Nakita Ko Ang Fiancé Ko Kasama Ang Best Friend Ko Isang Gabi Bago Ang Engagement—Kinabukasan, Tatlong Pangungusap Ko Ang Bumura Sa Kaniya Sa Kumpanya
g pinto ng sarili kong kuwarto, ang unang nakita ko ay ang hubad na likod ng lalaking pakakasalan ko sana.
Ang pangalawa ay ang mukha ng babaeng tinatawag kong matalik na kaibigan mula pagkabata.
At ang pinakamalupit?
Sa leeg niya nakasabit ang kuwintas na ako mismo ang nagdisenyo para sa engagement namin kinabukasan.
Parang biglang nawalan ng tunog ang buong mundo.
Nakatayo ako sa bungad ng master bedroom ng penthouse namin sa BGC, hawak pa ang mangkok ng mainit na sabaw na dalawang oras kong niluto para kay Adrian Villareal.
Tumawag siya kanina.
Sabi niya, nalasing siya sa dinner meeting.
Masakit daw ang sikmura niya.
Kaya kahit halos alas-dose na, nagluto ako.
Akala ko may aalagaan akong lasing na fiancé.
Hindi ko alam na may ibang babaeng nagpapagaling sa kaniya.
“Bianca?”
Biglang napalingon si Adrian.
Namutla ang mukha niya.
“Bianca, please. Hindi ito—”
Hindi ko siya pinatapos.
Dahil sa likod niya, nanginginig na hinila ni Camille Sarmiento ang kumot pataas.
Camille.
Personal assistant ni Adrian.
Kaibigan kong halos kapatid na ang turing ko.
Kasama ko sa debut.
Kasama ko nang mamatay ang nanay ko.
Kasama ko noong pumili ako ng wedding gown kahit engagement party pa lang ang nakatakda.
“Bia…” mahina niyang tawag. “Sorry.”
Napatingin ako sa mangkok na hawak ko.
Nakakatawa.
Habang ako pala ang nag-aalala kung sasakit ang sikmura ni Adrian, silang dalawa abala sa paggawa ng bagay na pitong taon nilang itinago sa akin.
Nabitawan ko ang mangkok.
Bumagsak iyon sa sahig.
Nabasag ang salamin.
Kumalat ang sabaw sa puting marmol.
Pero wala akong naramdaman.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ako umiyak.
Tiningnan ko lang silang dalawa.
“Hindi sinasadya?” tanong ko.
“Bianca, listen to me.” Mabilis na bumaba si Adrian mula sa kama at nagsuot ng robe. “Nagkamali lang ako.”
“Isang beses?”
Hindi siya sumagot.
Napatingin ako sa bedside table.
May kahon doon na hindi kailangang ipaliwanag kung para saan.
Pagkatapos, napunta ang tingin ko sa leeg ni Camille.
Doon tuluyang nanlamig ang buong katawan ko.
“Yung necklace.”
Napahawak si Camille sa pendant.
Si Adrian naman ay parang biglang naubusan ng hangin.
Ako mismo ang nagdisenyo noon.
Isang simpleng platinum pendant na may dalawang maliit na initial sa likod.
B at A.
Bianca at Adrian.
Isa lang ang ginawa sa buong mundo.
Dapat ibibigay ko iyon sa kaniya sa engagement celebration namin kinabukasan sa Makati.
“Bakit nasa kaniya?” tanong ko.
“Bianca…”
“Regalo ko iyon sa’yo.”
“Makinig ka muna—”
Biglang nagsalita si Camille.
“Bia, tama na. Karapatan mo ring malaman.”
“Camille!” sigaw ni Adrian.
Pero huli na.
May luha sa mata ni Camille nang tumingin siya sa akin.
“Hindi lang ito ngayong gabi.”
Hindi ako gumalaw.
“Magkasama na kami ni Adrian mula college.”
Parang may humampas sa dibdib ko.
College.
Pitong taon na ang nakalipas.
Eksaktong panahon kung kailan kami nag-engage ni Adrian dahil sa partnership ng Villareal Holdings at Reyes Group.
“Pitong taon?” halos pabulong kong tanong.
Tumahimik ang silid.
At iyon na ang sagot.
Napatawa ako nang mahina.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil kung hindi ako tatawa, baka tuluyan akong madurog.
“Pitong taon akong fiancé,” sabi ko. “Pero ako pala yung third party.”
“Hindi gano’n!” mabilis na sabi ni Adrian. “Bianca, mahalaga ka sa akin.”
“Mahalaga?”
Tumingin ako sa paligid.
Sa kama naming ako ang pumili.
Sa robe niyang ako ang bumili.
Sa kuwintas kong ginawa.
Sa babaeng tinuring kong kapatid.
“Kung ganito ang halaga ko sa’yo, ayoko nang malaman kung paano mo tratuhin ang babaeng wala kang pakialam.”
Lumapit siya.
Napaatras ako.
“Don’t touch me.”
Nanigas siya.
“Yung engagement bukas—”
“Matulog kayo.”
Napakurap siya.
“Ano?”
“Pagod ako.”
Lumabas ako ng kuwarto.
Hindi ko sinara nang malakas ang pinto.
Wala akong binasag na gamit.
Wala akong sinampal.
Wala akong ginawang eksena.
Sa hallway, sumandal ako sa malamig na pader.
Doon ko lang napansin na nanginginig ang mga kamay ko.
Hindi ako umiyak.
Siguro dahil may mga sakit na sobrang lalim, hindi agad kayang abutin ng luha.
Makalipas ang ilang minuto, nag-vibrate ang phone ko.
Mensahe ni Adrian.
Bukas, tuloy ang engagement. Ipapaliwanag ko lahat. Huwag kang gumawa ng desisyon habang galit ka.
Matagal kong tinitigan ang screen.
Pagkatapos, dinelete ko ang message.
Binlock ko ang number niya.
At dumiretso ako sa home office.
Kung pitong taon nila akong niloko, hindi ko kailangang magalit nang pitong taon.
Kailangan ko lang ng isang gabi para alamin kung gaano kalalim ang kasinungalingan.
Binuksan ko ang laptop.
Access logs.
Company expenses.
Travel requests.
Hotel reimbursements.
Corporate cards.
Apartment rentals.
Sa loob ng apat na oras, nakita ko ang lahat.
Mga biyahe ni Adrian na sinabing business trip pero kasama si Camille.
Condo sa Rockwell na binabayaran gamit ang corporate entertainment account.
Designer bags.
Jewelry.
Private dinners.
At higit sa lahat—
May mahigit ₱38 milyon na inilabas mula sa subsidiary accounts ng Reyes Group sa loob ng tatlong taon gamit ang authorization ni Adrian.
Hindi lamang niya ako niloko bilang babae.
Ginamit niya rin ang kumpanya ng pamilya ko.
Alas-sais ng umaga nang isara ko ang laptop.
Naligo ako.
Nagsuot ng itim na pantsuit.
Itinali ko nang mababa ang buhok ko.
At alas-otso y medya, pumasok ako sa boardroom ng Reyes Group sa Makati.
Napatigil ang lahat nang makita ako.
Nandoon ang ama kong si Roberto Reyes, chairman ng kumpanya.
“Bianca?” kunot-noo niyang tanong. “Hindi ba engagement party mo ngayon?”
Inilapag ko ang makapal na folder sa harap niya.
“Cancelled.”
Natigilan ang buong board.
“Ano’ng nangyari?”
Dahan-dahan kong itinulak sa kaniya ang unang set ng litrato.
Nakita niya si Adrian.
Nakita niya si Camille.
At nakita ko kung paano namula ang mukha niya sa galit.
“Anak ng—”
“Dad.”
Napatigil siya.
Tumayo ako at hinarap ang board.
“Tatlong bagay lang ang ipapaalam ko.”
Tahimik ang lahat.
“Una, wala nang engagement.”
Huminga ako nang malalim.
“Pangalawa, epektibo ngayong araw, tanggal si Adrian Villareal sa lahat ng posisyon niya sa Reyes Group.”
May mga napasinghap.
“At pangatlo…”
Binuksan ko ang pangalawang folder.
“Lahat ng shares, privileges, company housing, vehicles at financial authority na nakuha niya dahil sa engagement contract namin ay agad na babawiin.”
Hindi pa man nakakabawi ang mga direktor, bumukas nang malakas ang pinto ng boardroom.
Nakatayo roon si Adrian.
Kasunod niya si Camille.
At sa likod nila—
Ang ama ni Adrian, ang isa sa pinakamalaking business partners ng kumpanya.
Namumutla si Adrian.
“Bianca,” sabi niya, “wala kang karapatang gawin ito nang hindi ako kinakausap.”
Tiningnan ko siya.
Pagkatapos, inilabas ko ang huling dokumentong nakita ko kaninang madaling-araw.
“Sigurado ka bang engagement natin ang pinakamalaking problemang kailangan mong ipaliwanag ngayon?”
Inilapag ko ang dokumento sa gitna ng mesa.
At nang mabasa ng ama ni Adrian ang unang linya—
Biglang nagbago ang mukha niya.
PARTE2
“Anong ginawa mo?”
Hindi sa akin nakatingin si Eduardo Villareal nang sabihin niya iyon.
Sa sarili niyang anak.
Nanigas si Adrian.
“Ano’ng ibig mong sabihin, Dad?”
Tahimik kong iniikot ang folder para makita ng lahat.
Sa unang pahina ay malinaw ang pangalan ng isang shell company.
CS Prime Consulting Inc.
Ang incorporator?
Camille Sarmiento.
Ang pumapasok na pera?
Galing sa tatlong subsidiaries ng Reyes Group.
Kabuuan sa loob ng tatlong taon:
₱38.7 milyon.
“Fake consulting contracts,” sabi ko. “Inflated invoices. Services na walang supporting reports. Lahat approved gamit ang authority ni Adrian bilang future member ng Reyes family.”
“Hindi totoo ’yan!” sigaw ni Camille.
Tiningnan ko siya.
“Talaga?”
Naglabas ako ng printed bank statements.
“Tatlong araw matapos pumasok ang bawat payment sa CS Prime, may transfer papunta sa personal account mo.”
Namula ang mukha niya.
Si Adrian naman ay lumapit sa mesa.
“Bianca, may explanation diyan.”
“Lagi kang may explanation.”
Inilapag ko ang isa pang dokumento.
“Rockwell condo. Twelve-month lease. Paid through a Reyes subsidiary.”
Isa pa.
“Boracay trip. Filed as regional expansion meeting.”
Isa pa.
“Singapore. Bangkok. Cebu. Palawan.”
Tiningnan ko silang dalawa.
“Business trips daw. Ang totoo, anniversary trips n’yo.”
Hindi makapagsalita ang mga tao sa boardroom.
Ang ama ko ay nakaupo lang ngunit nanginginig ang kamay sa galit.
“Adrian,” sabi ni Eduardo, “sabihin mong hindi mo ginawa ’to.”
Doon unang nawala ang yabang ni Adrian.
“Dad, hindi gano’n kasimple.”
Napatawa ako.
“Pitong taon mo akong niloko. Tatlong taon mong ginamit ang access na nakuha mo dahil sa akin para pondohan ang relasyon n’yo. Gaano ba kasimple ang gusto mo?”
Biglang nagsalita si Camille.
“Hindi mo naiintindihan dahil hindi ka kailanman naging mahal niya.”
Tahimik ang lahat.
Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi na masakit ang sinabi niya.
Mas malinaw na lang.
Lumapit si Camille sa mesa.
“Bago ka pa dumating sa buhay niya, kami na. Nang sabihin ng pamilya niya na kailangan niyang pakasalan ang anak ng Reyes Group para mailigtas ang negosyo nila, wala siyang choice.”
Napalingon ako kay Eduardo.
Napayuko siya.
Iyon ang unang sandaling nakaramdam ako ng kakaibang kutob.
“Ano’ng ibig niyang sabihin?”
“Bianca…” sabi ni Adrian.
“Hindi ikaw ang tinatanong ko.”
Tumingin ako kay Eduardo.
Matagal bago siya nagsalita.
“Noong panahon na iyon, may malaking utang ang Villareal Holdings.”
Parang bumigat ang hangin.
“Your father offered a partnership. Kasama sa usapan ang engagement ninyo.”
Napatingin ako kay Dad.
Hindi siya umiwas.
“Business families do that,” mahina niyang sabi.
Alam kong arranged ang engagement namin.
Hindi iyon lihim.
Pero ang hindi ko alam—
“Alam n’yo bang may girlfriend siya?”
Walang sumagot.
Sapat na iyon.
Para sa unang pagkakataon mula kagabi, nakaramdam ako ng totoong sakit.
Hindi dahil kay Adrian.
Kundi dahil pati ang mga taong dapat nagpoprotekta sa akin, hinayaan akong mabuhay sa kasinungalingan.
“Dad?”
Tumayo ang ama ko.
“Alam kong may nakaraan sila. Sinabi ni Eduardo na tapos na.”
“Pero hindi pala.”
“Bianca—”
“Pitong taon akong nakikipagrelasyon sa lalaking may ibang babae, at walang nagsabi sa akin.”
“Akala namin titigil siya.”
“Hindi ako negosyo.”
Mahina ang boses ko.
Pero ramdam kong bawat salita ay tumatama.
“Hindi ako kontrata na puwedeng isakripisyo basta gumanda ang balance sheet.”
Tahimik si Dad.
At sa mukha niya, nakita kong alam niyang wala siyang depensa.
Si Adrian ang unang lumapit.
“Bia, please. Oo, mahal ko si Camille noon. Pero habang tumatagal, nagbago rin.”
“Anong nagbago?”
“I cared about you.”
“Pero hindi sapat para maging tapat.”
Tahimik siya.
“Nagplano tayong magpakasal,” patuloy ko. “Pinili natin ang bahay. Pinag-usapan natin ang future. Pinakilala kitang magiging successor sa company.”
“I know.”
“Habang ginagawa mo lahat iyon, may condo kayo sa Rockwell.”
Hindi siya makatingin sa akin.
“Sabihin mo lang ang totoo,” sabi ko. “Kahit minsan.”
Matagal siyang walang imik.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:
“Hindi ko kayang iwan si Camille.”
Napapikit ako.
Narinig ko ang mahinang paghinga ng mga tao sa paligid.
“Pero ayokong mawala ka rin.”
Doon ako napatawa.
Talagang napatawa.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil ngayon ko nakita kung gaano siya kasakim.
“Gusto mo siya dahil mahal mo siya.”
Hindi siya sumagot.
“Gusto mo ako dahil kailangan mo ako.”
Namutla siya.
“Hindi totoo.”
“Kapag nawala si Camille, mawawala ang babaeng mahal mo. Kapag nawala ako, mawawala ang posisyon mo, shares mo, bahay mo, kotse mo, connections mo at future ng kumpanya n’yo.”
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Kaya pareho mo kaming gustong hawakan.”
Bumagsak ang balikat niya.
Wala na siyang maitanggi.
Si Camille naman ay biglang napatingin sa kaniya.
“Adrian?”
May takot na sa boses niya.
“Sabihin mong hindi iyon ang dahilan kung bakit hindi mo siya iniwan.”
“Camille, not now.”
“Hindi,” sabi niya. “Sagutin mo ako.”
Ironically, iyon ang unang pagkakataong nakita kong pareho kaming naghihintay ng sagot mula sa parehong lalaki.
At sa wakas, lumabas din ang pinakamapangit na katotohanan.
“Kung hiniwalayan ko si Bianca noon,” malamig na sabi ni Adrian, “bumagsak sana ang Villareal Holdings.”
Napatakip ng bibig si Camille.
“Pero sabi mo…”
“Anong sinabi niya?” tanong ko.
Tumingin siya sa akin.
“Sinabi niya pagkatapos ng kasal, unti-unti niyang ililipat sa sarili niyang pangalan ang sapat na shares. Tapos saka ka niya hihiwalayan.”
Biglang nagkagulo sa boardroom.
Napamura ang isa sa mga director.
Ang ama ko ay biglang tumayo.
“Ano?”
Napatingin si Adrian kay Camille.
“Tumahimik ka!”
Pero tuloy-tuloy na ang luha niya.
“Sinabi mong dalawang taon lang! Kapag secured na ang position mo, magdidivorce kayo!”
Parang nabunutan ng maskara si Adrian.
Hindi na cheating ang usapan.
Hindi na lang betrayal.
Plano pala ako.
Paraan para ma-access ang kumpanya.
Paraan para makaligtas ang pamilya niya.
At kapag sapat na ang nakuha niya, ako ang itatapon.
Kinuha ko ang phone ko.
Pinindot ko ang screen.
Mula simula ng meeting, naka-record ang lahat.
Namutla si Adrian.
“Bianca.”
“Legal counsel is already downstairs.”
“Bianca, huwag.”
“Yung ₱38.7 million, may forensic audit nang ginagawa. Kung mapatunayang may fraud, kayo na ng abogado mo ang mag-usap.”
Lumapit siya sa akin.
“Please.”
Sa unang pagkakataon, wala na ang kumpiyansa niya.
Wala na ang charming executive.
Wala na ang lalaking pitong taon kong pinaniwalaang makakasama ko habang buhay.
Takot na lalaki na lang siya ngayon.
“Bigyan mo ako ng pagkakataon.”
Tiningnan ko siya.
“Binigyan kita ng pitong taon.”
“Hindi sapat ang isang gabi para burahin iyon.”
“Tama ka.”
Bahagya akong ngumiti.
“Isang gabi lang ang kailangan para makita kung ano talaga ang pitong taon na iyon.”
Dumating ang legal team.
Kasama ang dalawang corporate security officers.
Hindi sila pulis.
Wala pang arrest warrant.
Pero agad na kinolekta ang company laptop, access card at corporate phone ni Adrian bilang bahagi ng internal investigation.
Habang palabas siya, huminto siya sa tabi ko.
“Kapag ginawa mo ito, tapos na tayo.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Tapos na tayo kagabi.”
Wala na siyang sinabi.
Lumabas siya.
Si Camille naman ay naiwan.
Tulala.
Wala na ang tapang niya.
Wala na rin ang paniniwalang kapag nawala ako, magiging fairy tale na ang buhay nila.
“Bia…”
Tumingin ako sa kaniya.
“Hindi na kita tatawaging kapatid.”
Napahagulgol siya.
“Sorry.”
“Alam mo ba kung ano ang pinakamasakit?”
Umiling siya.
“Hindi dahil kinuha mo ang fiancé ko.”
Napakurap siya.
“Dahil alam mong kung gaano ako kahirap magtiwala sa tao pagkatapos mamatay si Mama. Ikaw ang taong pinapasok ko sa buhay ko dahil akala ko hindi mo ako lolokohin.”
Napayuko siya.
“Pero ginawa mo pa rin.”
Lumabas din siya nang walang ibang salita.
Nang tuluyan nang magsara ang pinto, halos bumigay ang mga tuhod ko.
Doon ako sinalo ni Dad.
Pero umatras ako.
“Hindi pa tayo okay.”
Tumango siya agad.
“I know.”
“Hindi ko kayo kayang patawarin ngayon.”
“I know.”
“Pero gusto kong marinig lahat ng katotohanan. Walang pagtatago.”
“Oo.”
Iyon ang kauna-unahang pagkakataong naramdaman kong hindi na niya ako tinitingnan bilang anak na kailangang protektahan sa pamamagitan ng sikreto.
Kundi isang adult na may karapatang pumili para sa sarili.
Makalipas ang tatlong buwan, natapos ang unang forensic audit.
Lumabas na hindi lahat ng ₱38.7 milyon ay direktang ninakaw, ngunit malaking bahagi ng invoices ay walang lehitimong supporting services.
Nagsampa ng civil at criminal complaints ang kumpanya laban sa mga sangkot.
Tinanggal si Adrian sa lahat ng corporate roles na konektado sa Reyes Group.
Nawala rin ang shares at privileges na nakatali sa engagement agreement.
Hindi bumagsak ang Villareal Holdings agad.
Pero kinailangan nilang magbenta ng assets at mag-restructure nang mawala ang support ng Reyes Group.
Si Camille naman ay umalis sa kumpanya at tuluyang nawala sa social circle namin.
Hindi ko na siya hinanap.
Hindi dahil pinatawad ko na.
Kundi dahil ayaw ko nang gugulin ang natitirang buhay ko sa pagsubaybay sa mga taong pinili akong saktan.
Pagkalipas ng anim na buwan, may gala ang Reyes Foundation.
Parehong ballroom.
Parehong hotel kung saan sana ginanap ang engagement namin.
Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi ako naka-gown para maging fiancé ng isang lalaki.
Nandoon ako bilang bagong executive director ng foundation.
Pagkatapos ng programa, lumabas ako sa balcony.
Maliwanag ang Makati skyline.
May champagne sa mesa sa tabi ko, pero hindi ko ginalaw.
Naisip ko kung gaano ako katakot noong gabing nakita ko sila.
Akala ko kapag nawala si Adrian, mawawala rin ang future na pitong taon kong binuo.
Mali pala.
Ang nawala lang ay future na hindi naman talaga akin.
Ang totoong buhay ko, doon pa lang nagsisimula.
Nag-vibrate ang phone ko.
May message mula sa unknown number.
I’m sorry. Sana balang araw mapatawad mo ako. —Adrian
Matagal ko iyong tinitigan.
Pagkatapos, dinelete ko.
Hindi ko siya binlock.
Hindi ko rin sinagot.
Dahil dumating ako sa puntong hindi ko na kailangang magtayo ng pader para protektahan ang sarili ko sa kaniya.
Wala na siyang kapangyarihan sa akin.
At minsan, iyon ang tunay na closure.
Hindi iyong marinig mong nagsisisi ang taong nanakit sa’yo.
Kundi iyong araw na mapagtanto mong kahit magsisi man siya o hindi, kaya mo nang mabuhay nang maayos.
Mensahe sa mga mambabasa
May mga relasyon na hindi nasisira sa araw na mahuli ang pagtataksil—matagal na silang sira bago pa natin makita ang katotohanan. At kapag dumating ang araw na mabunyag ang lahat, huwag mong isipin na ang pagkawala ng isang taong nanloko sa’yo ay pagkawala rin ng iyong kinabukasan. Minsan, ang pagtatapos ng maling relasyon ang unang pagkakataong tunay mong nabibigyan ang sarili mo ng pagkakataong pumili ng buhay na hindi nakatayo sa kasinungalingan.
