Nagulat si Teresa. “S-Sir? Para po sa amin ‘to?” nanginginig ang boses niyang tanong habang nakatitig sa tray na punô ng pagkain. Hindi niya alam kung tatayo ba siya, iiyak, o tatakbo palabas sa hiya.

Ngumiti ang manager at magalang na tumango. “Opo, Ma’am. May isang ginoo po na gustong magpaabot ng munting handa para sa inyo at sa mga bata. Lalo na raw po sa may birthday.”

Napatingin si Teresa sa mga anak. Nanlaki ang mga mata ni Buboy sa tuwa, habang si Nene ay hindi makapaniwala at mahigpit na hinawakan ang kamay ng ina.

“Chickenjoy, Nay!” bulalas ni Buboy. “May cake pa!”

Naluha si Teresa. “Salamat po… salamat po,” paulit-ulit niyang sambit, hindi alam kung kanino ba talaga siya nagpapasalamat—sa manager, sa ginoo, o sa Diyos.

Mula sa di-kalayuan, pinapanood sila ni Mr. James Sterling. Hindi siya lumapit agad. Para sa kanya, sapat na ang makita ang mga ngiting matagal nang hindi nasilayan ng dalawang bata. Ngunit may kung anong kumurot sa kanyang dibdib—isang alaala ng kanyang sariling pagkabata, na matagal na niyang ibinaon sa limot.

Lumipas ang ilang minuto. Masayang kumakain sina Buboy at Nene, may kaunting pag-iingat na tila baka mawala ang pagkain kapag masyado nilang minadali. Si Teresa, sa wakas, ay kumain din—dahan-dahan, parang isang kasalanan ang bawat subo. Ngunit sa bawat kagat, may halong luha at pasasalamat.

Hindi na napigilan ni Mr. Sterling ang sarili. Tumayo siya at lumapit sa mesa.

“Good afternoon,” mahinahon niyang bati, sabay bahagyang yuko. “Happy birthday, young man.”

Napatingala si Buboy. “Thank you po, Sir!” sagot niya, may halong kaba at tuwa.

Tumayo si Teresa at agad yumuko. “Maraming salamat po, Sir. Hindi ko po alam kung paano ko kayo mapapasalamatan.”

Ngumiti si Mr. Sterling. “Please, umupo lang po kayo. Walang dapat ipagpasalamat. Isa lang po akong ama na nakakita ng sakripisyo ng isang ina.”

Napaupo muli si Teresa. Nanginginig ang kanyang mga kamay. “Hindi po namin inaasahan ito. Kahit po yung burger kanina… malaking bagay na po sa amin.”

Tahimik si Mr. Sterling sandali. “Alam niyo po ba,” wika niya, “lumaki rin po akong mahirap. Isang beses, hinati ng nanay ko ang isang tinapay para sa aming magkakapatid. Hindi siya kumain. Akala ko busog siya. Pero noong gabing iyon, narinig ko siyang umiiyak sa kusina.”

Napatakip ng bibig si Teresa. Parang may salamin na inilapag sa harap niya—isang repleksyon ng kanyang sariling buhay.

“Hindi ko po nakalimutan iyon,” patuloy ni Mr. Sterling. “At nang makita ko kayo kanina… parang bumalik ang lahat.”

Saglit na katahimikan ang bumalot sa mesa. Tanging tunog ng kubyertos at mahinang iyak ng cake candle ang maririnig.

Pagkatapos kumain, inalok ng manager na ilagay sa kahon ang natirang pagkain. Binigyan pa sila ng dagdag na fries at inumin. Nahihiyang tinanggap iyon ni Teresa.

Bago umalis, muling nagsalita si Mr. Sterling. “Ma’am Teresa,” sabi niya, tila alam na ang pangalan kahit hindi naman binanggit, “may hihilingin lang po sana ako.”

“Opo, Sir?” kabadong sagot niya.

“Pwede po ba kayong makausap sandali? Kahit sa labas lang.”

Kinabahan si Teresa. Ngunit tumango siya. “Opo.”

Iniwan niya sandali ang mga bata sa manager at lumabas sila sa tapat ng restaurant. Humaplos ang hangin ng tanghali sa kanilang mukha.

“Ma’am,” maingat na panimula ni Mr. Sterling, “hindi ko po kayo nilapitan para kaawaan. Gusto ko lang po sanang makatulong—kung papayag kayo.”

Napayuko si Teresa. “Sir, sanay na po kami sa hirap. Hindi po ako humihingi ng limos.”

“Hindi rin po ako nag-aalok ng limos,” mabilis na sagot niya. “Isa po akong negosyante. At naniniwala ako sa oportunidad, hindi sa awa.”

Nagtaas ng kilay si Teresa, litong-lito.

“I am expanding my construction firm here in the Philippines,” paliwanag niya. “Kailangan ko po ng mga taong tapat, masipag, at may pusong handang magsakripisyo. Nakita ko po iyon sa inyo.”

Napasinghap si Teresa. “Sir, namumulot lang po ako ng plastik. Wala po akong pinag-aralan.”

Ngumiti si Mr. Sterling. “Ang integridad po ay hindi itinuturo sa paaralan. Ipinapakita po iyon sa gawa. At kanina, malinaw ko pong nakita.”

Tahimik si Teresa. Bumabalik sa isip niya ang mga gabing umiiyak siya sa gutom, ang mga araw na naglalakad sila ng kilometro para makapulot ng basura, ang mga tanong ng mga anak kung kailan sila kakain ng masarap.

“Anong ibig niyo pong sabihin, Sir?” mahina niyang tanong.

“Gusto ko po sanang tulungan kayong magkaroon ng maayos na trabaho. May training po kami para sa mga single mothers—office aide, canteen staff, kahit housekeeping sa site office. May regular na sahod, benepisyo, at scholarship para sa mga anak.”

Biglang pumatak ang luha ni Teresa. “Sir… bakit po ako?”

Tumingin si Mr. Sterling sa malayo. “Dahil minsan, may tumulong din po sa akin. At ipinangako ko sa sarili ko na kapag may kakayahan na ako, hindi ko palalagpasin ang pagkakataong baguhin ang buhay ng iba.”

Matagal na katahimikan ang sumunod. Sa wakas, tumango si Teresa. “Kung totoo po ‘yan… gagawin ko po ang lahat para hindi kayo mabigo.”

Ngumiti si Mr. Sterling at iniabot ang kanyang calling card. “Bukas po, pumunta kayo sa address na ‘yan. Sabihin niyo lang po ang pangalan ko.”

Bumalik sila sa loob. Masayang sinalubong ng mga bata ang kanilang ina.

“Nay, uwi na po tayo?” tanong ni Nene.

“Oo, anak,” sagot ni Teresa, mahigpit silang niyakap. “May pasalubong pa tayo.”

Paglabas nila ng restaurant, hawak-hawak ni Buboy ang kahon ng cake na parang kayamanan. Si Nene naman ay kumakanta ng “Happy Birthday” kahit tapos na.

Habang naglalakad sila pauwi sa barung-barong na tinutuluyan, pakiramdam ni Teresa ay may kakaibang liwanag sa paligid. Hindi nagbago ang kalsada. Pareho pa rin ang amoy ng usok at alikabok. Ngunit may bago sa kanyang dibdib—pag-asa.

Kinagabihan, habang natutulog ang mga bata, binuksan ni Teresa ang calling card. “James Sterling, CEO,” ang nakasulat. Pinisil niya iyon at pumikit.

“Salamat po, Diyos ko,” bulong niya. “Hindi niyo po kami pinabayaan.”

KINABUKASAN

Maagang gumising si Teresa. Isinukbit niya ang pinakamalinis niyang damit—kupas, pero maayos. Iniwan niya muna ang mga bata sa kapitbahay at naglakad papunta sa address sa calling card.

Isang malaking gusali ang bumungad sa kanya—salamin at bakal, malayong-malayo sa mundo niyang puno ng basura at pawis. Halos umurong ang kanyang mga paa sa kaba.

Ngunit naalala niya ang mga mata ng mga anak habang kumakain ng Chickenjoy. Huminga siya nang malalim at pumasok.

“Good morning po,” mahina niyang bati sa receptionist. “May appointment po ako kay Mr. Sterling.”

Napatingin ang receptionist sa kanya—mula ulo hanggang paa—bago ngumiti. “Yes, Ma’am Teresa. We’ve been expecting you.”

Nanlaki ang mata ni Teresa.

Ilang sandali pa, ipinatawag siya sa isang maliit na opisina. Nandoon si Mr. Sterling, may dalang folder.

“Welcome,” sabi niya. “Handa na po ba kayo sa bagong simula?”

Tumango si Teresa, nanginginig ngunit determinado. “Opo, Sir.”

Ngumiti si Mr. Sterling. “Then let’s begin.”

Sa labas ng gusali, sumikat ang araw nang mas maliwanag kaysa dati. Hindi alam ni Teresa kung ano ang eksaktong naghihintay sa kanya. Ngunit sigurado siya sa isang bagay—mula sa isang maliit na burger na hinati sa dalawa, nagsimula ang pagbabagong mag-aangat hindi lang sa kanyang pamilya, kundi sa maraming buhay pa.

At sa isang restaurant na puno ng ingay at pagkain, may mga luha ring naging binhi ng pag-asa.