NAGSUOT NG LUMANG DAMIT ANG BILYONARYO AT NAGPANGGAP NA PULUBI SA LOOB NG SARILI NIYANG MALL PARA HANAPIN ANG SUSUNOD NA TAGAPAGMANA — SA GITNA NG PANG-AAPI, ISANG KAMAY ANG KUMAPIT SA KANYA NANG MAHIGPIT AT NAGBAGO ANG LAHAT

ANG HULING PAGSUBOK NG MATANDA

Si Don Eduardo ay nasa dapit-hapon na ng kanyang buhay. Sa edad na 75, nasa kanya na ang lahat—bilyon-bilyong piso, dose-dosenang kumpanya, at ang pinakasikat na Grand Imperial Mall. Ngunit sa kabila ng yaman, siya ay nag-iisa. Pumanaw na ang kanyang asawa, at wala silang naging anak.

Nalaman niyang may taning na ang kanyang buhay dahil sa Stage 4 Cancer.

“Sino ang magmamana ng lahat ng ito?” tanong ni Don Eduardo sa kanyang sarili habang nakatingin sa bintana ng kanyang mansyon. “Ang mga pamangkin kong ganid? Ang mga board members na mukhang pera? Hindi. Masisira lang ang pinaghirapan ko.”

Gusto niyang ibigay ang kanyang imperyo sa isang taong may busilak na puso.

Isang umaga, gumawa siya ng desisyon.

Inutusan niya ang kanyang Loyal Butler na kumuha ng mga lumang damit. Nagsuot si Don Eduardo ng isang polo shirt na punit-punit, pants na may mantsa ng grasa, at tsinelas na magkaiba ang kulay. Naglagay siya ng dumi sa mukha at nagpahid ng lansa para mag-amoy “taong grasa.”

“Sir, sigurado po ba kayo?” nag-aalalang tanong ng Butler. “Delikado po ito. Baka saktan kayo ng mga tao.”

“Kailangan kong gawin ito,” sagot ni Don Eduardo. “Papasok ako sa Grand Imperial Mall. Maghahanap ako ng taong titingin sa akin hindi bilang basura, kundi bilang tao. Kung sino man ang tutulong sa akin, siya ang magiging tagapagmana ko.”

Bitbit ang isang sako na may lamang lata, naglakad ang bilyonaryo papunta sa sarili niyang kaharian.

ANG LUPIT NG MUNDO

Pagpasok pa lang ni Don Eduardo sa Grand Imperial Mall, naramdaman na niya ang lamig—hindi galing sa aircon, kundi sa tingin ng mga tao.

Ang mga sosyal na namimili ay lumalayo sa kanya.

“Eww, ang baho! Bakit pinapasok ‘yan?”

“Guard! May pulubi!”

Lumapit siya sa isang Fast Food Chain. Gutom na siya at uhaw.

“Miss,” garalgal na boses ni Don Eduardo. “Penge naman po ng tubig. Kahit tubig lang.”

Tinignan siya ng kahera nang may pandidiri. “Hoy tatang! Umalis ka dito! Bawal ang soliciting! Nakakasira ka ng view ng mga customer!”

Pinalayas siya.

Naglakad siya papunta sa isang High-End Clothing Store. Tinitigan niya ang isang magandang coat.

Biglang lumabas ang Manager na si Mr. Romy. Kilala si Romy sa pagiging sipsip sa mayayaman at malupit sa mahihirap.

“HOY!” sigaw ni Romy. “Lumayo ka sa mannequin! Dudumihan mo ang paninda namin! Alam mo ba kung magkano ‘yan?! Hindi mo kikitain ‘yan kahit sampung buhay pa ang mayroon ka!”

“Tinitignan ko lang po…” mahinang sagot ni Eduardo.

“Layayas! Guard! Guard! Bakit may basurang nakapasok dito?!” sigaw ni Romy.

Dumating ang dalawang security guard. Dahil takot sila kay Romy, sinunod nila ang utos nito.

“Pasensya na Tay, labas na po kayo,” sabi ng guard sabay tulak kay Don Eduardo.

Natumba si Don Eduardo sa makintab na sahig. Masakit ang kanyang mga buto. Pinagtawanan siya ng mga taong nakapaligid. Walang tumulong. Walang naawa.

Pakiramdam ni Don Eduardo ay gumuho ang pag-asa niya. Wala na ba talagang mabuting tao sa mundo? Puro na lang ba pera ang mahalaga?

Sinubukan niyang tumayo, pero mahina na ang kanyang tuhod.

Nang biglang… lumapit ulit si Mr. Romy. May hawak itong Alcohol Spray.

“Ang baho mo! Nadikitan mo pa ako!” sigaw ni Romy. Inisprayhan niya ng alcohol ang mukha ng matanda. “Nakakadiri ka! Dapat sa’yo itapon sa labas!”

Akmang sisipain ni Romy si Don Eduardo para gumapang ito palabas.

Ipinikit ni Don Eduardo ang kanyang mga mata, hinihintay ang sakit.

Pero hindi dumapo ang sipa.

ANG KAMAY NG PAG-ASA

Sa halip na sakit, may naramdaman siyang isang kamay na kumapit nang mahigpit sa kanyang braso.

Isang mainit at magaspang na palad.

Dumilat si Don Eduardo.

Sa harap niya, nakaharang ang isang babaeng maliit, payat, at nakasuot ng uniporme ng Janitress. Hawak niya ang braso ni Don Eduardo gamit ang kaliwang kamay, at ang kanyang kanang kamay ay naka-bara sa binti ni Manager Romy.

Si Mia. Isang simpleng janitress na nagtatrabaho para may pang-gamot sa nanay niya.

“HUWAG!” sigaw ni Mia. Ang boses niya ay nanginginig sa takot pero buo ang loob. “Sir Romy! Huwag niyo po siyang saktan! Matanda na po siya!”

Nagulat ang lahat. Isang janitress, sinaway ang Manager?

“Aba’t—” galit na bawi ni Romy sa paa niya. “Mia?! Anong ginagawa mo?! Bitawan mo ang basurang ‘yan!”

“Tao po siya, Sir!” sagot ni Mia, habang tinutulungang tumayo si Don Eduardo. “Tatay po siya ng kung sino man. Kung marumi siya, trabaho ko pong linisin ang sahig. Pero wala po sa Job Description natin ang manakit ng kapwa!”

Dahan-dahang itinayo ni Mia si Don Eduardo. Pinunasan niya ang dumi sa braso ng matanda gamit ang sarili niyang panyo.

“Tay, okay lang po kayo?” malambing na tanong ni Mia. “Huwag po kayong mag-alala. Andito ako.”

Tinitigan ni Don Eduardo ang mga mata ni Mia. Nakita niya ang takot doon—takot na mawalan ng trabaho. Pero mas nangibabaw ang awa. Ito na. Ito na ang hinahanap niya.

“Mia!” sigaw ni Romy. “Dahil sa ginawa mo… YOU ARE FIRED! Tanggal ka na! Ibigay mo ang ID mo at umalis ka na kasama ng pulubing ‘yan! Pareho kayong basura!”

Napaluha si Mia. Kailangan niya ang trabahong ito. Pero hindi niya kayang iwan ang matanda.

Tinanggal ni Mia ang ID niya at inilapag sa sahig.

“Sige po, Sir,” sabi ni Mia. “Aanhin ko ang trabaho kung mawawalan naman ako ng kaluluwa?”

Inakbayan ni Mia si Don Eduardo. “Tara na po, Tay. Ililibre ko na lang po kayo ng pagkain sa karinderya sa labas. May konting pera pa naman po ako.”

Naglakad sila palayo. Si Romy at ang mga tao ay nagbubulungan at tumatawa.

“Good riddance!” sigaw ni Romy.

Nang malapit na sila sa Exit, huminto si Don Eduardo.

“Hija,” sabi ng matanda. “Sandali lang.”

“Po? Bakit po Tay? Masakit po ba ang paa niyo?”

“Hindi,” ngiti ni Don Eduardo. “Gusto ko lang ibalik ang ID mo.”

“Po? Nasa kay Sir Romy na po…”

“Hindi,” iling ni Don Eduardo. “Dahil ako ang magsasabi kung sino ang tanggal at kung sino ang hindi.”

ANG PAGALIS NG MASKARA

Mula sa bulsa ng kanyang punit na pantalon, inilabas ni Don Eduardo ang isang Gold Whistle.

Hinanap niya ang hangin sa kanyang baga at… PRRRRT!

Pumito siya nang malakas.

Sa loob ng sampung segundo, nagbago ang takbo ng mundo sa loob ng Mall.

Mula sa iba’t ibang sulok, nagtakbuhan ang Dalawampung Bodyguards na naka-Barong Tagalog. Pinalibutan nila si Don Eduardo at si Mia.

Dumating ang General Manager ng buong Mall, hingal na hingal.

“D-Don Eduardo?!” sigaw ng General Manager nang makita ang matandang “pulubi.”

Nagulat si Mia. “D-Don?!”

“Opo, Ma’am,” sagot ng General Manager, sabay yuko nang malalim kay Don Eduardo. “Pasensya na po Sir! Hindi po namin alam na papasok kayo nang ganyan!”

Tinanggal ni Don Eduardo ang kanyang sumbrero at ang pekeng dumi sa mukha. Tumindig siya nang tuwid. Ang “pulubi” na kanina ay api-apihan, ngayon ay naglalabas ng awtoridad na kayang paguhuin ang gusali.

Ang mga taong nagtatawanan kanina ay nanahimik. Ang iba ay naglabasan ng cellphone.

Naglakad pabalik si Don Eduardo sa pwesto ni Manager Romy. Si Mia ay naiwan sa gitna, tulala, pinaliligiran ng bodyguards.

Si Manager Romy, na kanina ay parang hari kung manigaw, ngayon ay namumutla at nanginginig ang tuhod.

“S-Sino ka?” tanong ni Romy, bagamat alam na niya ang sagot.

“Ako?” tanong ni Don Eduardo. “Ako lang naman ang ‘basura’ na tinulak mo. At ako rin ang may-ari ng sahig na tinatapakan mo, ng tindahan na binabantayan mo, at ng mall na ipinagmamalaki mo.”

Bumagsak si Romy sa sahig. “Don Eduardo! Sorry po! Hindi ko po alam! Akala ko po pulubi lang!”

“Dahil akala mo pulubi, okay lang na saktan mo?” malamig na tanong ni Don Eduardo. “Ang tunay na ugali ng tao ay lumalabas hindi sa kung paano niya tratuhin ang mga boss, kundi kung paano niya tratuhin ang mga taong walang maibibigay sa kanya.”

“Security!” sigaw ni Don Eduardo.

“Yes, Sir!”

“Ilabas ang lalaking ito. I-ban siya sa lahat ng kumpanya ko. Siguraduhin niyong hindi na siya makakapasok kahit sa parking lot.”

“Sir! Maawa kayo! May pamilya ako!” iyak ni Romy habang kinakaladkad siya palabas—tulad ng gusto niyang gawin kay Don Eduardo kanina.

ANG TAGAPAGMANA

Humarap si Don Eduardo kay Mia.

Nilapitan niya ang dalaga. Si Mia ay nanginginig pa rin, hawak ang kanyang walis.

“Tay… este… Sir… sorry po,” sabi ni Mia, yuyuko sana.

Pero hinawakan ni Don Eduardo ang kamay ni Mia—ang parehong kamay na kumapit sa kanya kanina.

“Huwag kang yumuko, Mia,” sabi ni Don Eduardo. “Ikaw ang nag-angat sa akin noong walang may gusto. Ikaw ang nagtanggol sa akin noong lahat ay tumalikod.”

Kinuha ni Don Eduardo ang mic mula sa stage ng mall. Nagsalita siya sa buong crowd.

“Makinig kayong lahat!”

“Buong buhay ko, naghanap ako ng yaman. Pero ngayong mamamatay na ako, narealize ko na ang kabutihan ang pinakamahalagang yaman.”

Itinaas niya ang kamay ni Mia.

“Ang babaeng ito… si Mia… na isang Janitress… ay handang mawalan ng trabaho para lang tulungan ang isang matandang hindi niya kilala. Siya ang may pinakamalinis na puso sa gusaling ito.”

Tumingin siya kay Mia.

“Mia, tinatanggap mo ba ang hamon?”

“Hamon po?” tanong ni Mia.

“Wala na akong pamilya, Mia. At naghahanap ako ng magmamana ng lahat ng ito. Ayoko sa matatalino pero masama ang ugali. Gusto ko ng taong may puso.”

Naglabas si Don Eduardo ng isang dokumento mula sa kanyang bulsa.

“Simula sa araw na ito, hindi ka na Janitress. Ikaw na ang bagong Executive Vice President ng Grand Imperial Mall, at sa aking pagpanaw, ikaw ang magmamay-ari ng lahat ng ari-arian ko.”

Nalaglag ang panga ng lahat.

“P-Po?! Sir, hindi ko po kaya ‘yan! Wala po akong pinag-aralan!” iyak ni Mia.

“Mapag-aaralan ang negosyo, Mia,” ngiti ni Don Eduardo. “Pero ang busilak na puso? Hindi ‘yan natuturo sa school. I guguide kita. Mag-aaral ka. At sigurado ako, magiging mabuting amo ka.”

Niyakap ni Mia ang matanda. “Salamat po… Salamat po…”

WAKAS: ANG BAGONG IMPERYO

Lumipas ang limang taon.

Pumanaw na si Don Eduardo, payapa at masaya dahil alam niyang nasa mabuting kamay ang kanyang pinaghirapan.

Sa opisina ng CEO, nakaupo si Ms. Mia. Elegante, matalino, at nirerespeto ng lahat.

Pero iba siya sa ibang boss.

Tuwing umaga, bumababa siya para kamustahin ang mga guard at janitor. Kilala niya sila sa pangalan. Tinaasan niya ang sweldo nila at binigyan ng benepisyo.

Ang Grand Imperial Mall ay hindi na lang basta tindahan. Naging kilala ito bilang “The Mall with a Heart.”

Isang araw, habang naglalakad si Mia sa hallway, may nakita siyang bagong Janitor na pinapagalitan ng isang customer.

Agad na lumapit si Mia.

“Excuse me, Ma’am,” sabi ni Mia nang mahinahon pero may awtoridad. “Bawal po manigaw ng empleyado dito.”

“Sino ka ba?!” tanong ng customer.

Ngumiti si Mia. Naalala niya ang kamay na kumapit sa kanya noon.

“Ako ang may-ari,” sagot ni Mia. “At sa mall na ito, ang respeto ay hindi binabase sa suot na damit, kundi sa pagiging tao.”

Umalis ang customer na hiyang-hiya.

Tinapik ni Mia ang balikat ng janitor. “Ayos ka lang ba, Kuya? Ipagpatuloy mo lang ang trabaho. Proud ako sa’yo.”

Nagpatuloy ang legado ni Don Eduardo sa pamamagitan ni Mia—ang janitress na naging reyna dahil sa isang simpleng desisyon na maging mabuti sa kapwa.

WAKAS