Nang Bumalik ang Alaala ng Bilyonaryong Asawa Ko, Kinaladkad Ko ang Dalawang Anak at Pitong Buwang Tiyan Palayo—Pero ang Unang Mensaheng Ipinadala Niya ang Nagpabagsak sa Buong Kasinungalingan Ko
Noong gabing naalala ni Rafael Del Rosario ang lahat, nasa sahig ako ng sala, halos gumapang habang hawak sa isang kamay ang shorts ni Nico at sa kabila naman ang kuwelyo ni Nilo.
Dalawang kambal na parang isdang madulas.
Ako naman, pitong buwang buntis, hingal na hingal, parang may batong nakasabit sa tiyan.
“Rafael! Tulungan mo naman ako rito!”
Walang sumagot.
Akala ko nasa kusina siya, gaya ng dati, naghihiwa ng prutas para sa akin. Pero nang lumingon ako sa study room, nakita kong bahagyang bukas ang pinto.
Mula sa loob, narinig ko ang boses niya.
Mababa.
Malamig.
Hindi iyon ang boses ng lalaking tatlong taon nang naglalagay ng unan sa likod ko bago ako matulog. Hindi iyon ang boses ng asawang natutong magpalit ng diaper kahit dati raw hindi siya marunong magbukas ng lata ng gatas.
“Ulitin ninyo ang legal review ng merger ng Del Rosario Holdings sa third quarter.”
Tumigil ang paghinga ko.
“Si Victor Lim, ako ang haharap. Huwag ninyong pakialaman.”
May maikling katahimikan.
“Tapos isa pa.”
Bumaba lalo ang boses niya.
“Imbestigahan ninyo si Mara Santos.”
Ako iyon.
Mara Santos.
Parang may sumabog sa dibdib ko.
Bakit niya ako ipaiimbestigahan?
Maliban na lang kung—
Naalala na niya.
Bumitaw ako sa dalawang bata. Agad silang gumapang papunta sa ilalim ng sofa, pero hindi ko na sila nahabol. Kumapit ako sa gilid ng mesa, nanginginig ang tuhod ko.
Tatlong taon na ang nakalipas mula noong maaksidente si Rafael sa Skyway.
Noon, isa lang akong junior assistant sa legal department ng kumpanya niya. Maliit ang suweldo, walang pangalan, walang koneksiyon.
Siya ang batang CEO ng Del Rosario Holdings, ang lalaking kayang patahimikin ang boardroom sa isang tingin. Tinatawag siyang “Prinsipe ng Makati,” pero sa likod ng pinto, marami ang mas takot sa kanya kaysa humahanga.
Pagkagising niya sa ospital, wala siyang naalala.
Wala.
Kahit sariling engagement, sariling pamilya, sariling posisyon.
At ako…
Ako ang babaeng pumasok sa private room niya habang umiiyak na parang winasak ang buong buhay.
Tinanong niya ako noon, “Sino ka?”
At sumagot ako, nanginginig ang boses, “Ako ang asawa mo. Rafael, hindi mo na ba ako kilala?”
Sinabi ko iyon.
Isang kasinungalingang hindi ko na mabawi.
At naniwala siya.
Hindi ko alam kung dahil magaling akong umiyak, o dahil pagod ang utak niya, o dahil sa unang pagkakataon sa buhay niya, gusto niyang may taong magsabing mahal siya kahit wala na siyang maalala.
Noong una, akala ko tatlong araw lang.
Tapos naging tatlong linggo.
Tatlong buwan.
Hanggang naging tatlong taon.
Sa loob ng tatlong taon, nagkaanak kami ng kambal. Ngayon, may isa pa sa tiyan ko.
At ngayon, bumalik na ang alaala niya.
Bumukas ang pinto ng study room.
Nakatayo si Rafael sa may liwanag, suot ang puting polo na nakabukas ang dalawang butones. Gwapo pa rin siya, tahimik pa rin, perpekto pa rin.
Pero iba ang mata niya.
Dati, kapag tinitingnan niya ako, parang ako ang tahanan niya.
Ngayon, parang dokumentong kailangan niyang basahin nang mabuti bago pirmahan.
“Mara.”
Napaatras ako.
“Anong nangyari sa’yo?”
Lumapit siya. Yumuko, pinulot ang kagat-kagat na biscuit ni Nico sa sahig, inilagay sa mesa.
“Tinanong lang kita kanina kung gusto mong kumain ng sinigang o adobo. Bakit ka namumutla?”
Ngumiti siya.
Iyon pa rin ang ngiting nagpapalambot sa akin sa loob ng tatlong taon.
Pero hindi na ako naniwala.
“Adobo na lang,” bulong ko.
Siya ang nagluto.
Adobong manok na may patatas, ginisang gulay, at mainit na sabaw. Mga paborito ko. Pinaupo niya ang kambal, sinubuan si Nilo, pinunasan ang bibig ni Nico, tapos sinandalan ng maliit na unan ang likod ko.
Lahat ng kilos niya pamilyar.
Lahat ng lambing niya eksakto.
Pero sa bawat tingin niya sa mga bata, ramdam kong may binibilang siya.
Mata ni Nico.
Kilay ni Nilo.
Hugis ng baba.
Parang hinahanap niya ang katotohanan sa mukha ng sarili niyang mga anak.
Nang gabing iyon, niyakap niya pa rin ako sa kama.
Ang palad niya ay nakapatong sa tiyan ko. Marahan niyang hinaplos ang anak naming hindi pa ipinapanganak.
“Antok ka na?” tanong niya.
“Oo.”
“Matulog ka na.”
Hinalikan niya ang batok ko.
Gaya ng dati.
Pero hindi ako nakatulog.
Alas kuwatro ng madaling-araw, dahan-dahan akong kumalas sa bisig niya.
Hindi ko alam kung tulog talaga siya o nagpapanggap.
Pumasok ako sa walk-in closet at hinila ang maleta sa pinakadulong cabinet.
Matagal ko na iyong inihanda.
Dahil mula pa noong araw na nagsinungaling ako, alam kong darating ang araw na kailangan kong tumakbo.
Sa loob ng maleta: tatlong pekeng ID, passport ng mga bata, ₱380,000 cash, birth certificates, ilang damit, at dalawang ticket sa pinakamabagal na bus pa-Bicol mula Cubao.
Hindi ako mabuting tao.
Alam ko iyon.
Pero kahit ano pa ang tingin ng mundo sa akin, hindi ko kayang iwan ang mga anak ko.
Pumasok ako sa kuwarto ng kambal. Si Nico nakadapa, si Nilo nakataas ang paa sa unan. Pareho silang mahimbing.
Gusto kong umiyak.
Pero walang oras.
Isa-isa ko silang binuhat. Halos mabali ang likod ko sa bigat, lalo na sa laki ng tiyan ko. Itinulak ko ang stroller, hinila ang maleta, at tahimik na lumabas ng condo sa BGC.
Sa elevator mirror, para akong pugante.
Magulo ang buhok.
Namamaga ang mata.
Maputla ang labi.
Sa baba, may taxi nang naghihintay.
“Cubao bus terminal po,” sabi ko.
Pagkaandar ng taxi, lumingon ako.
Sa pinakataas na palapag ng condo, biglang bumukas ang ilaw.
Nanlamig ang kamay ko.
“Kuya, bilisan po natin.”
Pagdating sa terminal, pinili ko ang lumang bus na paalis ng 5:30 ng umaga. Hindi luxury bus. Hindi VIP. Walang online record na madaling makita.
Pagkaupo namin, nagising si Nico.
“Ma, nasaan si Daddy?”
“May meeting si Daddy.”
“Pero sabi niya zoo tayo today.”
“Next time, anak.”
“Lagi namang next time.”
Hindi ako nakasagot.
Umandar ang bus.
Unti-unting lumayo ang Maynila.
Habang papasikat ang araw, nakasandal ako sa bintana, hawak ang tiyan ko.
Paalam, Rafael.
Sana huwag mo kaming hanapin.
Tanghali na nang buksan ko ang cellphone ko.
137 missed calls.
Lahat galing kay Rafael.
May 28 messages.
Ang huling mensahe niya ang nagpahinto sa tibok ng puso ko.
“Mara, bumaba ka sa susunod na stop. Nasa likod ng bus ninyo ang kotse ko.”
PARTE2
Nanlamig ang mga daliri ko habang nakatitig sa screen.
Sa loob ng ilang segundo, wala akong narinig kundi ang ugong ng makina ng bus at ang mahinang hilik ni Nilo sa kandungan ko.
Nasa likod ng bus namin ang kotse niya.
Ibig sabihin, hindi niya kami hinahanap.
Sinusundan na niya kami.
Mula pa kailan?
Mula condo?
Mula terminal?
O mula pa noong binuksan ko ang maleta sa closet?
Biglang kumirot ang tiyan ko. Napakapit ako sa upuan. Napatingin sa akin ang matandang babaeng katabi ko.
“Miss, okay ka lang ba?”
Tumango ako kahit hindi.
“Okay lang po. Sumipa lang ang baby.”
Pero hindi iyon simpleng sipa.
Takot iyon.
Takot na gumagapang mula dibdib hanggang tiyan.
Tumayo ako agad, kahit nanginginig ang tuhod ko. Kinalong ko si Nilo, hinawakan ang kamay ni Nico, at hinila ang maleta.
“Ma, baba na tayo?” tanong ni Nico.
“Oo, anak. Sandali lang.”
“May playground na?”
“Meron.”
Nagsinungaling na naman ako.
Pagdating sa susunod na stop sa Laguna, halos hindi pa humihinto ang bus nang bumaba ako. Mainit ang kalsada, maalikabok, at may mga tindang buko juice sa gilid.
Pagbaba ko, una kong hinanap ang kotse niya.
Wala.
Huminga ako nang malalim.
Baka tinakot lang niya ako.
Baka bluff lang.
Pero bago pa ako makahakbang, may itim na SUV na huminto sa tapat namin.
Bumaba ang driver. Binuksan ang likurang pinto.
At mula roon, lumabas si Rafael.
Hindi siya nagmamadali.
Hindi siya sumisigaw.
Iyon ang mas nakakatakot.
Suot niya ang parehong polo kagabi. Medyo magulo ang buhok, pero ang mukha niya ay kalmadong-kalmado, parang hindi niya hinabol ang buntis niyang “asawa” na tumakas dala ang dalawang anak.
Lumapit siya sa amin.
Agad kong itinulak sa likod ko ang kambal.
“Huwag kang lalapit,” sabi ko.
Huminto siya.
Tumingin muna siya sa tiyan ko, pagkatapos sa mga bata, saka sa mukha ko.
“Mara, mainit. Pasok tayo sa kotse.”
“Hindi.”
“Namumutla ka.”
“Hindi mo kami makukuha.”
Bahagyang kumunot ang noo niya.
“Akala mo ba iyon ang gagawin ko?”
Tumawa ako, pero nanginginig ang boses ko.
“Naalala mo na, di ba? Alam mo na nagsinungaling ako. Alam mo na hindi mo ako asawa noong una. Ano pa bang aasahan ko sa’yo?”
Saglit siyang tumahimik.
Si Nico sumilip sa likod ko.
“Daddy?”
Nakita kong nabasag ang lamig sa mukha ni Rafael.
Isang segundo lang.
Pero nakita ko.
Lumuhod siya sa harap ni Nico, pero hindi hinawakan.
“Hey, champ.”
“Hindi ka ba may meeting?”
“Canceled na.”
“Pupunta tayo zoo?”
Napapikit ako.
Ang sakit.
Parang simpleng tanong lang ng bata, pero sa akin, para iyong kutsilyong itinusok sa lahat ng kasalanan ko.
Tumayo si Rafael. Tumingin siya sa akin.
“Hindi ko sila kukunin sa’yo.”
“Sinungaling.”
“Hindi sa harap ng mga bata, Mara.”
Doon ako napaluha.
Hindi dahil sa lambing niya.
Kundi dahil kahit bumalik na ang alaala niya, siya pa rin ang unang nag-iisip sa mga bata.
“Sumakay ka sa kotse,” sabi niya nang mahina. “Hindi kita pipilitin umuwi. Pero papunta tayo sa clinic. Kung ayos ang baby, saka tayo mag-usap.”
Gusto kong tumanggi.
Pero kumirot ulit ang tiyan ko.
At alam kong natalo na ako.
Sa private clinic sa Alabang, ako ay pinaupo sa exam room habang nasa labas si Rafael kasama ang kambal. Naririnig ko ang boses niya sa hallway.
“Hindi, Nilo, hindi kinakain ang stethoscope.”
“Daddy, monster ba baby?”
“Hindi. Baby sister siguro.”
“Paano kung baby dinosaur?”
“Then bibili tayo ng malaking crib.”
Tumulo ang luha ko habang nakahiga.
Bakit ganito?
Kung galit siya, bakit mas masakit?
Lumabas ang doktor matapos ang ultrasound.
“Okay naman ang baby, Mrs. Del Rosario. Pero kailangan ninyo magpahinga. Stress ang kalaban natin ngayon.”
Napatingin ako kay Rafael.
Hindi niya itinama ang tawag na Mrs. Del Rosario.
Hindi rin ako nagsalita.
Pagdating namin sa isang tahimik na rest house sa Tagaytay, hindi sa condo, doon niya pinatulog ang kambal. Si Nico at Nilo, pagod sa byahe, agad na nakatulog sa guest room.
Ako naman, nakaupo sa sala, hawak ang mainit na tubig.
Si Rafael nakatayo sa harap ng bintana.
Matagal kaming hindi nagsalita.
Sa wakas, ako ang naunang bumitaw.
“Kailan bumalik ang alaala mo?”
“Hindi kagabi.”
Napatingin ako sa kanya.
“Two months ago.”
Parang may humampas sa akin.
“Dalawang buwan?”
Tumango siya.
“Sa Hong Kong trip. May nakita akong lumang file. Medical report ko. Accident report. Board records. Lahat.”
“Pero… bakit hindi ka nagsalita?”
Lumingon siya.
“Dahil gusto kong malaman kung hanggang saan ang kasinungalingan mo.”
Napakagat ako sa labi.
“Ngayon alam mo na.”
“Hindi pa.”
Kumuha siya ng folder sa mesa at inilapag sa harap ko.
Akala ko divorce papers.
O custody documents.
Pero hindi.
Lumang employment file ko iyon.
May picture ko noong junior assistant pa lang ako. Payat. Pagod. Halos walang make-up. Nasa likod ng file ang ilang printed emails.
“Tatlong taon bago ang aksidente,” sabi niya, “ikaw ang nag-ayos ng legal loophole na muntik nang magpahamak sa company. Hindi mo pinirmahan ang pangalan mo. Ibinigay mo ang credit sa manager mo.”
Napatingin ako sa kanya, gulat.
“Paano mo nalaman?”
“Dahil noong naalala ko lahat, naalala ko rin na hinahanap kita noon.”
Hindi ako nakapagsalita.
Lumapit siya, pero may distansya pa rin.
“Akala mo hindi kita napansin dati. Pero napansin kita, Mara. Hindi lang bilang assistant. Bilang babaeng tahimik na nagliligtas ng problema ng iba, tapos umuuwi nang walang kahit anong pasasalamat.”
Umiling ako.
“Hindi iyon dahilan para patawarin mo ako.”
“Tama.”
Nanlaki ang mata ko.
“Hindi kita pinapatawad dahil doon.”
Kinuha niya ang isa pang papel.
DNA test.
“Pinagawa mo?”
“Dalawang buwan ago.”
Nanghina ako.
“Rafael…”
“Mga anak ko sila.”
“Alam ko.”
“Tapos itong nasa tiyan mo?”
“Anak mo rin.”
“Alam ko rin.”
Doon siya naupo sa tapat ko.
Sa unang pagkakataon mula kagabi, nakita ko ang pagod sa mukha niya.
Hindi lamig.
Hindi galit.
Pagod.
“Mara, ang gusto kong maintindihan… bakit?”
Napahawak ako sa baso.
“Dahil desperada ako.”
Hindi siya sumagot.
“Pagkatapos ng aksidente mo, may narinig akong usapan sa hallway. Sinabi ng tiyuhin mo na kung hindi ka agad makakabalik sa sarili mo, ipapapirma ka nila ng guardianship papers. Aalisin ka nila sa Del Rosario Holdings. Gagawin kang puppet.”
Kumunot ang noo niya.
“Sina Tito Eduardo?”
Tumango ako.
“Alam kong wala akong karapatan. Pero noong tinanong mo ako kung sino ako… naisip ko, kung may asawa ka sa papel, may taong pwedeng humarang sa kanila. May taong pwedeng manatili sa tabi mo.”
“Hindi tayo kasal noon.”
“Alam ko.”
“Kaya paano mo ako naprotektahan?”
Napaluha ako.
“Pinirmahan mo ako bilang medical proxy noong unang linggo. Ikaw mismo. Hindi mo naalala, pero ginawa mo. Dahil naniwala kang asawa mo ako.”
Pumikit siya.
“Ginamit mo ang tiwala ko.”
“Oo.”
“Pero iniligtas mo rin ako.”
Hindi ako nakasagot.
Dahil iyon ang pinakamalupit na katotohanan.
Pareho.
Ginamit ko siya.
Iniligtas ko siya.
Minahal ko siya.
Sinaktan ko siya.
Walang malinis sa ginawa ko.
“Pero pagkatapos mong gumaling,” tanong niya, “bakit hindi ka umalis?”
Tumawa ako habang umiiyak.
“Dahil minahal kita.”
Simple.
Nakakahiya.
Totoo.
“Noong una, araw-araw kong sinasabing bukas aalis na ako. Tapos binilhan mo ako ng tsinelas dahil namamaga paa ko. Tapos natuto kang magluto ng tinola dahil sumuka ako sa pagkain ng kasambahay. Tapos noong ipinanganak ang kambal, ikaw ang unang umiyak. Sabi mo, kahit wala kang maalala, sigurado kang iyon ang pinakamagandang araw ng buhay mo.”
Napahid ako ng luha.
“Paano ako aalis doon?”
Tahimik siya.
Mahaba.
Mabigat.
Akala ko iyon na ang dulo.
Pero bigla siyang nagsalita.
“May isa ka pang hindi alam.”
Tumingin ako sa kanya.
“Bago ang aksidente, may arranged engagement ako kay Bianca Villamor.”
Kilala ko ang pangalan.
Anak ng malaking pamilya sa Cebu.
“Pagkabalik ng alaala ko,” sabi niya, “iyon ang unang hinanap ng board. Gusto nilang ibalik ang engagement para sa merger. Sinabi nilang ikaw, ang kambal, at ang baby… legal complication lang.”
Nanigas ako.
“Kaya mo ako ipinaimbestigahan.”
“Oo.”
“Para alisin ako?”
“Para protektahan ka.”
Natigilan ako.
Binuksan niya ang isa pang folder.
Legal documents.
Marriage certificate.
Napakurap ako.
“Hindi ito peke,” sabi niya.
Hindi ako makapaniwala.
“Paano…”
“Two years ago, Mara. Sa Tagaytay. Civil wedding. Naalala mo?”
Naalala ko.
Akala ko noon symbolic lang iyon. Simpleng ceremony kasama ang judge na kaibigan ng pamilya niya. Sinabi niyang gusto niyang gawin ulit nang tama dahil hindi niya maalala ang wedding namin.
Hindi ko alam na tunay iyon.
“Legal tayong kasal,” sabi niya. “Hindi dahil nagsinungaling ka noon. Kundi dahil pinakasalan kita pagkatapos.”
Nabitawan ko ang baso.
Hindi nabasag, pero tumapon ang tubig sa sahig.
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil akala ko alam mo.”
Umiyak ako nang tuluyan.
Lahat ng takot ko, lahat ng paghahandang tumakas, lahat ng gabing iniisip kong isa lang akong impostor sa bahay niya—
Biglang gumuho.
Hindi ibig sabihin wala akong kasalanan.
Pero ibig sabihin, hindi peke ang lahat.
May bahagi palang pinili niya.
May bahagi palang totoo.
Lumuhod si Rafael sa harap ko.
Hindi gaya ng makapangyarihang CEO.
Kundi gaya ng lalaking tatlong taon kong nakasama sa kusina, sa delivery room, sa sleepless nights ng kambal.
“Mara, galit ako. Nasaktan ako. Hindi ko kayang sabihing okay lang ang ginawa mo.”
Tumango ako habang umiiyak.
“Pero mahal kita. At mahal ko ang mga anak natin. Ang gusto ko lang malaman ngayon… kaya mo bang tumigil sa pagtakbo?”
Parang may pumutok sa dibdib ko.
Hindi ko alam kung karapat-dapat ba akong manatili.
Pero alam kong pagod na akong mabuhay na laging may maleta sa likod ng aparador.
“Kung manatili ako,” bulong ko, “hindi ibig sabihin nakalimutan mo ang ginawa ko.”
“Hindi.”
“At kung patawarin mo ako balang araw, hindi ibig sabihin tama ang ginawa ko.”
“Alam ko.”
“Paano tayo magsisimula?”
Hinawakan niya ang kamay ko.
Hindi mahigpit.
Para may pagkakataon pa akong bumitaw.
“Sa totoo.”
Kinabukasan, bumalik kami sa Maynila.
Hindi bilang perpektong pamilya.
Kundi bilang pamilyang nagdesisyong humarap sa gulo.
Si Rafael mismo ang humarap sa board. Tinapos niya ang engagement arrangement kay Bianca. Inalis niya si Tito Eduardo sa posisyon matapos lumabas ang ebidensiyang sinubukan nitong kunin ang control ng kumpanya habang may amnesia siya.
Ako naman, humarap sa legal counsel.
Inamin ko ang unang kasinungalingan.
Hindi ako nagpanggap na biktima.
Hindi ako nagtago sa likod ng luha.
Sinabi ko ang totoo, kahit masakit.
Sa huli, walang kasong isinampa si Rafael laban sa akin. Pero malinaw ang sinabi niya sa akin noong gabing iyon.
“Ang tiwala, Mara, hindi bumabalik dahil mahal kita. Binubuo ulit iyon araw-araw.”
At ginawa namin iyon.
Araw-araw.
May mga gabing tahimik siya. May mga araw na hindi ko siya kayang tingnan sa mata. May mga sandaling umiiyak ako dahil sa guilt, at may mga sandaling siya naman ang nasasaktan dahil may alaala siyang bumalik na hindi ko bahagi.
Pero hindi na ako tumakbo.
Pagdating ng pangatlo naming anak, isang babae, siya ang unang humawak.
“Tawagin natin siyang Laya,” sabi niya.
Napangiti ako.
“Bakit Laya?”
Tumingin siya sa akin.
“Dahil sana lumaki siyang hindi kailangang magsinungaling para lang manatiling mahal.”
Doon ako muling umiyak.
Hindi na dahil sa takot.
Kundi dahil sa pag-asang kahit ang mga nasirang bagay, kapag hinarap nang tapat, may pagkakataon pang mabuo.
Minsan, ang pag-ibig ay hindi nagsisimula sa malinis na simula. Minsan, nagsisimula ito sa sugat, takot, at pagkakamaling mahirap patawarin. Pero kung may tapang na aminin ang totoo, may kababaang-loob na humingi ng tawad, at may pusong handang magbago, ang pamilyang muntik nang masira ay maaari pa ring maging tahanan.
