Nagsuot Ako ng Pajama sa Blind Date Para Takutin Siya—Pero ang Lalaking Dumating ay Bilyonaryong CEO na Agad Akong Pinakasalan at May Matagal Nang Lihim Tungkol sa Akin Pala
Nagpunta ako sa blind date na naka-pajama.
Plano kong takutin ang lalaki para siya na mismo ang tumanggi sa akin.
Pero pagdating ko sa café sa Makati, isang lalaking naka-designer suit ang naghihintay—at ang relo niya ay mukhang mas mahal pa sa inuupahan kong condo.
Pagkalipas ng wala pang dalawang linggo…
Asawa ko na siya.
Ang pangalan ko ay Mara Santos, dalawampu’t walong taong gulang, ordinaryong empleyada, ordinaryong mukha, ordinaryong sweldo.
At pagod na pagod na akong ipag-blind date ni Mama.
Kaya nang sabihin niyang may ipakikilala na naman siyang “mabait, matino, may trabaho, at hindi bisyo ang mobile games,” nagdesisyon akong tapusin na ang kalokohan.
Hindi ako nag-makeup.
Hindi ako nag-ayos ng buhok.
At suot ko mismo ang maluwag kong pajama na may maliliit na strawberry.
Pero nang makarating ako sa hotel café, ako ang unang natameme.
Matangkad.
Malinis ang gupit.
Matalim ang mga mata pero kalmado ang mukha.
At ang lalaking nasa harap ko ay mukhang hindi dapat nakikipag-blind date sa babaeng naka-pajama kundi nagpi-picture para sa cover ng business magazine.
“Mara?”
Tumayo siya.
“Adrian Villareal.”
Umupo ako sa harap niya at lihim na hinila pababa ang gusot kong pajama.
“Sir… saan po kayo nagtatrabaho?”
Bahagya siyang ngumiti.
“Sa Villarreal Global.”
Hindi ko alam kung anong posisyon niya roon kaya nagtanong pa ako.
“Ano pong sasakyan n’yo?”
“Maybach ngayon.”
Napakurap ako.
“May bahay?”
“Condo sa BGC. May bahay din sa Tagaytay.”
Tumango ako na parang interviewer sa bangko.
Pagkatapos ay kumaway ako sa kaniya.
“Sige po. Salamat. Pwede na kayong umalis.”
Napataas ang kilay niya.
“Hindi mo gusto ang itsura ko?”
Tiningnan ko siyang mabuti.
Kung may problema man sa mukha niya, iyon ay sobrang unfair niya sa ibang lalaki.
“Hindi naman.”
“Then?”
Mahina akong sumagot.
“Baka mapababa ko ang kalidad ng lahi n’yo.”
Ilang segundo niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay tumawa siya.
Hindi malakas.
Pero totoong-totoo.
“Hindi ako natatakot.”
Iyon ang simula ng pinakamabilis na desisyon sa buong buhay ko.
Pagkatapos ng ilang pagkikita at nang maayos ang lahat ng papeles, nagpakasal kami sa isang simpleng civil ceremony.
Walang engrandeng reception.
Walang daan-daang bisita.
Kami lang, dalawang saksi, at isang pulang folder na hawak-hawak ko habang hindi ko pa rin maintindihan kung paano nangyari ang lahat.
Pagbalik ko sa inuupahan kong unit sa Mandaluyong, nadatnan ako ng best friend kong si Bea.
“Bakit parang may tinatago kang krimen?”
Nagulat ako at nalaglag ang marriage certificate mula sa kamay ko.
Pinulot niya iyon.
Tatlong segundo siyang tahimik.
Pagkatapos—
“MARA!”
Napatalon ako.
“Sino ’tong lalaki?!”
“Asawa ko.”
Tiningnan niya ang larawan.
Tiningnan niya ako.
Binalikan ang larawan.
“Hindi ako naniniwala.”
“Totoo ’yan.”
“Magkano binayad mo sa actor?”
Bago pa ako makasagot, may kumatok.
Pagbukas ni Bea ng pinto, naroon si Adrian.
Naka-white shirt lang siya, pero parang biglang lumiit ang apartment namin.
“Hi. Nandito ba si Mara?”
Huminga nang malalim si Bea.
Pagkatapos ay ngumiti nang ubod-tamis.
“Kuya, kung hindi ka pa bayad sa fake marriage project niya, pwede bang kunin ko na lang number mo?”
Napapikit ako.
“Bea!”
Bahagyang nakangiti si Adrian nang tingnan ako.
“Fake marriage?”
Namula ako hanggang tenga.
“Totoo siyang asawa ko!”
Parang na-freeze si Bea.
Maya-maya, si Adrian na ang nagbitbit ng maleta ko pababa.
Pero nang makarating kami sa parking area, bigla akong tumigil.
Lumingon siya.
“Anong problema?”
“Talaga bang… titira ako sa bahay mo?”
Hindi ko man lang siya lubos na kilala.
Paano kung serial killer pala siya?
Gwapo nga, pero may gwapo ring kriminal.
Lumapit siya ngunit tumigil sa sapat na distansya.
“Takot ka sa akin?”
Umiling ako agad.
“Hindi.”
“Iniisip mong baka masamang tao ako?”
Tahimik ako.
Tumawa siya nang mahina.
“Sige. May paraan ako para mapanatag ka.”
Makalipas ang kalahating oras, nasa bahay na kami ng mga magulang ko sa Quezon City.
Nang makita ni Mama na may kasama akong lalaki, kinansela niya mismo ang zumba niya.
Umupo siya sa tabi ni Adrian at inimbestigahan ang buong buhay nito.
Edad.
Trabaho.
Pamilya.
Bisyo.
Health history.
Muntik na yata niyang tanungin pati blood type.
Pero mahinahon lamang sumagot si Adrian.
Maya-maya, hinila ako ni Mama papunta sa kusina.
“Mara.”
“Ano?”
“Huwag mong pakakawalan ’yan.”
“Ma—”
“Six months, kasal. One year, apo. Three years, dalawa!”
“Ma…”
Huminga ako.
“May sasabihin sana ako—”
Biglang bumukas ang pinto.
Si Papa.
Dating martial arts coach.
At nang makita niya si Adrian sa sala, kumunot agad ang noo niya.
“Sino ’yan?”
Tumayo si Adrian.
“Good evening po, Sir. Ako po si Adrian. Asawa ni Mara.”
Tahimik ang buong bahay.
Pagkatapos ay dumagundong ang boses ni Papa.
“ASAWA?!”
Tumayo ako sa gitna nila.
“Pa, kusa akong pumayag!”
Mula noon, parang hearing sa Senado ang hapunan.
“Tingin ko mas matanda ka sa anak ko,” malamig na sabi ni Papa. “Bakit? Madaling lokohin ang mas bata?”
Ngumiti lang si Adrian.
“Sa totoo lang po, ako ang pakiramdam kong hindi sapat para kay Mara.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Pero noong makilala ko siya, naging malinaw sa akin na kung mag-aasawa man ako, siya ang gusto ko.”
Bago pa makasagot si Papa, sumabat si Mama.
“Ramon, mas matanda ka rin sa akin ng anim na taon. At isang supot lang ng daing ang panliligaw mo noon!”
Tahimik si Papa.
Panalo si Mama.
Nagpalit ng topic ang aking ama.
“Trabaho?”
“Corporate po.”
“Baka naman umaasa lang sa magulang.”
Bulong ko, “Pa, Maybach ang dala niya.”
“Pwedeng rented.”
Biglang binuksan ni Mama ang telebisyon.
At parang may sariling sense of humor ang universe.
“…sa charity gala kagabi, umabot sa animnapung milyong piso ang donasyon ng CEO ng Villarreal Global Holdings na si Adrian Villareal…”
Dahan-dahang tumingin kaming lahat sa TV.
Nandoon si Adrian.
Naka-black suit.
Nakikipagkamay sa mga kilalang negosyante.
CEO.
Hindi empleyado.
Hindi manager.
CEO.
Tumingin ako sa kaniya.
Parang bigla akong nahilo.
Noong gabing iyon, halos itulak ako ni Mama palabas ng bahay.
“Alagaan mo ang anak ko,” sabi niya kay Adrian. “Medyo sabaw ’yan minsan.”
“Ma!”
Ngumiti si Adrian.
“Opo.”
Sa BGC penthouse niya, mas lalo akong napatulala.
May pink na rabbit slippers para sa akin.
May sariling kuwarto.
May balcony.
May damit na eksaktong style na gusto ko.
At nang humiga ako, napako ang tingin ko sa kisame.
Mga bituin.
Isang buong starry sky ang nakapinta sa ceiling.
Noong bata ako, pinagawa ni Papa ang kaparehong disenyo sa kuwarto ko dahil gustong-gusto kong tumingin sa mga bituin.
Kinabukasan, paggising ko, nasa kusina si Adrian.
White shirt.
Tahimik na naghahanda ng soft-boiled eggs at ham sandwich—paborito kong almusal.
“Paano mo nalaman?”
“Sinabi ng mama mo.”
Napangiti ako.
Pero bago ako makalapit, tumunog ang phone niya.
Lumabas siya sa balcony.
Hindi ko sinasadyang makarinig.
Boses iyon ng assistant niya.
“Sir Adrian, nahanap na namin ang lumang records sa Batangas.”
Natahimik ako.
Sumagot si Adrian nang napakahina.
“At?”
“Confirmed po. Siya talaga ang babaeng nakilala ninyo walong taon na ang nakaraan.”
Nanigas ang buong katawan ko.
Pagkatapos ay sinabi ng assistant ang linyang nagpatigil sa paghinga ko.
“Pero mukhang hanggang ngayon… hindi pa rin kayo naaalala ni Mrs. Villareal.”
PARTE2
Hindi ako gumalaw.
Para akong biglang naging bisita sa sarili kong buhay.
Walong taon?
Nakilala niya na ako noon?
Samantalang ang alam ko, nagkita kami sa unang pagkakataon sa café sa Makati.
Narinig kong sinabi ni Adrian sa kabilang linya:
“Huwag mo nang halungkatin pa. Ayokong maramdaman niyang iniimbestigahan ko siya.”
“Pero Sir—”
“Enough.”
Pinatay niya ang tawag.
Paglingon niya, nakita niya ako.
Agad na nagbago ang ekspresyon niya.
“Mara.”
“Walong taon?”
Hindi siya sumagot.
“Anong ibig sabihin no’n?”
Lumapit siya nang isang hakbang.
Umatras ako.
“Huwag.”
Tumigil siya agad.
Mas lalo akong kinabahan dahil hindi niya ako pinilit.
“Sabihin mo sa akin ang totoo.”
Huminga siya nang malalim.
“Huwag dito.”
“Bakit? Kailangan pa ba natin ng boardroom para mapag-usapan ’to?”
“Mara—”
“Staged ba ang blind date?”
Tahimik siya.
At iyon na ang sagot.
Napalunok ako.
“Alam mo na kung sino ako bago tayo magkita?”
“Oo.”
“Pinili mo ako?”
“Oo.”
“At hindi mo sinabi?”
Dahan-dahan siyang tumango.
Hindi ko alam kung bakit mas masakit iyon kaysa kung nagsinungaling siya nang diretso.
Ang rabbit slippers.
Ang starry ceiling.
Ang mga paborito kong pagkain.
Ang sobrang pagiging maingat niya.
Akala ko, sinasabi lamang ni Mama ang lahat.
Ngayon, hindi ko na alam kung alin ang galing kay Mama at alin ang alam na niya noon pa.
“Kaya mo ba ako pinakasalan?”
“Hindi gano’n.”
“Ano pala?”
Hindi siya agad nakasagot.
At dahil doon, kumuha ako ng bag.
“Mara.”
“Uuwi muna ako sa amin.”
“Hahatid kita.”
“Hindi.”
“Huwag kang mag-drive kapag galit ka.”
Naiinis akong napatingin sa kaniya.
“Kahit ngayon ba, kailangan mo pa rin akong alagaan?”
Mahinang sabi niya, “Asawa kita.”
“Hindi ko nga alam kung bakit mo ako ginawang asawa!”
Nanahimik siya.
Iyon ang unang beses na nakita kong nawala ang kalmadong mukha ni Adrian Villareal.
Umuwi ako sa Quezon City sakay ng taxi.
Pagbukas ni Papa ng pinto at makita niya ang mukha ko, wala siyang tinanong.
Tumabi lang siya para makapasok ako.
Si Mama naman ay agad nag-alala.
“Nag-away kayo?”
“Ma, kilala na raw niya ako walong taon na ang nakaraan.”
Natahimik si Mama.
Napalingon ako sa kaniya.
“Alam mo?”
“Hindi!”
Mabilis siyang umiling.
“Ang alam ko lang, sobrang interesado siya noong pinakilala kayo ng Tita Celia mo. Siya mismo ang paulit-ulit na nagtatanong tungkol sa mga gusto mo.”
“Kaya pala.”
“Mara…”
Umupo ako sa sofa.
Hindi ako galit dahil mayaman siya.
Hindi ako galit dahil CEO siya.
Ang kinatatakutan ko ay baka ang kasal namin ay isang bagay na matagal na niyang pinlano habang ako, parang tanga, sumakay lang sa tren nang hindi alam ang destinasyon.
Kinagabihan, dumating si Adrian.
Walang Maybach.
Walang assistant.
Walang bodyguard.
Mag-isa siya.
At may hawak lang siyang lumang brown envelope.
Hinarang siya ni Papa sa pinto.
“Kapag pinaiyak mo ulit ang anak ko, hindi kita pakikinggan kahit CEO ka pa ng buong Metro Manila.”
Tumango si Adrian.
“Naiintindihan ko po.”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi ako pupunta sa loob kung ayaw mo.”
Ilang segundo akong natahimik.
Pagkatapos ay tumabi ako.
Umupo kaming apat sa sala.
Inilapag niya ang envelope sa mesa.
May lumang photograph sa loob.
Isang beach.
Hapon.
Maulap.
Sa gilid ng larawan ay may isang binatang naka-white shirt, nakatalikod sa camera.
At sa tabi niya…
Ako.
Mas bata.
Naka-jeans at yellow shirt.
Biglang sumikip ang dibdib ko.
“Nasaan ito?”
“Laiya, Batangas.”
May bumalik na maliit na piraso ng alaala.
College outreach trip.
Nagpunta kami sa Batangas para sa coastal cleanup.
Umulan nang malakas kinahapunan.
Habang hinihintay namin ang bus, nakita ko ang isang lalaking mag-isang nakaupo malapit sa dagat.
Basang-basa.
Parang wala sa sarili.
Lumapit ako dahil akala ko may sakit siya.
Pero hindi ko na matandaan ang mukha.
“Adrian…”
Tumango siya.
“Ako ’yon.”
Walang nagsalita sa sala.
Tinuloy niya.
“Twenty-seven ako noon. Kamatay lang ng tatay ko. Nalulugi ang negosyo namin. Lahat ng board members gusto akong palitan. May mga kamag-anak na naghihintay lang na bumagsak ako.”
Napatingin siya sa lumang picture.
“Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Kaya nag-drive ako nang walang direksyon hanggang Batangas.”
Naalala ko.
Isang lalaking tahimik.
May dugo yata noon ang knuckles niya dahil nasuntok niya ang pader ng sasakyan.
Hindi ako nagtanong kung sino siya.
Binigyan ko lang siya ng bottled water at isang tinapay na dala namin.
Napahawak ako sa bibig ko.
“Sinabi ko sa ’yo…”
Ngumiti siya nang bahagya.
“Na hindi ko kailangang ayusin ang buong buhay ko sa isang araw.”
Bumalik ang eksaktong eksena.
Ako, nakatayo sa harap ng isang estranghero.
“Umuwi ka muna,” sabi ko noon. “Matulog ka. Kumain ka. Bukas mo isipin ulit ang problema. Hindi naman kailangang malutas lahat ngayong gabi.”
Napapikit ako.
Adrian continued.
“Nang tanungin kita kung bakit ang dali mong sabihin ’yon, ikinuwento mong mahilig kang tumingin sa stars.”
Tumingin ako sa kaniya.
“Dahil sabi mo, kapag tinitingnan mo ang langit, naaalala mong maliit lang ang isang problema kumpara sa buong mundo.”
Kaya pala ang kisame.
Kaya pala ang panaginip ko.
“Kinaumagahan, umalis na kayo,” sabi niya. “Hindi ko nakuha ang buong pangalan mo.”
“Paano mo ako nahanap?”
“Hindi kita hinanap noon.”
Napakunot ang noo ko.
“Bakit?”
“Dahil wala akong karapatang hanapin ang isang babaeng naging mabait lang sa isang stranger.”
Simple ang sagot.
Walang drama.
At iyon ang dahilan kung bakit naniwala ako.
“Eight years later,” patuloy niya, “nagpadala sa akin ang tita ko ng picture ng babaeng gusto niyang ipakilala.”
Napatawa siya nang mahina.
“Pajama ang suot mo sa profile photo.”
Namula ako.
“Pagtingin ko pa lang, nakilala na kita.”
“Sigurado ka agad?”
“Hinding-hindi ko nakalimutan ang mukha ng taong nagligtas sa pinakamadilim na araw ng buhay ko.”
Tahimik si Papa.
Si Mama naman, hawak na ang tissue.
Pero hindi pa rin nawawala ang tanong ko.
“Kaya mo ako pinakasalan?”
Umiling si Adrian.
“Hindi.”
Tumitig siya sa akin.
“Pinili kong makipagkita dahil gusto kitang makita ulit.”
Huminga siya nang mabagal.
“Pero pinakasalan kita dahil nakilala kita bilang Mara ngayon.”
“Hindi dahil may utang kang loob?”
“Hindi.”
“Hindi dahil gusto mong bayaran ang kabutihan ko?”
“Never.”
Lumapit nang bahagya ang katawan niya, pero nanatili siya sa kinauupuan.
“Kung utang na loob lang ito, sana binigyan kita ng pera.”
Napaawang ang bibig ko.
“Adrian!”
Ngumiti si Papa sa unang pagkakataon.
Tama naman.
“Hindi ko sinabi agad ang tungkol sa Batangas dahil natakot ako,” sabi ni Adrian.
“Ikaw? Natakot?”
“Oo.”
“Sa ano?”
“Na kapag nalaman mong kilala na kita, iisipin mong may dahilan ang lahat. Na scripted ang kabaitan ko. Na may pressure kang piliin ako dahil may kuwento tayo noon.”
Iyon mismo ang iniisip ko ngayon.
At halatang alam niya iyon.
“Hindi tama ang pagtatago ko,” dagdag niya. “I’m sorry.”
Lumunok siya.
“Kung gusto mong lumayo muna, hihintayin kita. Kung gusto mong pag-isipan ang pagsasama natin, rerespetuhin ko. At kung dumating sa puntong gusto mong ayusin natin ang paghihiwalay nang legal… hindi kita pipigilan.”
Biglang kumirot ang dibdib ko.
Hindi ko inaasahang marinig iyon.
Akala ko ang isang lalaking sanay makuha ang lahat ay kakapit nang mahigpit.
Pero binibigyan niya ako ng kalayaan.
Kaya mas lalo akong napaisip kung ano ba talaga ang gusto ko.
Hindi ako sumama sa kaniya nang gabing iyon.
Hindi rin niya ako pinilit.
Tatlong araw kaming hindi nagkita.
Tatlong araw ko ring binalikan ang bawat sandali namin.
Noong nagtanong ako kung pwede akong magmaneho ng Maybach niya, ibinigay niya ang susi nang walang yabang.
Noong natakot akong tumira sa bahay niya, dinala niya muna ako sa mga magulang ko.
Noong nasa penthouse kami, binigyan niya ako ng sariling kuwarto.
Hindi siya kailanman pumasok nang walang pahintulot.
Hindi siya kailanman nagpanggap na dahil asawa niya ako, may karapatan siya sa lahat.
At napagtanto kong mas natatakot ako hindi dahil masama siyang tao.
Natatakot ako dahil napakalayo ng mundo niya sa mundo ko.
Iniisip kong isang araw, baka magising siyang mapagtantong nagkamali siya.
Noong ikaapat na araw, ako mismo ang pumunta sa opisina niya sa BGC.
Halos tumayo nang sabay-sabay ang mga empleyado nang makita ako.
“Ma’am Villareal—”
“Nasaan siya?”
Nasa conference room si Adrian kasama ang mahigit sampung executives.
Nang makita niya ako sa glass wall, agad siyang tumayo.
Lumabas siya.
“Mara?”
“Sagutin mo ako.”
Mukhang nagulat siya.
“Ano?”
“Kung ordinaryong empleyada lang ako habang buhay, okay lang sa ’yo?”
“Oo.”
“Kung ayaw kong sumama sa high-society events?”
“Okay.”
“Kung minsan mas gusto kong kumain ng fishball kaysa steak?”
Bahagya siyang ngumiti.
“I’ll eat fishball with you.”
“Kung hindi ako bagay sa mundo mo?”
Nawala ang ngiti niya.
“Mara.”
Lumapit siya nang kaunti.
“Hindi trabaho mo ang maging bagay sa mundo ko.”
Nanikip ang lalamunan ko.
“Trabaho kong siguraduhing may lugar ka roon nang hindi mo kailangang baguhin kung sino ka.”
Ayun na.
Umiyak ako.
Sa harap ng conference room.
Sa harap ng mga taong halatang nagpipigil tumingin.
“Mukha akong tanga.”
“Maganda ka pa rin.”
“Sinungaling.”
“Medyo.”
Tinamaan ko siya sa braso.
At doon siya tumawa.
“Galit pa rin ako sa ’yo.”
“I know.”
“Dapat sinabi mo agad.”
“I know.”
“Hindi ibig sabihin na dahil bumalik ako, okay na lahat.”
“I know.”
“Ang yabang mo.”
“I know.”
Napatawa ako habang umiiyak.
Pagkatapos ay inilabas ko mula sa bag ang marriage certificate namin.
Napatingin siya roon.
“Hindi ako pumunta para isauli ’to.”
Parang unang beses sa maraming taon siyang hindi nakahanap agad ng sagot.
“Pumunta ako para sabihin sa ’yo…”
Huminga ako nang malalim.
“…na gusto kong subukan ulit. Pero this time, walang sikreto.”
Tumango siya.
“Wala nang sikreto.”
“At huwag kang bumili ng kahit ano para sa akin nang hindi nagtatanong.”
“Pati slippers?”
“Pwede ang slippers.”
“Star ceiling?”
“Pwede rin.”
“Breakfast?”
“Depende.”
Ngumiti siya.
“Mahirap pala maging asawa mo.”
Tinaasan ko siya ng kilay.
“Pwede ka namang umatras.”
“Walang chance.”
Pagkaraan ng isang buwan, dinala niya ako sa Laiya.
Parehong dagat.
Parehong tunog ng alon.
Pero ibang-iba na kami.
Tumayo kami sa lugar kung saan kami unang nagkita walong taon na ang nakaraan.
“May hindi pa ako nasabi,” sabi niya.
“Ano na naman?”
“Thank you.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Para saan?”
“Dahil walong taon na ang nakaraan, kinausap mo ang isang lalaking wala ka namang obligasyong tulungan.”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“At dahil ngayon, pinili mo akong kilalanin hindi bilang CEO, kundi bilang ako.”
Ngumiti ako.
“Hindi rin libre ’yon.”
“Magkano?”
“Lifetime supply ng breakfast.”
Tumawa siya.
“Deal.”
Makalipas ang isang taon, simpleng-simple pa rin ang buhay namin sa maraming bagay.
Pumapasok pa rin ako sa trabaho.
Nakikipagkita pa rin ako kay Bea.
Umuuwing naka-tsinelas sa bahay nina Mama at Papa.
At hanggang ngayon, kapag pinag-uusapan ng pamilya kung paano kami nagkakilala, si Papa ang pinakamaingay.
“Pajama lang ang puhunan ng anak ko, nakakuha ng CEO!”
Laging sumasagot si Adrian:
“Actually po, ako ang swerte.”
At sa tuwing sinasabi niya iyon, hindi na ako nagtatanong kung karapat-dapat ba ako sa kaniya.
Dahil kalaunan, natutunan kong ang pag-ibig ay hindi paligsahan ng yaman, apelyido, itsura, o estado sa buhay.
Hindi kailangang pantay ang laman ng bank account para maging pantay ang dalawang tao sa isang relasyon.
Ang tunay na mahalaga ay pareho silang may karapatang magsalita, pumili, magtanong, magkamali, humingi ng tawad, at manatili—hindi dahil kailangan nila ang isa’t isa, kundi dahil araw-araw nilang pinipili ang isa’t isa.
Minsan, ang taong para sa atin ay hindi dumarating para iligtas tayo. Dumarating siya para ipaalala na karapat-dapat tayong mahalin nang hindi kailangang magkunwari, magpaliit, o maging ibang tao.
