siya pumasok,” bulong ko. “Nasa loob siya.”

Tumakbo pabalik si Officer Mercado sa amin nang makita ang itsura ko.

Ipinakita namin ang video.

Sa unang pagkakataon, wala siyang sinabi tungkol sa stress. Wala siyang sinabi tungkol sa pahinga. Wala siyang sinabi tungkol sa psychiatrist.

Nagbago ang mukha niya.

“Ma’am, huwag kayong babalik mag-isa sa unit.”

Ngunit kailangan naming bumalik.

This time, hindi na simpleng inspection ang ginawa nila.

Dumating ang building admin, dalawang security head, at isang locksmith. Pinapasok din nila ang maintenance supervisor ng building—si Kuya Dario, ang lalaking palagi kong nakikita sa basement, tahimik, nakayuko, may dalang toolbox.

Nang makita ko siya, may kumirot sa batok ko.

Parang may katawan kong nakakaalala bago pa maalala ng utak ko.

Hindi ko sinabi.

Pumasok kami sa unit ko.

Tahimik ang lahat.

Malinis.

Normal.

Parang walang taong nagtago roon nang ilang linggo.

Tinuro ni Carlo ang closet.

“Diyan galing.”

Binuksan nila ang closet, tinanggal ang mga damit, at sinimulang katukin ang likod na panel.

Tok.

Tok.

Tok.

Sa gitna, iba ang tunog.

Hollow.

Tumayo ang balahibo ko.

Gumamit ang locksmith ng tool. Ilang minuto lang, bumigay ang panel.

Sa likod ng closet ko ay may makitid na espasyo.

Hindi ito malaking kwarto.

Mas parang service shaft na tinakpan ng false wall—sapat para sa isang tao na yumuko, gumapang, at magtago.

Sa loob, may maliit na electric fan. May bote ng tubig. May wrappers ng pagkain. May lumang phone charger.

At sa pinakagilid, nakasalansan sa isang plastic box—

ang silk scarf ko.

Ang beige dress.

Ang underwear ko.

Ang pearl earrings ng lola ko.

At ilang gamit na hindi akin.

Lipstick. Hair clip. Student ID ng isang babaeng hindi ko kilala. Panyo na may initials. Isang lumang wallet na walang laman.

Napaupo ako sa sahig.

“Hindi lang ako,” sabi ko.

Namumutla ang may-ari kong si Mang Ruben habang nakatingin sa butas sa likod ng closet.

“Hindi ko alam ‘to,” paulit-ulit niyang sabi. “Hindi ko alam ‘to. Binili ko lang ‘yung unit fully furnished. Akala ko built-in cabinet lang ‘yan.”

Tinawag ng admin ang records ng previous tenants.

Tatlong babae.

Lahat umalis bago matapos ang contract.

Ang isa, sinabi raw na nararamdaman niyang may nanonood sa kanya.

Ang isa, biglang lumipat matapos mawalan ng gamit.

Ang huli, hindi na nagrenew at nag-iwan ng complaint tungkol sa “amoy at tunog sa gabi.”

Pero walang nag-imbestiga nang seryoso.

Dahil luxury condo iyon.

Dahil walang forced entry.

Dahil babae sila, mag-isa, pagod, takot.

Madaling sabihing praning.

Habang kinukunan ng litrato ang loob ng shaft, napansin ni Officer Mercado ang isa pang maliit na butas sa dulo nito.

“Dito papunta saan?” tanong niya.

Natigilan ang maintenance supervisor.

Si Kuya Dario.

Sa unang pagkakataon, tumingin siya sa akin.

Mabilis lang.

Pero sapat na para maramdaman kong siya iyon.

“Sa utility corridor po,” sabi niya. “Ginagamit lang ng maintenance.”

“Buksan,” utos ni Officer Mercado.

“Sir, kailangan po ng special key—”

“Buksan mo.”

Namawis ang noo ni Dario.

Doon na ako umatras.

Carlo stepped in front of me.

Hindi niya ako hinawakan. Hindi niya ako pinilit. Tumayo lang siya sa harap ko na parang pader.

At sa sandaling iyon, kahit galit pa rin ako sa kanya sa pagiging clingy niya noon, alam kong hindi siya ang halimaw sa loob ng bahay ko.

Bago pa mabuksan ang utility corridor, biglang tumakbo si Dario.

Sumigaw ang security.

Nagkagulo sa hallway.

Hinabol siya ng dalawang pulis pababa ng fire exit. Narinig ko ang kalabog ng sapatos, ang sigawan, ang pag-iyak ng isang tenant na nagbukas ng pinto.

Pagkalipas ng ilang minuto, bumalik si Officer Mercado.

Hawak na nila si Dario.

Wala na ang tahimik niyang mukha.

Galit na galit siya.

“Atensyon lang naman ang gusto nila!” sigaw niya habang hinihila palabas. “Lahat sila feeling prinsesa! Hindi man lang marunong bumati! Hindi man lang tumingin sa mga taong nag-aayos ng building nila!”

Napaatras ako.

Hindi iyon pagnanakaw.

Hindi iyon simpleng pananakot.

Parusa iyon sa utak ng isang taong naniniwalang may karapatan siyang pumasok sa buhay ng mga babaeng hindi siya pinapansin.

Sa presinto, lumabas ang lahat.

Dating subcontractor si Dario nang ginagawa pa lang ang building. Siya ang tumulong mag-install ng service shafts at built-in cabinets sa ilang units. Alam niya kung aling walls ang hollow. Alam niya kung aling panels ang pwedeng tanggalin. Nang maging maintenance staff siya, nagkaroon siya ng access sa utility corridors.

Hindi niya kailangan ng susi sa front door.

Hindi niya kailangan lumabas sa hallway.

Kaya walang CCTV.

Kaya walang record.

Kaya walang ebidensya.

Nasa loob siya ng mga pader.

Noong una, gamit lang daw ang kinukuha niya.

Souvenir.

Patunay na nakapasok siya.

Pero habang tumatagal, naging mas matapang siya. Nanunuod habang natutulog ang tenants. Kumakain ng pagkain nila. Hinahayaan silang pagdudahan ang sarili nila.

At ako ang susunod sana.

Nalaman din naming ang video na natanggap ni Carlo ay galing sa lumang phone na iniwan ni Dario sa shaft. Nagmalfunction ito at nag-auto-upload sa isang cloud link na aksidenteng na-forward sa huling number na tinawagan niya gamit ang cloned app.

Hindi perpekto ang hustisya.

Pero minsan, sapat na ang isang maliit na pagkakamali ng halimaw para bumagsak ang buong taguan niya.

Pagkatapos ng insidente, hindi na ako bumalik sa unit na iyon. Kinasuhan si Dario. Iniimbestigahan din ang building admin dahil sa mga naunang reklamo ng tenants na hindi nila pinansin.

Si Mang Ruben, nanginginig na humingi ng tawad. Sinabi niyang babayaran niya lahat ng damages at ibabalik ang buong deposit ko.

Tinanggap ko ang pera.

Hindi ang dahilan.

Si Carlo naman, hinatid ako sa bahay ng kapatid ko sa Parañaque. Buong biyahe, tahimik siya.

Bago ako bumaba, sinabi niya, “Mika, sorry kung natakot ka rin sa akin. Akala ko noon, pagmamahal ang pagpipilit. Hindi pala.”

Tumingin ako sa kanya.

Hindi kami biglang nagkabalikan.

Hindi ganoon kadali ang tiwala.

Pero sa unang pagkakataon mula nang maghiwalay kami, hindi ko siya tiningnan bilang panganib.

“Tama ka,” sabi ko. “Hindi pagmamahal ang pagpipilit. Pero salamat dahil hindi mo ako iniwan noong kailangan ko ng saksi.”

Tumango siya, at doon natapos ang kabanata naming dalawa—hindi romantiko, pero malinis.

Lumipas ang ilang buwan bago ako nakatulog nang hindi nakabukas ang ilaw.

Lumipat ako sa mas maliit na apartment, mas luma, mas simple, pero may kapitbahay na kilala ang isa’t isa. May tindera sa baba na napapansin kung hindi ako bumababa. May guard na tinatawag ako sa pangalan. May pinto akong ako mismo ang pumili.

Minsan, kapag nawawala ang susi ko o hindi ko makita ang lipstick ko, tumitigil pa rin ang hininga ko.

Pero natutunan ko na ang pinakamalaking takot ay hindi palaging nasa dilim.

Minsan, nasa mga taong nagsasabing “wala ‘yan.”

“Naiisip mo lang.”

“Baka stressed ka lang.”

Dahil kapag paulit-ulit mong sinabihan ang isang tao na huwag paniwalaan ang sarili niyang takot, tinutulungan mong magtago ang halimaw.

Mensahe sa mga mambabasa:
Kung may nararamdaman kang mali, huwag mong ipahiya ang sarili mong instinct. Humingi ng tulong. Magtala ng ebidensya. Magsalita kahit nanginginig ang boses mo. Minsan, ang unang taong dapat mong paniwalaan ay ang sarili mo—dahil baka iyon ang tanging bagay na magliligtas sa buhay mo.