NAGPANGGAP NA PULUBI ANG BILYONARYONG AMA SA HARAP NG KANYANG TATLONG ANAK — PINALAYAS SIYA NG DALAWA, PERO ANG BUNSONG NAGHIHIRAP ANG NAGPAPASOK SA KANYA… KAPALIT NG $1 MILYONG DOLYAR

Si Don Anastacio ay 80-anyos na at nagmamay-ari ng malalaking lupain at negosyo. Matanda na siya at mahina, kaya naisip niyang panahon na para ipamana ang kanyang yaman. Mayroon siyang tatlong anak: sina Robert, Cynthia, at Danny.

Pero bago niya ibigay ang mana, gusto niyang subukan kung sino sa kanila ang may tunay na malasakit.

Nagsuot si Don Anastacio ng punit-punit na damit. Naglagay siya ng dumi sa mukha at nagpaa lang. Nagmukha siyang isang taong grasa.

Pumunta siya sa bahay ng kanyang mga anak.

SA PANGANAY (ROBERT):

Nakatira si Robert sa isang malaking mansyon. Nang makita niya ang “pulubi” sa gate, agad siyang sumigaw.

“Hoy! Alis dyan!” bulyaw ni Robert habang nagpapaligo ng kanyang mamahaling aso.

“Anak… kahit tubig lang… gutom na gutom na ako,” garalgal na boses ni Don Anastacio (hindi siya nakilala ni Robert dahil sa dumi).

“Wala kaming tubig para sa’yo! Doon ka sa ilog uminom! Nakakasira ka ng view ng bahay ko! Guard! Kaladkarin niyo nga palayo ang matandang ‘to!”

Tinulak ng guard si Don Anastacio hanggang sa madapa ito sa semento. Tumayo ang matanda nang may luha sa mata at umalis.

SA PANGALAWA (CYNTHIA):

Pumunta naman siya kay Cynthia na may-ari ng isang High-End Salon. Nakatayo si Cynthia sa labas, kausap ang kanyang mga sosyal na amiga.

Lumapit si Don Anastacio, nanginginig ang kamay. “Hija… baka may sobra kayong tinapay… tatlong araw na akong walang kain.”

Nandidiring tinakpan ni Cynthia ang ilong niya. “Eww! Ang baho! Manong, please lang, lumayo ka! Baka mahawa ako ng sakit mo! Ang mahal ng perfume ko, didikit ang amoy mo!”

“Kahit tirang pagkain lang…”

“Yaya!” sigaw ni Cynthia. “Buhusan mo nga tubig ang pulubing ‘yan para umalis! Nakakadiri!”

Binuhusan siya ng tubig. Basang-basa si Don Anastacio na naglakad palayo, masakit ang loob na ang mga pinalaki niya sa layaw ay naging halimaw ang ugali.

SA BUNSO (DANNY):

Ang huli ay si Danny. Iba ang naging kapalaran ni Danny. Nalugi ang negosyo niya at ngoon ay nakatira lang sa isang barong-barong sa gilid ng riles. Hirap na hirap sila ng pamilya niya.

Dumating si Don Anastacio, nanginginig sa ginaw dahil basa pa ang damit.

Nakita siya ni Danny na nagwawalis sa labas.

“Hand!” sigaw ni Danny, hindi dahil nakilala niya ang ama, kundi bilang paggalang sa matanda. “Diyos ko po, basang-basa kayo! Halika po, pasok kayo!”

Inakay ni Danny ang “pulubi” papasok sa maliit nilang bahay. Kumuha siya ng tuyong damit (kahit luma) at pinasuot sa matanda.

“Pasensya na po kayo, Tay,” sabi ni Danny. “Wala po kaming masarap na ulam. Ito lang po ang hapunan namin ng asawa ko—isang pirasong tuyo at kanin. Pero sige po, sa inyo na po ang parte ko. Mukhang mas kailangan niyo.”

Ibinigay ni Danny ang sarili niyang plato. Pinasandok pa niya ng mainit na sabaw ang matanda.

Kumain si Don Anastacio habang pinagmamasdan si Danny na nakatingin lang sa pagkain, halatang gutom din, pero nakangiti dahil nakatulong.

“Bakit mo ako pinapakain?” tanong ng matanda. “Wala ka na nga makain, ibinigay mo pa sa akin.”

“Lolo,” sagot ni Danny. “Ang pera, kikitain ulit. Pero ang buhay, kapag nawala, hindi na maibabalik. Naalala ko po kasi ang Tatay ko sa inyo. Matagal ko na siyang hindi nakikita. Sana may nag-aalaga rin sa kanya.”

Doon bumuhos ang luha ni Don Anastacio.

Tumayo ang matanda. Inalis niya ang peluka at pinunasan ang dumi sa mukha.

“D-Daddy?” gulat na tanong ni Danny. “Kayo po ba ‘yan?!”

“Oo, anak. Ako ‘to.”

May dinukot si Don Anastacio sa bulsa ng kanyang punit na pantalon. Isang Cheke book at ballpen.

Nagsulat siya at pinirmahan ito.

“Danny,” sabi ng ama. “Pinalayas ako ng mga kapatid mo. Ikaw, na walang-wala, ibinigay mo ang lahat. Ang kabutihan mo ang tunay na yaman.”

Inabot niya ang cheke kay Danny.

Nanlaki ang mata ni Danny. Ang nakasulat: $1,000,000 (Isang Milyong Dolyar).

“Hand… sobra-sobra po ito!”

“Kulang pa ‘yan sa kabutihan mo,” yakap ni Don Anastacio. “Simula tuyon, sa’yo ko ipapamahala ang lahat ng kumpanya ko. Ang mga kapatid mo? Hayaan mo silang matuto sa sarili nilang paa.”

Nabalitaan nina Robert at Cynthia ang nangyari. Nagtakbuhan sila sa bahay ni Danny para humingi ng tawad, pero huli na ang lahat. Nakasara na ang pinto ng ama para sa mga anak na walang puso.

Si Danny at ang kanyang pamilya ay nakaahon sa hirap, bitbit ang aral na ang pagtulong sa kapwa—lalo na sa mga walang-wala—ay laging may kapalit na pagpapala mula sa Langit.